Γέροντας Πετρώνιος Προδρομίτης (†): Ὁ Γέροντας Δομέτιος Μανωλάκε καί ἡ μονή Ριμέτς

Το αρχαιότερο πνευματικό καθίδρυμα στα βουνά της Δυτικής Ρουμανίας, που λέγεται Τρανσυλβανία, είναι το μοναστήρι Ριμέτς, όνομα που προέρχεται από παραφθορά της ελληνικής λέξης ερημίτης, που σημαίνει ότι παλιά εκεί ασκήτευαν πολλοί ερημίτες.

Η πέτρινη μικρή εκκλησία της μονής είναι κτισμένη επάνω στην θαυματουργική πηγή, μία πηγή που τρέχει νερό μέχρι σήμερα κάτω από το ιερό Βήμα και μπροστά από την αγία Τράπεζα. Εκεί πλήθη πιστών έρχονται για να πάρουν αγίασμα προς θεραπείαν τους.

Δια μέσου της μακραίωνης ιστορίας του το μοναστήρι πέρασε πολλές περιπέτειες και δοκιμασίες, ενώ στην περίοδο του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ερημώθηκε τελείως.

Αυτός ο οποίος επανέφερε τη ζωή στη μονή ήταν ο ιερομόναχος πατήρ Δομέτιος, τον οποίο και γνώρισα προσωπικά. Κοντός στο ανάστημα, με πραεία μορφή και καρδιά γεμάτη από καλοσύνη, εκλεκτό δοχείο του Αγίου Πνεύματος, ταπεινός και πλήρης αγάπης για τον Θεό και τον άνθρωπο. Έζησε μόνο 51 χρόνια, αλλά, όπως λέει ο Παροιμιαστής, σε λίγα χρόνια εκπλήρωσε χρόνους μακρούς. Με πίστη και ακαταπόνητο ζήλο, σε λίγα χρόνια κατόρθωσε να ανασυστήσει το έρημο μοναστήρι και πνευματικά και υλικά. Άφησε αιώνια τη μνήμη του στα γύρω χωριά, των οποίων ήταν πνευματικός πατέρας. Ο τάφος του, μπροστά από τα κελλιά των μοναζουσών, είναι πάντοτε στολισμένος με λουλούδια και κεριά, τα οποία καίνε ημέρα και νύχτα. Έρχονται εκατοντάδες πιστοί που τα ανάβουν και κλαίνε στο μνήμα του, ζητώντας συμβουλές και του εξομολογούνται σαν να τον βλέπουν μπροστά τους ζωντανό, απαρηγόρητοι από τον αιφνίδιο χαμό του, διότι όταν ζούσε ήταν σε όλους πατέρας, αδελφός και ποιμένας πνευματικός.

Τό ἔργο τοῦ π. Δομετίου Μανωλάκε (ὑπό τοῦ ἀδελφοῦ του, ἱερέως π. Μιχαήλ)

Τό έργο του π. Δομετίου Μανωλάκε

(υπό του αδελφού του, ιερέως π. Μιχαήλ)

Όσον αφόρα την ποιμαντική δράσι του π. Δομετίου μπορούμε να ειπούμε ότι είναι ένας από τούς μεγαλύτερους τομείς στον όποιον επιδόθηκε επιτυχώς προς σωτηρία πολλών ψυχών.

Παντού, όπου πήγαινε, ασκούσε μέ φλόγα τό καθήκον της ψυχικής αναπαύσεως τών Χριστιανών. Πριν από την Θεία Λειτουργία, εάν υπήρχε ανάγκη, σηκωνόταν από τά μεσάνυκτα γιά να έχει χρόνο ν’ ασχοληθεί μέ την κάθε περίπτωση αδελφού πού ερχόταν γιά εξομολόγηση, να τούς συμβουλεύση μέ τις θείες συμβουλές του, πού έβγαιναν μέ πολλή πίστη καί ελπίδα από τό στόμα της πανοσιότητός του.

Γιά τόν π. Δομέτιο κάθε πρόσωπο ήτο καί μία διαφορετική περίπτωσης, πού έπρεπε ν’ ασχοληθεί μαζί του ιδιαίτερα. Όλους τούς άκουγε, όλους τούς καθοδηγούσε, στούς άξιους επέτρεπε να λάβουν την Θεία Κοινωνία, ενώ τούς άλλους πού έμποδίζοντο από διάφορα άμαρτήματα, τούς άνέβαλλε τό Ποτήριον της Ζωής γιά ολίγο ή περισσότερο χρόνο, καλώντας όλους στήν ζωή του Χριστού.

