❈ Κάποτε εἶχε πάει στό κελί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου μιά ὁμάδα παιδιῶν. Ὁ Ἅγιος εἶχε ἐκεῖ δυό μικρά γατάκια.Λέει ἕνα ἀπό τά παιδιά:- Γέροντα νά τό πάρω αὐτό τό γατί;- Ἔ, λέει ὀ Γέροντας, πάρ’το.Νόμιζε, νά τό πάρει ἐκείνη τήν ὥρα ἐκεῖ… Ἐκεῖνο ὅμως, τό πῆρε στήν ἀγκαλιά του καί τό πῆρε μαζί του. Ἔφυγε ἀπ’ τό μοναστήρι, πῆρε καί τό γατί τοῦ Ἁγίου Παϊσίου!Πῆγαν σέ ἕνα ἄλλο μεγάλο μοναστήρι, πού εἶναι κοντά, στήν Ἰβήρων… Πῆγαν ἐκεῖ στό ἀρχονταρίκι, ὅπως πᾶνε ὅλοι οἱ ξένοι, νά τούς τακτοποιήσει ὁ ἀρχοντάρης, νά τούς δώσει δωμάτιο.. Αὐτό εἶχε τό γατί στήν ἀγκαλιά του. Τοῦ λέει ὁ ἀρχοντάρης, ὁ μοναχός:- Σέ παρακαλῶ, τό γατί δέν μπορεῖς νά τό ἔχεις ἐδῶ μέσα, νά τό βγάλεις ἔξω. - Ὄχι, λέει αὐτό, δέν γίνεται, τό γατί ἐγώ θά τό ἔχω μαζί μου.- Πῶς, λέει, μέ τό γατί θά πᾶς στό δωμάτιο;
τοῦ Νεκτάριου ΔαπέργολαΒαδίζουμε πλέον σὲ πολὺ δύσβατα καὶ σκοτεινὰ μονοπάτια, ἀλλὰ μέσα στὸ πυκνό σκοτάδι γύρω μας, δέν εἴμαστε μόνοι οὔτε ἀνυπεράσπιστοι, καθὼς πέρα ἀπὸ τὴ χάρη καὶ τὴν συνεχῆ προστασία τῆς Παναγίας καὶ τῶν Ἁγίων μας, ἔχουμε καὶ ἐπανειλημμένα προειδοποιηθεῖ στὸ πέρασμα τοῦ χρόνου ἀπὸ ἄλλους Ἁγίους, ποὺ ἔκρουσαν τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ ὅλες τὶς ἀντίχριστες παγίδες τῶν ἐσχάτων χρόνων. Ἀκόμη ἐναργέστερα μᾶς μίλησαν γιὰ τὸ θέμα κάποιες σπουδαῖες πνευματικὲς μορφές, ποὺ εὐδόκησε ὁ Θεὸς νὰ γεννηθοῦν τὸν περασμένο αἰῶνα, γιὰ νὰ στηρίξουν τοὺς χειμαζόμενους πιστοὺς στὶς ἀρχὲς τῆς μεγάλης δοκιμασίας, ἀλλὰ καὶ νὰ τοὺς προειδοποιήσουν. Ἀνάμεσά τους βεβαίως ξεχωρίζει ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ποὺ ἕως τὴ στιγμὴ τῆς κοιμήσεώς του (1994) μίλησε πολλὲς φορὲς γιὰ τὰ σημεῖα τῶν ζοφερῶν καιρῶν μας καὶ μάλιστα μᾶς ἄφησε ἐπ’ αὐτῶν καὶ ἕνα ἀπὸ τὰ ἐλάχιστα γραπτά του, ἐπειδὴ ἀκριβῶς γνώριζε (ὅπως καὶ ὁ ἴδιος τονίζει) ὅτι τὰ προφορικὰ μποροῦν νὰ διαστρεβλωθοῦν, ὁπότε ἤθελε νὰ ἀφήσει στοὺς συγχρόνους καὶ ἰδίως στοὺς μεταγενεστέρους του συγκεκριμένους λόγους, τὴν αὐθεντικότητα τῶν ὁποίων κανεὶς δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ἀμφισβητήσει.Καὶ πλεῖστα μὲν ἀπὸ ὅσα ἄφησε ὡς προφορικὴ παρακαταθήκη (καὶ μᾶς διασώθηκαν ὡς καταγραφὲς τρίτων) ὄντως ἀμφισβητήθηκαν ἔντονα τὰ τελευταῖα χρόνια, μὲ τὴν αἰσχρὴ εἰδικὰ περίοδο τῆς ψευτοπανδημίας – πέραν ὅλων ὅσων πληγῶν προκάλεσε – νὰ διαπρέπει καὶ σ’ αὐτό, διὰ στόματος ἀρχιερέων, καθὼς καὶ ἄλλων κληρικῶν. Κληρικῶν πού κατά τρομερή…σύμπτωση ἧταν και παραμένουν ἅπαντες σφιχταγκαλιασμένοι με το ἀντίχριστο κράτος, τόσο ὑπέρ τοῦ ἀφηγήματος τῆς ψευτοπανδημίας και τῶν ἐμβολίων, ὅσο καί στό θέμα τῆς νέας ταυτότητας και τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ. Πλέον ὅμως ἔχουν μπεῖ στὸ στόχαστρο ἀκόμη καὶ τὰ γραπτά: ὄχι τόσο ὡς πρὸς τὸ ἂν ἀνήκουν ὄντως στὸν Ἅγιο (γράφτηκε βεβαίως κάποια στιγμὴ καὶ αὐτό, ἀλλὰ ἐδῶ τὸ ἀφήνω στὴν ἄκρη ὡς παντελῶς ἀνάξιο σχολιασμοῦ), ὅσο σὲ σχέση μὲ δύο πράγματα: ἀφ’ ἑνός τὸ ἂν ἐκεῖνος ἔσφαλλε γράφοντάς τα, καί ἀφ’ ἑτέρου μέ τό ἄν κάποια στιγμή τά ἀναίρεσε.
