Ἀνακρίσεις στὶς φυλακὲς τῆς NKVD (Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἐνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

ΙΒΑΝ ΜΙΧΑΗΛΟΒΙΤΣ ΑΝΤΡΕΕΒΣΚΙ

Ανακρίσεις στις φυλακές της NKVD

(Ἀπὸ τὶς σημειώσεις ἑνὸς πρώην κρατουμένου στὰ Σολόβκι)

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ ἔχει δύο πλευρές. Ἡ μία εἶναι ἡ προφορικὴ συνομιλία τοῦ ἀνακριτῆ μὲ τὸν κρατούμενο. Ἡ ἄλλη εἶναι τὸ ἐπίσημο γραπτὸ ἔγγραφο, τὸ πρωτόκολλο τῆς ἀνάκρισης, ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν κατηγορούμενο.

Τυπικὰ ἡ νομικὴ πλευρὰ στὴν ΕΣΣΔ παρουσιάζεται συχνὰ ἄψογη. Ἀπὸ τὰ πρωτόκολλα τῶν ἀνακρίσεων φαίνονται τὰ πάντα: καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς κατηγορίας, καὶ ὁ χαρακτήρας τῆς ἔρευνας, καὶ τὸ περίπλοκο δίκτυο τῶν μαρτυρικῶν καταθέσεων, καὶ τέλος, ἡ ἀποκάλυψη, ἡ ἐνοχοποίηση τοῦ κατηγορουμένου, ἡ ὁμολογία του, ἐπικυρωμένη μὲ τὴν ὑπογραφή του. Μετὰ ἡ καταδίκη καὶ ἡ ποινή. Ὅλα εἶναι αὐστηρὰ νόμιμα, βάσει τοῦ Ποινικοῦ Κώδικα καὶ τοῦ Συντάγματος.

Τίποτε ἄλλο δὲν φαίνεται. Δὲν ὑπάρχουν οὔτε ἴχνη συνομιλιῶν, οὔτε ἴχνη βασανιστηρίων. Οἱ συνομιλίες γίνονται κατ’ ἰδίαν· τὰ βασανιστήρια – χωρὶς μάρτυρες. Οἱ «σοβαροὶ» ἐγκληματίες στὶς σοβιετικὲς φυλακὲς πεθαίνουν πάντα. Κρατοῦνται σὲ κελιά ἀπομόνωσης, ἀνακρίνονται τὴ νύχτα, «ἐκκαθαρίζονται» πρὶν τὴν αὐγή. Οἱ σκοτεινοὶ διάδρομοι τοῦ DPZ (Σπίτι Προσωρινῆς Κράτησης) τῶν «Κρεστὺ» καὶ τῶν «Μπουτύρκα» (φυλακὲς στὸ Λένινγκραντ καὶ τὴ Μόσχα) – σιωποῦν. Τὸ βοηθητικὸ προσωπικὸ τῶν δεσμοφυλάκων εἶναι προσεκτικὰ ἐπιλεγμένο καὶ ἐπίσης γνωρίζει πῶς νὰ σιωπᾷ.

Γιὰ μένα, ὡς ψυχίατρο, εἶχε ἐξαιρετικὸ ἐνδιαφέρον νὰ παρατηρῶ τοὺς τύπους τῶν ἀνακριτῶν καὶ τῶν δεσμοφυλάκων. Εἶναι αὐστηρὰ ἐπιλεγμένοι. Μεταξύ τους ἡ πλειονότητα εἶναι ψυχοπαθεῖς: ἐπιληπτοειδεῖς, παρανοϊκοί, σχιζοειδεῖς. Πολλοὶ εἶναι σαδιστὲς καὶ ἠθικὰ ὑπολειμματικοί.

Ἡ ἀνάκριση στὴν ΕΣΣΔ εἶναι ἕνα ἐντελῶς ἰδιαίτερο εἶδος ἀθλήματος γιὰ τὸν ἀνακριτὴ καὶ πάντα ἕνα βασανιστήριο (σωματικὸ ἢ ψυχικὸ) γιὰ τὸν κατηγορούμενο.

Ρωσσικὴ Ὑπηρεσία Κατασκοπείας: «Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἑτοιμάζει νέο σχίσμα».

Σφοδρές κατηγορίες εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου και των βρετανικών μυστικών υπηρεσιών εξαπέλυσε η Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικής Κατασκοπείας (SVR), σύμφωνα με επίσημη ανακοίνωση που μετέδωσε το πρακτορείο TASS.

Σύμφωνα με το Γραφείο Τύπου της SVR, οι ειδικές υπηρεσίες του Ηνωμένου Βασιλείου φέρονται να υποστηρίζουν σθεναρά τις κινήσεις του Φαναρίου, με στόχο τον περιορισμό της επιρροής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας διεθνώς.

Η ρωσική πλευρά από την πλευρά της υποστηρίζει ότι οι βρετανικές υπηρεσίες «τροφοδοτούν ρωσοφοβικά συναισθήματα» σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες, χρησιμοποιώντας το εκκλησιαστικό ζήτημα ως εργαλείο πίεσης.

Ρῶσος ἱερέας: Ἡ ὑποστήριξη τῆς ΕΕ πρὸς τοὺς ὁμοφυλόφιλους ὑπονομεύει τὶς χριστιανικὲς ἀξίες

Ο ιερέας Φιόντορ Λουκιάνοφ, επικεφαλής της Επιτροπής Οικογενειακών Υποθέσεων του Ρωσικού Πατριαρχείου, δήλωσε ότι οι αξιωματούχοι της ΕΕ θέλουν να εξαλείψουν εντελώς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, που βασίζεται στις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες.

Σχολιάζοντας την υιοθέτηση από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή μιας νέας στρατηγικής για τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα για την περίοδο 2026-2030, ο Λουκιάνοφ εξήγησε στο πρακτορείο ειδήσεων Novosti:

«Φαίνεται ότι οι αξιωματούχοι της ΕΕ θέλουν να εξαλείψουν εντελώς τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, που βασίζεται στις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες. Η Ευρώπη, η προστάτιδα της χριστιανικής πίστης, δίνει τη θέση της στην Ευρώπη, την προστάτιδα της σύγχρονης Βαβυλώνας, η οποία παραδίδει τα δικά της παιδιά και άλλα σε μια νέα παγκόσμια τάξη στην οποία δεν υπάρχει χώρος για ηθική ή δικαίωμα σε μια φυσική οικογένεια».

Πρόσθεσε, αναρωτώμενος: «Αλλά το θέλουν πραγματικά αυτό οι λαοί της Ευρώπης; Γνωρίζουμε και πιστεύουμε ότι οι Χριστιανοί της Ευρώπης θα υψώσουν τη φωνή τους για την υπεράσπιση της ζωής και των αληθινών ανθρώπινων αξιών».

