13/26 Ὀκτωβρίου 2020.Κοίμηση μίας ἁγίας μορφῆς της Ὄπτινα,του ἱεροδιακόνου Ἤλιοδώρου (Γαϊριγιάντς)

Τον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο τον πρωτοσυνάντησα στο βιβλίο της Νίνας Πάβλοβα ''Η ημέρα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ''(Εκδ.''Πορφύρα'').Πραγματικά μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση το χάρισμα αυτού του ανθρώπου.Με τρόπο θαυμαστό κατάφερε και έφερε στην ορθόδοξη πίστη χιλιάδες ανθρώπους,κάποτε με έναν μόνο λόγο του.Παραθέτω το κεφάλαιο από το βιβλίο το οποίο αναφέρεται στον ιεροδιάκονο Ηλιόδωρο.

Θα το βρείτε σε αυτό το λίνκ:

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ.Αληθινή ιστορία από τον «κήπο της Όπτινα»

**ΔΙΔΑΧΕΣ του Οσίου ιεροδιακόνου Ηλιοδώρου-ΕΔΩ

Μια γυναίκα ρώτησε τον όσιο στάρετς Ηλία της Όπτινα : «Υπάρχουν άγιοι σήμερα;».

«Να αυτός», είπε ο στάρετς, δείχνοντας με το κεφάλι προς τον πατέρα Ηλιόδωρο καθώς περνούσε τρέχοντας πηγαίνοντας όπως συνήθως, να βοηθήσει κάποιον. Είναι μάλλον δύσκολο να αναγνωρίσεις κάποιον που γνωρίζεις, ως άγιο. Όταν ζεις δίπλα-δίπλα. Οι πρώτοι Χριστιανοί όμως είχαν μεγάλη οικειότητα με αυτή τη έννοια.

Πάντα προσπαθούσε να ταΐσει κάποιον

– “Έφαγες; Έφαγες; Πάμε, να σου δώσω να φας, πάμε για τσάι, πάμε στην τραπεζαρία.

” Ποιός πήγε για πρώτη φορά στην Όπτινα και δεν σκεπάστηκε από την ζεστασιά της αγάπη του. Τι άρτοι, τι εικονάκια, τι βιβλιαράκια με τους χαιρετισμούς δεν έβγαιναν από τις απύθμενες τσέπες του, έδινε ό,τι χρειαζόταν η κάθε ψυχή. Ακόμα και λίγα απλά λόγια γεμάτα αγάπη και στοργή, έλεγαν αργότερα οι ίδιοι, ”σαν να μας ανάστησε, δεν είχαμε ξανακούσει τέτοια λόγια”.

”Πως πάτε στο σπίτι; Χρειάζεστε χρήματα; Πάρε. Έχεις σύζυγο, παιδιά; Πως ζείτε; Πάρε αυτό, πάρτο, σε παρακαλώ μην αρνηθείς.”

Υπήρχε μια αίσθηση ότι έδινε περισσότερα από όσα έπαιρνε, λες και τα χρήματα στα χέρια του πολλαπλασιάζονταν. Μια ατελείωτη πηγή μητρικής αγάπης και δώρων γέμιζε τον προσκυνητή που έφταναν στην καρδιά του, και φτάνοντας στην εκκλησία συνέχιζε με τον Ακάθιστο στη Θεοτόκο, ”πηγαίναμε στον άνθρωπο και φτάναμε στην Μητέρα του Θεού”.

Να θυμιάζεις έτσι, να ψέλνεις έτσι, να ζεις έτσι ώστε να ζεις με τον Χριστό. Προσεύχου συνεχώς. Ήταν σαν μια ανεξάντλητη πηγή. Η αγαπημένη του Μητέρα του Θεού. ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ και γη.

ΟΣΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ-Ὁ πιὸ «αἰνιγματικὸς» γέροντας τῆς Ὄπτινα

Στη μνήμη του Οσίου Νεκταρίου (1853–29 Απριλίου/12 Μαΐου1928)

Στις 12 Μαΐου, η Εκκλησία μας τιμά την ημέρα μνήμης του Οσίου Νεκταρίου (1853–1928), του τελευταίου συνοδικά εκλεγμένου γέροντα (στάρετς) της Μονής Όπτινα, τον οποίο ο Θεός είχε προικίσει με το μεγάλο χάρισμα της προφητείας και της προορατικότητας. Πολύ πριν από την επανάσταση και τον εμφύλιο πόλεμο προέβλεπε τα μελλοντικά δεινά και τις κακουχίες των ανθρώπων. Προσευχόταν για όλη τη Ρωσία, παρηγορούσε ανθρώπους, τους στήριζε στην πίστη τους, έπαιρνε πάνω του το βάρος των ανθρώπινων αμαρτιών. Ο γέροντας μοιράστηκε τη μοίρα πολλών πιστών συμπατριωτών του: είχε διωχτεί, είχε εξοριστεί και κοιμήθηκε στην εξορία.

Ποιος χρειάζεται τέτοιους;

Τις διηγήσεις για την παιδική του ηλικία ο Όσιος Νεκτάριος συχνά τις ξεκινούσε με τα εξής λόγια: «Αυτό συνέβη στην παιδική μου ηλικία, όταν ζούσα με τη μανούλα. Ήμασταν οι δυο μας σε όλο τον κόσμο, και ο γάτος ακόμα ζούσε μαζί μας. Ήμασταν από χαμηλά στρώματα και φτωχοί κιόλας. Ποιος χρειάζεται τέτοιους;»

Ο πατέρας του, λίγο πριν πεθάνει, ευλόγησε τον εφτάχρονο γιό του με την εικόνα του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου, αναθέτοντας το παιδί του στην πρόνοια του Αγίου. Αυτή την εικόνα ο Όσιος Νεκτάριος δεν την αποχωρίστηκε σε όλη τη του ζωή.

Μετά από κάποιο διάστημα πέθανε και η μητέρα του. Το αγόρι έμεινε ορφανό και ήδη από ηλικία έντεκα ετών αναγκαζόταν να δουλεύει σε έναν πλούσιο έμπορα για να αυτοσυντηρείται. Στον ελεύθερο χρόνο τού άρεσε να πηγαίνει στην εκκλησία και να διαβάζει εκκλησιαστικά βιβλία.

Μοναστήρι αντί για παντρειά

Όταν ο νεαρός συμπλήρωσε τα είκοσι χρόνια, καθώς ήταν πράος, σεμνός και αγνός, ο προϊστάμενός του θέλησε να τον παντρέψει με την κόρη του. Τον Νικόλαο τον έστειλαν στην εκατόχρονη μεγαλόσχημη μοναχή, τη γερόντισσα Θεοκτίστη, το πνευματικό τέκνο του Αγίου Τύχωνος του Ζαντόνσκ για να πάρει την ευλογία της. Η γερόντισσα, αντί για παντρειά, ευλόγησε τον νεαρό να πάει στην Ιερά Μονή Όπτινα.

Ὁ π.Αλύπιοςτής Μονῆς τῶν Σπηλαίων στὸ Πσκὼφ καὶ ἡ γενναία ἀντίστασή του στὶς κομμουνιστικὲς αὐθαιρεσίες

π. Αλύπιος Βόρονοφ,

ό Μέγας Προεστώς τής Μονής τών Σπηλαίων στό Πσκωφ

Από το βιβλίο του π. Τύχωνα Σεβκούνωφ, Σχεδόν Άγιοι. Πνευματικές αφηγήσεις από τη Ρωσία του χθες και του σήμερα. Ἐκδόσεις Ἐν πλῷ

Ὅλην συλλεξάμενοι, ποιμαντικὴν ἐπιστήμην, καὶ θυμὸν κινήσαντες, νῦν τὸν δικαιότατον ἐνδικώτατα, τοὺς βαρεῖς ἤλασαν, καὶ λυμώδεις λύκους, τῇ σφενδόνῃ τῇ τοῦ Πνεύματος, ἐκσφενδονήσαντες, τοῦ τῆς Ἐκκλησίας πληρώματος, πεσόντας ὡς πρὸς θάνατον, καὶ ὡς ἀνιάτως νοσήσαντας, οἱ θεῖοι Ποιμένες, ὡς δοῦλοι γνησιώτατοι Χριστοῦ, καὶ τοῦ ἐνθέου κηρύγματος, μύσται Ἱερώτατοι. (Ἦχος πλ. β’ Ὅλην ἀποθέμενοι , Αἴνοι τῆς ἐορτῆς τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Α´ Οικουμενικῆς Συνόδου).

