«Χριστιανικός» σιωνισμός

«Χριστιανικός» σιωνισμός

Τοῦ Πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Ἀναπλ. Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

1. Τί εἶναι ὁ χριστιανικὸς σιωνισμός

Ὁ «Χριστιανικὸς» σιωνισμὸς εἶναι ἡ κίνηση ποὺ ὑπάρχει κυρίως μεταξὺ Εὐαγγελικῶν φονταμενταλιστικῶν καὶ Πεντηκοστιανῶν κύκλων τῶν Η.Π.Α, καὶ βασίζεται στὴν ἀντίληψη, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι παρ’ ὅτι ἀρνήθηκαν ν’ ἀναγνωρίσουν τὸν Χριστὸ ὡς Μεσσία, παραμένουν πάντοτε στὸ ἀκέραιο ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχουν μέχρι σήμερα εἰδικὴ θέση στὰ πλαίσια τοῦ θείου σχεδιασμοῦ. Σὲ αὐτὸν τὸν σχεδιασμὸ ἐντάσσεται καὶ ἡ ἀποκατάσταση τοῦ Ἰσραὴλ ὡς κράτους. Κατὰ τοὺς ἰσχυρισμοὺς τῶν ὀπαδῶν τοῦ “χριστιανικοῦ” σιωνισμοῦ, κάθε λαός, ποὺ ἀντιτίθεται ἤ ἐναντιώνεται στὸ Ἰσραήλ, ἐναντιώνεται στὸ Θεό. Τὶς ἀντιλήψεις τους αὐτὲς ἐπιχειροῦν νὰ τὶς θεμελιώσουν στὴν Ἁγ. Γραφή, οὕτως ὥστε νὰ μετατρέπουν τὴν Ἁγ. Γραφὴ σὲ ἰδεολογικὸ κείμενο, μέσῳ τοῦ ὁποίου ταυτίζονται μὲ συγκεκριμένες πολιτικὲς ἐπιλογὲς ἑνὸς κράτους. Γιὰ τὸ λόγο αὐτό, δὲν εἶναι τυχαῖο, τὸ ὅτι εὐρέως γνωστοὶ Εὐαγγελικοὶ φονταμενταλιστὲς τηλεϊεροκήρυκες στὶς Η.Π.Α. παλαιότερα ὅπως οἱ Γκάρι Μπάουερ, Τζέρι Φάλγουελ καὶ Πὰτ Ρόμπερτσον κ.ἄ. ὀπαδοὶ τοῦ χριστιανικοῦ σιωνισμοῦ, λόγῳ τῆς ἐπιρροῆς τους στοὺς ἀκροατές τους, ἀφ’ ἑνὸς μέν, ἀποτελοῦν πολλὲς φορὲς ἐπίσημους συνομιλητὲς διαφόρων Ἰσραηλινῶν κυβερνητικῶν παραγόντων, ἀφ’ ἑτέρου δέ, εἶναι μόνιμοι ἀρωγοὶ τοῦ φιλοϊσραηλινοῦ λόμπι τῶν Η.Π.Α. στὶς ἑκάστοτε πολιτικὲς ἐπιδιώξεις του (Βλ. Περ. Ὁ Ἐρευνητής τῆς Ἀλήθειας, τ. 26 (2004), σ. 3).

Ὁ Ἀριθμός 144.000 στήν Ἀποκάλυψη καί αἱρετικές ἑρμηνεῖες

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργόπουλου

Ἀναπλ. Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ὁ Ἀριθμός 144.000 στήν Ἀποκάλυψη καί αἱρετικές ἑρμηνεῖες

Ὁ ἀριθμός 144.000 ἀπό τό βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης ἔχει προκαλέσει ἔντονο θεολογικό, ἐσχατολογικό καί ἑρμηνευτικό ἐνδιαφέρον, καί ἔχει μελετηθεῖ ἀπό τήν ἀκαδημαϊκή βιβλική ἐπιστήμη. Ὁ ἀριθμός 144.000 (12x12x1000) θεωρεῖται συμβολικός ἀριθμός πληρότητας καί τελειότητας. Δέν δηλώνει συγκεκριμένα ἄτομα ἀλλά τό πλῆρες σύνολο τῶν πιστῶν πού ἀνήκουν στόν Θεό. Ὡστόσο, χρησιμοποιεῖται παραλλήλως καί ἀπό ποικίλα αἱρετικά καί παραχριστιανικά κινήματα. Οἱ εἰκόνες καί τά σύμβολα πού περιέχει ἡ Ἀποκάλυψη, ἀπό διαφορές αἱρετικές κινήσεις ἐκλαμβάνονται κυριολεκτικά, γεγονός πού ὁδηγεῖ σέ παρερμηνεῖες. Ἡ ἑρμηνεία καί ἡ χρήση αὐτοῦ τοῦ ἀριθμοῦ στίς διάφορες αἱρετικές κινήσεις ποικίλει καί εἶναι ἀμφιλεγόμενη.

Ἀντιπροσωπευτικά ἀναφέρουμε:

α) Ἀντβεντιστές τῆς Ἕβδομης Ἡμέρας. Οἱ Ἀντβεντιστές θεωροῦν τόν ἀριθμό 144.000 ὡς συμβολικό. Τόν ἐξισώνουν μέ τό «μεγάλο πλῆθος ἀπό κάθε ἔθνος καί φυλή καί λαό καί γλῶσσα» τοῦ Ἀποκ. 7:9. Πιστεύουν, ἐπίσης, ὅτι ὑποδηλώνει μία σαφῶς καθορισμένη ὁμάδα τοῦ «ὑπολοίπου» πού τηρεῖ πιστά τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ, καί σχετίζεται μέ τή σημασία τοῦ μηνύματος τῶν τριῶν Ἀγγέλων (Ἀποκ 14). Ἡ ἀποστολή τους εἶναι ἡ διακήρυξη τῆς «σφραγίδας τοῦ Θεοῦ», δηλαδή τοῦ μηνύματος τήρησης τῆς λατρείας τοῦ Σαββάτου ὡς διακριτικοῦ σημείου τῶν ἀληθινῶν πιστῶν οἱ ὁποῖοι, κατά τήν αἵρεση, δέν λαμβάνουν τό χάραγμα τοῦ Ἀντίχριστου. Συνεπῶς, οἱ 144.000 ταυτίζονται μέ τήν ἴδια τήν αἵρεση τῶν Ἀντβεντιστῶν τῆς Ἕβδομης Ἡμέρας. Μέ τήν ἐπιστροφή τοῦ Χριστοῦ, οἱ δίκαιοι –νεκροί καί ζωντανοί– θά δοξαστοῦν καί θά ἁρπαχθοῦν γιά νά εἶναι μαζί Του. Κατά τή διάρκεια τῆς χιλιετίας, ὁ Χριστός καί οἱ 144.000 θά βασιλέψουν στόν οὐρανό.

Οἱ Νεοπαγανιστές καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος.

Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου

Ἐπίκουρου Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Οἱ Νεοπαγανιστές καί ὁ Ἀπόστολος Παῦλος

Βασικό στοιχεῖο στίς διάφορες νεοπαγανιστικές ὁμάδες ἀποτελεῖ ἡ ἐμπαθής, ἀπαξιωτική, φανατισμένη καί μέχρις ἀκροτήτων τοποθέτησή τους, ἀπέναντι στό πρόσωπο τοῦ Κυρίου, τῶν Προφητῶν, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ὁ κατ᾽ ἐξοχήν ὅμως Ἀπόστολος, γιά τόν ὁποῖο ἐκφράζονται μέ ἀπίστευτη ἐμπάθεια καί φανατισμό εἶναι ὁ Ἀπ. Παῦλος, ἐναντίον τοῦ ὁποίου ἐπιστρατεύονται κάθε εἴδους φαντασιοκοπήματα, τά ὁποῖα κινοῦνται μεταξύ φανατισμένης ἐμπάθειας καί κακοποίησης τῶν ἱστορικῶν δεδομένων, καί φθάνουν μέχρι ἰδεοληψίας.

Στή συνέχεια θά ἀναφερθοῦμε, ἐνδεικτικῶς, σέ κάποιους νεοπαγανιστικούς ἰσχυρισμούς γιά τόν Ἀπ. Παῦλο καί θά τούς σχολιάσουμε μέ συντομία, γιά νά γίνει ἀντιληπτό, κατά τρόπο σαφή, τό μῖσος τῶν σύγχρονων νεοπαγανιστῶν ἐναντίον τοῦ προσώπου καί τοῦ ἔργου τοῦ Ἀπ. Παύλου. Στούς ἀνιστόρητους καί δυσφημιστικούς ἰσχυρισμούς τῶν σύγχρονων «ἀρχαιολατρῶν» κατά τοῦ Ἀπ. Παύλου ἐντάσσεται καί ἡ προσπάθεια ὁρισμένων ἐξ αὐτῶν νά συσχετίσουν τό πρόσωπο τοῦ Ἀποστόλου μέ τό κάψιμο τῆς Ρώμης στά χρόνια τοῦ Νέρωνα.

Σμιθιανοί. Μιά Νορβηγική αἵρεση

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργόπουλου

Ἀναπλ. Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Σμιθιανοί. Μιά Νορβηγική αἵρεση

Τό ὄνομα Σμιθιανοί ἤ Οἱ φίλοι τοῦ Smith ἤ Νορβηγικό Κίνημα σχετίζεται μέ τόν ἱδρυτή τοῦ κινήματος, τόν Νορβηγό Μεθοδιστή Johan Oskar Smith (1871-1943). Σύμφωνα μέ τούς ἰσχυρισμούς του, εἶχε δύο θρησκευτικές ἐμπειρίες πού ἦταν καθοριστικές γιά τή ζωή του. Στίς 17 Μαΐου 1898, παρακολούθη σε μία λειτουργία τῶν Μεθοδιστῶν καί μετά πέρασε πολύ καιρό προσευχόμενος μέ ἕναν φίλο του. Τό ἑπόμενο βράδυ ἦταν σέ ἐπιφυλακή στό πλοῖο του. Ξαφνικά τόν γέμισε μία ἀπερίγραπτη χαρά. Τότε βεβαιώθηκε γιά τή συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν του καί γιά τήν ἀποδοχή του ἀπό τόν Θεό.

Δύο χρόνια ἀργότερα, τό 1900, βίωσε τή δεύτερη ἐμπειρία, ὅταν «γέμισε μέ Ἅγιο Πνεῦμα». Μετά ἀπό αὐτές τίς ἐμπειρίες, ὁ J.O. Smith ἄφησε τή Μεθοδιστική Ἐκκλησία, καί ἀποφάσισε νά ἀφοσιωθεῖ στή συγκέντρωση τῆς «Νύφης-Ἐκκλησίας τοῦ Κυρίου».

Σχηματίστηκαν μικρές ὁμάδες, ἀρχικά στή Νορβηγία, οἱ ὁποῖες, ὑπό τήν καθοδήγησή του, συνεδρίαζαν τακτικά γιά τή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, γιά προσευχή καί γιά μαρτυρία πίστης. Ὁ J.O. Smith χαρακτήριζε «φατρίες» τίς ὑπάρχουσες κοινότητες τῶν διάφορων προτεσταντικῶν κλάδων λόγῳ τῆς τυποποιημένης δομῆς τους. Τοποθετήθηκε ἐχθρικά ἀπέναντι στά κλασικά προτεσταντικά σώματα.

Ὁ Προτεσταντισμός καί ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Νίκαιας: Β΄. Οἱ Μεταρρυθμισμένοι

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργόπουλου

Ἀναπλ. Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Ὁ Προτεσταντισμός καί ἡ Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδος τῆς Νίκαιας: Β΄. Οἱ Μεταρρυθμισμένοι

Οἱ Μεταρρυθμισμένοι ἤ Καλβινιστές συνέταξαν ἐπίσης θεολογικά συμβολικά κείμενα, μέ ἐμφανῆ καί ἀναμφισβήτητη τήν ἐπίδραση τῆς θεολογικῆς σκέψης τοῦ Ἰωάννη Καλβίνου.1 Στά κείμενα αὐτά δέν διαφοροποιήθηκαν ἀπό τούς Λουθηρανούς ὡς πρός τήν ἀποδοχή τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῆς Νίκαιας καί τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Τριαδολογίας, δυστυχῶς καί αὐτός ὁ κλάδος μέ παράλληλη ἀποδοχή τῆς κακοδοξίας τοῦ Filioque.2 Φυσικά ἀκολούθησαν τήν ἴδια ἀπαράβατη ἀξιωματική ἀρχή τοῦ προτεσταντικοῦ χώρου, ὅτι γίνονται ἀποδεκτοί οἱ δογματικοί ὅροι τῶν τεσσάρων πρώτων Οἰκουμενικῶν Συνόδων, γιατί εἶναι σύμφωνοι μέ τό περιεχόμενο τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ Οἰκουμενικές σύνοδοι ἀπό μόνες τους, ὡς ἀνθρώπινες συνελεύσεις, ὑπόκεινται στήν πλάνη. Ἐξαιρεῖται μόνον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ὡς ὁ ἀπόλυτος καί μοναδικός κανόνας τῆς πίστης.3

Χριστολογικές ἔριδες καί νέες αἱρέσεις στά χρόνια τῆς μεταρρύθμισης

Πρωτ. Βασίλειος Γεωργόπουλος

ΧΡΙΣΤΟΛΟΓΙΚΕΣ ΕΡΙΔΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ

Ἡ κατήχηση τῆς Χαϊδελβέργης καί οἱ θέσεις της ἔναντι τῶν ἱερῶν εἰκόνων

Πρωτοπρ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ Α. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΥ (Δρος Θ.)