Ὁ θάνατος τοῦ Γέροντος. Ἡ ἵδρυσις τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς. Οἱ ἀρετές τοῦ Γέροντος

Ὁ θάνατος τοῦ Γέροντος

Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε Ἱερά Μονή Ριμέτς (1924-1975)

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

Μέρος Ε'

ὑπό Ἡγουμένης Ἱεροσολύμας

Τόν Ἰούλιο τοῦ 1975, μᾶς κατέβαλαν οἱ πλημμύρες, οἱ ὁποῖες προκάλεσαν μεγάλες ζημιές καί στό μοναστήρι. Μπῆκε πολύ νερό μέσα. Σέ μερικά σπίτια ἔφθασε μέχρι τό πάτωμα. Καί τήν 6η Ἰουλίου τά νερά ἀνεχώρησαν. Μετά τήν τέλεσι τῆς Θείας Λειτουργίας ὁ π. Δομέτιος, ἐπῆρε μία ὁμάδα ἀπό νέες μοναχές καί κατέβηκαν κάτω στήν κοιλάδα, χωρίς νά εἶναι δυνατή ἡ διάβασις, λόγῳ τῶν καταστροφῶν πού εἶχαν προκαλέσει οἱ βροχές.
 Ἐπήγαιναν νά πάρουν τά τρόφιμα πού ἔφερνε τό αὐτοκίνητο τῆς Μονῆς, τό ὁποῖο εἶχε πλημμυρίση. Οἱ μοναχές τόν συνώδευσαν καί μοῦ εἶπαν, ὅτι ὁ Πατήρ ἦτο λυπημένος, ἀλλά κράτησε  τό κουράγιο του. Στόν δρόμο γιά τό μοναστήρι, ἔψαλλαν. Ἡ κάθε μία ἐπῆρε κάποιο βάρος κατά τήν δύναμί της.

Σταῦλος τῶν ζώων γιά κατοικία τῶν μοναζουσῶν. Οἱ μοναχές ἐργάτριες σέ ὑφαντουργεῖο. Ἐπιστροφή στό μοναστήρι-ἀνασυγκρότησις. Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε

Σταῦλος τῶν ζώων γιά κατοικία τῶν μοναζουσῶν

Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε Ἱερά Μονή Ριμέτς (1924-1975)

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

Μέρος Δ'

ὑπό Ἡγουμένης Ἱεροσολύμας

Μᾶς ἀπήντησαν  ὅτι δέν ὑπάρχει θέσις γιά ἐμᾶς τίς μοναχές, παρά μόνο ἕνας σταῦλος στό Οὔρσου! Ἤθελαν νά μᾶς ἐξευτελίσουν. Τήν πρότασι αὐτή ἔκανε ὁ γραμματεύς τοῦ κόμματος τῆς περιοχῆς, ὁ ὁποῖος μπροστά μας ἔπαθε ἕνα μεγάλο κακό. Τρελλάθηκε.... Ὁ πατήρ Δομέτιος μᾶς εἶπε νά δεχθοῦμε νά πᾶμε στόν σταῦλο.
Ἐπήγαμε. Ἐσκουπίσαμε τόν σταῦλο, ξεσκονίσαμε, κατεβάσαμε τίς ἀράχνες, διαρυθμίσαμε τόν χῶρο, ὅσο καλλίτερα ἠμπορούσαμε. Τακτοποιήσαμε ἕνα δωμάτιο γιά ἐργαστήριο κατασκευῆς χαλιῶν, ἕνα δωμάτιο γιά ὕπνο καί ἕνα γιά κουζίνα. Ἐφέραμε ἠλεκτρικό ρεῦμα, ἐβάλαμε στό δάπεδο ψημμένα τοῦβλα καί ἐδώσαμε μιά ἄλλη ὄψι στόν πρώην σταῦλο. Ἡ ἀστυνομία ἐρχόταν τήν νύκτα, μᾶς ἔκανε ἔλεγχο.

Καταστροφές τῆς Μονῆς ἀπό τούς Καθολικούς. Ἡ ἵδρυσις τῆς νέας Μονῆς Ριμέτς. Νέοι διωγμοί τοῦ καθεστῶτος. Βιαία ἐπιστροφή στόν κόσμο. Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε. Μέρος Γ'

Καταστροφές τῆς Μονῆς ἀπό τούς Καθολικούς

Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε Ἱερά Μονή Ριμέτς (1924-1975)

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

Μέρος Γ'