1)Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 όλοι οι κάτοικοι της Σοβιετικής Ένωσης ήταν υποχρεωμένοι να συμμετέχουν στις εκλογές. Την κάλπη για την ψηφοφορία την έφερναν στην τράπεζα του μοναστηριού, όπου μετά το μεσημεριανό γεύμα η αδελφότητα, υπό την εποπτεία του προεστώτα, απέδιδε με απροθυμία και δυσαρέσκεια τα του Καίσαρος τω Καίσαρι.

Όμως κάποτε ο γενικός γραμματέας της περιφερειακής επιτροπής του ΚΚΣΕ το πήρε χαμπάρι: για κάποιους εκεί αγράμματους μοναχούς είχε καθιερωθεί το παράλογο προνόμιο να ψηφίζουν για τον αδιάσπαστο συνασπισμό κομμουνιστών και ανεξάρτητων, στο δικό τους απαρχαιωμένο αιωνόβιο μοναστήρι, και όχι στο εκλογικό τμήμα. Ο γενικός γραμματέας αγανάκτησε με την κατάσταση και μάλωσε αυστηρά τους υφισταμένους του για την ανοχή αυτού του παρασιτικού στοιχείου. Χωρίς καθυστέρηση εξέδωσε διαταγή: Από τις προκείμενες εκλογές για το Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ και εφεξής (και ες αεί), οι μοναχοί θα προσέρχονται να ψηφίσουν, όπως όλοι οι κάτοικοι της Ένωσης, στα εκλογικά τμήματα του τόπου κατοικίας τους!

Νά προσευχόμαστε γιά τόν ἄλλον καί νά περιμένουμε ν’ ἀγγίξει ὁ Κύριος τήν καρδιά του...

«Ἄν ἐμεῖς θέλουμε νά διορθώσουμε ἀπό μόνοι μας ὅλες τίς ἀδυναμίες τῶν ἀσθενέστερων, παίρνουμε μεγάλο βάρος ἐπάνω μας. Ἐμεῖς πρέπει ἁπλά νά τούς ὑπενθυμίζουμε τί πρέπει νά κάνουν, ὅταν ἡ περίπτωση τό ἀπαιτεῖ.

Ἀποφασίζοντας νὰ ζῆτε ἐν Χριστῷ, νὰ γνωρίζετε ὅτι θὰ σᾶς ταλαιπωροῦν πολυποίκιλοι πειρασμοί!

Στάρετς Μπόρις Χόλτσεφ

Φόβος Θεοῦ εἶναι ἡ συνείδηση τῆς ὑπευθυνότητας γιὰ τὴ σωτηρία μας. Ἔχουμε μέγιστη εὐθύνη γιὰ τὸ πὼς ζοῦμε τὴ στιγμὴ ποὺ τὴ ζωή μας τὴν ἔδωσε ὁ Θεὸς γιὰ νὰ τὴ χρησιμοποιήσουμε γιὰ τὴ σωτηρία μας... Φόβος Θεοῦ εἶναι τὸ πρῶτο σκαλοπάτι· ἡ ἀρχὴ τῆς σοφίας. Ἀκολουθεῖ ἡ δοξολογία – ἀπὸ μέρους τοῦ παιδιοῦ στὸν οὐράνιο Πατέρα του.

Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, μένει πάντα μέσα ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ. Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἱκανὴ νὰ θεριέψει, νὰ γίνει πυρκαϊὰ καὶ νὰ κάψει τὴν ἁμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τὸν ἄνθρωπο.