Ἅγ. Τύχων Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν (19/01/1865 – 25/03/1925)

Μία συνοπτικὴ ἐξιστόρησις τοῦ βίου του

Γράφει ὁ κ. Παναγιώτης Τσαγκάρης, Θεολόγος

Ὁ Ἅγιος Τύχων γεννήθηκε στὶς 19 Ἰανουαρίου 1865 στὸ Κλὶν τῆς Κομητείας Τοροπιὲτς τῆς ἐπαρχίας Πσκὼβ καὶ ἦταν γιὸς Ἱερέα. Τὸ κοσμικό του ὄνομα ἦταν Βασίλειος Ἰβάνοβιτς Μπελάβιν. Σπούδασε στὴ Θεολογικὴ Ἀκαδημία τῆς Πετρούπολης. Δίδαξε στὴν ἱερατικὴ σχολὴ τοῦ Πσκὼφ καὶ διηύθυνε τὶς ἱερατικὲς σχολὲς τοῦ Καζὰν καὶ τῆς Χέλμ. Τὸ 1891 ἐκάρη Μοναχὸς καὶ χειροτονήθηκε Ἱερέας. Τὸ 1897 χειροτονήθηκε Ἐπίσκοπος Λιούμπλιν, Βικάριος τῆς Ἐπισκοπῆς Χὲλμ καὶ Βαρσοβίας καὶ τὸ 1898 στὰ (33) τριάντα τρία του χρόνια, ἐκλέγεται Ἐπίσκοπος Ἀλεουτίων καὶ Ἀλάσκας. Στὶς 17 Ἰανουαρίου 1900 ὁ τίτλος τῆς Ἐπαρχίας του μεταβλήθηκε σὲ «Ἀλεουτίων καὶ Βορείου Ἀμερικῆς». Τὸ 1905 μεταφέρει τὴν ἕδρα τῆς Ἐπισκοπῆς του ἀπὸ τὸ Σὰν Φραντσίσκο στὴ Νέα Ὑόρκη καὶ ἱδρύει στὴ Μιννεάπολη τὸ πρῶτο Ὀρθόδοξο Θεολογικὸ Σεμινάριο στὶς Η.Π.Α. Τὸ 1907 προάγεται σὲ Ἀρχιεπίσκοπο Γιάροσλαβ καὶ Ροστόβου καὶ λίγο ἀργότερα, τὸ 1913, ἀναλαμβάνει Ἀρχιεπίσκοπος Βίλνας καὶ Λιθουανίας. Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1917 ψηφίζεται Ἀρχιεπίσκοπος Μόσχας καὶ Κολόμνης καὶ στὶς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ ἴδιου ἔτους, ἐξελέγη, ἀπὸ κληρικολαϊκὴ πανρωσικὴ Σύνοδο, Πατριάρχης Μόσχας καὶ πασῶν τῶν Ρωσιῶν, παρουσίᾳ 12.000 πιστῶν, μέσα στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Σωτῆρος τῆς Μόσχας, μπροστὰ στὴν θαυματουργὴ εἰκόνα τῆς Παναγίας τοῦ Βλαντιμὶρ .

Ἡ ἐκλογή του ἔγινε μὲ κλήρωση μεταξὺ τριῶν ὑποψηφίων. Ὁ ἔγκλειστος τυφλὸς στάρετς τῆς Ὄπτινα Ἀλέξιος, τράβηξε ἕνα ἀπὸ τοὺς τρεῖς κλήρους, μὲ τὰ ὀνόματα τῶν ὑποψηφίων γιὰ τὸν Πατριαρχικὸ θρόνο, ποὺ εἶχαν τοποθετηθεῖ μέσα σὲ μία λάρνακα μὲ ἅγια λείψανα, ποὺ ἔγραφε τὸ ὄνομα τοῦ Τύχωνα.

Ἡ Ρωσικὴ Ἡγεσία λέει Ὄχι εἰς τὴν Μεσολάβησιν τοῦ Βατικανοῦ: «Εἴμαστε Ὀρθόδοξοι!!»

Γιὰ ἄλλη μία φορὰ κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ἐτῶν τῆς οὐκρανικῆς σύγκρουσης συνειδητοποιοῦμε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία βρίσκεται στὸ ἐπίκεντρο: ἡ Δύση, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ κιόλας μὲ τὸ βιβλίο τοῦ Samuel Huntington (ἀρχὲς τῆς δεκαετίας τοῦ 1990) «Σύγκρουση Πολιτισμῶν», τὸ ὁποῖο χρησιμεύει ὡς ἡ βίβλος τῶν νεοσυντηρητικῶν, στόχευε νὰ ὑπονομεύσει τὰ θεμέλια τοῦ ρωσικοῦ πολιτισμοῦ, ποὺ εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία, καὶ χρησιμοποίησε τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, γιὰ νὰ τὸ ἐπιτύχει. Ἡ ρωσικὴ ἡγεσία ἔχει πλήρη ἐπίγνωση αὐτῆς τῆς προσπάθειας καὶ τὴν δείχνει σὲ κάθε βῆμα.

Χθές, ὁ Ρῶσος ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν Σεργκέι Λαβρόφ ἐξέφρασε ἔντονες ἐπιφυλάξεις σχετικὰ μὲ τὸ Βατικανὸ ὡς χῶρο γιὰ εἰρηνευτικὲς διαπραγματεύσεις μεταξὺ Ρωσίας καὶ Οὐκρανίας. Κατά τὴν ἄποψή του, ἡ διεξαγωγή συζητήσεων σὲ ἕνα κυρίως καθολικὸ περιβάλλον θὰ ἦταν ἀκατάλληλη γιὰ δύο χῶρες μὲ μεγάλο μέρος τους ὀρθόδοξο ποσοστὸ τοῦ πληθυσμοῦ τους, μὲ τὴν ὑπόνοια ὅτι ἀκόμη καὶ τὸ Βατικανὸ θὰ μποροῦσε νὰ βρεῖ μία τέτοια ἐπιλογὴ ἐνοχλητική.

Τὰ σχόλια τοῦ Λαβρόφ ἦλθαν μετὰ ἀπὸ δήλωση τῆς Ἰταλίδας πρωθυπουργοῦ Τζόρτζια Μελόνι ὅτι ὁ Πάπας Λέων ΙΔ΄ εἶχε τεθεῖ στὴ διάθεσή του ὡς μεσολαβητὴς γιὰ εἰρηνευτικές συνομιλίες. Τὸ Βατικανὸ δὲν ἔχει ἀκόμη ἀνακοινώσει ἐπίσημα νέα σχετικὰ μὲ τὴν πιθανὴ ἐμπλοκή του.

Σπάνια φωτογραφία τῆς μοναχῆς Βαρβάρας Γιακοβλεβνα.

Η μοναχή Βαρβάρα Γιακοβλεβνα ακολούθησε την Μεγάλη Δούκισσα Ελισάβετ Φεοντόροβνα, μέ τήν θέλησή της, στό μαρτύριο και ήταν από τις πρώτες ἀδελφές τῆς Μονῆς.

