Ὅσο γρηγορότερα κατακτᾶ τούς ἀνθρώπους ἡ ἀθεΐα καί ἡ ἀνηθικότητα, τόσο ἀναπόφευκτα πέφτουν τά βασίλεια καί ἐξολοθρεύονται οἱ λαοί.

Εάν δεν οπλιζόμεθα και δεν πολεμούμε εναντίον των παθών που κρύβονται μέσα μας, η κοινή παρανομία θα προκαλέσει την Δίκαιη οργή του Θεού. Θα επιτρέψει πολέμους! Δεν υπάρχει πάνω στη γη κανένα βασίλειο ασάλευτο. Όσο γρηγορότερα κατακτά τους ανθρώπους η αθεΐα και η ανηθικότητα, τόσο αναπόφευκτα πέφτουν τα βασίλεια και εξολοθρεύονται οι λαοί.

Πόσο θα παραμείνει ακόμη ο ασεβής κόσμος πάνω στη γη που έγινε κατοικία της αμαρτίας και που ποτίσθηκε με το αίμα τόσων αθώων;

Παντοῦ βασιλεύει ἡ ἁμαρτία

 

• Παντού βασιλεύει η αμαρτία
• Όλα πιά επιτρέπονται και εύχονται να έχουν υγεία να την απολαμβάνουν.
• Ψέμα και Αδικία.
• Κλοπή και Πλεονεξία.

• Πορνεία και Δολιότητα.
• Για τους περισσότερους όλα αυτά δεν είναι κάτι το απαγορευμένο.
• Γι' αυτό και φτάσαμε στο χείλος της αβύσσου.
• Δε τολμάς να εκφράσεις το κάτι διαφορετικό και πολύ περισσότερο χριστιανικό.

• Να μιλήσεις για Αλήθεια και Δικαιοσύνη.
• Να μιλήσεις για Αγιότητα και Εγκράτεια.
• Να μιλήσεις για Ελεημοσύνη και Ολιγάρκεια.

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΊΤΗΣ ΛΑΖΑΡ (ABASHIDZE): "Ο ΑΝΤΊΧΡΙΣΤΟΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΊΑ"Ἔτσι, ἡ δημιουργία αὐτῆς τῆς νέας κοινωνίας ἀπαιτεῖ τρεῖς παράγοντες: τήν οἰκουμενική θρησκεία (θρησκεία χωρίς χάρη), τήν ἀνηθικότητα, τήν ἀπώλεια δεσμῶν μέ τόν παλαιό ἠθικό καί πνευματικό πολιτισμό (μία κοινωνία χωρίς ἱστορία).

 

  Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΛΑΖΑΡ (ABASHIDZE): "Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΗ ΓΕΩΡΓΙΑ"

Ο Αρχιμανδρίτης Λαζάρ απευθύνθηκε στους Ορθοδόξους της Γεωργίας με ένα μήνυμα που δημοσιεύει η πύλη Zneoba.

"Στην Εκκλησία μας, οι πιστοί και ακόμη και κάποιοι κληρικοί κηρύττουν την προσέγγιση της θρησκευτικής" αναβίωσης ", λένε ότι ο λαμπρός χρόνος πλησιάζει για τους Χριστιανούς, ότι στις τελευταίες αποκαλυπτικές εποχές ο Αντίχριστος θα κυβερνά παντού και δεν θα εισέλθει στη Γεωργία.

Όμως, πολλοί κληρικοί και λαϊκοί δεν αντιλαμβάνονται (ή δεν θέλουν να παρατηρήσουν) πώς το πνεύμα του αντίχριστου πηγαίνει στη Γεωργία, που τρέχει  με βαθιές ρίζες, που είναι συγκλονισμένοι από ευχάριστα και γλυκά όνειρα, απασχολημένοι με την εκκαθάριση εξωτερικών εκκλησιαστικών υποθέσεων και θέσεων για ξεκούραση  στις ψυχές των ανθρώπων και αρχίζει την κυριαρχία του σε όλα τα επίπεδα της ζωής.