Η ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΤΗΣ ΧΑΪΔΕΛΒΕΡΓΗΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΙΕΡΩΝ ΕΙΚΟΝΩΝ Η Κατήχηση της Χαϊδελβέργης.

Η σύνταξη κατηχητικών εγχειριδίων υπήρξε κύριο μέλημα όλων των παραγόντων της μεταρρύθμισης. Η ύπαρξή τους υπήρξε ζωτικής σημα­σίας ανάγκη στην προσπάθεια των διαμαρτυρομένων να οριοθετήσουν, να επεξηγήσουν και παρουσιάσουν κατά τρόπο εύληπτο και σαφή τις θεολογικές και δογματικές τους διαφορές από τους Ρωμαιοκαθολικούς.

Εξέχουσα θέση μεταξύ των Καλβινικού χαρακτήρα κατηχήσεων έχει η κατήχηση της Χαϊδελβέργης, η οποία αποτελεί ταυτοχρόνως και κείμενο συμβολικού χαρακτήρα, αυξημένου κύρους για τις Καλβινικές προτεσταντικές ομολογίες.

Η κατήχηση της Χαϊδελβέργης συντάχθηκε ύστερα από αίτημα του εκλέκτορα του Παλατινάτου Φρειδερίκου Γ’ στην προσπάθειά του να συμβιβάσει τις επιμέρους δογματικές διαφοροποιήσεις που είχαν πα­ρουσιαστεί μεταξύ διαφόρων θεολόγων και οπαδών του προτεσταντι­σμού ήδη από τα πρώτα βήματά του.

Κύριος συντάκτης της κατήχησης υπήρξε ο Καλβινιστής δογματικός θεολόγος του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Zacharias Ursinus (1534-1584). Στη σύνταξη της κατήχησης συνεργάστηκε επίσης και ο Καλβινιστής θεολόγος Kaspar Olevianus (1536-1587), αν και σήμερα από ορισμένους ερευνητές αμφισβητείται τόσο το είδος, όσο και το εύρος της συμβολής του Κ. Olevianus. Η κατήχηση εκδόθηκε το 1563 με τον τίτλο “Catechismus.-Oder Christlicher Underricht, wie der in Kirchen und Schulen der Churfurstlichen Pfaltz getrieben wirdt“. Ως προς τις θεολογικές της τοποθετήσεις εκφράζει έναν μετριοπαθή Καλβινισμό.

ΠΝΕΥΜΑ ΟΔΗΓΟΣ :Ἕνα ἀποκρυφιστικό φαινόμενο

Πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου

Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

ΠΝΕΥΜΑ ΟΔΗΓΟΣ : Ένα αποκρυφιστικό φαινόμενο

Τό «Πνεῦμα Ὁδηγός» εἶναι ἕνα ἀκόμα κεφάλαιο τοῦ σύγχρονου ἀποκρυφισμοῦ, τό ὁποῖο διαδόθηκε εὐρύτερα μέσα στά ἀντιχριστιανικά πλαίσια τῆς «Νέας Ἐποχῆς» καί κατά περίπτωση σχετίζεται ἤ μέ ἐξωσυμπαντικές ὀντότητες ἤ μέ «ἀγγέλους» ἤ μέ τόν Ἀνώτερο Ἑαυτό κατά τή νεοεποχίτικη ἐκδοχή του ἤ μέ πνεύματα νεκρῶν ἤ μέ κάποια ἄλλη πνευματική ὀντότητα.

Στά ἀποκρυφιστικά πλαίσια τῆς “Νέας Ἐποχῆς” τό «Πνεῦμα Ὁδηγός» παρουσιάζεται ὡς μία πηγή προστασίας, ἔμπνευσης καί πνευματικῆς καθοδήγησης, πού ὑποτίθεται καθοδηγεῖ τούς ἀνθρώπους μέσῳ μίας εὐδιάκριτης ἐσωτερικῆς φωνῆς ἤ μέσῳ ὀνείρων ἤ μέσῳ διαλογισμοῦ ἤ μέσῳ ὁραμάτων.

Στά ἴδια νεοεποχίτικα καί ἀποκρυφιστικά πλαίσια, ἄλλοτε σχετίζεται μέ τίς λεγόμενες ἐπιθανάτιες ἐμπειρίες, πού ἐκεῖ παρουσιάζεται ὡς ὁδηγός καί ἄλλοτε γίνεται προσπάθεια νά ταυτιστεῖ μέ τήν περί τοῦ φύλακα ἀγγέλου διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Τό Πρόσωπο τῆς Θεοτόκου στήν Προτεσταντική Θεολογία

Το Πρόσωπο της Θεοτόκου στην Προτεσταντική Θεολογία

Και όμως μέχρι τον ΙΖ’ αιώνα οι προτεστάντες πίστευαν στο Αειπάρθενο!

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το να θελήσει κάποιος να παρουσιάσει το πώς αντιμετώπισε την Θεοτόκο η προτεσταντική θεολογία, σε όλα τα στάδια εξέλιξης του Προτεσταντισμού, αναμφιβόλως ξεφεύγει από τα πλαίσια ενός άρθρου και χρειάζεται συγγραφή ογκώδους βιβλίου.

Η δική μας όμως εδώ σύντομη ιστορικοδογματική αναφορά έχει ως σκοπό, να παρουσιάσει τον εκτροχιασμό της προτεσταντικής θεολογίας από την Πίστη της Εκκλησίας, όπως αυτή μαρτυρείται στους φορείς της Θείας Αποκαλύψεως στο ζήτημα αυτό, αλλά ταυτοχρόνως να επισημάνει και τον απίστευτο βαθμό διαβρώσεως τού Προτεσταντισμού από τον ορθολογισμό και την αυθαιρεσία.

Ξεκινώντας από τους ηγέτες της Διαμαρτυρήσεως, πρέπει να αναφέρουμε, ότι ο Λούθηρος στάθηκε με σεβασμό απέναντι στο φρόνημα της Εκκλησίας σχετικά με τις ιδιότητες της Μαρίας, όπως την αποκαλούσε, ως Θεοτόκο και Αειπάρθενο. Ουδέποτε αμφισβήτησε τις δύο αυτές ιδιότητες και ταυτοχρόνως παρουσίαζε το πρόσωπο της Θεοτόκου ως πρότυπο ταπεινοφροσύνης και πίστεως.

Φοβούμενος όμως μη μειωθεί η μοναδική μεσιτεία και το έργο τού Χριστού, ασκούσε κριτική σε πολλές μορφές εκδηλώσεως τιμής προς την Θεοτόκο, όπως επίσης απέρριπτε την επίκληση των πρεσβειών της.