(ΑΠΕ-ΜΠΕ/EPA/VATICAN MEDIA)ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝΕν Πειραιεί τη 12η Μαΐου 2025ΟΤΑΝ Η «ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ» ΕΠΙΚΑΛΥΠΤΕΙ ΤΗΝ ΣΩΖΟΥΣΑ ΑΛΗΘΕΙΑ!(Σχόλιο σε άρθρο «αγαπολόγου» ορθοδόξου κληρικού)Ο θρησκευτικός συγκρητισμός συνεχίζει να εισβάλλει δυναμικά στο πλήρωμα της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας μας, ως μια επιδημική πνευματική νόσος, με δραματικές επιπτώσεις στους πιστούς, οι οποίοι δεν έχουν τη δυνατότητα να διακρίνουν τις διαφορές μεταξύ αλήθειας και πλάνης. Όπως είναι γνωστό, βασική αρχή της χριστιανικής μας πίστεως είναι ότι η σωτηρία είναι συνώνυμη με την αλήθεια.Όπως είχαμε τονίσει σε προηγούμενη ανακοίνωσή μας, απαραίτητη προϋπόθεση για τον αγιασμό του ανθρώπου είναι η μετοχή του στην αλήθεια, σύμφωνα με τον λόγο του Χριστού: «ἁγίασον αὐτοὺς ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου· ὁ λόγος ὁ σὸς ἀλήθειά ἐστι. … ἵνα καὶ αὐτοὶ ὦσιν ἡγιασμένοι ἐν ἀληθείᾳ» (Ιωάν.17,17,19). Έτσι «ὁ τὸν λόγον μου ἀκούων καὶ πιστεύων τῷ πέμψαντί με ἔχει ζωὴν αἰώνιον, καὶ εἰς κρίσιν οὐκ ἔρχεται, ἀλλὰ μεταβέβηκεν ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν» (Ιωάν.5,24) και αντίθετα, «ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ρήματά μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· … ἐκεῖνος (ο Πατήρ) κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ» (Ιωάν.12,48). Όταν μετέχουμε της αλήθειας λαμβάνουμε πλούτο αδαπάνητο, όπως μας διαβεβαίωσε ο Απόστολος Παύλος: «γινώσκετε γὰρ τὴν χάριν τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ὅτι δι᾿ ὑμᾶς ἐπτώχευσε πλούσιος ὤν, ἵνα ὑμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσητε» (Β΄Κορ.8,9).Πού μπορούμε να βρούμε και να βιώσουμε την σώζουσα αλήθεια; Μόνο στην Εκκλησία του Χριστού, η οποία είναι «στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15), ως το τεθεωμένο Σώμα Του και κεφαλή ο Ίδιος (Κολ.1,18) και αέναος διδάσκαλός της ο Παράκλητος το Πνεύμα της αληθείας, το Οποίο την οδηγεί «εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν16,17). Γι’ αυτό δεν μπορεί να σφάλει. Μόνον αυτή μπορεί να είναι αλάθητη και κανένα ανθρώπινο πρόσωπο, το οποίο, όταν αυτονομηθεί από την Εκκλησία διατυπώνει δικής του εμπνεύσεως διδασκαλίες, «αιρέσεις απωλείας» (Β΄ Πέτρ.2,1) κατά τον Απόστολο Πέτρο. Και πράγματι είναι αιρέσεις απωλείας, διότι είναι σπέρματα του διαβόλου, για την ματαίωση της σωτηρίας[1].Με λύπη και ανησυχία παρατηρούμε πως πάμπολλα υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα έχουν επηρεαστεί από τον σύγχρονο περιρρέοντα θρησκευτικό συγκρητισμό, έχοντας πειστεί ότι «η αλήθεια δεν είναι προνόμιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας», αλλά βρίσκεται και εκτός αυτής, στις αιρέσεις, ακόμα και στις θρησκείες του κόσμου! Ένα πραγματικά δαιμονικής εμπνεύσεως «δόγμα» το οποίο αναιρεί την αποκλειστικότητα της εν Χριστώ σωτηρίας και την μοναδικότητα της Εκκλησίας να είναι η κιβωτός της σωτηρίας των ανθρώπων.