Ἅγιος Ἀριστοκλῆς: «Ἡ Ἀμερική θά ταΐσει ὅλο τόν κόσμο ἀλλά στό τέλος θά καταρρεύσει…»

*O Όσιος Αριστοκλής ο Αθωνίτης ήταν ένας από τους σημαντικότερους μοναχούς της Ρωσίας. Τον Γέροντα Αριστοκλή της Μόσχας κοσμούσαν τα χαρίσματα της προοράσεως και της θαυματουργίας, με τα οποία βοήθησε πολλές ψυχές…

¨Η Αμερική θα ταΐσει όλο τον κόσμο αλλά στο τέλος θα καταρρεύσει…Είπε και άλλα θαυμαστά ο Άγιος Αριστοκλής όπως: ¨Η Γαλλία δεν θα είναι τίποτα.

Η Ιταλία θα υποφέρει από φυσικές καταστροφές. Η Βρετανία θα χάσει την Αυτοκρατορία της και όλες τις αποικίες της, και θα φθάσει σχεδόν μέχρι την ολική καταστροφή, αλλά θα σωθεί από τις προσευχές ενθρονισμένων γυναικών. Η Αμερική θα ταΐσει όλο τον κόσμο αλλά στο τέλος θα καταρρεύσει…

Η Ρωσία θα είναι ελεύθερη και από τους πιστούς της θα προχωρήσει μπροστά και θα στρέψει πολλά από τα έθνη προς τον Θεό.»

Ο Άγιος Αριστοκλής, κατά κόσμον Αλέξιος του Αλεξίου Αμβρόσιφ γεννήθηκε το 1846 στο Ορενμπούργκ των Ουραλίων. Μετά τον θάνατο της συζύγου του, το 1876, αναχώρησε για το Άγιον Όρος του Άθω, και εισήλθε στη μονή του Αγίου Παντελεήμονος.

Στις 12 Μαρτίου 1880 εκάρη μοναχός κι έλαβε τ’ όνομα Αριστοκλής. Το 1884 χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος και το 1886 εκάρη μεγαλόσχημος μοναχός. Το 1887 απεστάλη στο μετόχι της μονής του στη Μόσχα, όπου εφάνη νέος κτήτορας και υπήρξε πνευματικός πατέρας πολλών ψυχών. Η παραμονή του στο μετόχι από το 1891-1894 δημιούργησε γύρω του ένα σπουδαίο πνευματικό έργο. Από το 1895-1909 επέστρεψε στη μονή του. Από το 1909-1918 μετέβη και παρέμεινε πάλι στο μετόχι της Μόσχας.

Στάρετς Βαρσανούφιος

Τὴν προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ πρέπει νὰ τὴν λέμε ὁλόκληρη. Χωρὶς νὰ τὴν περικόπτωμε. Αὐτὴν τὴν παρακαταθήκη μας ἔδωσαν οἱ ἅγιοι Γέροντες. Καὶ ὁ τόνος νὰ πέφτῃ στὴν τελευταία λέξη: «τὸν ἁμαρτωλόν». Σκοπὸς τῆς προσευχῆς αὐτῆς εἶναι πάντοτε ἕνας: ἡ μνήμη τοῦ Θεοῦ».

Τὸ πρῶτο σας ἔργο, μόλις ξυπνήσετε, νὰ εἶναι τὸ σημεῖο τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Καὶ τὰ πρῶτα σας λόγια της εὐχῆς τοῦ Ἰησοῦ.

Ὅταν σᾶς ἔρχωνται λογισμοί, μὴ προσπαθῆτε νὰ τοὺς διώξετε ἀνοίγοντας ἕνα λογικὸ διάλογο μαζί τους. Χτυπᾶτε τους ἐπάνω στὴν Πέτρα. Πέτρα εἶναι ὁ Χριστός. Τὸ Ὄνομά Του. Ἡ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ. Δὲν εἶναι στὸ χέρι σας, νὰ μὴ τοὺς δεχθῆτε. Τοὺς λογισμοὺς τοὺς διώχνει μόνο τὸ Ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ.

Ὅταν ἡ προσευχὴ – συμβαίνει μερικὲς φορὲς – γίνεται χωρὶς προσοχὴ καὶ μηχανικά, μὴν ἀπογοητεύεσθε. Τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς μὲ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἁγιάζεται ἀκόμη καὶ τὸ στόμα μας.