Οὐνιτάριοι: Ἕνα ἀντιτριαδικό ὀρθολογιστικό θεολογικό ρεῦμα

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργόπουλου

Ἀναπλ. Καθηγητοῦ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

Οὐνιτάριοι: Ἕνα ἀντιτριαδικό ὀρθολογιστικό θεολογικό ρεῦμα

Ἀφετηριακό πλαίσιο

Τό ἀντιτριαδικό ὀρθολογιστικό θεολογικό ρεῦμα τῶν Οὐνιταρίων συγκροτήθηκε ὡς διάδοχη κατάσταση μετά τήν ἀπόσυρση ἀπό τό ἱστορικό προσκήνιο τῶν Σοκινιανῶν, ἑνός ὀργανωμένου ἀντιτριαδικοῦ, καί ὄχι, μόνο συστήματος, μέ προέλευση ἀπό τόν χῶρο τῆς ριζοσπαστικῆς Μεταρρύθμισης (16ος-17ος αἰ). Οἱ Οὐνιτάριοι, πού ἀπέρριπταν τό μυστήριο τῆς Ἁγίας Τριάδος, ἔχοντας μία αἰσιόδοξη ἄποψη γιά τήν ἄνθρωπο σέ ἀντίθεση μέ τήν καλβινιστική πεσιμιστική ὀπτική, υἱοθέτησαν μιά Ἀρειανική Χριστολογία.

Ὅλα αὐτά συνδυάστηκαν μέ τόν ὀρθολογισμό τοῦ Διαφωτισμοῦ καί θεμελιώθηκαν πάνω σέ ντεϊστικές θεολογικές βάσεις.

Ἱστορική ἐξέλιξη

Ἡ πρώτη κοινότητα Οὐνιταρίων ἐμφανίστηκε στό Λονδίνο (1774), καί ἀργότερα στή Βοστόνη τῶν Η.Π.A (1785). Κορυφαῖοι ἐκπρόσωποι καί ἡγετικές μορφές τῶν Οὐνιταρίων ὑπῆρξαν στόν Ἀγγλοσαξονικό χῶρο οἱ J. Priestley (1733-1804), J. Martineau (1805-1900), W.E. Channing (1780-1842), R.W. Emerson (1802-1882) καί Th. Parker (1810-1860).

Κατά τόν 20ό αἰ. οἱ Οὐνιτάριοι δημιούργησαν κοινότητες, ἐκτός ἀπό τίς Η.Π.Α καί τήν Ἀγγλία, στόν Καναδά, Αὐστραλία, Νέα Ζηλανδία, Ὁλλανδία καί τή Δανία.

ΡΕÏΚΙ: Μία ανορθόδοξη θεραπεία μέ ἀποκρυφιστικά στοιχεῖα

ΡΕÏΚΙ: Μία ανορθόδοξη θεραπεία με αποκρυφιστικά στοιχεία

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Βασικός τρόπος έκφρασης και παρουσίας του άκρως αντιχριστιανικού φαινομένου της «Νέας Εποχής» στον χώρο της υγείας αποτελούν οι λεγόμενες Ανορθόδοξες ή ενεργειακές «θεραπείες», οι οποίες στερούνται επιστημονικού χαρακτήρα. Μεταξύ αυτών των ανορθόδοξων «θεραπειών» συγκαταλέγεται και το «Ρέικι» [1].

1.Τι είναι το Ρέικι .

α)Σύμφωνα με έντυπo του χώρου: « Το Ρέικι είναι μία καθαρή θεραπευτική ενέργεια και δεν έχει καμμία σχέση με οποιαδήποτε θρησκεία ή κοσμοθεωρία, ούτε ανταγωνίζεται άλλης μόρφής θεραπευτικές αγωγές.Το Ρέικι αποκαθιστά την επαφή μας με την ξεχασμένη από καιρό, αλλά πανίσχυρη ζωτική ενέργεια ». Ευσταθεί ο ισχυρισμός, ότι το Ρέικι δεν έχει καμμία σχέση με οποιαδήποτε θρησκεία; Αναμφιβόλως όχι. Δεν επιβεβαιώνεται. Πως προήλθε το σύστημα Ρέικι Mikao Usui σκαπανέας του οποίου υπήρξε αργότερα για την περαιτέρω διάδοσή του στις Η.Π.Α και από εκεί στην Ευρώπη η Hawayo Takata(1900- 1980), αφού διαδέχθηκε την Chujiro Hayashi; Σύμφωνα με τους εκπροσώπους του χώρου, και εφόσον δε θεωρήσουμε μύθο τα περί του ιδρυτή του συστήματος, όπως υποστηρίζουν πολλοί ειδικοί, προέκυψε μέσα από μία διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης του Ιάπωνα εμπνευστή του Mikao Usui(1862-1926).

Τι περιελάμβανε αυτή η διαδικασία; Περιελάμβανε διαλογισμό, νηστεία, προσευχή, μελέτη ιερών θρησκευτικών βιβλίων απωανατολίτικης θρησκευτικότητας σε βουδιστικό μοναστήρι στην Ιαπωνία και απόσυρση στο Κουριγιάμα που θεωρείται ιερό βουνό στην Ιαπωνία. Και τελικά μία αποκαλυπτική εμπειρία – όραμα που είχε, πάντα κατά τους ισχυρισμούς τους, ως αποτέλεσμα να του αποκαλυφθούν ορισμένα σανσκριτικά ιερά σύμβολα. Τι διαπιστώνουμε εν προκειμένω; Ότι η όλη η διαδικασία εσωτερικής αναζήτησης του ιδρυτή του Ρέικι Mikao Usui έχει έκδηλο το θρησκευτικό στοιχείο [2].

β) Υπάρχει και μία άλλη παρουσίαση πιο αποκαλυπτική για το χαρακτήρα του Ρέικι, για την παρουσία του νεοεποχίτικου και αποκρυφιστικού στοιχείου.

Διαβάζουμε σε έντυπο του χώρου: « Το Ρέικι έχει σκοπό να περιβάλλει με την θεική του ουσία τα μπλοκαρισμένα μας ενεργειακά κέντρα και να μας αφυπνίσει σταδιακά, ώστε να διευρυνουμε τη συνειδητότητά μας, πέρα από ο,τι εμείς θεωρούμε φυσιολογικό (…) να εμπιστευόμαστε την εσωτερική μας καθοδήγηση, αυτήν την εσωτερική μας φωνή που δεν προέρχεται από την προσωπικότητα, αλλά από τον Ανώτερο ευατό μας και μας οδηγεί στην επίγνωση του ποιοί ακριβώς είμαστε» (σ. Σ. οι υπογραμμίσεις δικές μας). Τι βλέπουμε σ᾽ αυτό το απόσπασμα; Διαπιστώνουμε ξεκάθαρα μία κλασική νεοεποχίτικη ορολογία και θέσεις που βρίσκουμε στον ευρύτερο αποκρυφιστικό χώρο.

2. Οι βαθμοί και οι μυήσεις του Ρέικι.

Το Ρέικι ως σύστημα έχει τρεις βαθμούς μύησης(κατ᾽ άλλους 4) με αντίστοιχες μυήσεις και τη χορήγηση συμβόλων. Τι προϋποθέτουν όμως και που αποβλέπουν οι βαθμοί και οι μυήσεις; Μας πληροφόρει σχετικά έντυπο του χώρου: «Η ενέργεια Ρέικι διοχετεύεται από το Σύμπαν και περνάει μέσα από τον διοχετευτή που λειτουργεί σαν κανάλι. Για να γίνει κανείς ”κανάλι “ της ενέργειας Ρέικι πρέπει να έχει πάρει τις αντίστοιχες μυήσεις από κάποιον μυημένο, που συνηθίζεται να λέγεται “Ρέικι Μαστερ” ή “δάσκαλος Ρέικι “».