Τη νύχτα της 18ης Ιουλίου 1918 οι Μπολσεβίκοι τις μετέφεραν(μαζί με τον τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ και τους πρίγκηπες Ιβάν,Κωνσταντίνο και Γεώργιο Ρομανώφ. σ'ένα παλιό εγκαταλελειμένο ορυχείο,σε απόσταση 12 χιλιομέτρων στο Νίζνια Σελίνσκαια.Τους κατέβασαν για να πυροβολήσουν τον Μεγάλο Δούκα Σέργιο Μιχαήλοβιτς,ενώ τους υπόλοιπους, με δεμένα μάτια,τους πέταξαν στο βάθος του ορυχείου.Έπειτα οι δολοφόνοι πέταξαν χειροβομβίδες.

Ὅταν τά Λευκά Στρατεύματα τοῦ Στρατηγοῦ Κόλτσακ ἔφθασαν στήν περιοχή, ἄρχισε προσπάθεια νά ἀνασυρθοῦν τά σώματα. Τό Λείψανο τῆς μ. Βαρβάρας βρέθηκε τήν 8η Ὀκτωβρίου καί τῆς Μεγ. Δούκισσας Ἐλισάβετ τήν 11η τοῦ ἰδίου μηνός. Ἄν καί εἶχαν περάσει τρεῖς περίπου μῆνες ἀπό τόν μαρτυρικό τους θάνατο, τά Λείψανα βρέθηκαν ἀδιάφθορα, μέ τά χέρια σέ σχῆμα Σταυροῦ!

Πατριαρχεῖο Μόσχας: Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος φέρει προσωπικὴ εὐθύνη γιὰ τὴν ὀργάνωση τοῦ διωγμοῦ τῶν πιστῶν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας

 Συνῆλθε τήν Πέμπτη 22 Αὐγούστου 2024 μέσῳ τηλεδιάσκεψης ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ὑπὸ τὴν προεδρία τοῦ Πατριάρχη Μόσχας κ. Κυρίλλου.

Ἡ Ἱερὰ Σύνοδος συνῆλθε μὲ ἀφορμὴ τὴν ψήφιση τοῦ νομοσχεδίου 8371 τοῦ Οὐκρανικοῦ Κοινοβουλίου, ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἐκκαθάριση τῶν θρησκευτικῶν ὀργανώσεων ποὺ εἶναι συνδεμένες μὲ τὸ Πατριαρχεῖο Μόσχας.

Ἡ ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΑΣ ΕΧΕΙ ΩΣ ΕΞΗΣ:

«Στὶς 20 Αὐγούστου 2024, τὸ Βερχόβνα Ράντα τῆς Οὐκρανίας ἐνέκρινε σὲ δεύτερη ἀνάγνωση τὸ νομοσχέδιο «Γιὰ τὴν προστασία τῆς συνταγματικῆς τάξης στὸν τομέα τῶν δραστηριοτήτων τῶν θρησκευτικῶν ὀργανώσεων», τὸ ὁποῖο καθιστᾶ δυνατὴ τὴν ἀπαγόρευση στὸ δικαστήριο τῶν δραστηριοτήτων ὁποιουδήποτε θρησκευτικῆς κοινότητας στὴν ἐπικράτεια τῆς Οὐκρανίας, ἐὰν εἶναι «συνδεδεμένη»... μὲ ὁποιεσδήποτε θρησκευτικὲς ὀργανώσεις στὴ Ρωσία. Γιὰ μιὰ κατάλληλη δικαστικὴ ἀπόφαση ἀρκεῖ τὸ πόρισμα «θρησκευτικῆς πραγματογνωμοσύνης», ποὺ ὑπὸ τὶς συνθῆκες «κυνηγιοῦ μαγισσῶν» μπορεῖ καὶ θὰ παραποιηθεῖ.

Οἱ ἐμπνευστὲς καὶ ὑποστηρικτὲς τοῦ νομοσχεδίου στὴν Οὐκρανία — ποὺ εἶναι ὑψηλοῦ ἐπιπέδου κυβερνητικὰ στελέχη, βουλευτὲς τοῦ Βερχόβνα Ράντα, ἀκροδεξιοὶ πολιτικοὶ καὶ δημόσια πρόσωπα, ἐκπρόσωποι σχισματικῶν ὀργανώσεων καὶ τῆς Οὐκρανικῆς Ἑλληνοκαθολικὴς Ἐκκλησίας (Οὐνῖτες)— δὲν κρύβουν ὅτι τὸ νομοσχέδιο εἶναι κατευθυνόμενο ἀπ' εὐθείας κατὰ τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, καὶ ὅτι σκοπὸς αὐτοῦ τοῦ νόμου εἶναι ἡ ἐκκαθάριση τῆς ἴδιας καὶ ὅλων τῶν κοινοτήτων της ἢ ἡ ἐξαναγκασμός τους νὰ μεταγραφοῦν σὲ ἄλλες θρησκευτικὲς ὀργανώσεις.

Ὁ ὅσιος Διόδωρος, κτήτορας τῆς Μονῆς τοῦ ὄρους Ἁγίου Γεωργίου

Ο όσιος Διόδωρος, κτίτορας της Μονής του όρους Αγίου Γεωργίου

27 Νοεμβρίου

Ο όσιος Διόδωρος γεννήθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα στην περιοχή της λίμνης Ονέγκα, στη βόρειο Ρωσία. Σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων εγκατέλειψε το πατρικό του σπίτι για να επισκεφθεί τη Μονή Σολόφκι και ζήτησε να γίνει δεκτός εκεί.

Για τρία χρόνια επέδειξε τέτοιο ζήλο στα διακονήματα και τέτοια τελειότητα στις άγιες αρετές, που ο ηγούμενος δέχθηκε να τον ενδύσει με το άγιο αγγελικό Σχήμα και εμπιστεύθηκε την πνευματική του καθοδήγηση σε έναν άγιο άνθρωπο, τον Ιωσήφ. Αυτός ήταν μέγας θαυμαστής των άθλων των γερόντων αναχωρητών. Ενέπνευσε στον νέο τον έρωτα της ησυχαστικής πολιτείας και του γνώρισε ορισμένους ερημίτες που ζούσαν τότε στα δάση γύρω από το μοναστήρι, σε συνθήκες εξαιρετικά δύσκολες, λόγω της τραχύτητας του βορείου κλίματος.

Ο Διόδωρος (Δαμιανός) συνήθιζε να τους επισκέπτεται για να τους πηγαίνει μερικά τρόφιμα και να συνομιλεί μαζί τους. Κατέληξε μάλιστα να περνά όλο τον χρόνο του σχεδόν στο δάσος οδηγώντας και άλλους μοναχούς προς τον ερημητικό βίο.

Η υπόλοιπη αδελφότητα παραπονέθηκε στον ηγούμενο και εκείνος ανάγκασε τον Δαμιανό και τους συντρόφους του να επιστρέψουν στη μονή. Ο όσιος κλείσθηκε για πεντέμισι μήνες στο νοσοκομείο της μονής ως τιμωρία. Όταν τελείωσε ο περιορισμός του, έφυγε κρυφά από το μοναστήρι και παίρνοντας το καράβι έπλευσε τον ποταμό Ονέγκα αναζητώντας πρόσφορο τόπο.

