Κυριακή ΙΒ΄ Ματθαίου -Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΒ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος

Τήν ἐποχή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου ὑπῆρχαν στήν Κόρινθο ἐκεῖνοι πού ἀμφισβητοῦσαν τό δόγμα τῆς ἀναστάσεως. Ἀκόμη καί στίς ἡμέρες μας ὑπάρχουν ἐκεῖνοι πού θέλουν νά τό ἀμφισβητοῦν καί νά δίνουν μιά ἠθική σημασία σ’ ἐκεῖνο, ὅτι τάχα σημαίνει τήν ἀνάσταση – κάθαρση τῆς ψυχῆς ἀπό τήν ἁμαρτία.

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, θέλοντας νά διδάξει καί νά πείσει τούς χριστιανούς περί τῆς ἀναστάσεως τῶν σωμάτων, πού ἀποτελεῖ τό ἀποκορύφωμα τῶν ἀγαθῶν, φέρει ὡς ἀπόδειξη τῆς ἀναστάσεώς μας τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Προετοιμάζει τόν λόγο του γιά τήν ἀνάσταση τῶν δικῶν μας σωμάτων, ὁμιλώντας γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, στήν ὁποία ἀναφέρεται ἡ σημερινή Ἀποστολική περικοπή.

«Σᾶς παρέδωσα ἐν πρώτοις ἐκεῖνο τό ὁποῖο καί παρέλαβα», λέγει ὁ Ἀπόστολος. Ὄχι ἐκεῖνο τό ὁποῖο διδάχθηκε, ἀλλά ἐκεῖνο πού παρέλαβε, διότι αὐτά τά δόγματα τά γνώρισαν οἱ Ἀπόστολοι μέ ἔμπρακτη ἀπόδειξη καί ὄχι μέ θεωρητικούς μόνο λόγους. Τά γεγονότα τῆς θείας οἰκονομίας καί ἐν προκειμένῳ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ δέν εἶναι κάποια θεωρητική θεολογική διδασκαλία, ἀλλά ἐμπειρικό γεγονός.

Ὁ ἀθεϊσμὸς κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ὁ ἀθεϊσμὸς κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ,

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων

Ἡ σύγχρονη πνευματικὴ πραγματικότητα εὑρίσκεται ἐνώπιον μιᾶς ἔντονης ἐπανεμφανίσεως καὶ συστηματικῆς ἀνασυγκροτήσεως τοῦ ἀθεϊστικοῦ φαινομένου, τὸ ὁποῖο δὲν ἐκλαμβάνεται πλέον ὡς μία ἁπλή ἰδιωτικὴ ἄρνηση τῆς θείας ὑπάρξεως, ἀλλ’ ὡς ἕνα δομημένο ἰδεολογικὸ καὶ φιλοσοφικὸ σύστημα. Ὁ ἀθεϊσμὸς ἐπιδιώκει νὰ θεμελιώσει τὴν ἀπόρριψη τοῦ θείου ἐπὶ τῆς ἀπολυτοποιήσεως τοῦ ὀρθοῦ λόγου καὶ τῆς ἐμπειρικῆς ἐπαληθευσιμότητος, ἐγκλωβίζοντας τὴν ἀλήθεια τῆς ὑπάρξεως ἐντὸς τῶν στενῶν ὁρίων τῆς ὑλικῆς πραγματικότητος. Ἔναντι τῆς προκλήσεως αὐτῆς, ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ θεώρηση, ἐκφραζομένη πλήρως στὴ διδασκαλία τοῦ ἁγ. Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, προβάλλει τὴν ὁριοθέτηση τῶν γνωστικῶν δυνάμεων τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἀναδεικνύει τὸ ὀντολογικὸ χάσμα μεταξὺ κτιστοῦ καὶ ἀκτίστου.