«Σταυρός και Ανάσταση – Εκ των πηγών του Σωτήρος»(και ο Ερμηνευτικός – Κατηχητικός λόγος Ι. Χρυσοστόμου)Νίκος Σακαλάκης, ΜαθηματικόςΑναμφίβολα, ο Ερμηνευτικός – Κατηχητικός λόγος του Ι. Χρυσοστόμου στον Σταυρό και στην Ανάσταση είναι η λιτή, επιγραμματική, πολυσήμαντη, αποκαλυπτική (συναρπαστική) και θεολογική ποιμαντική κλήση στον άνθρωπο για να προσεγγίση (οικειωθή) τον Σταυρό και την Ανάσταση του Χριστού. Αποτελεί, ακόμη, ο λόγος αυτός, και την ορθόδοξη όραση περί του αναστάντος ανθρώπινου είναι – σώματος και ψυχής∙ ερμηνεύει (ο λόγος αυτός) την αρχή, την αιτία και το περιεχόμενο της νέας βιοτής. Αποτελεί δε η Ανάσταση μία πνευματική εορτή – πανηγύρι για το ανθρώπινο σώμα στο πρόσωπο του Χριστού.Το ανθρώπινο σώμα και ψυχή που, συνεργεία του διαβόλου, διετάραξαν τη ζωή στον πλανήτη μας, έγινε συνιστόν πνευματικό και υλικό εργαλείο στα χέρια του Σωτήρος Χριστού.Η θεολογική – λογική και αρμονική σχέση μεταξύ Σταυρού και Αναστάσεως εκφράζεται στον Κατηχητικό λόγο, που ελέγχει πολλούς (σημερινούς) επισκόπους (;), που υποβαθμίζουν τον Τίμιο Σταυρό, απομακρύνοντάς τον από την Αγία Τράπεζα (Θυσιαστήριο). Οι βαθειές ρίζες (Καινοδιαθηκικές) της αλληλεξάρτησης Σταυρού και Αναστάσεως εκφράζονται ως θεολογική, λογική και βαθύτατη φυσική απλότητα από τον Απ. Παύλο, το κήρυγμα του οποίου ήταν ο Σταυρός και η Ανάσταση∙ αυτή την βεβαιότητα υπογραμμίζει με τα λόγια:
Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Δευτέρας ε΄ ἑβδ. Πράξεων (Πρξ. ιβ΄ 12-17).
Πραξ. 12,12 συνιδών τε ἦλθεν ἐπὶ τὴν οἰκίαν Μαρίας τῆς μητρὸς Ἰωάννου τοῦ ἐπικαλουμένου Μάρκου, οὗ ἦσαν ἱκανοὶ συνηθροισμένοι καὶ προσευχόμενοι.
Πραξ. 12,12 Και αφού είδε πλέον καλά που ευρίσκετο, ήλθε στο σπίτι της Μαρίας της Μητρός του Ιωάννου, ο οποίος ελέγετο και Μάρκος, όπου ήσαν συγκεντρωμένοι αρκετοί και προσηύχοντο.
Πραξ. 12,13 κρούσαντος δὲ αὐτοῦ τὴν θύραν τοῦ πυλῶνος προσῆλθε παιδίσκη ὑπακοῦσαι ὀνόματι Ῥόδη,
Πραξ. 12,13 Οταν δε εκτύπησε την αυλόπορταν, ήλθε μία νεαρά υπηρέτρια, ονόματι Ροδη, να ερωτήση και να ακούση, ποιός ήτο.