ΠΡΩΤΟΣ ΜΕΤΑΞΎ ΊΣΩΝ.? Η ΆΝΕΥ ΙΣΩΝ.? (Ἀπαντᾶ ὁ Μητροπολίτης Ἰλαρίων).!

 Το Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως είναι μια εκ των δεκαπέντε κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών , κάθε μία εκ των οποίων είναι πλήρως ανεξάρτητη ως προς την εσωτερική διοίκηση τής . Ωστόσο ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ισχυρίζεται οτι διαθέτει ιδικά προνόμια .! Εαν παλαιότερα εθεωρείτο ότι ήτο "πρώτος μεταξύ ίσων", τώρα υποστηρίζεται ότι είναι "πρώτος άνευ ίσων".! Επί τίνος στηρίζονται αυτές οι αξιώσεις? Σε τι συνίσταται ή ουσία των διαφόρων μεταξύ Μόσχας και Κωνσταντινουπόλεως?  Απαντά ο Μητροπολίτης Ιλαρίωνας.

Ὅσιος Εὐθύμιος Σουζδαλίας ὁ Θαυματουργός(+1 Ἀπριλίου)

Ο Όσιος Ευθύμιος ο Θαυματουργός γεννήθηκε το έτος 1316 στην πόλη Νίζνιυ-Νόβγκοροντ της Ρωσίας, μια μικρή πόλη τοποθετημένη στην συμβολή των ποταμών Βόλγα και Όκα, στο πριγκιπάτο της Σουζδαλίας. Ήταν τα χρόνια του ταταρικού ζυγού και των εσωτερικών πολέμων ανάμεσα στους Ρώσους πρίγκιπες. Ο Όσιος από την παιδική του ηλικία εξεδήλωσε την δίψα του για τα γράμματα και την αγάπη του προς τον μοναχικό βίο. Στην παιδική του ηλικία, υπό την καθοδήγηση του εφημέριου του χωριού του, άρχισε να μαθαίνει να διαβάζει και να γράφει, για να είναι σε θέση να διαβάζει τις θείες Γραφές και τα έργα των Αγίων Πατέρων.

Με το πέρασμα του καιρού, στην ψυχή του νεαρού ωρίμασε η απόφαση να αφιερώσει τελείως την ζωή του στον Θεό. Αναζήτησε, λοιπόν, έναν πνευματικό καθοδηγητή που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στην οδό της τελειώσεως. Την πνευματική καθοδήγησή του ανέλαβε ο Άγιος Διονύσιος, μοναχός στη μονή των Σπηλαίων του Νιζνέγκοροντ και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Σουζδαλίας (15 Οκτωβρίου).

Ο τελευταίος πρίγκιπας της Σουζδαλίας, Μπόρις, το έτος 1351 αποφάσισε να ιδρύσει στην γενέτειρά του ένα μοναστήρι και για τον σκοπό αυτό επιθυμούσε να λάβει την ευλογία του ηγουμένου της μονής της Αναλήψεως, Αγίου Διονυσίου. Αφού έλαβε την ευλογία, ο πρίγκιπας ζήτησε να του αποστείλουν ένα μοναχό για να επιτηρεί την κατασκευή και την οργάνωση του μοναστηριού. Ο πρίγκιπας επέστρεψε στη Σουζδαλία, με την ευλογία και την υπόσχεση του Αγίου Διονυσίου ότι θα τον βοηθήσει.

Στο μεταξύ, ο Άγιος Διονύσιος επέλεξε ανάμεσα από τους μαθητές του όχι μόνο αυτόν που θα έστελνε στη Σουζδαλία, αλλά και άλλους μοναχούς για να τους στείλει σε άλλα μέρη, ώστε να διακονήσουν την Εκκλησία και τον λαό και να διαδοθεί ο μοναχισμός. Αφού κλήθηκε η αδελφότητα, ο Άγιος Διονύσιος διάλεξε δώδεκα μοναχούς από τους πιο δυνατούς στην πίστη και ζηλωτές και τους απέστειλε σε όλες τις βορειοανατολικές περιοχές της Ρωσίας. Ο Όσιος Ευθύμιος, που ήταν την εκείνη την εποχή τριάντα έξι ετών, ανέλαβε την υποχρέωση αν πάει στη Σουζδαλία, στον πρίγκιπα Μπόρις.

Σχόλιο τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπί τῆς ὁμιλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στό Ἀμπού Ντάμπι.

Σχόλιο της Υπηρεσίας Επικοινωνίας του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας επί της ομιλίας του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου σε συνέδριο για θέματα διεθνούς πολιτικής στις 9 Δεκεμβρίου 2022 στο Αμπού Ντάμπι.

Στις 9 Δεκεμβρίου 2022 στο συνέδριο επί θεμάτων διεθνούς πολιτικής στο Αμπού Ντάμπι με τίτλο «For a reasonably open world» ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος διολίσθησε σε σειρά μη ορθών, αβάσιμων και ευθέως συκοφαντικών κατηγοριών εναντίον της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας. Στην ομιλία του, που ήταν σχεδόν αποκλειστικά αφιερωμένη όχι τόσο στο θέμα του συνεδρίου, όσο στην κριτική της ρωσικής Ορθοδοξίας, παρουσίασε μια προκατειλημμένη, διαστρεβλωμένη ερμηνεία της ιστορίας τής καθ’ ημάς Εκκλησίας και των λαών, τους οποίους συνενώνει, αλλά και επιχείρησε υπαινιγμούς περί δήθεν παρεκκλίσεως της Ρωσικής Εκκλησίας από την ορθόδοξη διδασκαλία της πίστεως και τους ιερούς κανόνες.

Χωρίς να αναφερθούμε στις άκρως αμφιλεγόμενες, αναρμόδιες και πολιτικοποιημένες αξιολογήσεις σειράς ιστορικών γεγονότων στην ιστορία της Ρωσίας και της Ανατολικής Ευρώπης από τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, έχουμε να δηλώσουμε τα κάτωθι:

Ο ορθόδοξος χριστιανισμός πράγματι τέθηκε στη βάση της κρατικής και πολιτισμικής ταυτότητας του κράτους των Ρως του Κιέβου και εν πολλοίς διαμόρφωσε την εθνική ταυτότητα των λαών, οι οποίοι ανάγουν την ιστορία τους στην κολυμβήθρα της βαπτίσεως του Κιέβου. Παρά τις περιόδους διασπάσεων και ταραχών, αυτοί οι λαοί πάντοτε είχαν συνείδηση του εαυτού τους ως μια εκκλησιαστική κοινότητα.