Κάθε ἡμέρα, τὸ βράδυ, νὰ ἐλέγχετε τὸν ἑαυτό σας. Καὶ νὰ μετανοῆτε γιὰ τὶς ἁμαρτίες σας. Ὁ ἔλεγχος τῆς ζωῆς μας μᾶς ὁδηγεῖ σὲ ἐπίγνωση τῆς ἀδυναμίας μας καὶ σὲ μετάνοια.

Εἶναι δυνατὸ νὰ προσεύχεται ὁ ἄνθρωπος, ποῦ ἔχει νοῦ διασκορπισμένο;

Ἡ ζωὴ τῆς νήψης καὶ προσοχῆς διευκολύνει τὴν προσευχὴ καὶ μᾶς φέρνει κοντὰ στὸ Θεό.

Στὴν ἁγία γραφὴ βλέπομε ὅτι ὁ Θεὸς δὲν τοὺς ἀγαπάει τοὺς δειλούς.

Δὲν κάνει νὰ θυμώνωμε ἐναντίον ἐκείνων, ποὺ μᾶς προκαλοῦν λύπη. Εἶναι οἱ καλύτεροι εὐεργέτες μας.

«Ὅπου δὲν ὑπάρχει ἀγάπη καὶ φόβος Θεοῦ, ὑπάρχει κάθε εἶδος ἀταξίας καὶ πονηρίας»

Ἀββᾶς Ναζάριος

Ὅταν βρίσκεσαι μέσα στὸ ναό, νὰ σκέφτεσαι ὅτι βρίσκεσαι στὸν ἴδιο τὸν οὐρανό, ὅτι στέκεσαι μπροστὰ στὸ Θεὸ καὶ τὶς οὐράνιες δυνάμεις καὶ κάνε ὅτι κάνουν καὶ ἐκεῖνες.
Προσπάθησε ὅσο μπορεῖς νὰ μπαίνεις μὲ ὅλη σου τὴν καρδιὰ στὴν ἐκκλησία καὶ ὅσα διαβάζεις καὶ ψάλλεις νὰ τὰ ἐντυπώνεις στὸν νοῦ σου. (Συντριβή, δάκρυα, μετάνοια, Εὐχή, ἀναπνοή.)
Συνειδητοποίησε ἁμαρτωλέ, ὅτι μόνο στὸν ἴδιο τὸ Θεὸ ἀνήκει ἡ κρίση τῆς δημιουργίας Του.

Στὴν ψυχὴ τοῦ ἀγοριοῦ ἢ τοῦ κοριτσιοῦ ποὺ ἔχει λάβει εὐλογημένη ἀγωγὴ ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ποτὲ δὲν θὰ θριαμβεύσει τὸ κακό.

«Στὴν ψυχὴ τοῦ ἀγοριοῦ ἢ τοῦ κοριτσιοῦ ποὺ ἔχει λάβει εὐλογημένη ἀγωγὴ ἀπὸ τοὺς γονεῖς του, ποτὲ δὲν θὰ θριαμβεύσει τὸ κακό.
Μπορεῖ πρὸς στιγμήν, ὁ ἄνθρωπος ν᾿ ἀπομακρυνθεῖ ἀπὸ τὸ σωστὸ δρόμο.

Τό κακό μεταδίδεται τόσο εὔκολα, ὅσο μιά κολλητική ἀρρώστια

Στάρετς Παρθένιος τῆς Κίεβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας.

Το κακό μεταδίδεται τόσο εύκολα, όσο μιά κολλητική αρρώστια. Άν συναναστρέφεσαι συχνά με ανθρώπους που φλυαρούν, που συκοφαντούν, που αγαπούν τα κοσμικά πράγματα, τότε και σύ χωρίς να το καταλάβεις, θα πέσεις στα ίδια πάθη.

«Πρέπει νὰ πολεμᾶμε, νὰ ἐντείνουμε τὶς προσευχές μας καὶ...»

