The prayer rule of St. Seraphim of Sarov

 In wake of the steps of the Mother of God in Diveyevo

Fr. Alexander Gumanovsky (a spiritual son of Father Zosima, who was himself a spiritual son of St. Seraphim of Sarov) begins a his letter with a quote from Fr. Zosima:

…I forgot to give you a piece of advice vital for salvation. Say the 0 Hail, Mother of God and Virgin one hundred and fifty times, and this prayer will lead you on the way to salvation. This rule was given by the Mother of God herself in about the eighth century, and at one time all Christians fulfilled it. We Orthodox have forgotten about it, and St. Seraphim has reminded me of this Rule.

Το αγιογραφικό ανάγνωσμα της Παρασκευής 16-01-2015

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιαν. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2015. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Πράξεις Των Αποστόλων κεφ. ιβ΄ 12 - 17 

ιβ΄ 12 - 17



Ευαγγέλιον: Κατά Ιωάννην κεφ. Η΄ 42 - 52  

Η΄ 42 - 52 
 

Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει εκπονήσει ὁ μακαριστός θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Πνευματική ζωή, σπουδές καί ἀποκατάσταση κατά τόν Γέροντα Παΐσιο_mp3

Διαβᾶστε ἀκόμη ἤ καί ἀκοῦστε:

• ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΗ ΖΩΗ (9)
• ΠΑΙΔΕΙΑ (9)
• ΣΧΟΛΕΙΟ (4)

Π. Σάββας 2010-07-12_Πνευματική ζωή, σπουδές καί ἀποκατάσταση κατά τόν Γέροντα Παΐσιο_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 23-07-10 (Συνάξεις Νέων στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων
Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση
προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή
συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Ἀφιέρωμα στόν Ἅγιο τοῦ λαοῦ, τόν Ἁγιορείτη Ἅγιο Παΐσιο

Με αισθήματα χαράς, το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας μας, πληροφορήθηκε πριν από λίγο, την αγιοκατάταξη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών, Παΐσίου του Αγιορείτου!

Ο Όσιος Παΐσιος κατά κόσμον  Αρσένιος Εζνεπίδης, γεννήθηκε στα Φάρασα της αγιοτόκου Καππαδοκίας το 1924 από ευσεβείς γονείς, τον Πρόδρομο και την  Ευλαμπία. Μαζί με τα άλλα 8 αδέλφια του και λίγο μετά την βάπτιση του από τον επίσης Άγιο Αρσένιο τον Καππαδόκη, βαδίζοντας τον σκληρό δρόμο της προσφυγιάς, μετέβησαν αρχικώς στον Πειραιά και στην συνέχεια στην Κέρκυρα και στην Κόνιτσα όπου και εγκαταστάθηκαν. 

Τί εἶναι ἡ πραότητα καί ποιά εἶναι ἡ «γῆ» πού κληρονομοῦν οἱ πραεῖς;- Γέρων Ἰωσήφ Βατοπαιδινός († 2009)

  Η πραότητα, ως χαρακτηριστικό, είναι προϊόν της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Πηγή και ρί­ζα της είναι η ταπείνωση. Είναι και αυτή ένα θείο γνώρισμα, αφού ο «ταπεινός τη καρδία» Κύριός μας είναι ταυτόχρονα και πράος, αφού προβάλλει πε­ρισσότερο την πραότητα από την ταπείνωση. Το σώμα είναι η ταπείνωση και η σκιά του σώματος η πραότητα. Ποτέ δεν ακούστηκε ταπεινός να είναι οργίλος ή οργίλος να είναι ταπεινός.

Αν ερευνήσουμε την πανσωστική πρόνοια του Θεού για τα κτίσματά του, και ειδικά για τον άνθρωπο, θα διαπιστώσουμε ότι ο πρακτικός τρό­πος που επικοινωνεί ο Θεός με αυτά, είναι η απέ­ραντη πραότητα, αυτή που χαρακτηρίζει τη γνήσια πατρική ιδιότητα.