Το Κίεβο, που χαρακτηρίζεται στα παλαιότατα Χρονικά μας ως «μήτρα των ρωσικών πόλεων», αποτελούσε ιστορικά το λίκνο της ρωσικής Ορθοδοξίας και πρώτη έδρα της Ρωσικής Εκκλησίας. Όπως η αρχαία Αντιόχεια για την Ορθόδοξη Ανατολή, η Μτσχέτα για τη Γεωργία, το Πατριαρχείο Ιπεκίου για τη Σερβία, έτσι και το Κίεβο μέχρι σήμερα παραμένει κοινό για τους λαούς μας ιερό σέβασμα, που τιμάται από όλη τη Ρωσική Εκκλησία.

«Οἱ ἀσκητές τῆς Οὐκρανίας εἶχαν προειδοποιήσει, πάρα πολλά χρόνια πρίν, γιά αὐτά πού συμβαίνουν τώρα». Ὁ Μητροπολίτης Πσκοβ καί Πορχόβ Τύχων ἀπαντάει σέ ἐρωτήσεις ἐνοριτῶν. Μέρος Α.

(…)

Αποδείχτηκε ότι ασκητές της Ουκρανίας είχαν προειδοποιήσει, πάρα πολλά χρόνια πριν, για αυτά που συμβαίνουν τώρα, μερικές φορές μέχρι και με ακρίβεια στις λεπτομέρειες. Για τον έξω κόσμο αυτές οι μαρτυρίες δεν έχουν σημασία. Όμως, για μας, τους ορθόδοξους, είναι πολύ σημαντικές.

Ο γέροντας Λαυρέντιος του Τσερνίγκοβ που αγιοκατατάχτηκε πρόσφατα (κοιμήθηκε στην πόλη Τσερνίγκοβ, το 1950), έλεγε:

«Οι δικές μας οικείες λέξεις είναι Ρωσία και ρωσικός. Και οπωσδήποτε πρέπει να ξέρουμε, να θυμόμαστε και να μην ξεχνάμε, ότι υπήρξε Βάπτιση της Ρωσίας και όχι Βάπτιση της Ουκρανίας. Το Κίεβο είναι η δεύτερη Ιερουσαλήμ και είναι η μητέρα των ρωσικών πόλεων. Η Ρωσία του Κιέβου ήταν ένα με τη μεγάλη Ρωσία. Το Κίεβο χωρίς τη μεγάλη Ρωσία και εκτός Ρωσίας δε νοείται σε καμία περίπτωση».

Και στη συνέχεια, πολύ δυνατά και παραστατικά:

«Όπως δεν μπορούμε να χωρίσουμε την Παναγία Τριάδα, τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τον Ένα Θεό, έτσι δεν μπορούμε να χωρίσουμε τη Ρωσία, την Ουκρανία και τη Λευκορωσία. Και οι τρείς μαζί είναι η Αγία Ρωσία. Να ξέρετε, να το θυμάστε και να μην το ξεχνάτε. Στην πόλη του Κίεβου δεν υπήρχε ποτέ Πατριάρχης. Πατριάρχες υπήρχαν και ζούσαν στη Μόσχα. Να φυλάγεστε από την αυτοχειροτόνητη ουκρανική ομάδα (εκκλησία) και την ουνία».

Όταν ο συνομιλητής του γέροντα, καθηγούμενος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου πατήρ Κρονίδης, εξέφραζε αντιρρήσεις στον παππούλη και έλεγε ότι οι αυτοχειροτόνητοι και οι ουνίτες στην Ουκρανία είχαν εξαλειφτεί, τότε ο παππούλης προφητικά απαντούσε:

«Ο δαίμονας θα μπει μέσα τους, και έτσι θα πολεμούν με σατανική κακία ενάντια στην ορθόδοξη πίστη και την Εκκλησία, μόνο που θα έχουν επαίσχυντο τέλος και οι οπαδοί τους θα έχουν ουράνια τιμωρία από τον Κύριο Βασιλέα των Δυνάμεων».

Και προειδοποιούσε:

Ἀθέλητα ρητορικά ἐρωτήματα

π. Στυλιανὸς Ἐμμ. Καρπαθίου MD, MSc, PhD

«Ἵνα τὶ ἐφρύαξαν ἔθνη καὶ λαοὶ ἐμελέτησαν κενά;»

(Ψαλμ.2,1)

Ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπέστειλε ἐσχάτως τὴν ὑπ’ἀριθμ. 3057/15 Μαρτίου 2022 Ἐγκύκλιό Της «Πρὸς τὸ Χριστεπώνυμο Πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος», δηλαδή, στὸν ὑπὸ τὴν πνευματικὴ διαποίμανσή Της πιστὸ ἑλληνικὸ λαό, σχετικά, μέ τίς πολεμικὲς συγκρούσεις στὴν Οὐκρανία.

Μὲ βαθύτατο σεβασμὸ πρὸς τὸ δεύτερον τῇ τάξει, ἱεραρχικῶς, Συνοδικὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀθελήτως, μετὰ τὴν δημοσιοποίηση τῆς Ἐγκυκλίου, δημιουργήθηκαν σκέψεις καὶ παρήχθησαν ἐρωτήματα στὴν συνείδηση πολλῶν Χριστιανῶν, ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι τὰ διαλαμβανόμενα στὸ ἐν λόγῳ ἐπίσημο Συνοδικὸ κείμενο, ἀφ’ ἑνὸς μέν, δὲν φαίνεται νά εἶναι στοιχημένα στὴν εὐθεῖα τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας ζωῆς καί παραδόσεως, ἀφ’ ἑτέρου δε, οἱ συντάκτες τοῦ κειμένου δίδουν τήν ἐντύπωση, ὅτι στεροῦνται βασικῶν ἱστορικῶν γνώσεων.

Στὸ παραπάνω Ἱεροσυνοδικὸ κείμενο, ἄξονας ἀναφορᾶς εἶναι ἡ καταδίκη τῆς »εἰσβολῆς» τῶν Ρώσων στὰ ἐδάφη τῶν Ρῶς τοῦ Κιέβου, ὅπου καὶ ἡ κοιτίδα τοῦ ρωσικοῦ Χριστιανισμοῦ. Τὰ ἐρωτήματα δὲ ποὺ ἀνακύπτουν διατυπώνονται ὡς ἀκολούθως :

1. Διαφεύγει τῆς ΔΙΣ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ Οὐκρανία προέκυψε τὸ 1922 ὡς ἱδρυτικὴ Δημοκρατία τῆς ΕΣΣΔ καὶ τὸ Κίεβο ἀποσπάσθηκε ἀπὸ τὴ Ρωσία στὰ πλαίσια τοῦ ἀπάτριδος Προλεταριακοῦ Διεθνισμοῦ, ποὺ προωθοῦσε τὸ μαρξιστικό καθεστώς;

Παραβλέπεται τὸ γεγονός, ὅτι ὡς κρατική ὀντότητα ἡ Οὐκρανία, ὑφίσταται ἀπό τό 1991, τότε ποὺ ἡ ἀποδυναμωμένη ἀπὸ τὸ ἀντίχριστο κομμουνιστικὸ καθεστὼς πολύπαθος Ρωσία, ἄρχισε νὰ ζεῖ τὴ δική της ἀναγέννηση;

Οἰκουμενιστικὲς ἐκτροπὲς

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ ἀχαλίνωτη ἐφιαλτικὴ ἐπέλαση τοῦ αἱρετικοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ὁ ὁποῖος μα­στίζει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐδῶ καὶ ἕναν αἰώνα περίπου, ἔδειχνε νὰ ἔχει κατασταλεῖ τὸ τελευταῖο διάστημα ἐξαιτίας τοῦ ἐνδοορθόδοξου διχασμοῦ. Ἐκ τῶν πραγμάτων οἱ ἀτέρμονοι θεολογικοὶ διάλογοι ἔχουν σταματήσει ἢ κάποιοι ἀπ᾿ αὐτοὺς συνεχίζονται πολὺ ὑποτονικά.