Και οι μυήσεις; Αφού επισημάνουμε ότι, ιδίως στο δεύτερο και περισσότερο στον τρίτο βαθμό, κοστίζουν και αρκετά χρήματα, θεωρούνται σύμφωνα με την τυπικώς νεοεποχίτικη και αποκρυφιστική ορολογία του χώρου «ενεργειακοί συντονισμοί» , μέσω του δάσκαλου, για να μεταφερθεί η συμπαντική ενέργεια στον μυούμενο [3].

«Λευκό Τάγμα τῆς Θούλης» . Ἕνα διεθνές νεοναζιστικό δίκτυο σατανιστῶν

«ΛΕΥΚΟ ΤΑΓΜΑ ΤΗΣ ΘΟΥΛΗΣ ». Ένα διεθνές νεοναζιστικό δίκτυο σατανιστών

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Το «Λευκό Τάγμα της Θούλης» (White Order of Thule) αποτελεί ένα διεθνές δίκτυο νεοναζί σατανιστών που έχει ως βασικά γνωρίσματα την παρουσία του σε πολλές χώρες, τη διείσδυσή του σε πολλούς χώρους, καθώς δραστηριοποιείται με μία ποικιλία εκδηλώσεων και την λειτουργία του ως υποστηρικτικό δίκτυο ομπρέλλα, σε διεθνές επίπεδο, των διαφόρων αποκρυφιστικών και νεοσατανιστικών κινήσεων.

Η νεοναζιστική σατανιστική οργάνωση « Λευκό Τάγμα της Θούλης» ιδρύθηκε το 1994 από τον Kerry Bolton (Ψευδώνυμο: Faustus Scorpius). Ο ιδρυτής της εν λόγω οργάνωσης υπήρξε για ένα χρονικό διάστημα ο ηγέτης του ακροδεξιού κόμματος της Νέας Ζηλανδίας. Από την ηγεσία του ακροδεξιού κόμματος παραιτήθηκε τη δεκαετία του 1980 για να ασχοληθεί κατά τρόπο πιο συστηματικό με τον αποκρυφισμό και μάλιστα με την πλέον φρικτή και ακραία μορφή του που είναι ο νεοσατανισμός.

Αποτέλεσμα αυτής της ενασχόλησής του με την πλέον σκληρή μορφή του αποκρυφισμού υπήρξε το 1992 η δημιουργία της νεοναζιστικής σατανιστικής οργάνωσης « Order of the Left Hand», η οποία μετονομάστηκε το 1994 σε «Ordo Sinistra Vivendi».

Βρετανοϊσραηλίτες: Μία παράδοξη Προτεσταντική κίνηση καί θεωρία

Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου

Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Βρετανοϊσραηλίτες

Μία παράδοξη Προτεσταντική κίνηση καί θεωρία

Παρατηρώντας κάποιος τό παγκόσμιο Προτεσταντικό σκηνικό τόσο ὡς πρός τή σύγχρονη διάρθρωσή του, ὅσο καί ὡς πρός τήν ἱστορική του ἐξέλιξη, θά συναντήσει ἀρκετές παράδοξες κινήσεις καί θεωρίες. Μιά ἀπ’ αὐτές τίς παράδοξες θεωρίες πού ἀναπτύχθηκαν μέσα στό εὐρύτερο Προτεσταντικό ἔδαφος εἶναι καί ἡ αὐτοαποκαλούμενη κίνηση τῶν Βρετανο- ϊσραηλιτῶν (British Israelism).

Οἱ ἱστορικές ἀπαρχές τῆς ἐν λόγω θεωρίας ἀρχίζουν στά τέλη τοῦ 18ου αἰῶνα. Δημιουργός της ὑπῆρξε ὁ Ἄγγλος Richard Brothers (1757 – 1824)1 καί στή συνέχεια ἀναπτύχθηκε καί διαδόθηκε κατά τό δέκατο ἔνατο καί τόν εἰκοστό αἰῶνα .

Βασική θέση τῆς θεωρίας περί Βρετανοϊσραηλιτῶν, ἀπό τήν ὁποία ἔλαβε καί τό ὄνομά της, ἀποτελεῖ ὁ ἰσχυρισμός της, ὅτι ὅλοι οἱ Βρετανοί ὑπήκοοι ἀνά τήν ὑφήλιο καί οἱ λευκοί Προτεστάντες τῆς Βορείου Ἀμερικῆς εἶναι ἀπόγονοι τῶν δέκα φυλῶν τοῦ Βορείου Βασιλείου τοῦ Ἰσραήλ πού διασκορπίστηκαν μετά τήν καταστροφή του ἀπό τούς Ἀσσυρίους τό 722 π.Χ. Ἀπόγονοι αὐτῶν τῶν φυλῶν, ἰσχυρίζεται ἡ κίνηση, ἦταν τά διάφορα φῦλα πού ἦλθαν στή Μεγάλη Βρετανία ὅπως Ἄγγλοι, Σάξωνες, κ. ἄ. Αὐτοί ἑνώθηκαν μέ τούς αὐτόχθονες πληθυσμούς καί δημιούργησαν τή Βρετανική αὐτοκρατορία.

Ἡ Βρετανική ναυτική ἐπέκταση, ἡ δημιουργία τῶν Βρετανικῶν ἀποικιῶν ἀνά τόν κόσμο, ἡ Βρετανική κοινοπολιτεία ἀργότερα, μαζί μέ τούς λευκούς Προτεστάντες τῆς Βορείου Ἀμερικῆς, ἀποτελοῦν, κατά τήν ἐν λόγω κίνηση, τήν ἐκπλήρωση τῆς ὑπόσχεσης καί τῶν ἐπαγγελιῶν τοῦ Θεοῦ στούς Πατριάρχες (Γεν. 12, 1-3. 17,5. 28, 14. 32, 12), ὅτι οἱ ἀπόγονοί τους θά ἦταν σάν τήν ἄμμο τῆς θάλασσας2.

Ψευδοπροφητεῖες Πεντηκοστιανῶν

Πρεσβ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου (M.Th)

Ψευδοπροφητείες Πεντηκοστιανών

Στο πλήθος των χριστιανικών αιρέσεων, που δρουν τόσο στην πατρίδα μας όσο και παγκοσμίως, ανήκουν και οι αυτοαποκαλούμενοι Πεντηκοστιανοί. Με τον ορό Πεντηκοστιανοί ονομάζονται διεθνώς, μαζί με πλήθος επιμέρους προσδιορισμών, εκατοντάδες ακραίες ομάδες του προτεσταντικού χώρου, πολλές εκ των οποίων είναι και αντιτριαδικές.