Ἡλίας Παναγουλάκης, ὁ ἀσκητής τῆς Καλαμάτας (1873-1917)

  

(Πάνω: η φωτο του οσίου ασκητή. Προφανώς δεν κρατάει... πιστόλι, αλλά μπαστούνι)
Η θαυμαστή μεταστροφή του και η αγιότητά του

Ενωμένη Ρωμιοσύνη

Ο Ηλίας Παναγουλάκης γεννήθηκε στην Καλαμάτα το έτος 1873. Γράμματα δεν έμαθε.  Μόλις που μπορούσε να διαβάζει και να γράφει. Μέχρι τα 30 του χρόνια ήταν οργανοπαίχτης και διατηρούσε μία μικρή ταβέρνα κοντά στον ναό του Αγ. Νικολάου. Εκεί συγκεντρωνότανε και όλη η αλητεία της πόλης της Καλαμάτας της οποίας ήταν ο αρχηγός και στην οποία ασκούσε ισχυρή επιρροή.
Ήταν μέχρι την ηλικία των 30 ετών καταφρονητής κάθε πνευματικής αξίας και αρετής, άτακτος στη ζωή και αχαλίνωτος στην γλώσσα. Ζούσε βίο άτακτο και ακόλαστο. Κανέναν δεν υπολόγιζε και κανένα δεν φοβόταν. Το 1902 σε ηλικία 30 ετών πέθανε ένας από τους πιο στενούς φίλους του. Ο Παναγουλάκης  πήγε στην κηδεία από κοινωνική υποχρέωση και παρακολούθησε όμως την Ιεροτελεστία με προσοχή. Το ρητό του ευαγγελικού αναγνώσματος  της κηδείας «Μεταβέβηκεν εκ του θανάτου εις την ζωήν» (Ιωάννης κεφ. 5 στ. 24) τον συγκλονίζει.  Ήλθε σε αίσθηση της ματαιότητας του κόσμου και μετανόησε. Ρωτά γεμάτος αγωνία τους επιτρόπους του ναού αν υπάρχει άλλη ζωή μετά τον θάνατο, και εκείνοι άνθρωποι ευσεβείς τον κατηχούν στις αλήθειες της Ορθοδόξου πίστεως.

Ἡ Παναγία τῆς ἐντατικῆς: μία ξεχωριστή ἐμπειρία

 

Τον περασμένο Απρίλη υποβλήθηκα σε μια πολύ σοβαρή χειρουργική επέμβαση. Χρειάστηκε στη συνέχεια να παραμείνω για λίγο στη μονάδα εντατικής νοσηλείας του νοσοκομείου.
Δεν ξέρω πόσοι έχουν την εμπειρία νοσηλείας σε μια τέτοια μονάδα! Με συνεχή ιατρική παρακολούθηση, βρίσκεσαι σε ένα χώρο αποκλεισμένο για τους άλλους, εκτός από το ιατρικό και το νοσηλευτικό προσωπικό. Για πολύ λίγο χρόνο, δύο φορές τη μέρα, επιτρέπονται κάποιες επισκέψεις.
Σ’ αυτές τις συνθήκες εκείνος που νοσηλεύεται, όπως είναι φυσικό, διακατέχεται από ένα έντονο συναίσθημα απομόνωσης. Μερικές φορές τον πλημμυρίζει μάλιστα η αίσθηση της εγκατάλειψης. Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς με λόγια αυτά τα συναισθήματα. Στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς, πολλές σκέψεις κατακλύζουν το μυαλό του αρρώστου και κάποια ερωτήματα τον απασχολούν.
Πολύ δύσκολα θα ξανάφερνα αυτή τη στιγμή στο νου μου τις σκέψεις και τα ερωτήματα, που με διακατείχαν όλο αυτό το διάστημα.
Ένα είναι βέβαιο: η έντονη αίσθηση της μοναξιάς που είχε καταλάβει τη σκέψη μου και ταλάνιζε την ψυχή μου.

Πρωτοπρ. Βασίλειος Α. Γεωργόπουλος, Ἀποϊεροποίησις τῆς Βίβλου. Ἐνδοπροτεσταντικαί ἀντιδράσεις εἰς ἀκαδημαϊκάς θεολογικάς θέσεις

Αποϊεροποίησις της Βίβλου

Ενδοπροτεσταντικαί αντιδράσεις εις ακαδημαϊκάς θεολογικάς θέσεις

 

Του πρωτ. π. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου, Επικ. Καθ. Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ.