Ἀποφθέγματα ἄλλων Ρώσσων Γερόντων:

Ἐπίσκοπος Βαρνάβας Μπελιάγιεφ, ὁ διὰ Χριστὸν σαλὸς

Ὁ κόπος στὴν προσευχὴ καὶ γενικότερα στὴν πνευματικὴ προσπάθεια εἶναι ὠφέλιμος, διότι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος ἐκτιμάει αὐτὸ ποὺ ἀποκτᾷ μὲ μεγάλη προσπάθεια. Αὐτὸ ποὺ ζητᾶμε ἀπὸ τὸ Θεό, θὰ μποροῦσε νὰ μᾶς τὸ ἱκανοποιήσει ἀμέσως, δίχως κανένα κόπο δικό μας. Ὅμως πολλὲς φορὲς ἀργεῖ νὰ μᾶς δώσει. Κι αὐτό, γιὰ τὸ καλό μας εἶναι. Μᾶς βοηθεῖ νὰ αὐξάνει ἡ πίστη καὶ νὰ ἐντείνονται οἱ πνευματικὲς προσπάθειές μας. Ἀκόμα κι ἂν ἡ προσευχή μας εἶναι ψυχρὴ καὶ βαριὰ καὶ νοιώθουμε ὅτι ἀπογοητευόμαστε, δὲν πρέπει νὰ σταματᾶμε. Πρέπει νὰ πολεμᾶμε, νὰ ἐντείνουμε τὶς προσευχές μας καὶ ὁ φιλεύσπλαχνος Κύριος θὰ δεῖ τὴν ἀδυναμία μας καὶ θὰ μᾶς ἐλεήσει.

«Δίδαξε μὲ Κύριε, νὰ προσεύχομαι. Δὲν ξέρω νὰ προσεύχομαι...»

Στάρετς Σαμψὼν Σίβερς

Στὴν ἐξομολόγηση ἔλεγε: Φανταστῆτε ὅτι μπροστά σας δὲν εἶμαι ἐγώ, ὁ μάρτυρας, ἀλλὰ ὁ μέγας Δικαστής. Τί θὰ τοῦ ποῦμε;
Εἴμαστε στὸ ναὸ μόνο σωματικά. Ἡ λειτουργία δὲν μᾶς ἀπασχολεῖ καθόλου. Κι ὅταν τελειώσει, βγαίνουμε χωρὶς νὰ εἴμαστε ἀνανεωμένοι. Χωρὶς νὰ εἴμαστε πλημμυρισμένοι ἀπὸ χαρά. Δὲν ἀγαποῦμε τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ. Ἀργοῦμε στὶς ἀκολουθίες, φεύγουμε ὅτι ὥρα θέλουμε, εἴμαστε ἀδιάφοροι καὶ ἀμέτοχοι.
Ἡ ἁμαρτία εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα. Ἡ αἰτία εἶναι τὰ πάθη.
Ὅταν πρόκειται νὰ πᾷς κάπου, κόρη μου, νὰ προσεύχεσαι πολύ, πρίν. Πρὶν τὸ φαγητὸ ἐπίσης, πρέπει νὰ προσευχόμαστε. Νὰ εὐχαριστοῦμε ἀδιάκοπα τὸ θεὸ ποὺ ἔχουμε τὴν ὑγεία μας. Δῶρο δικό Του εἶναι. Πρέπει νὰ εἴμαστε ταπεινόφρονες.

Ἡ Μονή τῆς Ὄπτινα καί ἡ Σκήτη της.

  Το περίφημο μοναστήρι της Όπτινα, το πνευματικό καύχημα της Ρωσικής Εκκλησίας, είναι σήμερα ενα μεγάλο μοναστηριακό συγκρότημα που το αποτελούν:

1. Η κυρίως μονή. 2. Η σκήτη. 3. Το Σαμορντίνο, που είναι γυναικεία μονή υπό την πνευματική εποπτεία των γερόντων της Όπτινα.