Τώρα όλα εξαρτώνται από εμάς και το χειρότερο είναι ότι οι άνθρωποι είναι σιωπηλοί. Σιωπούν  ιερείς και κληρικοί, μόνο περιστασιακά ακούγεται καμία  προειδοποιητική φωνή .

Προσπαθούν να εισαγάγουν "σεξουαλική διαπαιδαγώγηση" στα σχολεία, να μειώσουν σημαντικά την πορεία της εθνικής ιστορίας – με μέσα  σατανικά, όπου κυριαρχούν  τεράστια κεφάλαια μέχρι την υλοποίηση αυτού του προγράμματος!

Τι σημαίνει αυτό; Όποιος εξοικειωθεί με το νόημα αυτού του έργου "σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης", θα εξετάσει νέες εκπαιδευτικές δημοσιεύσεις - θα δουν σαφώς την επιθυμία τους ένα παιδί να ξεκινά να μαθαίνει διάφορες σεξουαλικές αταξίες από πολύ νεαρή ηλικία. Ο στόχος τους είναι να εξαλείψουν κάθε αίσθηση της ντροπής, θέλουν να θέσουν έναν στόχο της ζωής μια αναζήτηση για την ευχαρίστηση της σφοδρής επιθυμίας.

Γιατί ἐσύ ν’ ἀποτελεῖς ἐξαίρεση;

Σε τούτο το κεφάλαιο απαντώ σ’ εκείνους, που επιχειρούν ν’ αποσπάσουν τους νέους από το δρόμο του Θεού και να τους τραβήξουν με το μέρος του «κόσμου», προβάλλοντας το επιχείρημα: «Αυτά τα κάνει όλος ο κόσμος. Γιατί εσύ ν’ αποτελείς εξαίρεση;». Εξαίρεση γι’ αυτούς είναι βέβαια η ζωή του μέτρου, η καθαρή, η ολόφωτη και πασίχαρη ζωή της αρετής.

Πρώτα-πρώτα πρέπει να πω πως όλοι αυτοί βρίσκονται στην πλάνη. Στέκονται μονάχα στην επιφάνεια γι’ αυτό και κρίνουν επιπόλαια. Επειδή το κακό κι η αμαρτία, με τις ποικίλες μορφές τους, κραυγάζουν, κάνουν θόρυβο (είναι στη φύση του κακού να’ ναι κραυγαλέο και να δημιουργεί εντυπώσεις), όσοι προβάλλον το πιο πάνω επιχείρημα, νομίζουν πως στην κοινωνία υπάρχει μόνο το κακό και τίποτε άλλο. Πως όλοι οι άνθρωποι ακολουθούν το δρόμο του κακού. Αν όμως ερευνήσουμε προσεκτικότερα, θα δούμε πως τα πράγματα δεν είναι έτσι.

Υπάρχει η αμαρτία, που θορυβεί προκλητικά και προβάλλει με αναίδεια, θρασύτητα και κυνισμό.

Στόν πολιτικό Ν.Ν.,πού ρωτᾶ γιά τήν ἠθική στήν πολιτική.

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς
Ἀπό τό γράμμα σας κατάλαβα, ὅτι εἶστε διατεθειμένος νά ἀναγνωρίσετε κάποια εἰδική ἠθική γιά τήν πολιτική, διαφορετική ἀπό τήν ἠθική στίς ἄλλες δουλιές καί τίς ἀνθρώπινες σχέσεις. Τοῦτο δέν μπορεῖ νά σημαίνει τίποτα ἄλλο, ὅσο καί ἄν ἐκφράζεστε προσεκτικά καί λεπτά, παρά ὅτι ἐκεῖνο πού στίς καθημερινές ἀνθρώπινες ἀσχολίες θεωρεῖται ἄπρεπο στήν πολιτική νά ἀναγνωριστεῖ ὡς εὐπρεπές. Τούτη ἡ ἐπικίνδυνη ροπή δέν εἶναι κάτι πρωτοφανές· δυστυχῶς ὁ λαός μας ἔχει ἀρχίσει ὄντως νά θεωρεῖ τήν πολιτική ὡς μιά εἰδική ἠθική, δηλαδή ἀνήθικη. Ὅμως κι ἐσεῖς κι ἐγώ συχνά ἔχουμε ἀκούσει ἀπό τό λαϊκό στόμα τήν ἑξῆς κρίση περί κάποιου:
«Ἐσύ ὄντως νομίζεις ὅτι αὐτός λέει τήν ἀλήθεια; Ὄχι, αὐτά εἶναι πολιτικάντικα».