Ὁ πρῶτος, ἡ προσευχή να παρακαλῇς θερμῶς τόν Κύριον νά σέ φωτίση νά ἀπαλλαγῇς τοῦ δεινοῦ τούτου ἁμαρτήματος, τό ὁποῖον φθείρει καί ἀφανίζει πάσας τάς άρετάς, διότι λέγει εἷς πατήρ τήν στιγμήν καθ' ἦν θά ἀνοίξῃς τό στόμα σου να κατακρίνῃς, νομίζε σεαυτόν νεκρόν ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου. ( Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, Λόγος Περί καταλαλιᾶς).
Δεύτερος τρόπος, καθ' ἥν ὥραν αρχίζεις τήν κατάκρισιν, ένθυμήσου ὅτι λέγει ὁ Κύριος «μή κρίνετε, ἵνα μή κριθῆτε, μή καταδικάζετε, ἵνα μή καταδικασθῆτε». (Λουκᾶν 6, 37) καί ἀμέσως να παύσῃς τήν κατάκρισιν.
«Μη θέλης να δείχνης σε όλους με λόγια την αγάπη σου, αλλά καλύτερα ζήτει από τον Θεόν να τους την φανερώση Εκείνος με τρόπο μυστικό. Διαφορετικά δεν θα σου επαρκέση ο χρόνος και για συνομιλίες και για κατάνυξι».Όσιος Ιωάννης της Κλίμακας, από το βιβλίο του ''Ουρανοδρόμος Κλίμακα''
https://proskynitis.blogspot.com/2025/05/blog-post_31.html
Στη μνήμη του Οσίου Νεκταρίου (1853–29 Απριλίου/12 Μαΐου1928)Στις 12 Μαΐου, η Εκκλησία μας τιμά την ημέρα μνήμης του Οσίου Νεκταρίου (1853–1928), του τελευταίου συνοδικά εκλεγμένου γέροντα (στάρετς) της Μονής Όπτινα, τον οποίο ο Θεός είχε προικίσει με το μεγάλο χάρισμα της προφητείας και της προορατικότητας. Πολύ πριν από την επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο προέβλεπε τα μελλοντικά δεινά και τις κακουχίες των ανθρώπων. Προσευχόταν για όλη τη Ρωσία, παρηγορούσε ανθρώπους, τους στήριζε στην πίστη τους, έπαιρνε πάνω του το βάρος των ανθρώπινων αμαρτιών. Ο γέροντας μοιράστηκε τη μοίρα πολλών πιστών συμπατριωτών του: είχε διωχτεί, είχε εξοριστεί και κοιμήθηκε στην εξορία.Ποιος χρειάζεται τέτοιους;Τις διηγήσεις για την παιδική του ηλικία ο Όσιος Νεκτάριος συχνά τις ξεκινούσε με τα εξής λόγια: «Αυτό συνέβη στην παιδική μου ηλικία, όταν ζούσα με τη μανούλα. Ήμασταν οι δυο μας σε όλο τον κόσμο, και ο γάτος ακόμα ζούσε μαζί μας. Ήμασταν από χαμηλά στρώματα και φτωχοί κιόλας. Ποιος χρειάζεται τέτοιους;»Ο πατέρας του, λίγο πριν πεθάνει, ευλόγησε τον εφτάχρονο γιό του με την εικόνα του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου, αναθέτοντας το παιδί του στην πρόνοια του Αγίου. Αυτή την εικόνα ο Όσιος Νεκτάριος δεν την αποχωρίστηκε σε όλη τη του ζωή.Μετά από κάποιο διάστημα πέθανε και η μητέρα του. Το αγόρι έμεινε ορφανό και ήδη από ηλικία έντεκα ετών αναγκαζόταν να δουλεύει σε έναν πλούσιο έμπορα για να αυτοσυντηρείται. Στον ελεύθερο χρόνο τού άρεσε να πηγαίνει στην εκκλησία και να διαβάζει εκκλησιαστικά βιβλία.Μοναστήρι αντί για παντρειάΌταν ο νεαρός συμπλήρωσε τα είκοσι χρόνια, καθώς ήταν πράος, σεμνός και αγνός, ο προϊστάμενός του θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του. Τον Νικόλαο τον έστειλαν στην εκατόχρονη μεγαλόσχημη μοναχή, τη γερόντισσα Θεοκτίστη, το πνευματικό τέκνο του Αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ για να πάρει την ευλογία της. Η γερόντισσα, αντί για παντρειά, ευλόγησε τον νεαρό να πάει στην Ιερά Μονή Όπτινα.