ὑπό Ἡγουμένης Ἱεροσολύμας

Ἡ ἱστορία ἦτο περιπετειώδης ὑπομένοντας συχνές λεηλασίες, καταστροφές καί διωγμούς τῶν μοναχῶν. Τό ἔτος 1762  ἔγινε στόχος βομβαρδισμῶν ἀπό τόν στρατηγό Μπούκωφ. Στά κιτρινισμένα φύλλα ἑνός βιβλίου τῆς ἐκκλησίας, τῆς Παρακλητικῆς, ἕνας μοναχός σημείωσε λακωνικά.
 "Ἐγώ ὁ μοναχός Σίλβεστρος ἔγραψα ὅτι κατέστρεψαν οἱ ἄπιστοι τό μοναστήρι τοῦ Ριμέτς, πού εὑρίσκεται στήν κοιλάδα Γκεοαγκίου, τό ἔτος 1762, στίς 20 Αὐγούστου, ἡμέρα Σάββατο πρός αἰώνια καταδίκη τους". Νέες περιπέτειες ἦλθαν καί πάλι κατεπάνω του. Στά 1785, ἡ ξένη κυριαρχία τῆς Αὐστρουγγαρίας ἐβασάνισε τούς μοναχούς καί τούς Χριστιανούς τῆς περιοχῆς Ριμέτς, ἡ ὁποία εἶχε συμμετάσχει στήν ἐπανάστασι τῶν πόλεων Χορέα, Κλόσκα καί Κρισιάν μέ ἀποτέλεσμα μιά νέα ἐρήμωσι καί καταστροφή.

Οἱ διωγμοί τοῦ καθεστῶτος. Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε Ἱερά Μονή Ριμέτς (1924-1975). Μέρος Β'

Οἱ διωγμοί τοῦ καθεστῶτος

Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος ΜανωλάκεἹερά Μονή Ριμέτς (1924-1975)

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

Μέρος Β'

ὑπό Ἡγουμένης Ἱεροσολύμας
 

Ὁ Πατήρ εἶχε στόν νοῦ του ὡραῖες προοπτικές. Σκεπτόταν νά ἱδρύση ἕνα γυναικεῖο μοναστήρι. Ἤδη εἶχαν συγκεντρωθῆ γύρω του περί τίς 20 νέες κοπέλλες, πού προήρχοντο ἀπό τήν περιοχή Σέμπες. Ἀλλά ὁ ἐχθρός, ὁ ὁποῖος δέν ὑποφέρη νά βλέπη νά κτίζωνται ἐκκλησίες καί μοναστήρια, τοῦ προετοίμαζε μεγάλους πειρασμούς.
Πιό συχνά τά ὄργανα τοῦ κράτους καί οἱ πληρεξούσιοι  ἀπό τίς πόλεις Ντέβα, Ἄλμπα καί Σέμπες τόν ἀπειλοῦσαν μέ σύλληψι. Ἤρχοντο πολλοί ἄνθρωποι στήν σκήτη. Ἡ κοιλάδα Γκουτζίρου ἦτο γεμάτη ἀπό Χριστιανούς,  πού ἤρχοντο μέ τά πόδια σέ κάθε γιορτή.

Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος Μανωλάκε Ἱερά Μονή Ριμέτς (1924-1975).

Ἀρχιμανδρίτης Δομέτιος ΜανωλάκεἹερά Μονή Ριμέτς (1924-1975)

Ἁγιασμένες μορφές τῆς Ὀρθοδόξου Ρουμάνικης Ἐκκλησίας

Μέρος Α'

ὑπό Ἡγουμένης Ἱεροσολύμας
Βιογραφικά στοιχεῖα τοῦ π.Δομετίου

Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἀξίωσέ με καί δός μου δύναμι γιά νά ὁμολογήσω μέ τά ἁπλᾶ μου λόγια γιά τόν πνευματικό μας πατέρα Δομέτιο.
Στό γυναικεῖο μοναστήρι Ριμέτς, στά βουνά Ἀπουσένι καί προπαντός σ᾿ ὁλόκληρη τήν Τρανσυλβανία, ἡ μνήμη του εἶναι ζωντανή.
Μέσῳ αὐτοῦ ἐργάσθηκε ὁ Θεός καί ἦλθε εἰρήνη ψυχική καί συγχώρησι τῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων.
Μέσῳ αὐτοῦ, ὅλοι αὐτοί πού τόν ἀναζητοῦσαν, ἤθελαν τήν προσευχή καί τίς συμβουλές του, καί τίς ἐδέχοντο, σάν νά ἐδέχοντο τήν φωνή τοῦ Θεοῦ.
Καί σ᾿ ἐμᾶς στήν Ρουμανία ἡ δίψα γιά τόν Θεό εἶναι μεγάλη. Ὁ Πατήρ ἐχάρισε στόν οὐράνιο Πατέρα μας τήν ζωή, τήν καρδιά καί τό μυαλό του.