Νέα ἐποχή-Τά δόγματά της:Πανθεϊσμός καί Μονισμός=Ἡ θεμελίωση τῆς ἀνηθικότητας

ΠΑΝΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΙΣΜΟΣ:
Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΟΣ*

 

του Αλεξάνδρου Ντβόρκιν, Καθηγητού Πανεπιστημίου Μόσχας

 

Με «την ανακάλυψη του Μεσσία μέσα σου» πλησιάζουμε σε δύο κύρια αξιώματα της Νέας Εποχής, όπου το ένα απορρέει από το άλλο. Το ένα από αυτά είναι ο νεοποχίτικος (ή πανθεϊστικός) μονισμός: η πίστι δηλαδή ότι το παν είναι ενιαίο. Κάθε είδους διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές ουσίες -«ανάμεσα στον Joseph και την Judy, ανάμεσα στον Joseph και το δέντρο ή ανάμεσα στο Θεό και την Judy¹» – όλα αυτά ενώ φαίνονται ως διαφορές, εντούτοις την ίδια στιγμή δεν είναι. Η σπουδαιότητα αυτού του δόγματος για τους νεοεποχίτες υπογραμμίζεται από τον Jonathan Stone, ο οποίος το θεωρεί απαραίτητο συστατικό της νέας παγκοσμίου τάξεως: «αισθάνομαι ότι πλησιάζει η Παγκόσμια Τάξη, επί της οποίας θα συγχωνευθεί η επιστήμη με την μονιστική φιλοσοφία και μία νέα συνείδηση θα κυριεύσει όλο τον κόσμο.

Λόγια γέροντος 2

Λόγια γέροντος 1
Με τιμή δημοσιεύουμε, ακόμη ένα κείμενο με «Λόγια γέροντος» που μας ήρθε με μήνυμα, αγνώστου προελεύσεως. Μετά την μεγάλη αποδοχή του πρώτου κειμένου, εύχομαι σε όλους μας, καλή ανάγνωση και κυρίως καλή φώτιση να μας δίνει ο Θεός. Μεγάλη ευλογία για την παρούσα διαδικτυακή γωνιά!

---

«Μόνο η μετάνοια παιδί μου θα σώσει το έθνος μας. Και μετάνοια σημαίνει σταματάμε την αμαρτία και εμπιστευόμαστε την πορεία μας στα χέρια του Θεού.

Νομίζεις τώρα, έτσι όπως είναι τα πράγματα αν βγει όλος ο Ελληνικός λαός στους δρόμους ότι θα καταφέρει τίποτε ; Και αυτή η κυβέρνηση να φύγει θα έρθει άλλη χειρότερη. Είναι θολωμένη η διάνοιά μας και δεν ξέρουμε τι πρέπει ή ποιόν πρέπει να διαλέξουμε. Και εκλογές να γίνουν στα ίδια χάλια θα πέσουμε γιατί «Κατά την καρδία του λαού και οι άρχοντες αυτού».»

«Αμαρτωλοί και οινοπότες θα γεμίσουν τις εκκλησίες»

Προφητείες του Αγ.Σεραφείμ της Βίριτσα

«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών. Από την μία θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους τούς σταυρούς και από την άλλη παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος. Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται.