Ὅμως ἡ προώθηση τῆς οἰκουμενιστικῆς κακοδοξίας συνεχίζεται στὴν πράξη μὲ τὴ συμμετοχὴ Ὀρθοδόξων σὲ κοινὲς ἐκδηλώσεις μὲ διάφορες χριστιανικὲς κοινότητες. Κάτι ποὺ γίνεται ὄχι μόνο ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη καὶ τοὺς ἀνὰ τὸν κόσμο ὁμόφρονες ἐπισκόπους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ἐκπροσώπους τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Ἔτσι ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης «παραβρέθηκε τὸ ἑσπέρας τῆς Παρασκευῆς, 21ης Ἰανουαρίου 2022, στὴν Οἰκουμενικὴ Προσευχὴ γιὰ τὴν Ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν στὸν μεγαλοπρεπὴ Ναὸ Ἁγίας Τριάδος Σταυροδρομίου, μὲ τὴν ὁλόθυμη παρουσία ἐκπροσώπων τῶν Χριστιανικῶν Κοινοτήτων Κωνσταντινουπόλεως» («nyxthimeron.com»).

Τὸ θέαμα ὑπῆρξε θλιβερό. Μιὰ τελετὴ ἀπαράδεκτη, στὴν ὁποία μετεῖχε ἀκόμη καὶ γυναίκα, τάχα ἐπίσκοπος κάποιας Προτεσταντικῆς κοινότητας.

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης: Δυτικοί «Σταυροφόροι» ἐναντίον τῆς Ὀρθόδοξης Ρωσίας.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

ΔΥΤΙΚΟΙ «ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΟΙ» ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΡΩΣΙΑΣ.

ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ

Στόχος ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία

1. Τὸ παράδειγμα τῆς Ὀρθόδοξης Σερβίας. Κοσσυφοπέδιο καὶ Οὐκρανία.

Ὅσοι, χωρὶς ἱστορικὴ γνώση, παρακολουθοῦν αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὴν σύγκρουση μεταξὺ τῶν δυτικῶν συμμάχων τοῦ ΝΑΤΟ καὶ τῆς Ρωσίας στὰ σύνορα τῆς Οὐκρανίας, ὅπου ἐπιδιώκουν οἱ νέοι Σταυροφόροι νὰ ἀποσπάσουν τὴν Οὐκρανία ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτική της σύνδεση μὲ τὴν Ρωσία καὶ νὰ τὴν ἐντάξουν στὴν δυτικὴ συμμαχία, στὴν λατινοφραγκική, παπικὴ καὶ προτεσταντικὴ Δύση, δὲν μποροῦν νὰ κατανοήσουν τὴν δικαιολογημένη ἰσχυρὴ ἀντίδραση τῆς Ρωσίας καὶ πιθανὸν νὰ δικαιώνουν ὄχι τὴν ἀμυνόμενη Ρωσία ἀλλὰ τοὺς ἐπιτιθέμενους νέους Σταυροφόρους τῆς Δύσης.

Οἱ τελευταῖοι ἐπαναλαμβάνουν ὅ,τι ἔπραξαν μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Σερβία στὸν ἐναντίον της πολυχρόνιο πόλεμο μετὰ τὴν διάλυση τῆς Γιουγκοσλαβίας. Ἀφοῦ μὲ τὴν παρέμβαση τοῦ πάπα καὶ τοὺς τοπικοὺς πολέμους ἱδρύθησαν τὰ ἀνεξάρτητα «καθολικά» κράτη τῆς Κροατίας καὶ τῆς Σλοβενίας μὲ ἐδαφικὲς ρυθμίσεις εἰς βάρος τῆς Ὀρθόδοξης Σερβίας, ἐπενέβη τὸ ἴδιο τὸ ΝΑΤΟ τὸ 1999 (Μάρτιος-Ἰούνιος) καὶ μὲ ἀτέλειωτους φονικοὺς βομβαρδισμοὺς ἐναντίον τῆς Σερβίας, ποὺ ἄντεξε ἐπὶ μῆνες, διέλυσαν τὴν στρατιωτική της δύναμη καὶ τὴν ἀνάγκασαν νὰ ἀποχωρήσει ἀπὸ τὴν ἱστορική της κοιτίδα, τὸ Κοσσυφοπέδιο, ποὺ τὸ παρέδωσαν στοὺς Μουσουλμάνους Κοσοβάρους Ἀλβανούς, γεμίζοντας τὰ Βαλκάνια μὲ ἀνεξάρτητα νέα λατινοφραγκικὰ προτεκτοράτα, ἀμερικανοευρωπαϊκά, παπικὰ καὶ μουσουλμανικά, ποὺ περικύκλωσαν τὴν Ὀρθόδοξη Σερβία, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀμφιταλαντευόμενη μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσης Ἑλλάδα. Ἡ τελευταία ὡς μέλος τῆς δυτικῆς συμμαχίας διευκόλυνε τὶς στρατιωτικὲς ἐπιχειρήσεις, μὲ τὴν λαϊκή της πάντως ἀλάνθαστη συνείδηση στάθηκε στὸ πλευρὸ τῶν ἀμυνόμενων Ὀρθοδόξων Σέρβων. Ἔχει καταγραφῆ ἀνεξίτηλα ἡ ἐνθάρρυνση τοῦ Βατικανοῦ πρὸς τοὺς πρέσβεις τῶν δυτικῶν χωρῶν διὰ στόματος τοῦ Πολωνοῦ πάπα Παύλου ΣΤ´, ὅπως τὴν διέσωσε Ἕλληνας Εὐρωβουλευτής: «Ἐξοπλῖστε τοὺς Μουσουλμάνους καὶ ἀφοπλῖστε τοὺς Σέρβους»[1].