Τὰ ἀνήκουστα καὶ τὰ ἀπαράδεκτα. Ἱεράρχαι παγιδεύονται* εἰς τὸ σκοτεινὸν παρασκήνιον καὶ ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν ἰδίαν τὴν Ἐκκλησίαν μας!Μοναχὸς ἈβέρκιοςΤὸ πόσα ἔχουν «ποιήσει», ἐπὶ θεμάτων ἁπτομένων τῆς Πίστεως, μερικοὶ κατὰ καιροὺς Ἱεράρχες τῆς εὐρύτερης Ἑλληνόφωνης Ἐκκλησίας μας δὲν περιγράφονται, μήτε καὶ γίνονται εὔκολα πιστευτά!… Ἀφοῦ πρῶτα παγιδευτοῦν οἱ ἴδιοι -ὄχι ὅλοι- ἐν συνεχείᾳ ἐκθέτουν τὴν Ἐκκλησία, δίχως νὰ ἔχουν βεβαίως οἱανδήποτε πρὸς τοῦτο «ἐξουσιοδότηση» οὔτε παρὰ τοῦ Ποιμνίου μήτε καὶ παρὰ τῶν συνεπισκόπων τους.Ἔτσι ἐξηγοῦνταιἜτσι ἐξηγοῦνται τὰ τῆς τρικυμιώδους κατὰ καιροὺς πορείας τῆς Διοικήσεως τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπὶ θεμάτων ἁπτομένων τῆς Κανονικότητος καὶ τῆς Πίστεως, π.χ. εἰς τὸν Ἐπάρατον Οἰκουμενισμό, τὴν κατάληξη τῆς συνάξεως εἰς τὸ Κολυμπάρι τῆς Κρήτης, στὸ Ρωσο/Ουκρανικό ἐκκλησιαστικὸ ζήτημα καὶ στὴν ἐπικείμενη «ἑνότητα» καὶ «ἕνωση» τῶν «Ἐκκλησιῶν», παραδείγματος χάριν.…Καὶ ὅλα ἐτοῦτα, νὰ γίνονται μὲ ρίζα τὰ διαλαμβανόμενα εἰς τὸ ἑπτασφράγιστο Τυπικὸ τῶν Πριγκήπων τοῦ Βασιλικοῦ Μυστικοῦ1 – τοῦ 32 βαθμοῦ – Πάσης Μασονίας, εἴτε τὸ γνωρίζουν εἴτε ὄχι οἱ ἐνεχόμενοι, ἰδίως εἰς τὰ τοῦ ἐπάρατου συγκρητιστικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, πέραν τῶν ἄλλων σημείων τῆς πίστεως.Παρ’ ὅλα ἐτοῦτα συνεχίζεται νὰ «λιβανίζονται» καὶ νὰ «δοξάζονται» ἐν ταῖς πινακοθήκαις καὶ ταῖς αὐλαῖς τῶν Ἱερῶν Ναῶν τὰ πορτραῖτα καὶ οἱ ἀνδριάντες μερικῶν ἐξ αὐτῶν…Ἀπὸ ποῦ ν’ ἀρχίσωμεν καὶ πῶς νὰ τελειώσωμεν…
ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝΕν Πειραιεί τη 5η Μαΐου 2025Ο ΝΕΟ-ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ(Αναφορά στην παπική αίρεση «περί κτιστής χάριτος»)Εφέτος συμπληρώνονται 1700 χρόνια από την σύγκληση της Αγίας Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, το 325, από τον πρώτο χριστιανό αυτοκράτορα και άγιο της Εκκλησίας μας, Μ. Κωνσταντίνο, για την αντιμετώπιση της φοβερής αίρεσης του αρειανισμού, η οποία συντάραξε την Εκκλησία και απείλησε αυτή την ίδια την ύπαρξή της. Εκφραστής της ο αλεξανδρινός πρεσβύτερος Άρειος, ο οποίος παρακινούμενος από δαιμονική ενέργεια, την κακόδοξη διδαχή κατεγνωσμένων αιρεσιαρχών και κινούμενος από ατομική έπαρση, επιχείρησε να ανατρέψει εκ βάθρων ολόκληρο το οικοδόμημα της Εκκλησίας, προσβάλλοντας καίρια το Δόγμα της Αγίας Τριάδος.Άμεσος στόχος του αρειανισμού ήταν το θεανδρικό Πρόσωπο του Χριστού, του Οποίου αρνήθηκε την θεότητα, ορίζοντάς Τον ως «το πρώτο κτίσμα του Θεού». Αρνούμενος την θεότητα του Λόγου, αρνείται και την τριαδικότητα του Θεού, εκλαμβάνοντας ως Θεό μόνο τον Πατέρα και ως «απρόσωπη δύναμη» το Άγιο Πνεύμα.Η Αγία Εκκλησία του Χριστού έχοντας απόλυτη βεβαιότητα ότι η αλήθεια είναι συνώνυμη με τη σωτηρία, έδωσε τιτάνιες μάχες κατά των αιρέσεων, οι οποίες ως ενδημική νόσος άρχισε να Την προσβάλλει από τις πρώτες ημέρες της επί γης παρουσίας Της.Ο Κύριός μας και Λυτρωτής μας Ιησούς Χριστός μας δίδαξε πως Εκείνος είναι «η οδός, η αλήθεια και η ζωή» (Ιωάν.11, ). Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μας γνωρίζει ότι ο Χριστός ήταν, είναι και θα είναι «τὸ φῶς τῶν ἀνθρώπων… τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον» (Ιωάν.1,3.9). Αυτό σημαίνει ότι ο κόσμος, πριν ενσαρκωθεί ο Λόγος βρισκόταν «ἐν τῇ σκοτίᾳ», η οποία οδηγούσε το ανθρώπινο γένος στη «σκιά του θανάτου». Ο πεσμένος στην αμαρτία άνθρωπος ήταν ανίσχυρος να δει και να βιώσει την αλήθεια και ακόμη περισσότερο να γνωρίσει το Θεό, καθώς «οὐκ ἔγνω ὁ κόσμος διὰ τῆς σοφίας τὸν Θεόν» (Α΄Κορ.1,20). Γι’ αυτό λοιπόν και ο Θεός ευδόκησε ώστε να διαχυθεί «ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια» στον κόσμο «διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ» (Ιωάν.1,17).
ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑΕΠΙ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣΚΑΙ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΦΡΟΝΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΡΟΝΤΑΌλη αυτήν την περίοδο που διανύουμε τώρα, επεκτεινόμενη σε πενήντα ημέρες, εορτάζουμε την από τους νεκρούς Ανάσταση του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, δείχνοντας με αυτήν την παράταση την υπεροχή της απέναντι στις άλλες εορτές. Αν και βέβαια αυτή η περίοδος των ημερών περιλαμβάνει και την επέτειο μνήμη της επανόδου στους ουρανούς[εννοεί την εορτή της Αναλήψεως κατά την τεσσαρακοστή από το Πάσχα ημέρα], αλλά και αυτή δείχνει την διαφορά του Αναστάντος Δεσπότου προς τους ανθρώπους εκείνους που κατά καιρούς έχουν αναβιώσει. Πραγματικά όλοι όσοι αναστήθηκαν από τους νεκρούς αναστήθηκαν από άλλους και, αφού πέθαναν πάλι, επέστρεψαν στη γη· ο δε Χριστός, αφού αναστήθηκε από τους νεκρούς, δεν κυριεύεται πλέον καθόλου από τον θάνατο· διότι μόνο Αυτός, αφού ανέστησε τον εαυτό Του την τρίτη ημέρα, δεν επέστρεψε πάλι στη γη, αλλά ανέβηκε στον ουρανό, καθιστώντας το φύραμά μας που είχε λάβει ομόθρονο με τον Πατέρα ως ομόθεο.Γι'αυτό είναι ο μόνος που έγινε αρχή της μελλοντικής αναστάσεως όλων και ο μόνος που κατέστη απαρχή των νεκρών και πρωτότοκος από τους νεκρούς και Πατέρας του μέλλοντος αιώνος. Και όπως όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, πεθαίνουν στον Αδάμ, έτσι στον Χριστό θα ζωοποιηθούν όλοι, αμαρτωλοί και δίκαιοι, αλλά ο καθένας στην τάξη του· απαρχή είναι ο Χριστός, έπειτα οι οπαδοί του Χριστού κατά την παρουσία Του, έπειτα οι τελευταίοι, όταν καταργήσει κάθε αρχή και εξουσία και δύναμη και θέσει όλους τους εχθρούς Του κάτω από τα πόδια Του. Τελευταίος εχθρός που θα καταργηθεί είναι ο θάνατος[Α΄Κορ.15,22 κ.ε.: «Ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ Ἀδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται (:Όπως ακριβώς, δηλαδή, όλοι οι απόγονοι του Αδάμ πεθαίνουν εξαιτίας της σχέσεως και της ενώσεώς τους με αυτόν, έτσι και όλοι θα ζωοποιηθούν χάρη στη σχέση τους και την ένωσή τους με τον Χριστό)»], κατά την κοινή ανάσταση, με την εσχάτη σάλπιγγα: «Δεῖ γὰρ τὸ φθαρτὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀφθαρσίαν καὶ τὸ θνητὸν τοῦτο ἐνδύσασθαι ἀθανασίαν(:Και θα αλλάξουμε, διότι πρέπει το φθαρτό αυτό σώμα να ντυθεί αφθαρσία, και το θνητό αυτό σώμα να ντυθεί αθανασία)»[Α΄Κορ.15,53].
Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣΚατά Ιωάννην, κεφ. Δ΄, εδάφια 5-425 Ἒρχεται οὖν εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας λεγομένην Συχάρ, πλησίον τοῦ χωρίου ὃ ἔδωκεν ᾿Ιακὼβ ᾿Ιωσὴφ τῷ υἱῷ αὐτοῦ· 6 ἦν δὲ ἐκεῖ πηγὴ τοῦ ᾿Ιακώβ. Ὁ οὖν ᾿Ιησοῦς κεκοπιακὼς ἐκ τῆς ὁδοιπορίας ἐκαθέζετο οὕτως ἐπὶ τῇ πηγῇ· ὥρα ἦν ὡσεὶ ἕκτη.7 Ἒρχεται γυνὴ ἐκ τῆς Σαμαρείας ἀντλῆσαι ὕδωρ. Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· δός μοι πιεῖν. 8 Οἱ γὰρ μαθηταὶ αὐτοῦ ἀπεληλύθεισαν εἰς τὴν πόλιν ἵνα τροφὰς ἀγοράσωσι. 9 λέγει οὖν αὐτῷ ἡ γυνὴ ἡ Σαμαρεῖτις· πῶς σὺ ᾿Ιουδαῖος ὢν παρ' ἐμοῦ πιεῖν αἰτεῖς, οὔσης γυναικὸς Σαμαρείτιδος; Οὐ γὰρ συγχρῶνται ᾿Ιουδαῖοι Σαμαρείταις. 10 Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· εἰ ᾔδεις τὴν δωρεὰν τοῦ Θεοῦ, καὶ τίς ἐστιν ὁ λέγων σοι, δός μοι πιεῖν, σὺ ἂν ᾔτησας αὐτόν, καὶ ἔδωκεν ἄν σοι ὕδωρ ζῶν. 11 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, οὔτε ἄντλημα ἔχεις, καὶ τὸ φρέαρ ἐστὶ βαθύ· πόθεν οὖν ἔχεις τὸ ὕδωρ τὸ ζῶν; 12 Μὴ σὺ μείζων εἶ τοῦ πατρὸς ἡμῶν ᾿Ιακώβ, ὃς ἔδωκεν ἡμῖν τὸ φρέαρ, καὶ αὐτὸς ἐξ αὐτοῦ ἔπιε καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ καὶ τὰ θρέμματα αὐτοῦ; 13 Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς καὶ εἶπεν αὐτῇ· πᾶς ὁ πίνων ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου διψήσει πάλιν· 14 ὃς δι' ἂν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγὼ δώσω αὐτῷ, οὐ μὴ διψήσῃ εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλὰ τὸ ὕδωρ ὃ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον.15 Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, δός μοι τοῦτο τὸ ὕδωρ, ἵνα μὴ διψῶ μηδὲ ἔρχωμαι ἐνθάδε ἀντλεῖν. 16 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ὕπαγε φώνησον τὸν ἄνδρα σου καὶ ἐλθὲ ἐνθάδε. 17 ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπεν· οὐκ ἔχω ἄνδρα. Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· καλῶς εἶπας ὅτι ἄνδρα οὐκ ἔχω· 18 πέντε γὰρ ἄνδρας ἔσχες, καὶ νῦν ὃν ἔχεις οὐκ ἔστι σου ἀνήρ· τοῦτο ἀληθὲς εἴρηκας. 19 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· Κύριε, θεωρῶ ὅτι προφήτης εἶ σύ. 20 Οἱ πατέρες ἡμῶν ἐν τῷ ὄρει τούτῳ προσεκύνησαν· καὶ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἐν ῾Ιεροσολύμοις ἐστὶν ὁ τόπος ὅπου δεῖ προσκυνεῖν. 21 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· γύναι, πίστευσόν μοι ὅτι ἔρχεται ὥρα ὅτε οὔτε ἐν τῷ ὄρει τούτῳ οὔτε ἐν ῾Ιεροσολύμοις προσκυνήσετε τῷ πατρί. 22 Ὑμεῖς προσκυνεῖτε ὃ οὐκ οἴδατε, ἡμεῖς προσκυνοῦμεν ὃ οἴδαμεν· ὅτι ἡ σωτηρία ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐστίν. 23 Ἀλλ' ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. 