Γέροντας Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ο Οικουμενισμός είναι ο τελευταίος πρόδρομος του Αντιχρίστου

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΡΟ∆ΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

του Γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου,

2

Να ξέρετε ότι ο Οικουμενισμός είναι ο τελευταίος πρόδρομος του Αντιχρίστου· διότι όταν θα γίνη μία ισοπέδωσις θρησκευτική και πολιτική – κυβερνητική, θα υπάρξη ένας μόνον που θα κυβερνήση τον κόσμον, αυτός ο ένας, κατά την Αγίαν Γραφήν και τους Πατέρες, θα είναι ο Αντίχριστος. Παράλληλα έρχονται τα πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών, που είναι προϊόν των Εβραίων και ανεξάρτητα από την Αγία Γραφή, να επιβεβαιώσουν την θέση των Πατέρων.

Έτσι ο Οικουμενισμός, χωρίς περιστροφές , χαρακτηρίστηκε από τους μεγαλύτερους θεολόγους της εποχής μας, όπως από τον μακαρίτην πατέρα Ιουστίνο Πόποβιτς, Σέρβο, αλλά και από άλλους επιφανείς θεολόγους, αντίχριστον σύστημα.

Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος: αναμνήσεις...

Αρχιμ. Φιλόθεος Ζερβάκος, Πάρος

ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ
ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΝ ΚΑΙ ΜΩΡΑΪΤΙΔΗΝ

Τους εγνώρισα και τους δύο καλώς και συνεδέθην μετ' αυτών διά του συνδέσμου της κατά Χριστόν αγάπης. Τους εγνώρισα κατά τα έτη 1905 – 1907, υπηρετών εις τας τάξεις του στρατού. Εγνώρισα πρώτον τον αείμνηστον Αλέξανδρον Παπαδιαμάντην, τον οποίον παρηκολούθουν τακτικώς ψάλλοντα εις τον δεξιόν χορόν κατά τας ολονυκτίας, αι οποίαι εγίνοντο εις το εκκλησάκι του προφήτου Ελισαιέ πλησίον του Παλαιού Στρατώνος. Κατόπιν εκεί εγνώρισα και τον Αλέξανδρον Μωραϊτίδην, όστις έψαλλε αριστερά. Έψαλον δε και οι δύο μετά πολλής συνέσεως, προσοχής, φόβου και κατανύξεως, αποφεύγοντες τας ατάκτους, τας θεατρικάς και θυμελικάς φωνάς. Έψαλλον καθώς το Πνεύμα το Άγιον διά του Προφητάνακτος Δαυΐδ εν ψαλμοίς διδάσκει λέγον «Ψάλλατε τω Θεώ ημών, ψάλλατε... καλώς ψάλλατε... ψάλλατε συνετώς (Ψαλμ. 32, 36) και καθώς ορίζουν οι θεσπέσιοι της Αγίας ημών Εκκλησίας Άγιοι Πατέρες. «Τους επί το ψάλλειν εν ταις Εκκλησίαις παραγενομένους βουλόμεθα, μήτε βοαίς ατάκτοις κεχρήσθαι και την φύσιν προς κραυγήν εκβιάζεσθαι, μήτε τι επιλέγειν των μη Εκκλησία αρμοδίων τε και οικείων, αλλά μετά πολλής προσοχής και κατανύξεως τας τοιαύτας ψαλμωδίας προσάγειν τω των κρυπτών εφόρω Θεώ· ευλαβείς γαρ έσεσθαι τους υιούς Ισραήλ (Λευϊτικόν ΙΕ', 31) το ιερόν εδίδαξε λόγιον» (Κανών της ΣΤ' Οικουμενικής Συνόδου).

Π.Βασίλειος Κοκολάκης : "Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ ΝΙΚΑ! "

"Οἱ περισσότεροι ἀπό μᾶς τούς Χριστιανούς, ὄχι μόνο δέν ξέρουμε τί σημαίνει Χριστιανός, ἀλλά οὔτε τό σταυρό μας κάνουμε, ὄχι ἐπειδή δέν ξέρουμε τόν τρόπο, ἀλλά ἐπειδή νομίζουμε πώς δέν ἔχει σημασία ἄν τόν κάνουμε ἤ ὄχι...."

Ὅταν βλασφημεῖται τό ὄνομα τοῦ Θεοῦ δέν ἀντιδροῦμε, μολονότι χρέος μας εἶναι ἀκόμα καί νά πεθάνουμε γι΄αὐτό ἄν χρειασθεῖ.

