Ἡ ἐκτροπὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς νομιμότητας. Ἡ ἔκπτωση καὶ ἡ ἀργία τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ ὡς θεσμικὸ πραξικόπημα κατὰ τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τοῦ δικαίου.

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Η εκτροπή της εκκλησιαστικής νομιμότητας.

Η έκπτωση και η αργία του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού ως θεσμικό πραξικόπημα κατά των Ιερών Κανόνων και του δικαίου.

Η υπόθεση της κήρυξης εκπτώτου και της επιβολής αργίας στον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό δεν αποτελεί απλώς μία αμφιλεγόμενη συνοδική απόφαση. Συνιστά κορύφωση μιας κανονικής και νομικής εκτροπής, η οποία αλλοιώνει τον πυρήνα της συνοδικότητας και μετατρέπει την Εκκλησία της Κύπρου από σώμα δικαίου σε μηχανισμό εξουσίας. Η ευθύνη για αυτή την εκτροπή δεν είναι αφηρημένη· είναι συγκεκριμένη και προσωποπαγής και βαραίνει πρωτίστως τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, ο οποίος αξιοποίησε τη Σύνοδο όχι ως όργανο κρίσεως, αλλά ως εργαλείο επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων.

1. Η ανυπαρξία κανονικού αδικήματος: καταδίκη χωρίς κανόνα

Κατά το κανονικό δίκαιο, επίσκοπος δύναται να καθαιρεθεί ή να τεθεί σε αργία μόνον για συγκεκριμένο κανονικό αδίκημα, ρητώς προβλεπόμενο στους Ιερούς Κανόνες. Ο Αποστολικός Κανών 74 απαιτεί σαφή και προσδιορισμένη κατηγορία. Στην περίπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού, ουδέποτε προσδιορίστηκε:

• ποιος Ιερός Κανών παραβιάστηκε,

• ποια πράξη συνιστά κανονικό παράπτωμα,

• εάν πρόκειται για αίρεση, σχίσμα ή ηθικό αδίκημα.

Η χρήση γενικών όρων περί «αντικανονικής στάσης» ή «προβληματικής συμπεριφοράς» δεν συγκροτεί κατηγορία. Καταδίκη χωρίς κανόνα είναι κανονικά ανυπόστατη.

2. Αργία ως ποινή πριν τη δίκη: κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας

Η επιβολή αργίας στον Μητροπολίτη Πάφου προηγήθηκε ουσιαστικά κάθε τελεσίδικης κανονικής κρίσης. Αυτό παραβιάζει ευθέως τον Αποστολικό Κανόνα 75, ο οποίος απαγορεύει την επιβολή ποινών χωρίς αποδεικτική διαδικασία, αλλά και θεμελιώδη αρχή κάθε έννομης τάξης: το τεκμήριο αθωότητας.

Η αργία δεν λειτούργησε ως προσωρινό διοικητικό μέτρο, αλλά ως ποινή κοινωνικού και ποιμαντικού θανάτου, ισοδύναμη με έμμεση καθαίρεση. Στο κανονικό δίκαιο, τέτοια πρακτική δεν υφίσταται.

3. Αντικανονική «έκπτωση» επισκόπου χωρίς κανονικό δικαστήριο

Οι Κανόνες 9 και 17 της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου είναι απολύτως σαφείς: επίσκοπος κρίνεται μόνον από κανονικό συνοδικό δικαστήριο, με πλήρη διαδικασία και δικαίωμα υπεράσπισης. Δεν προβλέπεται θεσμός «έκπτωσης» επισκόπου μέσω διοικητικής ή πολιτικού τύπου συνοδικής απόφασης.

Η απομάκρυνση του Μητροπολίτη Τυχικού από την επαρχία του χωρίς τελεσίδικη καθαίρεση συνιστά ωμή παραβίαση της κανονικής δικαιοδοσίας του επισκόπου, η οποία είναι αμεταβίβαστη και όχι ανακλητή κατά βούληση του Αρχιεπισκόπου.