    Ένα φαινόμενο το οποίο παρατηρούμε μεταξύ των διαφόρων Προτεσταντικών Ομολογιών είναι οι αντιδράσεις που αναπτύσσονται από διάφορα μέλη των παραδοσιακών Προτεσταντικών κλάδων και σχηματοποιήσεων σε θεολογικές θεωρίες που εμφανίζονται στον ευρύτερο ακαδημαϊκό προτεσταντικό χώρο με την αμφισβήτηση της παραδοσιακής θεολογικής θεώρησης της Αγίας Γραφής.

    Πρόκειται για τη διατύπωση ορισμένων θεολογικών θέσεων της φιλελεύθερης προτεσταντικής ακαδημαϊκής θεολογίας, σχετικά με την θεοπνευστία, την κριτική του κειμένου, τις ερμηνευτικές αρχές κ.ά. της Αγ. Γραφής, που ο Η. G. Pöhlmann τις περιγράφει με τον όρο “αποϊεροποίηση (Entsakralisierung)” της Βίβλου.

Ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας Β΄_Ἁγίου Παϊσίου_mp3

Π. Σάββας 2011-07-08_Ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁμαρτωλότητάς μας Β΄_Ἁγίου Παϊσίου_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 08-07-2011 (Συνάξεις Καλοκαιριοῦ 2011).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση
προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla.
Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Ἡ καύχηση

Η Καύχηση

“Βροντούν όλα τα σίδερα, βροντάει κι η σακοράφα”

 

Του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου – συγγραφέα

 

    ΓΕΝΙΚΑ: Καύχηση είναι η περιαυτολογία και η τάση κάποιου να κομπάζει για τον εαυτό του και τα επιτεύγματά του. Η καύχηση δείχνει αλαζονεία, έπαρση και κομπορρημοσύνη. Παρ' όλα αυτά η καύχηση σε μία και μόνο περίπτωση, στην οποία θα αναφερθούμε πιο κάτω, αποτελεί αρετή και όχι πάθος. Στην ψυχολογία καύχηση είναι η τάση κυρίως, αλλά όχι μόνο, των παιδιών να περιαυτολογούν ως αποτέλεσμα υπερβολικής εκδήλωσης εγωκεντρισμού ή μειονεξίας και συμπλεγμάτων κατωτερότητας.

    Ο ΑΟΙΔΟΣ ΘΑΜΥΡΙΣ: Στην πλούσια ελληνική Μυθολογία βρίσκουμε το όνομα του Θάμυρη (Ιλιάδα), υποδειγματική μορφή, μυθική ενσάρκωση, θα λέγαμε της πλούσιας αρχαίας ελληνικής σοφίας, του καυχησιάρη. Κάποτε ο αιδός αυτός βρέθηκε στο παλάτι του Ευρύτου στην Οιχαλία, για να πάρει μέρος σε ποιητικό διαγωνισμό. Εκεί, περήφανος για την τέχνη του, ο Θάμυρις καυχήθηκε πως θα νικούσε ακόμη κι αν τον ανταγωνίζονταν οι ίδιες οι Μούσες. Για την καύχησή του αυτή, την ύβριν, προς τις θεότητες, οι Μούσες τιμωρώντας τον παραδειγματικά, τον τύφλωσαν και του πήραν το χάρισμα της μουσικής, καθιστώντας τον τελείως άμουσο.

   ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΟΦΙΑ: Στην αρχαία ελληνική η λέξη που ταυτίζεται με την καύχηση είναι η “οίησις” ακόμη και η “ύβρις”.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς: «Πρὶν τὸν Χριστό, δὲν ὑπῆρχε οὔτε διδασκαλία γιὰ τὴν ἀγάπη ἀλλὰ οὔτε καὶ θρησκεία ἀγάπης»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Διδάγματα γιὰ τὴν Χριστιανικὴ ἀγάπη», τοῦ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, 

ἐκδόσεις «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»