Βασικά γνωρίσματα του εν λόγω αιρετικού κινήματος είναι η υποτιθέμενη γλωσσολαλιά, οι θεραπείες ασθενών, η προφητεία κ.α., τα οποία είναι κατά τους ισχυρισμούς τους εκδηλώσεις του «Βαπτίσματος με Άγιο Πνεύμα». Βασική πτυχή της πεντηκοστιανής πλάνης είναι και το χάρισμα της προφητείας, το οποίο έχει κατεξοχήν εσχατολογική προοπτική. Ο εσχατολογικός προσανατολισμός των πεντηκοστιανών «προφητειών» είναι άμεσα συνδεδεμένος με ένα ακόμα εκβιαστικό ψυχολογικό γεγονός, το οποίο είναι η αρπαγή της εκκλησίας από τον Χριστό πριν την έλευση του Αντίχριστου, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους.

Με τον ορό βεβαίως «Εκκλησία» εννοούν τους εαυτούς τους. Εδώ πρέπει να προσθέσουμε, ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός πεντηκοστιανών ομάδων, που υποστηρίζει ακριβώς το αντίθετο, ότι η αρπαγή δηλαδή θα γίνει μετά την έλευση του Αντίχριστου και τη μεγάλη θλίψη που θα ακολουθήσει. Οι ομάδες αυτές χαρακτηρίζονται ως μεταθλιπτικοί.

Σχετικά ακριβώς με την πεντηκοστιανή διδασκαλία της έλευσης του Χριστού για την «αρπαγή της εκκλησίας», έχει υπάρξει ένας μεγάλος αριθμός ψευδοπροφητειών από Πεντηκοστιανούς, γεγονός που επιβεβαιώνει την πραγματικότητα, ότι το πνεύμα, το οποίο λαμβάνουν και είναι η πηγή των αποκαλύψεών τους δεν είναι το Άγιο Πνεύμα, αλλά πνεύμα πλάνης.

Ψευδοπροφητείες Ελλήνων Πεντηκοστιανών

Ο κ. Λούης Φέγγος, ιδρυτής και ποιμένας της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής ισχυρίζονταν το 1982, ότι τα δέκα κέρατα του θηρίου της Αποκάλυψης (Αποκ,13,1) ήσαν τα δέκα κράτη τής Ε.Ο.Κ. που ποτέ δεν θα γίνουν περισσότερα, και θα διοικήσουν τον κόσμο με ηγέτη τον Αντίχριστο, που είναι Έλληνας, γι’ αυτό η αρπαγή, έλεγε, θα γίνει στις μέρες μας. Θα αφήσουμε την εν λόγω ψευδοπροφητεία ασχολίαστη, υπενθυμίζοντας μόνο, ότι προ λίγων μηνών τα μέλη της Ευρωπαϊκής κοινότητας έγιναν εικοσιπέντε.

Το Μάρτιο του 1986 στην εφημερίδα «Χριστιανισμός» που είναι το επίσημο όργανο της Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής, δημοσιεύεται άρθρο με τίτλο «Το ρολόι του Θεού κτυπάει και ειδοποιεί». Στο εν λόγω άρθρο, αφού γίνεται μία σειρά συσχετισμών ιστορικών γεγονότων του εικοστού αιώνα με χωρία της Αγίας Γραφής, προειδοποιεί ο συντάκτης του ότι απέμειναν δυο λεπτά καθώς ο μικρός δείκτης δείχνει 12 και ο μεγάλος παρά δύο λεπτά. Και κατέληγε ο συντάκτης: «Ας ετοιμαστούμε να συναντήσουμε τον ερχόμενο Χριστό, για, να μη δούμε τον Αντίχριστο να αποκαλύπτεται» [ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ αρ. φ. 3 Μάρτιος 1986, σελ.1]. Προφανώς τόσα χρόνια μετά δεν εκπληρώθηκε η προφητεία. Αν ήθελε κανείς να χαριτολογήσει, θα έλεγε ότι κάποιος ξέχασε το ρολόι ξεκούρντιστο και σταμάτησαν οι δείκτες.

Ἀναφορά στήν κριτική τοῦ Νίτσε ἐναντίον τοῦ Χριστιανισμοῦ

Αναφορά στην κριτική του Νίτσε εναντίον του Χριστιανισμού

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Ο Fr. Nietzsche (1844-1900) ανήκει στους μεγαλύτερους φιλοσόφους του 19ου αιώνα με ισχυρή επίδραση και στη νεώτερη φιλοσοφία. Η κριτική του εναντίον του Χριστιανισμού διακρίθηκε για την απολυτότητά της και την ακρότητα, πλην όμως και για την πλήρη αδυναμία της να γνωρίσει σε βάθος τη χριστιανική διδασκαλία.

Θεμέλιο της κριτικής του υπήρξε η λανθασμένη αντίληψη περί Χριστιανισμού, που είχε μορφώσει, στην οποία συνέβαλε, συν τοις άλλοις, η αιματηρή ιστορία της Ευρώπης, ο φανατισμός και η μισαλλοδοξία των θρησκευτικών πολέμων, η απόμακρη και σκληρή εικόνα περί Θεού, που είχε δομήσει η Δυτική θεολογία, Ρωμαιοκαθολική και Προτεσταντική. (Πρβλ. Ηans Kung, Existiert Gott? Antwort auf die Gottesfrage der Neuzeit, 1978, σ. 413).

Η αντίθεση του Νίτσε για την πίστη του ανθρώπου στον Θεό, είναι απόλυτη. Είναι κάθετη και αδιαπραγμάτευτη. Ο Θεός της χριστιανικής πίστης, λέγει, είναι Αυτός που αναιρεί και καταστρέφει τη χαρά της ζωής. (Πρβλ. Ηans Kung, Existiert Gott?, όπ.π., σσ. 432-433).

Προτάσεις ἀπόρριψης τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Χριστολογίας ἀπό ἐκπροσώπους τοῦ θρησκευτικοῦ πλουραλισμοῦ

Προτάσεις απόρριψης της Εκκλησιαστικής Χριστολογίας από εκπροσώπους τού θρησκευτικού πλουραλισμού[1]

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

1.Τί είναι ο θρησκευτικός πλουραλισμός

Ο θρησκευτικός πλουραλισμός [Pluralismus] είναι μοντέλο αξιολόγησης και προσέγγισης των διαφορών θρησκειών πού ως βασική αρχή του έχει τη θέση ότι όλες οι θρησκείες είναι ισότιμες, αποδεκτοί δρόμοι σωτηρίας και καμμία δεν μπορεί να απαιτήσει αξιολογική προτεραιότητα η ποιοτική ανωτερότητα από κάποια άλλη. Ο θρησκευτικός πλουραλισμός , σύμφωνα με τούς εκπροσώπους του (J. Hick, Perry Schmidt -Leukel, R. Bernhardt, P.F. Knitter, A. Race, L. Swidler, κ.α ), είναι μέρος της ταυτότητας των σύγχρονων κοινωνιών. Συνδέεται οργανικά επίσης με την συζήτηση για μία θεολογία των θρησκειών πού θα συνθέτει λειτουργικά επιμέρους η κατά την κρίση τους, τις κοινές παραδοχές των διαφόρων θρησκευμάτων.