Βλασφημία, ἀσέβεια, ἐμπάθεια, ἐμπτυσμός καί σταύρωση  πρός τό θεανθρώπινο πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας, πρός τή  λατρεία μας, ἀλλά καί πρός τούς ἥρωες τοῦ ἀθάνατου ’21, συντελοῦνται ἰδιαιτέρως τόν τελευταῖο καιρό στήν πατρίδα μας. 

Ἑλληνική νεολαία

ΠΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙΣ;

ΤΡΙΠΛΗ ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΜΑΣ

Ποιος δεν το βλέπει ότι στην ελληνική κοινωνία έχουν ενσκήψει τρία μεγάλα κακά: Ο σατανισμός, η ανηθικότητα και η ετεροδιδασκαλία. Και τα τρία αυτά φαινόμενα εμφανίζουν τελευταία μεγάλη έξαρση. Είναι συμπτώματα και τα τρία της γενικότερης αποστασίας που δέρνει την εποχή μας. Υπήρχαν και παλιότερα, αλλά σε μικρότερη κλίμακα και όχι τόσο προκλητικά. Τώρα έχουν αποθρασυνθεί και πυορρούν επικίνδυνα. Εχουν προσβάλλει όλους τους χώρους και τους κοινωνικούς ιστούς. Δεν άφησαν απέξω ούτε και την παιδική ηλικία και ψυχή. Δύο τρία στοιχεία μόνο αρκούν για να αποδείξουν «του λόγου το ασφαλές».

Περί ἁγνότητας καί ἀκολασίας (ποιά ἡ σωστή στάση νέων καί γονέων;) (mp3)- Ὁμιλία β΄.

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 06-05-07.

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία).

Ἀκοῦστε ἐπίσης τήν α΄ὁμιλία:
Περί ἁγνότητας καί ἀκολασίας (ποιά ἡ σωστή στάση νέων καί γονέων;) (mp3)- Ὁμιλία α΄.

ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ-ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΑ ΤΗΣ:Πανθεϊσμός και Μονισμός=Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΑΣ

ΠΑΝΘΕΪΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΟΝΙΣΜΟΣ:
Η ΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΗΘΙΚΟΤΗΤΟΣ*

του Αλεξάνδρου Ντβόρκιν, Καθηγητού Πανεπιστημίου Μόσχας

Με «την ανακάλυψη του Μεσσία μέσα σου» πλησιάζουμε σε δύο κύρια αξιώματα της Νέας Εποχής, όπου το ένα απορρέει από το άλλο. Το ένα από αυτά είναι ο νεοποχίτικος (ή πανθεϊστικός) μονισμός: η πίστι δηλαδή ότι το παν είναι ενιαίο. Κάθε είδους διαφορές ανάμεσα σε διαφορετικές ουσίες -«ανάμεσα στον Joseph και την Judy, ανάμεσα στον Joseph και το δέντρο ή ανάμεσα στο Θεό και την Judy¹» - όλα αυτά ενώ φαίνονται ως διαφορές, εντούτοις την ίδια στιγμή δεν είναι. Η σπουδαιότητα αυτού του δόγματος για τους νεοεποχίτες υπογραμμίζεται από τον Jonathan Stone, ο οποίος το θεωρεί απαραίτητο συστατικό της νέας παγκοσμίου τάξεως: «αισθάνομαι ότι πλησιάζει η Παγκόσμια Τάξη, επί της οποίας θα συγχωνευθεί η επιστήμη με την μονιστική φιλοσοφία και μία νέα συνείδηση θα κυριεύσει όλο τον κόσμο. Το ενιαίο διακριτικό χαρακτηριστικό της Παγκοσμίου Τάξεως θα είναι το πιστεύω: όλες οι ουσίες, όλα τα όντα είναι ένα²».