Ὁ ἐπιστήμονας προσελκύει μὲ τὶς γνώσεις του, ὁ πλούσιος μὲ τὰ πλούτη του, ὁ ὡραῖος μὲ τὴν ὀμορφιά του, ὁ μάστορας μὲ τὴν τέχνη του. Ὁ καθένας ἀπὸ αὐτοὺς μόνον ἕναν περιορισμένο ἀριθμὸ ἀτόμων μπορεῖ νὰ ἕλξει. Ἐνῶ ἡ ἀγάπη ὅμως μπορεῖ νὰ ἑλκύσει ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πλάσματα. Ἡ χάρη τῆς ἀγάπης εἶναι ἀπεριόριστη. Καὶ ὁ μορφωμένος καὶ ὁ ἀμόρφωτος καὶ ὁ πλούσιος καὶ ὁ φτωχὸς καὶ ὁ ἐπιδέξιος καὶ ὁ ἀδέξιος καὶ ὁ ὄμορφος καὶ ὁ ἄσχημος καὶ ὁ ὑγιὴς καὶ ὁ ἄρρωστος καὶ ὁ νεαρὸς καὶ ὁ ἡλικιωμένος, ὅλοι θέλουν νὰ τοὺς ἀγαπᾶνε. Ὁ Χριστὸς χάρισε τὴν ἀγάπη του σὲ ὅλους καὶ μὲ τὴν ἀγάπη του προσέλκυσε τοὺς πάντες. Τοὺς ἀγκαλίασε ὅλους, ἀκόμη καὶ τοὺς νεκροὺς ποὺ ἀπὸ παλιὰ σάπιζαν ξεχασμένοι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Ἔγραφε, προφητικά, ὁ Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης (†2006) τόν Νοέμβριο τοῦ 2001

Απόσπασμα από ένα προφητικό και αρκετά επίκαιρο άρθρο του αειμνήστου Γέροντος Θεόκλητου Διονυσιάτου που δημοσιεύτηκε στον «Ορθόδοξο Τύπο» στις 23 Νοεμβρίου 2001 και που αναφέρεται στην εισβολή των λαθρομεταναστών στην Ελλάδα.

...Και στην ερώτησή μου: Ο Θεός θά επιτρέψει την αντικατάσταση της αγίας Εκκλησίας Του, πού «επεριποιήσατο τώ ιδίω Αίματι», μέ τόν σκοτεινό και δαιμονικόν μουσουλμανισμόν μέσα στην Τοπική Ορθοδοξία της Ελλάδος; Μού απήντησαν με ένα στόμα ότι, ο Θεός θα το επιτρέψει εξ αφορμής της εκτεταμένης αμαρτίας. Και ανεφέρθησαν στους βυζαντινούς ρωμηούς, πού δεν μετανοούσαν.

Και όταν πάλιν τους ερώτησα «πώς θα συμβεί αυτό και πότε και τί θα γίνουν οι Έλληνες;»

Ἀποφυλακίζεται ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀχρίδος Ἰωάννης

 Χρειάστηκαν σχεδόν τριάμιση χρόνια εγκλεισμού στις φυλακές των Σκοπίων για να ακουστεί και ένα χαρμόσυνο νέο στην υπόθεση του Μητροπολίτη Αχρίδος Ιωάννη.
Οι δικαστικές αρχές αποφάσισαν, σύμφωνα με αποκλειστικές πληροφορίες της Romfea.gr, να αποφυλακίσουν στις 19 Ιανουαρίου τον Μητροπολίτη, ο οποίος παραμένει τρία χρόνια και δύο μήνες φυλακισμένος σε σωφρονιστικό κατάστημα των Σκοπίων.
Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι την αποφυλάκιση του Αρχιεπισκόπου πρότεινε ο Διευθυντής των φυλακών και την απόφαση έλαβε ο Πρόεδρος του βασικού δικαστηρίου.
Καταλυτικό ρόλο στην αποφυλάκιση του Αρχιεπισκόπου Αχρίδος φέρεται πως διαδραμάτισε η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, καθώς η απόφαση λήφθηκε λίγες μόνον ημέρες μετά την επίσκεψη του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Ιλαρίωνα στα Σκόπια.

Ὁ Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης γιά τή σωτηρία τοῦ Ἔθνους μας

Η σωτηρία του Έθνους μας, της οικογενείας μας, της φυλής μας, έγκειται εις ημάς αυτούς.