Η Όπτινα βρίσκεται 250 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μόσχας. Το μοναστήρι είναι κτισμένο στη δεξιά όχθη του ποταμού Ζίρντρα, ο οποίος διασχίζει ενα πυκνό και πολύ όμορφο δάσος. Η παράδοση αναφέρει ότι ιδρυτής του μοναστηριού ήταν κάποιος Όπτα, αρχηγός συμμορίας ληστών. Γυρνώντας σ’ αυτά τα δάση κάποτε, άκουσε τη φωνή του Θεού να τον καλεί. Μετανόησε για τη μέχρι τότε ζωή του κι αποφάσισε να μείνει εκεί και να γίνει μοναχός. Έτσι έφτιαξε το πρώτο ξύλινο κελί, και άρχισε η μοναστική ζωή. Απ’ το όνομα του Όπτα, λένε πως πήρε την ονομασία το μοναστήρι. Αργότερα κτίστηκαν και αλλά κελιά, ναοί κ.λπ. Όμως παρέμεινε ενα μικρό μοναστήρι. Κάποτε καταστράφηκε από τους Λιθουανούς. Παρέμεινε έτσι πολλά χρόνια. Το 1724 μάλιστα περιήλθε σε δεινή οικονομική κατάσταση. Οι μοναχοί δεν μπορούσαν να το συντηρήσουν και μετακόμισαν. Τότε η Όπτινα μετετράπη σε ενορία. Αργότερα ανακαινίστηκε αλλά και πάλι έπεσε σε παρακμή. Παρ’ όλες τις δυσκολίες όμως επιβίωσε ως το 19ο αιώνα, οπότε και γνώρισε μέρες δόξας. Ο 19ος αιώνας ήταν ο χρυσός αιώνας της Όπτινα. Η μεγάλη πνευματική της αναγέννηση ήλθε στην κατάλληλη στιγμή.

Ἡ σημερινή γενιά ἔχει σταματήσει ν’ ἀπευθύνει εὐχαριστήριες προσευχές πρός τόν Κύριο, καί περιορίζεται νά τοῦ ἀπευθύνει συνεχῶς μόνο αἰτήματα σάν τόν ἀχάριστο ζητιάνο.

 Στάρετς Νεκταρίου της Όπτινας

Γράφει η μοναχή Νεκταρία (Κοντσέβιτς):

Ο Γέροντάς μου είχε βάλει να κάνω κανόνα στο κελί μου να λέω 30 φορές “Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με την αμαρτωλή”, 10 φορές το “Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον με”, 10 φορές το “Άγιε άγγελε φύλακά μου, πρέσβευε στον Θεό για μένα” και 10 φορές το “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”. Και πρόσθεσε: «Καθώς θα λες “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, όλοι οι  Άγιοι στον Παράδεισο θα λένε “Κύριε ελέησον” και θα είναι αυτό ένα κέρδος για σένα». Τώρα κάθε φορά πού λέω “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, αναλογίζομαι πώς όλοι μαζί οι Άγιοι στον Παράδεισο γονατίζουν μπροστά στον θρόνο του Θεού και λένε “Κύριε ελέησον”.

Ὁ Ὅσιος στάρετς Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα († 10 Ὀκτωβρίου 1891)

Ο στάρετς Αμβρόσιος θεωρείται ο κορυφαίος από τους γέροντες της “Οπτινα. Είχε τίς αρετές πού είχαν όλοι οί άλλοι γέροντες μαζί καί μάλιστα στο ύψιστο σημείο τους. Διακρινόταν για την αγία ταπείνωση του, την αγνότητα του νου καί της καρδίας, την αγάπη του πού ξεχείλιζε, καθώς καί για την αυτοθυσία πού έδειχνε για τη σωτηρία του πλησίον του. Λόγω της μεγάλης ταπεινοφροσύνης του ο Κύριος τον προί­κισε με πνευματικά χαρίσματα, με τα όποια θεράπευε τίς ψυχές πού υπόφεραν. Διάβαζε τίς καρδιές, γνώριζε τα παρελθόντα καί τα παρόντα καί προγνώριζε τα μέλλοντα των ανθρώπων. Πρόσφερε στους συνομιλητές του τον αληθι­νό, άποκαλυμμένο λόγο του Θεοῦ. Τόσο μεγάλα ήταν τα χαρίσματα του, ώστε κοντά του, στο ταπεινό κελλάκι του, έφταναν κάθε μέρα εκατοντάδες άνθρωποι για να τον δουν καί να τον ακούσουν.