Μέσα σε αυτή την αντίληψη του Μονισμού δεν υπάρχει χώρος για τον άνθρωπο, για το πρόσωπο. Οι νεοεποχίτες πιστεύουν ότι εκτός του ανθρώπου δεν υπάρχει Θεός, διότι ο ίδιος ο άνθρωπος είναι Θεός (το δεύτερο αξίωμα της Νέας Εποχής).
Συνεπώς, αν το κοιτάξει κανείς καλύτερα, θα φανεί ότι στην νεοεποχίτικη κοσμοθεωρία δεν υφίσταται ούτε ο άνθρωπος, ούτε ο Θεός, ούτε ο κόσμος. Η συγγραφέας Betty Galyean γράφει: «Όταν αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι όλοι μας είμαστε Θεός, ότι σε όλους μας υπάρχουν οι ιδιότητες και οι ποιότητες του Θεού, τότε αρχίζουμε να σκεφτόμαστε ότι ο σκοπός της ανθρώπινης ζωής είναι η εκ νέου επιστροφή στην κατοχή της θεότητας μέσα μας, της Απολύτου Αγάπης, της Απολύτου Σοφίας, της Απολύτου Κατανοήσεως, του Απολύτου Νοός. Και τότε επιστρέφουμε στην ίδια τη δημιουργία αυτής της αρχαίας, αυτής της ουσιώδους ενότητας, η οποία και είναι η συνείδηση³».

Αυτές είναι νεοεποχίτικες φιλοσοφικές προκείμενες. Η πρακτική τους εφαρμογή φαίνεται, για παράδειγμα, στην ήδη μνημονευθείσα ανωτέρω ταινία της ηθοποιού Σίρλεϋ Μακλέιν (στην κινηματογραφική διασκευή του ίδιου της του βιβλίου), στη σκηνή όπου στέκεται στην παραλία μαζί με τον δάσκαλό της και υψώνοντας τα χέρια της κραυγάζει με όλη της τη δύναμη «Είμαι Θεός! Είμαι Θεός! Είμαι Θεός!» Αυτό λέγει περίπου και ο παλιός μας φίλος Ράμτα** όταν θριαμβολογώντας μέσω της οικοδέσποινας κυρίας Νάιτ σε μια από τις εμφανίσεις της στην τηλεόραση είπε: «Αυτό που ονομάζετε Θεό βρίσκεται μέσα στην ουσία σας. Και αυτό που ονομάζετε Χριστό βρίσκεται μέσα στην ουσία σας. Και όταν θα το καταλάβετε ότι είστε Θεός, τότε θα αποκτήσετε την ευτυχία⁴». Όμως ο Θεός για τους νεοεποχίτες είναι ένα απρόσωπο απόλυτο, αδιάφορο για το καλό και το κακό. Πρακτικά ο καθένας τους είναι έτοιμος να προσυπογράψει το συλλογισμό του Ραμακρίσνα που δήλω­σε κάποτε: «Το απόλυτο δεν συνδέεται ούτε με το καλό, ούτε με το κακό... Ό,τι λογής και νάναι η αμαρτία, το κακό ή τα βάσανα που συναντούμε στον κόσμο, αυτά είναι βάσανα, κακό ή αμαρτία μονάχα σε σχέσι με μας... Φοβάμαι ότι πρέπει να δεχτείτε τα γεγονότα που συμβαίνουν στην Οικουμένη έτσι όπως ακριβώς είναι... Βλέπω, κατανοώ ότι και τα τρία -το θύμα που θυσιάζεται, ο βωμός πάνω στον οποίο θυσιάζεται, και αυτός που τον θυσιάζει- αποτελούν την ίδια ουσία. Ω, τί όρα­μα!⁵».