Ὁ ἅγ. Ἰωάννης ἐπιστρατεύει ὀξυτάτη ὁρολογία προκειμένου νὰ καταδείξει τὸ παράλογο τῆς ἀθεΐας. -Κι ἐδῶ νὰ σημειωθεῖ ὅτι τὸ θέμα ἐρευνᾶται μόνο ὑπὸ τὴν ἔννοια τῆς ἀθεΐας, ὅπως νοεῖται στὸ ἁγιογραφικὸ «εἶπεν ἄφρων ἐν καρδίᾳ αὐτοῦ· οὐκ ἔστι Θεός» (Ψαλμ. 52,2)-. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἔρχεται ἀντιμέτωπος μὲ τὴ σαφὴ μαρτυρία τῆς θείας Γραφῆς, «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν», καὶ παρὰ ταῦτα ἀρνεῖται νὰ πιστεύσει στὸ ῥῆμα της, τότε ἐκπίπτει τῆς λογικῆς καταστάσεως. «Ἀποστράφηθι λοιπὸν αὐτὸν ὡς μαινόμενον καὶ ἐξεστηκότα» (Εἰς Γένεσιν 2,3, PG 53,30). Ἐκεῖνος ποὺ ἀπιστεῖ πρὸς τὸν Δημιουργὸ τῶν ὅλων καὶ κατηγορεῖ τὴν ἀλήθεια ὡς ψεῦδος στερεῖται οἱασδήποτε συγγνώμης, καθότι ἡ στράτευσή του ἐναντίον τοῦ προφανοῦς ἀποτελεῖ τρανὸ δεῖγμα ἐσκεμμένης παραφροσύνης.

Ἐλευθερωθέντες δὲ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐδουλώθητε τῇ δικαιοσύνῃ. (Ρωμ. 6, 18).

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (28-6-2026)

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος

ΓΡΑΠΤΟΝ ΘΕΙΟΝ ΚΗΡΥΓΜΑ

«Κι ἔτσι, ἀφοῦ ἐλευθερωθήκατε ἀπό τήν ἁμαρτία, γίνατε δούλοι στήν ἀρετή», γράφει ὁ Ἀπόστολος στούς Ρωμαίους. Πῶς ὅμως ἐπιτεύχθηκε ἐκεῖνο; Τήν ἀπάντηση δίνει στόν προηγούμενο στίχο: «ὑπηκούσατε δέ ἐκ καρδίας εἰς ὄν παρεδόθητε τύπον διδαχῆς», δηλαδή ὑπακούσατε μέ τήν καρδιά σας στόν ἀκριβή κανόνα τῆς Χριστιανικῆς διδασκαλίας πού σᾶς παραδόθηκε ἀπό ἐμᾶς τούς Ἀποστόλους. Ἐδῶ τίθεται τό μεγάλο καί σπουδαῖο θέμα τῆς Παράδοσης. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἐπανειλημμένως ἀναφέρεται στίς παραδόσεις πού παρέδωσε στούς Χριστιανούς καί τίς ὁποῖες πρέπει νά διαφυλάξουν. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὅπως καί ὅλοι οἱ θεόπτες Προφῆτες, Ἀπόστολοι καί Πατέρες, παρέλαβαν ἀπό τόν Θεό τήν Ἀποκάλυψη καί τήν παρέδωσαν στούς μαθητές τους, φτάνοντας μέχρι τίς ἡμέρες μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Τό κέντρο αὐτῆς τῆς Παραδόσεως εἶναι ὁ τρόπος θεραπείας τοῦ ἀνθρώπου· εἶναι ἡ κάθαρση, ὁ φωτισμός καί ἡ θέωση. Εἶναι ὁ τρόπος καί ἡ μέθοδος τῆς σωτηρίας πού παραδίδεται ἀπό τόν θεούμενο πνευματικό πατέρα στό πνευματικό του παιδί.

Καί, ἀφοῦ συνεχίζει ὁ Ἀπόστολος νά προτρέπει «νά προσφέρετε τά μέλη σας δοῦλα στήν ἐνάρετη ζωή γιά νά προοδεύετε στήν ἁγιότητα», θυμίζοντάς τους τήν προηγούμενη ζωή τους «ὅταν ἦταν δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας καί ἐλεύθεροι ὡς πρός τή δικαιοσύνη», δηλαδή ζοῦσαν μέ τόση μεγάλη ὑπακοή στήν κακία, ὥστε νά εἶναι πλήρως ἀποξενωμένοι ἀπό τήν ἀρετή, θέτει ἕνα ἀμείλικτο ἐρώτημα, τό ὁποῖο διαπερνᾶ τούς αἰῶνες καί φτάνει μέχρι τή δική μας σύγχρονη, ταραγμένη ἐποχή:

Ἐνημέρωση περί τοῦ Κλήδονα(Ἱεροδιακόνου Ἱεροθέου Κρητικοῦ)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ἐνημέρωση περί τοῦ Κλήδονα

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ,

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων

Μέ πολλή θλίψη πληροφορηθήκαμε τήν ἐπικείμενη ἀναβίωση τοῦ ἀρχαίου ἐθίμου τοῦ Κλήδονα ἐντός τῶν ὁρίων τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεώς μας. Χωρίς διάθεση σύγκρουσης ἤ θέλοντας νά ψέξουμε ἤ νά θίξουμε κανέναν -ἄλλωστε ὅλοι μᾶς εἶναι συμπαθεῖς καί ἐκτιμοῦμε τά πρόσωπά τους καί τήν προσφορά τους- ἐπιθυμοῦμε ἁπλῶς νά ἐνημερώσουμε γι’ αὐτό τό ἔθιμο ἀπό Χριστιανικῆς πλευρᾶς. Προβαίνουμε σ’ αὐτήν τήν ἐνημέρωση μέ πολλή ἀγάπη, ἀνυπόκριτη, καί ἔπειτα ὁ καθένας ἄς πράξει κατά τή χριστιανική του συνείδηση.

Ὁ Κλήδονας πρόκειται γιά ἀρχαιότατο μαντικό ἔθιμο, πού λαμβάνει χώρα τήν 23η Ἰουνίου, καί τό ὁποῖο συνεχίζεται ἕως τίς ἡμέρες μας κατά μίμηση τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων εἰδωλολατρῶν. Ἐν ὀλίγοις, κατ’ αὐτό τό ἔθιμο ἀνάπτονται πυρκαγιές, τίς ὁποῖες πηδοῦν καί διαπερνοῦν οἱ συμμετέχοντες, νομίζοντας ὅτι κατακαίγονται οἱ δυσχέρειες καί τυγχάνουν ἄλλων ἀγαθῶν. Ἐπίσης, βάζουν μέσα σέ ἀγγεῖο νερό καί ρίχνουν ἀπό ἕνα προσωπικό ἀντικείμενο, τά σκεπάζουν, καί ἔπειτα συναθροιζόμενοι τά βγάζουν, λέγοντας σέ καθένα ἀπό κάποιο συγκεκριμένο τραγούδι. Μέσω αὐτοῦ τάχα μαντεύουν τήν τύχη καί τή μοίρα τοῦ καθ’ ἑνός.

Ἐξευτελισμός τοῦ Χριστοῦ ἀπό γνωστή κινεζική πλατφόρμα πωλήσεων.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ἐξευτελισμός τοῦ Χριστοῦ ἀπό γνωστή κινεζική πλατφόρμα πωλήσεων.

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων

Ἡ δημόσια περιφρόνηση πρός τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καί θρησκευτικῶν προσωπικοτήτων ἤ καί ἱερῶν ἀντικειμένων ἀποτελεῖ ἀποτέλεσμα τῆς πνευματικῆς κατάπτωσης τῆς ἐποχῆς καί τῆς συστηματικῆς προσπάθειας ἀποϊεροποίησης τῶν πάντων στό ὄνομα μιᾶς κακῶς ἐννοούμενης «τέχνης» ἤ «ἐλευθερίας». Ἔτσι πρό ὀλίγου καιροῦ εἴχαμε δεῖ νά ἐκτίθενται βλάσφημα ἔργα στήν Ἐθνική μας Πινακοθήκη καί τώρα ἐνημερωθήκαμε, μέσω τοῦ ἱστολογίου Τάς θύρας, τήν πώληση προϊόντων (ἐσωρρούχων, χαλιῶν, καλτσῶν, καθισμάτων), πού φέρουν ἐπάνω τους καί εἰκονίζουν τόν Χριστό, τήν Παναγία, τόν Τίμιο Σταυρό, ἀπό γνωστή κινεζική πλατφόρμα πωλήσεων στήν Ἑλλάδα.