Ἀπό τή σοφία τῶν στάρετς

Χωρίς την ταπείνωση, έλεγε ο στάρετς Αμβρόσιος, δε σώζεται ο άνθρωπος. Αν πιστέψουμε πως από δική μας αξία σωζόμαστε, έχουμε απατηθεί. Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό. Μια επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά όχι και αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό όνειρο: Πάνω σε ένδοξο θρόνο ο δίκαιος Κριτής! Και απέναντί του πλήθη λαού, μεταξύ των οποίων και η ίδια. Ο Χριστός ετοιμαζόταν να καλέσει κοντά Του τους εκλεκτούς. Εκείνη που βασιζόταν στις αρετές της και στις καλοσύνες της περίμενε μεγάλες τιμές, αλλά έπεσε έξω στην πρόβλεψή της...

Κάποια ταπεινή χωριατοπούλα κρίθηκε άξια για την πρώτη θέση. Δεύτερος ήταν ένας φτωχός χωρικός που φορούσε μάλιστα και τσαρούχια. Ακολούθησαν στη σειρά πλήθη απλοϊκών ανθρώπων. Σε μια στιγμή ο Κύριος έπαυσε να προσκαλεί άλλους. Εκείνη πάνω στην απελπισία της αποφάσισε να τον πλησιάσει και να του υπενθυμίσει τα καλά που είχε κάνει.

Ἕνα ἰδιότυπο ἀγώνισμα (Στάρετς Ἀνατόλιος τῆς Ὄπτινα)

1.Ο στάρετς Ανατόλιος δεν δημιούργησε μαθητές του -συνεχιστές του έργου του.
Κάποτε ένας από τους διακονητές του του είπε:
—Γιατί το κάνεις έτσι; Γιατί διακονητές σου παίρνεις μόνο φτωχά παιδιά-ολιγογράμματα;
Ποίος θα σε διαδεχθή; Ποίος θα συνεχίσει το έργο σου; Ο π. Βαρνάβας είναι μόνιμα άρρωστος. Εγώ είμαι αστοιχείωτος! Ποίος θα σε αναπληρώσει;
Ο π. Ανατόλιος ακούοντας τα λόγια αυτά γέλασε∙ αλλά δεν είπε τίποτε. (Ίσως γιατί «έβλεπε», ότι δεν θα εχρειαζόταν!) Οι διακονητές του ήσαν ο π. Βαρνάβας και ο π. Ευσίγνιος. Και οι δύο διακρίνονταν για την θαυμαστή τους απλότητα και για την αφοσίωσή τους στον γέροντά τους. Και η «δουλειά» τους άρχιζε το πρωί και τελείωνε το πρωί.

Ὁ στάρετς Ἀμβρόσιος

 Πνευματικές ανταύγειες

ΣΤΟ ΑΝΑΣΤΗΜΑ  ο στάρετς ήταν μετρίως ψηλός και στην όψι παρ’ όλη την ωχρότητα και την ασθενικότητά του διατηρούσε κάτι από την νεανική του ωραιότητα. Στο μέτωπό του ξεχώριζαν δυο-τρεις ρυτίδες, που μερικές φορές έσβηναν, και στο κεφάλι του εμπρός εδέσποζε μια μικρή φαλάκρα, που  φαινόταν σαν να του ταίριαζε. Η γενειάδα του που ήταν μακρυά , γκρίζα και στο άκρο διχασμένη του προσέδιδε κάποιο ιδιαίτερο σεβασμό.

Εκείνο όμως που προξενούσε ξεχωριστή εντύπωσι ήταν τα καστανόχρωμα μάτια του. Τι μάτια ήταν εκείνα! Εκφραστικά, αστραφτερά, διεισδυτικά. Το κοφτερό τους βλέμμα νόμιζες πως διέσχιζε τα βάθη των καρδιών.