Η παρουσία ενός τέτοιου απολύτου ως μοναδικού Θεού δικαιολογεί την οποιαδήποτε ανηθικότητα. Για παράδειγμα, να τί λέει ο αγαπητός στους νεοεποχίτες γκουρού Ραζνίς: «Μπαγκβάν, εσύ διδάσκεις τους ανθρώπους να φροντίζουν για τον εαυτό τους προτού φροντίσουν για τους άλλους. Φαίνεται ότι αυτό πάει κόντρα σε πολλές θρησκείες του κόσμου που διδάσκουν να υπηρετείς την ανθρωπότητα. Αυτό πάει κόντρα όχι μόνο σε πολλές θρησκείες, αλλά πάει κόντρα σε όλες τις θρησκείες. Όλες διδάσκουν να υπηρετείς τους άλλους ανιδιοτελώς. Κατά τη γνώμη μου [λέγει ο Ραζνίς] ο εγωισμός είναι φυσικό φαινόμενο. Η ανιδιοτέλεια είναι κάτι επείσακτο. Η εγωιστικότητα είναι κομμάτι της φύσεώς μας... Πρέπει να το δεχτείτε αυτό. Και αν είναι κομμάτι της φύσεώς μας, τότε πρέπει να είναι κάτι ουσιώδες, αλλιώς δεν θα υπήρχε ολωσδιόλου. Επιβιώσατε ίσα-ίσα χάρις στην εγωιστικότη­τα, χάρις στο γεγονός ότι χρειάστηκε να φροντίσετε για τον εαυτό σας. Διαφορετικά η ανθρωπότητα θα είχε εξαφανιστεί εδώ και πολύ καιρό... Σας διδάσκω να είστε φυσικοί, απολύτως φυσικοί, ξεδιάντροπα φυσικοί. Ναι, σας διδάσκω την εγωιστικότητα. Κανείς δεν είπε κάτι παρόμοιο πριν από εμένα. Δεν έχουν τα κότσια για να το πουν. Και όλοι τους υπήρξαν εγωιστές! Γιατί υποβάλλει σε μαρτύρια τον εαυτό του ο μοναχός; Υπάρχει λόγος. Θέλει να φθάσει στον παράδεισο και όλες του τις απολαύσεις. Αν βέβαια θυσιάζετε εβδομήντα χρόνια απολαύσεων χάριν αιωνίων χαρών, αυτό είναι καλό παζαρλίκι. Δεν νομίζω ότι αυτό είναι ανιδιοτέλεια⁶».

Κάθε ηθική επιταγή εξαφανίζεται. Να τί ανακοινώνει για τον εαυτό της η Α. Γιάκοβλεβα, κύρια συντάκτρια στο πρόσφατο παρελθόν του ηγετικού νεοεποχίτικου εγχωρίου περιοδικού «Η οδός προς τον εαυτό σου»: «Δεν είμαι υποχρεωμένη να ζω με άντρα μόνο επειδή κάποτε στο ληξιαρχείο μας βάλανε μια σφραγίδα στο διαβατήριο ή επειδή έχουμε παιδιά. Μπορώ να σηκωθώ και να φύγω απ’ αυτόν οποιαδήποτε στιγμή. Για μένα τώρα η λέξη "χρέος" δεν υφίσταται. Για μένα υπάρχει μονάχα η λέξη "θέλω". Και αν μέχρι σήμερα δεν έφυγα απ’ το σύζυγο, αυτό σημαίνει μόνο ότι θέλω να είμαι με αυτόν τον άνθρωπο⁷».

Η αντίληψη περί μετενσαρκώσεως των ψυχών καθιστά κάθε ηθική σχετική: στις προηγούμενες μετενσαρκώσεις ο άνδρας μπορεί να ήταν γυναίκα, ο γιος και η μητέρα μπορεί να υπήρξαν εραστές, γι’ αυτό τώρα τα πάντα καθορίζονται από το κάρμα και όλα επιτρέπονται. Να, παραδείγματος χάριν, τί ανακοινώνει μέσω του διαμεσολαβητή-μέντιουμ το πνεύμα που ακούει στο όνομα Ζόλι: «Το σεξ και η σεξουαλική ένωση -και δεν έχει σημασία αν πρόκειται για σεξ μεταξύ άντρα και άντρα, γυναίκας και γυναίκας ή άντρα και γυναίκας-όλα είναι επικοινωνία... Αν υπάρχει εκτίμηση μεταξύ πατρός και κόρης, πατρός και γιου, μητρός και κόρης, μητρός και γιου και όλοι αυτοί βρίσκονται σε τέτοια ηλικία που να επιτρέπει να απολαύσουν τη σεξουαλική ένωση, από τα ύψη της κατανοήσεώς μας δεν βλέπουμε σε αυτό απολύτως τίποτα το επιλήψιμο... Αν βέβαια γίνεται λόγος για παιδιά που δεν έχουν εισέλθει ακόμη στην ηλικία που να είναι ψυχολογικά κατάλληλα για σεξουαλική ένωση, τότε δύσκολα μπορούμε να μιλήσουμε για εκτίμηση. Εν τούτοις σε τέτοιες σχέσεις είναι παρούσα η συμφωνία. Το παιδί και το άλλο άτομο που εκτελεί την επωνομαζόμενη προσβολή συμφώνησαν να λάβουν υπ’ όψη τους αυτή την έντονη συγκίνηση... Πρόκειται περί αμοιβαίας πράξεως, αλληλεπιδράσεως του κάρμα και της ενεργείας⁸».