Δέν φαίνεται παράλογο καμμιά ἄλλη θρησκεία νά μήν ἀγγίζουν, ἀλλά νά προσβάλουν καί νά περιφρονοῦν διαρκῶς τόν Χριστιανισμό; Σκοπός νά πλήξουν τόν Χριστιανισμό, ἀφοῦ γιά καμμιά ἄλλη θρησκεία δέν κάνουν αὐτά. Καί, ἐνῶ «τόν Θεό κανένας δέν θά μπορέσει νά τόν παραβλάψει μέ τίς προσβολές του, οὔτε νά τόν καταστήσει λαμπρότερο μέ τίς ἐξυμνήσεις του [...] καρποῦνται τήν ὠφέλεια ἀπ’ τή δοξολογία οἱ ἴδιοι, ἐνῶ ὅσοι τόν βλασφημοῦν καί τόν ἐξευτελίζουν, καταστρέφουν τή σωτηρία τους», ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος.

Ἦταν γνήσιο καί ἀλώβητο τό Σύμβολο τῆς Πίστεως πού ἀπαγγέλθηκε στή Νίκαια

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

 

Ἱεροδ. Ἱεροθέου Κρητικοῦ,

Ἱεροκήρυκος Ἱ. Μ. Κυθήρων & ἈντικυθήρωνἩ ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου Πίστεως ἄνευ τοῦ Filioque.

Πολύς λόγος ἔγινε τίς τελευταῖες ἡμέρες γιά τήν ἀναγνώριση καί τήν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, χωρίς τό Filioque, ἀπό τόν Πάπα Λέοντα 14ο. Τά ΜΜΕ, στρατευμένα ἤ καί ἀπό ἄγνοια, προβάλλουν τήν πράξη αὐτή θετικά ὑπέρ τοῦ Πάπα, παρουσιάζοντάς την ὡς δεῖγμα καλῆς διάθεσης πρός τήν ἑνότητα. Ὀφείλουμε νά εἴμαστε ἐπιφυλακτικοί ἀπέναντι σέ αὐτήν τήν δήλωση τοῦ Πάπα Λέοντος, γνωρίζοντας ἀπό τήν ἱστορία τῶν σχέσεων Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν τήν στρατηγική πού ἀκολουθοῦν οἱ δεύτεροι πρός ἐπίτευξη τοῦ γενικοῦ σκοποῦ τους, χρησιμοποιώντας κάθε εἴδους ἀπατηλά καί ἀθέμιτα μέσα, δόλο καί ἀπάτη. Καί σέ ἕναν βαθμό ὁ σκοπός τους ἐπιτεύχθηκε, ἀφοῦ διευκολύνθηκε ἡ ἐμφάνισή τους ὡς πλησιέστεροι στήν Πίστη μας, δημιουργώντας εὐμενεῖς ἐντυπώσεις καί ἐξαπατώντας τούς ἁπλούστερους.

Ἡ ἀναγνώριση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως στήν ἀρχική του μορφή δέν ἀποτελεῖ κανένα θετικό βῆμα πρός ἕνωση καί ὑποχώρηση τῶν Παπικῶν στά δόγματα καί στίς καινοτομίες τους. Αὐτό γίνεται κατανοητό ἀΣΥπό τό γεγονός ὅτι τό Σύμβολο τῆς Πίστεως ἀναγνωρίζεται καί διαβάζεται ἀπό τούς Παπικούς χωρίς τήν προσθήκη τοῦ Filioque, ὅταν ὑπάρχουν μπροστά Ὀρθόδοξοι ἤ βρίσκονται σέ χῶρο ὀρθόδοξο. Αὐτό μαρτυρεῖ καί ἡ πράξη τῶν Παπικῶν κατά τήν ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου στή λατρεία τους ἐδῶ στήν Ἑλλάδα. Μάλλον θά λέγαμε ὅτι πρόκειται γιά πράξη προσηλυτιστική, ὅπως ἡ Οὐνία. Ἄλλωστε, ἡ ἀναγνώριση καί ἀπαγγελία τοῦ Συμβόλου χωρίς τό Filioque δέν σημαίνει σέ καμία περίπτωση καταδίκη τοῦ Filioque ἀπό πλευρᾶς τῶν Φραγκολατίνων, μιά καί συνεχίζει νά ὑφίσταται στήν ἐπίσημη δογματική διδασκαλία τους καί νά προστίθεται στό Σύμβολο.Ἀπαγγελία παραλλαγμένου Συμβόλου Πίστεως.