Ὅ,τι εἶναι τὸ Κοσσυφοπέδιο γιὰ τοὺς Σέρβους, ὡς ἐθνικὴ καὶ χριστιανική τους κοιτίδα, τὸ ἴδιο εἶναι καὶ ἡ Οὐκρανία, τὸ Κίεβο, γιὰ τοὺς Ρώσους. Στὸ Κίεβο, τὴν πρώτη πρωτεύουσα τῶν Ρώσων, συντελέσθηκε τὸ Βάπτισμα, ὁ ἐκχριστιανισμός τους (988 μ.Χ.), καὶ ἐκεῖ ἐπὶ αἰῶνες ἀναπτύχθηκε ἡ Ρωσικὴ Ὀρθοδοξία, ὁ ρωσικὸς πολιτισμός, μὲ περίλαμπρους ναούς, ξακουστὰ μοναστήρια, καὶ μεγάλους Ἁγίους ἀσκητές. Ἀκόμη καὶ μετὰ τὴν κατάκτηση τῆς περιοχῆς ἀπὸ τοὺς Μογγόλους, τὸ 1240, καὶ τὴν μεταφορὰ τῆς πρωτεύουσας, ἀρχικὰ στὸ Βλαδιμὴρ καὶ ὁριστικὰ στὴν Μόσχα, τὸ Κίεβο ἐξακολούθησε νὰ θεωρεῖται ρωσικὴ ἐπικράτεια καὶ νὰ διεκδικεῖται ἀπὸ τοὺς Ρώσους. Μετὰ τοὺς Μογγόλους τὴν περιοχὴ κατέκτησαν οἱ Πολωνοὶ ἐπὶ δύο αἰῶνες μέχρι τὸ 1654, ὁπότε μετὰ τὴν νίκη τῶν Ρώσων ἐπὶ τῶν Πολωνῶν ἔκλεισε ἡ παρένθεση τῆς πολωνικῆς κατάκτησης τῶν περιοχῶν καὶ ἀποκαταστάθηκε ἡ ἑνότητα Μόσχας Κιέβου. Κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πολωνικῆς κατάκτησης, ἐν μέρει δὲ καὶ τῆς Λιθουανικῆς σὲ κάποιες ρωσικὲς περιοχές, τὸ Κίεβο ἔγινε τὸ Κέντρο τῆς δράσεως τῶν Ἰησουϊτῶν καὶ τῶν Οὐνιτῶν, ὅπου, παράλληλα μὲ τὸν ἐκλατινισμὸ τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ἀπεξάρτησή τους ἀπὸ τὴν Ρωσία μὲ τὴν δημιουργία ξεχωριστῆς Μητρόπολης Κιέβου, ἐπιχειρήθηκε συστηματικὰ καὶ ἡ ἐθνική τους ἀπεξάρτηση μὲ τὴν καλλιέργεια οὐκρανικῆς συνείδησης, τοῦ Οὐκρανισμοῦ, καὶ τὴν συστηματικὴ ἀνάπτυξη τῆς ρωσοφοβίας. Πουθενὰ στὶς ἑλληνικὲς ἱστορικὲς πηγὲς δὲν συναντᾶται ἡ λέξη Οὐκρανία, ἀλλὰ τὸ ρωσικὸ ἔθνος παρουσιάζεται ἑνιαῖο μὲ γεωγραφικοὺς πληθυσμιακοὺς χαρακτηρισμούς, ὅπως Μεγάλη Ρωσία, Μικρὰ Ρωσία, Λευκορωσία. Ὁ σημερινὸς Οὐκρανὸς εἶναι ὁ Μικρορῶσος, ὁ Μοσχοβίτης εἶναι ὁ Μεγαλορῶσος καὶ ὁ τῆς Λευκορωσίας εἶναι ὁ Λευκορῶσος. Ὅσα συμβαίνουν σήμερα στὴν Οὐκρανία μὲ τὴν καλλιεργούμενη ρωσοφοβία καὶ τὴν προσπάθεια ἐκδυτικισμοῦ ἔχουν τὶς ρίζες τους πίσω στὴν ἱστορία, στὶς προσπάθειες ἐκπολωνισμοῦ καὶ ἐκλατινισμοῦ τῶν κατοίκων[2].

Νέες δραματικές ἐξελίξεις πού τορπιλίζουν τήν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 18η Ιανουαρίου 2022

ΝΕΕΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ ΠΟΥ ΤΟΡΠΙΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Με πόνο ψυχής και μεγάλη ανησυχία παρακολουθούμε νέες δραματικές εκκλησιαστικές εξελίξεις παγκοσμίων διαστάσεων, που ανάγουν τα βαθύτερα αίτιά τους, στο περιλάλητο ουκρανικό Αυτοκέφαλο. Εξελίξεις που για μια ακόμη φορά προκαλούν ισχυρούς κραδασμούς στην παγκόσμια Ορθοδοξία, απειλώντας την ενότητά της, εξ’ αιτίας κυρίως των αυθαίρετων και αντικανονικών ενεργειών του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην απόδοση του ουκρανικού Αυτοκεφάλου.

Πριν από λίγες ημέρες, τη στιγμή που το ο πιστός λαός του Θεού εόρταζε τα Άγια Χριστούγεννα, το Πατριαρχείο της Ρωσίας ανακοίνωσε μια πολύ σοβαρή συνοδική απόφαση, που συγκλόνισε όλες τις τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες: Να ιδρύσει ρωσική Πατριαρχική Εξαρχία στην Αφρική, δηλαδή να αποσπάσει Επισκοπές και Ενορίες που ανήκαν μέχρι τώρα στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και να τις θέσει υπό την ιδική της εκκλησιαστική δικαιοδοσία.

Σύμφωνα με το ιστολόγιο «Ρομφαία»: «Στη δικαιοδοσία της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Ρωσίας, έγιναν σήμερα, Τετάρτη 29 Δεκεμβρίου 2021 δεκτοί 102 κληρικοί του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από οκτώ αφρικανικές χώρες. Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ρωσίας, δήλωσε αδυναμία περαιτέρω άρνησης σε κληρικούς του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, οι οποίοι υπέβαλαν αιτήσεις για να υπαχθούν στο Πατριαρχείο της Μόσχας. Επίσης οι πληροφορίες αναφέρουν ότι η Εκκλησία της Ρωσίας, αποφάσισε την δημιουργία Πατριαρχικής Εξαρχίας στην Αφρική με τον τίτλο "Κλίνσκι". Μητροπολίτης Κλιν και Πατριαρχικός Έξαρχος Αφρικής, διορίστηκε ο Αρχιεπίσκοπος Ερεβάν και Αρμενίας Λεωνίδας, μέχρι πρότινος Αντιπρόεδρος του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας. ….Τέλος να αναφερθεί ότι ο Μητροπολίτης της Επισκοπής Νοτίου Αφρικής θα φέρει τον τίτλο: “Γιοχάνεσμπουργκ και Νοτίας Αφρικής”» (https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/47624-ektakto-i-ekklisia-tis-rosias-dimioyrgise-patriarxiki-eksarxia-afrikis).