Το αίσθημα της ντροπής ή της αποστροφής, που μπορεί να προκύψει μετά την αιμομιξία ή την ομοφυλόφιλη πράξη, σύμφωνα με τη γνώμη του Ζόλι, είναι αποτέλεσμα της εκφυλιστικής επιδράσεως της ιουδαιοχριστιανικής θρησκευτικής παραδόσεως. Το πνεύμα συμβουλεύει: «Αν συνέβη η επονομαζομένη αιμομιξία, πάνω απ’ όλα προσπαθήστε να απαλλαγείτε από το αίσθημα της ενοχής... Το σύστημα των απόψεων που αποδέχεται μια κοινωνία είναι αυτό που δημιουργεί το πρόβλημα. Το πρόβλημα δεν δημιουργείται από την ίδια την πράξη, αλλά από το αίσθημα της ενοχής με την οποία συνοδεύεται⁹».

*    Απόσπασμα από το εικοστό πρώτο κεφάλαιο του εβδόμου μέρους (σσ. 732-734) του βιβλίου «Σεκτολογία. Ολοκληρωτικές σέκτες. Απόπειρα συστηματικής ερεύνης» του καθηγητού Αλεξάνδρου Ντβόρκιν, γραμμένου στα ρωσσικά (τρίτη έκδοση, διορθωμένη και συμπληρωμένη). Τη μετάφραση του αποσπάσματος που δημοσιεύουμε εδώ εξεπόνησε ο κ. Γρηγόριος Μπάγκαβος, θεολόγος-φιλόλογος.

** Σημ. «Π» Πρόκειται (κατά τους νεοεποχίτες) για «ένα πνεύμα ηλικίας περίπου 35.000 ετών, το οποίο ήρθε σε επαφή το 1977 με την κυρία Νάιτ, μια απλή Αμερικανίδα νοικοκυρά, και από τότε μιλάει στον κόσμο μέσα απ’ αυτήν»(!)

1. Groothuis D. R., Unmasking the New Age, Downers Grove, III: Inter Varsity Press, 1986, σελ. 18. To Joseph είναι το αγγλικό αντίστοιχο του «Ιωσήφ» και το Judy το χαϊδευτικό του «Ιουδήθ».
2. Stone J., SPS Journal, 1977, July. Παρατίθεται στο Tucker. R. Strange Gospels, σελ. 338.
3. Παρατίθεται στο Adeney F., Educators Look East // Spiritual Counterfeits Journal, 1981, Winter.
4. Brooks Α., Theology from the Twilight Zone // εφημ. Christianity Today, 1987, September 18, σελ. 25.
5. Ρολλάν P., Η ζωή του Ραμακρίσνα. Η ζωή του Βιβεκανάντα (στα ρωσικά), Κίεβο 1991, σελ. 165.
6. Μπαγκβάν Σρι Ραζνίς, Ζωή, Αγάπη, Γέλιο (στα ρωσικά), Μόσχα 1993, σελ. 70.
7. «Η οδός προς τον εαυτό σου», 1992, αρ. 5, σελ. 27.
8. Αυτόθι, αρ. 2, σελ. 32.
9. Αυτόθι.

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ»
"ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ-ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2006
ΤΕΥΧΟΣ 46

http://www.impantokratoros.gr/pantheismos-monismos.el.aspx