2. Η αφετηρία εκκίνησης

Αφετηρία εκκίνησης, συνυφασμένη απόλυτα με τη στοχοθεσία των εκπροσώπων τού θρησκευτικού πλουραλισμού, αποτελεί η απόρριψη της θέσης πού προβάλλει η αξιώνει η υποστηρίζει ότι ο Χριστιανισμός διατηρεί μία μοναδική αξιακή και ποιοτική διαφορά ένατι των άλλων θρησκειών. Αυτή η αντίληψη απολυτότητας τού Χριστιανισμού ή λόγος γιά οποιαδήποτε ποιοτική ανωτερότητά του έναντι των άλλων θρησκειών [Exklusivismus] υποστηρίζουν δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή, ενώ δεν συνδράμει και στην πρόοδο των διαθρησκειακών διαλόγων. Είναι στο επίκεντρο των διαφορών .

Σύμφωνα με τον John Hick (1922 – 2012), επιφανή θεωρητικό τού θρησκευτικού πλουραλισμού, καμμία μεμονωμένη θρησκεία δεν έχει προνομιακή πρόσβαση στην υπερβατική πραγματικότητα, τον Θεό, ως το «πραγματικό καθ’ εαυτό», ούτε μπορεί ιστορικά δικαιολογημένα να ισχυριστεί ότι είναι ανώτερη από τις άλλες με οποιονδήποτε τρόπο. Όλες οι θρησκείες, υποστηρίζει, έχουν προσανατολισμό προς το πραγματικό καθ’ ευατό, τον Θεό, καί αποτελούν εξίσου έγκυρες απαντήσεις στην χωροχρονική του αναζήτηση, προσέγγισή του ή καί εκδήλωσή του, ενώ αυτό δεν ταυτίζεται, σε καμμία περίπτωση, μόνο με μία αποκλειστική θρησκεία.

Ικανοποιητική, επίσης, δεν θεωρούν ούτε την προσέγγιση, ότι υπάρχουν οδοί σωτηρίας και στις άλλες θρησκείες, πλην όμως η χριστιανική εκδοχή διατηρεί μία ξεχωριστή μοναδικότητα και είναι τελειότερη [Inklusivismus].

Παραμορφώνοντας τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ (Πρωτοπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Ἐπίκ. Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ)

Ἡ ἀμφισβήτηση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδαχῆς καί ἐμπειρίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου εἶναι ἕνα φαινόμενο μόνιμο στήν ἱστορική πορεία τῆς Ἐκκλησίας. Μαρτυρεῖται ἤδη ἀπ’ αὐτά τά ἀποστολικά χρόνια (Ά. Ἰωαν. 22-26. Β ́ Ἰωάν, 7). Πλῆθος αἱρέσεων καί θεωριῶν ἄλλοτε εὐθέως καί ἄλλοτε συγκεκαλυμμένως ἐπιχείρησαν καί ἐπιχειροῦν μέχρι σήμερα νά παραχαράξουν ἤ καί νά ἀντικαταστήσουν τήν ἐκκλησιαστική αὐτοσυνειδησία καί τό ἐν Ἁγίω Πνεύματι φρόνημα τῆς Ἐκκλησίας σχετικά μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἀπό τά μέσα τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰώνα ἀλλά καί κατά τή διάρκεια τοῦ εἰκοστοῦ δημιουργήθηκαν αἱρετικά καί παραχριστιανικά συστήματα ἀλλά καί ἀποκρυφιστικές θεωρίες οἱ ὁποῖες ὑπάρχουν μέχρι σήμερα καί συνεχίζουν νά παραμορφώνουν καί νά ἀκρωτηριάζουν τήν ἐξ Ἀποκαλύψεως διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀναφέρει πολύ χαρακτηριστικά ὁ καθηγητής κ. Εὐάγγελος Θεοδώρου: «Συχνά ὑπάρχουν ἰσχυρισμοί περί τοῦ Χριστοῦ, οἱ ὁποῖοι, εἴτε μέ ἔκδηλη ἀντιχριστιανική διάθεσι, εἴτε κατά συγκεκαλυμμένον τρόπο μέ χρῆσι εὐσεβοφανοῦς προσωπείου, ὑπονομεύουν αὐτά τά θεμέλια τοῦ χριστιανισμοῦ»1.

Ἡ διατύπωση τῶν αἱρετικῶν ἀντιλήψεων σχετίζεται στίς μέν αἱρετικές κινήσεις, μέ τήν δῆθεν ὀρθή κατανόηση τῆς Ἁγ. Γραφῆς, τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ὁποίας κάθε τέτοια ὁμάδα διεκδικεῖ γιά τόν ἑαυτό της, στίς δέ παραχριστιανικές κινήσεις (π.χ. Μορμόνοι) μέ τήν ἀνεπάρκεια, κατ ́ αὐτές, τῆς ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ θείας Ἀποκαλύψεως καί τήν ἀνάγκη συμπληρώσεώς της καί σέ ἄλλες μέ μοναδικό μέσο ἑρμηνείας ἀποκλειστικῶς τό ἔργο τοῦ ἱδρυτῆ τῆς κίνησης (π.χ. Χριστιανική Ἐπιστήμη).

Ἀντιθέτως στά ἀποκρυφιστικά συστήματα σχετίζεται μέ τό ἐπιχείρημα τῆς ἀξιολόγησης τοῦ Χριστιανισμοῦ ὑπό τό πρίσμα μιᾶς ἐσωτεριστικῆς – μυστικῆς γνώσης ἤ ἀργέγονης σοφίας, πού ἰσχυρίζονται ὅτι κατέχουν ἤ ἀκόμα καί μέ ἀποκαλύψεις πνευμάτων σέ ὁρισμένους ἀποκρυφιστικούς χώρους (π.χ. Πνευματισμός).

Σύγχρονοι αὐτόκλητοι αἱρετικοί «σωτῆρες»

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Είναι μόνιμο το φαινόμενο και το συναντάμε σε όλες τις αιρετικές κινήσεις. Κάποιοι άνθρωποι «σώθηκαν», γιατί παρασυρόμενοι, προφανώς από άγνοια σε κάποια αιρετική οργάνωση, αφού έκαναν προσευχή μετανοίας, άνοιξαν την καρδιά τους, αποδέχθηκαν σε κλίμα συγκινησιακής φόρτισης τον Χριστό ως προσωπικό τους σωτήρα, ξαφνικά σώθηκαν. Λυτρώθηκαν. Έχουν την αίσθηση, ότι ανήκουν στους εκλεκτούς σεσωσμένους.