Ἡ Ἑορτὴ τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου. Τὰ «τελεσιουργήματα τῆς θείας μυσταρχίας».

Ἱεροθέου Κρητικοῦ,

Ἱεροδιακόνου Ἱ. Μ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων

Ὁμιλία ἐκφωνηθεῖσα σέ ἱερατική σύναξη τῆς Ἱ. Μητροπόλεως Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων κατά τήν 21η Νοεμβρίου 2025.

Στόν κύκλο τῶν θεομητορικῶν ἑορτῶν περιέχεται καί ἡ ἑορτή τῶν Εἰσοδίων τῆς Θεοτόκου ἤ ὅπως ἀλλιῶς ἀναγράφεται στά λειτουργικά κείμενα «ἡ ἐν τῷ Ναῷ Εἴσοδος τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου». Ὁ ἀκριβής χρόνος καθιέρωσης αὐτῆς τῆς ἑορτῆς δέν μπορεῖ νά προσδιορισθεῖ μετά βεβαιότητας. Ἄν καί φαίνεται ὅτι τό γεγονός αὐτό ἦταν γνωστό στήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τῶν Ἀποστόλων, μόλις μετά τόν 5ον αἱ. ἐμφανίζεται θεσμοθετημένη ἑορτή σέ ἀνάμνησή του. Ἡ θεσμοθέτηση καί καθιέρωση τῆς ἑορτῆς σχετίζεται μέ τά ἐγκαίνια (20 Νοεμβρίου 543) τοῦ ναοῦ τῆς «Νέας Ἐκκλησίας» ἀπό τόν Ἰουστινιανό στά Ἱεροσόλυμα, πού ἀνεγέρθηκε πρός τιμή τῆς Θεοτόκου στή νότια πλευρά τοῦ ναοῦ τοῦ Σολομώντα. Λόγῳ τῆς θέσης του, ἐκεῖνος ὁ ναός συνδυάσθηκε μέ τή μαρτυρούμενη τότε διήγηση τῶν Εἰσοδίων, πού νοηματοδότησε τήν ἑορτή τῶν ἐγκαινίων. Ὅταν ὅμως ἕναν αἰώνα ἀργότερα, τό 638, ὁ ναός καταλύθηκε ἀπό τούς Ἄραβες, τή θέση τῆς ἑορτῆς τῶν ἐγκαινίων ἔλαβαν τά Εἰσόδια τῆς Θεοτόκου, μία ἡμέρα ἀργότερα (21 Νοεμβρίου).

Τό θέμα τῆς ἑορτῆς πηγάζει ἀπό τά ψευδεπίγραφα εὐαγγέλια καί μάλιστα ἀπό τό Πρωτευαγγέλιο τοῦ Ἰακώβου , στό ὁποῖο γίνεται προσπάθεια νά καλυφθοῦν ὁρισμένα κενά τῶν κανονικῶν Εὐαγγελίων. Γιά λήψη πληροφοριῶν περί τῆς Θεοτόκου ἀπό ἀπόκρυφα κείμενα ὁμιλεῖ καί ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής, σημειώνοντας τό ἑξῆς: «Καὶ ἂν εἰποῦμε κάτι ἀπὸ τὰ Ἀπόκρυφα, αὐτὸ θὰ εἶναι ἐπίσης ἀληθὲς καὶ ἀπηλλαγμένον πλάνης καὶ θὰ ἔχη γίνει ἤδη ἀποδεκτὸν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρας» . Μάλιστα, ὁ ἴδιος πατήρ παραπέμπει στόν ἅγ. Γρηγόριο Νύσσης, πού ὁμιλεῖ κι ἐκεῖνος γιά τήν ἀνάγνωση ἀξιοπρόσεκτου σημείου σχετικά μέ τό βίο τῆς Θεοτόκου σέ ἕνα ἀπόκρυφο βιβλίο . Γενικῶς, ὅσες πληροφορίες σχετικά μέ τή Θεοτόκο ἐκφράζονται ἀπό τούς Πατέρες καί ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς καί ἀπουσιάζουν ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, «ἑδράζονται ἐπί τῆς πίστεως τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν σχετικῶν περί τῆς Θεοτόκου διηγήσεων τοῦ Πρωτευαγγελίου».