4. Ο ρόλος του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου: κατάχρηση του «πρώτου»

Ο 34ος Αποστολικός Κανών ορίζει ότι ο πρώτος δεν δύναται να ενεργεί χωρίς τους λοιπούς επισκόπους, αλλά ούτε και να τους μετατρέπει σε απλούς επικυρωτές της βούλησής του. Στην υπόθεση Τυχικού, ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος:

• διαμόρφωσε το πλαίσιο της κατηγορίας,

• κατεύθυνε τη συνοδική διαδικασία,

• και χρησιμοποίησε την πλειοψηφία ως υποκατάστατο της κανονικής κρίσης.

Αυτό δεν είναι συνοδικότητα· είναι συγκεντρωτισμός με συνοδικό προσωπείο. Οι Μητροπολίτες δεν λειτούργησαν ως δικαστές, αλλά ως αριθμητικό μέσο νομιμοποίησης.

5. Σύγκρουση ρόλων και κατάργηση της αμεροληψίας

Στο κανονικό και στο κοσμικό δίκαιο, ο κατήγορος δεν μπορεί να είναι ταυτόχρονα ρυθμιστής της διαδικασίας. Στην παρούσα υπόθεση, ο Αρχιεπίσκοπος ενήργησε:

• ως πολιτικός κατήγορος,

• ως εισηγητής της «ποινής»,

• και ως θεσμικός εγγυητής της απόφασης.

Η σύγκρουση αυτή καταργεί κάθε έννοια αμεροληψίας και καθιστά τη διαδικασία προσχηματική.

6. Καταστατική παρανομία και παραβίαση του κοσμικού δικαίου

Το Καταστατικό της Εκκλησίας της Κύπρου προβλέπει ρητά:

• δικαίωμα πλήρους ακρόασης,

• αιτιολογημένες αποφάσεις,

• αναλογικότητα ποινών,

• και σαφή πειθαρχική διαδικασία για αρχιερείς.

Η απόφαση περί έκπτωσης και αργίας στερείται επαρκούς αιτιολογίας, παραβιάζει την αναλογικότητα και αγνοεί το δικαίωμα ουσιαστικής υπεράσπισης. Ως εκ τούτου, είναι νομικά ελαττωματική ακόμη και με τα κριτήρια του κοσμικού δικαίου.

7. Το πραγματικό διακύβευμα: όχι ο Τυχικός, αλλά η Εκκλησία

Η υπόθεση Τυχικού δεν αφορά απλώς έναν Μητροπολίτη. Αφορά το εάν η Εκκλησία της Κύπρου θα διοικείται από Κανόνες ή από πρόσωπα. Η πρακτική που ακολουθήθηκε δημιουργεί επικίνδυνο προηγούμενο: κάθε επίσκοπος καθίσταται ανακλητός όχι βάσει δικαίου, αλλά βάσει συσχετισμών.

Συμπέρασμα – Καταλογισμός ευθύνης

Η έκπτωση και η αργία του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού αποτελούν κανονικά ανυπόστατη και νομικά προβληματική πράξη.

Ο Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος φέρει την κύρια ευθύνη για:

• την παραβίαση των Ιερών Κανόνων,

• την εργαλειοποίηση της Συνόδου,

• και την αλλοίωση της εκκλησιαστικής δικαιοσύνης.

Η Εκκλησία δεν σώζεται με ισχύ, αλλά με νομιμότητα. Και χωρίς Κανόνες, δεν υπάρχει ούτε Εκκλησία ούτε αλήθεια — μόνο εξουσία.

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου κ.κ Τυχικού (Κύπρος,Ελλάδα, Αγγλία, Αμερική, Καναδάς, Αυστραλία, Μεξικό, Ιρλανδία, Σκωτία, Ρουμανία, Βουλγαρία, Σερβία,Ρωσσία,Πολωνία,Ιερουσαλήμ,Αντιοχεία,Αλβανία)

https://aktines.blogspot.com/2026/01/blog-post_45.html#more