Ἡ ἐκτροπὴ τῆς ἐκκλησιαστικῆς νομιμότητας. Ἡ ἔκπτωση καὶ ἡ ἀργία τοῦ Μητροπολίτη Πάφου Τυχικοῦ ὡς θεσμικὸ πραξικόπημα κατὰ τῶν Ἱερῶν Κανόνων καὶ τοῦ δικαίου.

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Η εκτροπή της εκκλησιαστικής νομιμότητας.

Η έκπτωση και η αργία του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού ως θεσμικό πραξικόπημα κατά των Ιερών Κανόνων και του δικαίου.

Η υπόθεση της κήρυξης εκπτώτου και της επιβολής αργίας στον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό δεν αποτελεί απλώς μία αμφιλεγόμενη συνοδική απόφαση. Συνιστά κορύφωση μιας κανονικής και νομικής εκτροπής, η οποία αλλοιώνει τον πυρήνα της συνοδικότητας και μετατρέπει την Εκκλησία της Κύπρου από σώμα δικαίου σε μηχανισμό εξουσίας. Η ευθύνη για αυτή την εκτροπή δεν είναι αφηρημένη· είναι συγκεκριμένη και προσωποπαγής και βαραίνει πρωτίστως τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Γεώργιο, ο οποίος αξιοποίησε τη Σύνοδο όχι ως όργανο κρίσεως, αλλά ως εργαλείο επικύρωσης προειλημμένων αποφάσεων.

1. Η ανυπαρξία κανονικού αδικήματος: καταδίκη χωρίς κανόνα

Κατά το κανονικό δίκαιο, επίσκοπος δύναται να καθαιρεθεί ή να τεθεί σε αργία μόνον για συγκεκριμένο κανονικό αδίκημα, ρητώς προβλεπόμενο στους Ιερούς Κανόνες. Ο Αποστολικός Κανών 74 απαιτεί σαφή και προσδιορισμένη κατηγορία. Στην περίπτωση του Μητροπολίτη Τυχικού, ουδέποτε προσδιορίστηκε:

• ποιος Ιερός Κανών παραβιάστηκε,

• ποια πράξη συνιστά κανονικό παράπτωμα,

• εάν πρόκειται για αίρεση, σχίσμα ή ηθικό αδίκημα.

Η χρήση γενικών όρων περί «αντικανονικής στάσης» ή «προβληματικής συμπεριφοράς» δεν συγκροτεί κατηγορία. Καταδίκη χωρίς κανόνα είναι κανονικά ανυπόστατη.

2. Αργία ως ποινή πριν τη δίκη: κατάργηση του τεκμηρίου αθωότητας

Η επιβολή αργίας στον Μητροπολίτη Πάφου προηγήθηκε ουσιαστικά κάθε τελεσίδικης κανονικής κρίσης. Αυτό παραβιάζει ευθέως τον Αποστολικό Κανόνα 75, ο οποίος απαγορεύει την επιβολή ποινών χωρίς αποδεικτική διαδικασία, αλλά και θεμελιώδη αρχή κάθε έννομης τάξης: το τεκμήριο αθωότητας.

Η αργία δεν λειτούργησε ως προσωρινό διοικητικό μέτρο, αλλά ως ποινή κοινωνικού και ποιμαντικού θανάτου, ισοδύναμη με έμμεση καθαίρεση. Στο κανονικό δίκαιο, τέτοια πρακτική δεν υφίσταται.

Θεσμοὶ δὲν ἀλλάζουν ἐν μέσῳ κρίσης. Γιατί ἡ Ἐκκλησία τῆς Κύπρου ὀφείλει νὰ διαφυλάξει τὸ Καταστατικό της καὶ τὴ συμμετοχὴ τοῦ λαοῦ

Πανόρθοδοξο Κίνημα Στήριξης Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού

Θεσμοί δεν αλλάζουν εν μέσω κρίσης

Γιατί η Εκκλησία της Κύπρου οφείλει να διαφυλάξει το Καταστατικό της και τη συμμετοχή του λαού

Η Εκκλησία της Κύπρου αποτελεί έναν από τους αρχαιότερους και ιστορικότερους θεσμούς του τόπου. Η διαχρονική της παρουσία δεν στηρίχθηκε μόνο στην πνευματική της αποστολή, αλλά και στη θεσμική της σταθερότητα, στη συνέχεια των παραδόσεών της και στη σχέση εμπιστοσύνης που καλλιέργησε με το ποίμνιό της. Για τον λόγο αυτό, κάθε συζήτηση περί αλλαγής του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας οφείλει να γίνεται με εξαιρετική περίσκεψη, θεσμική ωριμότητα και, κυρίως, σε συνθήκες ηρεμίας.

Η παρούσα πρόθεση τροποποίησης των άρθρων που αφορούν τη συμμετοχή του λαού στην εκλογή των Μητροπολιτών εγείρει σοβαρά ερωτήματα, όχι κατ’ ανάγκην για τη θεολογική της βάση, αλλά για τη χρονική της συγκυρία, τη θεσμική της σκοπιμότητα και τις επιπτώσεις της στην εκκλησιαστική συνοχή.

………………………………

Η συμμετοχή του λαού ως θεσμική παράδοση της Εκκλησίας της Κύπρου

Η συμμετοχή του λαού στην εκλογική διαδικασία δεν αποτελεί νεωτερική επινόηση ούτε διοικητική απόκλιση. Αντιθέτως, υπήρξε επί δεκαετίες – και σε βάθος ιστορικού χρόνου – κατοχυρωμένο στοιχείο της εκκλησιαστικής ζωής της Κύπρου. Λειτούργησε ως γέφυρα μεταξύ ιεραρχίας και ποιμνίου και συνέβαλε στην αποδοχή, τη νομιμοποίηση και τη σταθερότητα των ποιμαντικών επιλογών.