Ύστερα από αυτό, θέλουν να σώσουν κι άλλους. Αναλαμβάνουν κάθε είδους πρωτοβουλία, για να μεταφέρουν αυτή την εμπειρία τους και σε άλλους ανθρώπους. Να ζήσουν και οι άλλοι την ίδια αυτή στιγμιαία ξαφνική σωτηρία,εκτός του Σώματος του Χριστού, αλλά πάντα στο όνομα του Χριστού.

Το κίνητρο γίνεται πιο ισχυρό και εκφράζεται ως ιεραποστολικός ακτιβισμός. Εργάζονται συστηματικά, για να διαδώσουν την αιρετική μεθοδολογία σωτηρίας, που οι ίδιοι, παρασυρόμενοι, υιοθέτησαν και αυτή τη διάδοση τη θεωρούν ταυτοχρόνως «ομολογία πίστεως» εξέχουσας βαρύτητας.

ART OF LIVING FOUNDATION Μία νεοϊνδουιστικὴ-γκουρουιστικὴ κίνηση

τοῦ Πρώτ. Βασιλείου Α. Γεωργοπούλου 

Ἀναπληρωτὴ Καθηγητὴ Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ. 

Ἱδρυτὴς καὶ καθοδηγητὴς τῆς νεοινδουιστικῆς κίνησης μὲ τὴν ἐπωνυμία «Art of Living Fountation» εἶναι ὁ Ἰνδὸς γκουροὺ Sri Sri Ravi Shankar1. Γεννήθηκε τὸ 1956 στὸ Bangalore τῆς Ἰνδίας. Γιὰ τὴ ζωὴ τοῦ εἶναι λίγα πράγματα γνωστά. Εἶχε μακρὰ σπουδὴ στὴν ἰνδουιστικὴ θρησκευτικὴ παράδοση μὲ τὴν ὁποία προτίμησε νὰ ἀσχοληθεῖ ἀντὶ μὲ τὴν ἄσκηση ἐπαγγέλματος. Στὰ τέλη τῆς δεκαετίας τοῦ 1970 συσχετίσθηκε μὲ τὸν Ὑπερβατικὸ Διαλογισμὸ τοῦ Μαχαρίσι Μαχὲς Γιόγκι καὶ μαθήτευσε σὲ... αὐτόν. Ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1980 σχεδίασε τὴν δικῆς του ἔμπνευσης μέθοδο χαλάρωσης, ἐξέλιξης καὶ αὐτογνωσίας μὲ τὴν ὀνομασία «Sodarsham Kriya». Ἡ τεχνικὴ «Sodarsham Kriya-Yoga (SKY)» εἶναι σύνθεση γιόγκα-διαλογισμοῦ καὶ τεχνικῶν ἀναπνοῶν καὶ ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τοῦ διαφημιζόμενου ἀπὸ τὴν κίνηση, μεταξὺ τῶν ἄλλων, «Art of Living Happines Programm». Διδάσκεται σὲ 9 ὧρες ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν μὲ κόστος συμμετοχῆς, στὴ Γερμανία λ.χ., 250 εὐρώ. 

Τὸ 1981 ἵδρυσε τὸ «Art of Living Foundation» ὡς ἕνα διεθνῆ ὀργανισμὸ γιόγκα-διαλογισμοῦ καὶ παραλλήλως ὡς πρόγραμμα προσωπικῆς ἐξέλιξης. Τὸ 1997 δημιούργησε τὸ θυγατρικὸ διακριτὸ ὀργανισμὸ μὲ τὴν ὀνομασία «International Association for Human Values (IAHV)». Ἡ συνεργασία ἀμφοτέρων τῶν ὀργανισμῶν εἶναι δεδομένη καὶ ἔχουν καταχυρωθεῖ ὡς ἀναγνωρισμένοι μὴ κυβερνητικοὶ ὀργανισμοὶ στὸν Ο.Η.Ε. Ὑπὸ τὴν ἰδιότητα αὐτὴ τὸ 2003, σὲ συνεργασία μὲ διάφορα εὐρωπαϊκὰ κοινοβούλια, διοργάνωσε διεθνὲς συμπόσιο μὲ θέμα τὴν ἠθικὴ στὶς ἐπιχειρήσεις καὶ ἀνέλαβε διαμεσολαβητικὴ εἰρηνευτικὴ προσπάθεια μεταξὺ ἀντιμαχόμενων παρατάξεων στὸ Κασμὶρ καὶ στὴν Κολομβία, προβάλλοντας τὴν κοσμοθεωρία περὶ εἰρήνης τοῦ Sri Sri Ravi Shankar. 

Ἀποκρυφιστικές προσεγγίσεις στό θέμα τῆς ἀσθένειας (Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Ἀναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ)

Ο ανθρώπινος πόνος και η ασθένεια υπήρξε πάντα ένα φαινόμενο στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους, που έτυχε πολυμερούς προσέγγισης και ερμηνείας με κύριο παράγοντα φυσικά αντιμετώπισή του την ιατρική επιστήμη. Το πλήθος των παραμέτρων, με τις οποίες συσχετίζεται το πρόβλημα της ασθένειας, υπήρξε η αφορμή ώστε να μη απουσιάσει και μία, δυστυχώς, ποικιλόμορφη αποκρυφιστική προσέγγιση του φαινομένου.

Σήμερα πλήθος αποκρυφιστικών, εσωτεριστικών, γκουρουιστικών κ.ά. ομάδων, πολλές εξ αυτών κομμάτια του παγκόσμιου αντιχριστιανικού μωσαϊκού της «Νέας Εποχής», να χρησιμοποιούν μέσα στις διδασκαλίες τους θέματα, που σχετίζονται με την υγεία. Ο Chr. Grundmann υπογραμμίζει ότι ο όρος «θεραπεία» είναι ένας βασικός όρος στο λεξιλόγιο της Νέας Εποχής [1].

Επικρίνοντας εν πολλοίς τον τρόπο κατανόησης της ασθένειας και του ανθρώπου από τη σύγχρονη ιατρική επιστήμη, αντιτείνουν μία άλλη θεώρηση των πραγμάτων, «ολιστική», όπως τη χαρακτηρίζουν, σύμφωνη με τις αντίστοιχες αντιλήψεις της «Νέας Εποχής» [2].

Στα πλαίσια αυτά διαφημίζονται και προωθούνται από τις ομάδες αυτές διάφορες, ανορθόδοξες «θεραπευτικές» μέθοδοι με έκδηλο το αποκρυφιστικό στοιχείο (π.χ. Εσωτέρα θεραπευτική, Θεοϊατρική, Τα φυλακτά, Κρυσταλλοθεραπεία, Αγγελοθεραπεία).

Μέθοδοι που δεν έχουν καμία απολύτων επιστημονική βάση. Αντιθέτως, αφετηρία εκκίνησης και υπόβαθρο πάνω στο οποίο θεμελιώνονται αυτές οι ανορθόδοξες «θεραπευτικές» μέθοδοι είναι άλλοτε οι δοξασίες θρησκευμάτων της Ανατολής ή άλλοτε και αποκρυφιστικές αντιλήψεις.