24 Πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν. 25 Λέγει αὐτῷ ἡ γυνή· οἶδα ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος Χριστός· ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ἀναγγελεῖ ἡμῖν πάντα. 26 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι.27 Καὶ ἐπὶ τούτῳ ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετὰ γυναικὸς ἐλάλει· οὐδεὶς μέντοι εἶπε, τί ζητεῖς ἢ τί λαλεῖς μετ' αὐτῆς; 28 ᾿Αφῆκεν οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτῆς ἡ γυνὴ καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ λέγει τοῖς ἀνθρώποις· 29 δεῦτε ἴδετε ἄνθρωπον ὃς εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα· μήτι οὗτός ἐστιν ὁ Χριστός; 30 ἐξῆλθον οὖν ἐκ τῆς πόλεως καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.31 ᾿Εν δὲ τῷ μεταξὺ ἠρώτων αὐτὸν οἱ μαθηταὶ λέγοντες· ῥαββί, φάγε. 32 Ὁ δὲ εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ βρῶσιν ἔχω φαγεῖν, ἣν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. 33 ἔλεγον οὖν οἱ μαθηταὶ πρὸς ἀλλήλους· μή τις ἤνεγκεν αὐτῷ φαγεῖν; 34 Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐμὸν βρῶμά ἐστιν ἵνα ποιῶ τὸ θέλημα τοῦ πέμψαντός με καὶ τελειώσω αὐτοῦ τὸ ἔργον. 35 Οὐχ ὑμεῖς λέγετε ὅτι ἔτι τετράμηνός ἐστι καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἰδοὺ λέγω ὑμῖν, ἐπάρατε τοὺς ὀφθαλμοὺς ὑμῶν καὶ θεάσασθε τὰς χώρας, ὅτι λευκαί εἰσι πρὸς θερισμὸν ἤδη. 36 Καὶ ὁ θερίζων μισθὸν λαμβάνει καὶ συνάγει καρπὸν εἰς ζωὴν αἰώνιον, ἵνα καὶ ὁ σπείρων ὁμοῦ χαίρῃ καὶ ὁ θερίζων. 37 Ἐν γὰρ τούτῳ ὁ λόγος ἐστὶν ὁ ἀληθινός, ὅτι ἄλλος ἐστὶν ὁ σπείρων καὶ ἄλλος ὁ θερίζων. 38 Ἐγὼ ἀπέστειλα ὑμᾶς θερίζειν ὃ οὐχ ὑμεῖς κεκοπιάκατε· ἄλλοι κεκοπιάκασι, καὶ ὑμεῖς εἰς τὸν κόπον αὐτῶν εἰσεληλύθατε.39 ᾿Εκ δὲ τῆς πόλεως ἐκείνης πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν τῶν Σαμαρειτῶν διὰ τὸν λόγον τῆς γυναικός, μαρτυρούσης ὅτι εἶπέ μοι πάντα ὅσα ἐποίησα. 40 Ὡς οὖν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, ἠρώτων αὐτὸν μεῖναι παρ' αὐτοῖς· καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας. 41 Καὶ πολλῷ πλείους ἐπίστευσαν διὰ τὸν λόγον αὐτοῦ, 42 τῇ τε γυναικὶ ἔλεγον ὅτι οὐκέτι διὰ τὴν σὴν λαλιὰν πιστεύομεν· αὐτοὶ γὰρ ἀκηκόαμεν, καὶ οἴδαμεν ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός.Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα5 Έρχεται λοιπόν σε κάποια πόλη της Σαμάρειας που λεγόταν Συχάρ, η οποία ήταν κοντά στην περιοχή που είχε δώσει ο Ιακώβ στον γιο του, τον Ιωσήφ. 6 Υπήρχε μάλιστα εκεί κι ένα πηγάδι που είχε ανοίξει ο Ιακώβ. Ο Ιησούς λοιπόν, όπως ήταν κουρασμένος από την πεζοπορία, καθόταν κοντά στο πηγάδι. Η ώρα ήταν περίπου έξι από την ανατολή του ηλίου, δηλαδή δώδεκα το μεσημέρι.