Ὁ Πατριάρχης Μόσχας δέν μνημόνευσε τόν Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν

Τις πρόσφατες εξαγγελίες σχετικά με την διακοπή της μνημόνευσης του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και Πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου, έκανε πράξη κατά τη διάρκεια της σημερινής Θείας Λειτουργίας, που τελέστηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού στη Μόσχα, ο Πατριάρχης Μόσχας κ.κ. Κύριλλος.

Να σημειωθεί ότι είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό μετά την αναγνώριση της Ουκρανικής Αυτοκεφαλίας από την Εκκλησία της Ελλάδος. 

Σε χθεσινή του τηλεοπτική συνέντευξη ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ κ. Ιλαρίων είχε τονίσει πως αυτό θα συνέβαινε.

Συγκεκριμένα ανέφερε:

«Ἐμπάργκο» στούς Ρώσους προσκυνητές ἀπό τό Πατριαρχεῖο Μόσχας-Ποιές εἶναι οἱ 6 ἑλληνικές μητροπόλεις

Λίστα με τις μητροπόλεις που αποτρέπει να επισκέπτονται έδωσε στη δημοσιότητα το Πατριαρχείο της Μόσχας, μέσω της αρμόδιας υπηρεσίας θρησκευτικού τουρισμού, ανακοινώνοντας «εμπάργκο» στους Ρώσους προσκυνητές για συγκεκριμένες Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Στην ιστοσελίδα του Κέντρου Προσκυνημάτων, όπως ονομάζεται η επίσημη διεύθυνση προσκυνηματικού τουρισμού του Πατριαρχείου της Μόσχας, έχει αναρτηθεί ένας πίνακας με τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Ελλάδος όπου, σύμφωνα με το Πατριαρχείο Μόσχας, οι Ρώσοι προσκυνητές δεν έχουν την ευλογία να τις επισκέπτονται.

Ο τίτλος της λίστας τους είναι «ανεπιθύμητες Μητροπόλεις»

Σύμφωνα με την λίστα οι Μητροπόλεις στην Ελλάδα, που απαγορεύεται να περιλαμβάνουν στα πακέτα τους τα ρωσικά τουριστικά πρακτορεία ή να τις επισκέπτονται προσκυνητές μεμονωμένα είναι:

Ἡ Ρωσική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τερματίζει τήν εὐχαριστηριακή κοινωνία μέ τόν Ἰερώνυμο

Ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος είχε αναγνωρίσει και επισήμος τον επικεφαλής της σχισματικής εκκλησίας της Ουκρανίας Επιφάνιο.

Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία σταματάει την κοινωνία της Ευχαριστίας με τον επικεφαλής της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο, δήλωσε στο Russia-24 ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Ιλαρίων, επικεφαλής του τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων.

«Πιστεύω ότι την επόμενη Κυριακή, όταν ο Πατριάρχης λειτουργήσει, αυτή η μνημόνευση δεν θα γίνει» ανέφερε.

Την ίδια ώρα, ο Μητροπολίτης εξέφρασε ότι η ρωσική ορθόδοξη εκκλησία είναι έτοιμη να διατηρήσει την κοινωνία με εκείνους τους επισκόπους που δεν αναγνωρίζουν το ουκρανικό σχίσμα.

Νωρίτερα, η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας είχε εξουσιοδοτήσει τον Πατριάρχη Κύριλλο να μην μνημονεύσει τον Ιερώνυμο στη λειτουργία, αν αναγνωρίσει τη σχισματική Ουκρανική Εκκλησία.

Σημειώνεται ότι η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά από την επίσημη αναγνώριση της «νέας εκκλησίας» της Ουκρανίας από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, είχε εκφράσει την απογοήτευσή της.

Κερκύρας Νεκτάριος: «Μόνο ἐμεῖς ἀναγνωρίσαμε αὐτό τό σχισματικό μόρφωμα τῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας»

Δέκα Μητροπολίτες μαζί και ο Κερκύρας, κόντρα στον Ιερώνυμο για την Ουκρανία

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας μίλησε στην «ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ» για το «καυτό» θέμα της διένεξης του Οικουμενικού Πατριαρχείου με αυτό της Ρωσίας ελέω αναγνώρισης της Εκκλησίας της Ουκρανίας.

ΚΕΡΚΥΡΑ. Η μοναδική Ορθόδοξη Εκκλησία που προχώρησε σε αναγνώριση της Εκκλησίας της Ουκρανίας ως Αυτοκέφαλη αποδεχόμενη με αυτή την απόφασή της την απόσχισή της από το Πατριαρχείο της Μόσχας, ήταν η Εκκλησία της Ελλάδας. Ενώ το ίδιο ισχύει και με τα Πατριαρχεία, καθώς μόνο ο Οικουμενικός Πατριάρχης, Βαρθολομαίος, αναγνώρισε την Ουκρανική Εκκλησία ως Αυτοκέφαλη.

Ποιες οι «κυρώσεις» από τη Μόσχα...; Γίνεται λόγος για διακοπή μνημόνευσης του Αρχιεπισκόπου Ιερώνυμου και κοινωνίας της Εκκλησίας της Ελλάδας, αυτά όμως αφορούν εκκλησιαστικές «κυρώσεις». Διότι υπάρχουν και τα «κοσμικά αντίποινα», τα οποία μπορεί ν' αφορούν ταξιδιωτικές οδηγίες για «πάγωμα» των θρησκευτικών εκδρομών στη χώρα μας από τη Ρωσία και πολλά άλλα...

Η Κέρκυρα στο «μάτι του -εκκλησιαστικού- κυκλώνα»

Η Κέρκυρα θα μπορούσε να βρεθεί στο «μάτι του κυκλώνα» αυτής της διένεξης μεταξύ του Οικουμενικού Πατριαρχείου και του Πατριαρχείου της Μόσχας. Από τη μία διότι το νησί έχει εξαιρετικά μεγάλη εισροή επισκεπτών από τη Ρωσία χάρη στον θρησκευτικό τουρισμό, που κάθε χρόνο καταφθάνουν για να προσκυνήσουν τον Πολιούχο Άγιο Σπυρίδωνα, από την άλλη διότι ο Μητροπολίτης Νεκτάριος, είναι ένας εκ των δέκα Μητροπολιτών της Εκκλησίας της Ελλάδος, που διαφώνησε ανοιχτά με την αναγνώριση της Αυτοκεφαλίας της Ουκρανικής Εκκλησίας.

Εξαιρείται των κυρώσεων

Η Σύνοδος του Πατριαρχείου της Μόσχας, εξάλλου, ανακοίνωσε ότι θα συλλειτουργεί μόνο με τους Μητροπολίτες που διαφώνησαν με την απόφαση της Ιεραρχίας, δηλαδή με τους Καρυστίας, Ηλείας, Κονίτσης, Πειραιώς, Καισαριανής, Μεσογαίας, Κυθήρων, Αιτωλίας, Νέας Σμύρνης και φυσικά τον Κερκύρας, Νεκτάριο, διακόπτοντας την κοινωνία με όλους τους άλλους.

«Μόνο εμείς αναγνωρίσαμε αυτό το μόρφωμα»