Τό Πρωτευαγγέλιο διηγεῖται τή στειρότητα τοῦ Ἰωακείμ καί τῆς Ἄννης, τή θλίψη καί τήν ταπείνωση τοῦ Ἰωακείμ, ὁ ὁποῖος, μήν μπορώντας νά προσφέρει θυσία στόν ναό λόγῳ τῆς ἀτεκνίας του, ἀποσύρθηκε στήν ἔρημο γιά σαράντα ἡμέρες, προσευχόμενος. Παράλληλα, ἡ Ἄννα παρακαλοῦσε θερμῶς τόν Θεό στόν κῆπο της (κεφ. 1-2), ὅταν Ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε καί στούς δύο χωριστά, ἀναγγέλλοντας ὅτι θά ἀποκτήσουν τέκνο, πού θά εἶναι εὐλογημένο ἀπό τόν Θεό. Ἡ Ἄννα πλημμυρισμένη χαρά, ὑποσχέθηκε νά προσφέρει τό παιδί στόν Κύριο, πού θά τόν ὑπηρετεῖ ὅλες τίς ἡμέρες τῆς ζωῆς του (κεφ. 3-4). Ἀφοῦ περιγράφεται ἡ γέννηση τῆς Μαρίας, ἡ παιδική της ἡλικία καί τό πῶς μεγάλωσε μέσα στό σπίτι, ἀναφέρεται ὅτι, κατά τό τάμα τῶν γονέων, ἑτοιμάστηκε γιά νά ἀφιερωθεῖ στόν ναό. Ὅταν ἔγινε τριῶν ἐτῶν, οἱ γονεῖς τή συνόδευσαν μέ παρθένες λαμπαδηφόρους μέχρι τό ἱερό, ὅπου ὁ ἱερέας Ζαχαρίας τήν ὑποδέχθηκε καί εὐλόγησε (κεφ. 5-7). Σημειώνεται ὅτι «ἦν δὲ Μαριὰμ ὡσεὶ περιστερὰ νεμομένη ἐν τῷ ναῷ κυρίου καὶ ἐλάμβανε τροφὴν ἐκ χειρὸς ἀγγέλου», δηλαδή ἡ Μαριάμ διέμενε στόν ναό τοῦ Κυρίου ἁγνή σάν περιστερά καί δεχόταν τήν τροφή της ἀπό τά χέρια ἀγγέλου. Ὅταν ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, παραδόθηκε ἀπό τούς ἱερεῖς κατόπιν σημείου στόν Ἰωσήφ γιά φύλαξη (κεφ. 8-9).

Ι. Μήτρ. Κυθήρων & Ἀντικυθήρων, Γραπτὸν Θεῖον Κήρυγμα, Κυριακὴ Α’ Λουκᾶ (28-09-2025)

Ἱεροδιάκονος Ἱερόθεος Κρητικός

Ἄπειρη, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἡ ἀγαθότητα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καί γι’ αὐτό ἀπειράριθμα εἶναι τά θαύματά Του. Παρά ταῦτα, στά Ἱερά Εὐαγγέλια μόνο περίπου σαράντα θαύματα μαρτυροῦνται, κατά τήν τριετή δράση τοῦ Κυρίου ἐπί τῆς γῆς, χωρίς βέβαια νά ἀποκλείεται ἡ τέλεση ἄλλων πού δέν μνημονεύονται. Θαύματα πού δεικνύουν τήν ἐξουσία ἐπί τῶν στοιχείων τῆς φύσης, θεραπεῖες διαφόρων ἀσθενειῶν, ἐκδιώξεις δαιμόνων καί ἀναστάσεις νεκρῶν εἶναι οἱ τέσσερις κατηγορίες πού δυνάμεθα νά κατατάξουμε τά «σημεῖα», «θαυμάσια», «παράδοξα» ἤ «ἔργα» τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅπως ὀνομάζονται τά θαύματά του στά Ἱερά Εὐαγγέλια.

Τά θαύματα ἔχουν ἄμεση συνάφεια μέ τήν θεία διδασκαλία· ἄλλωστε αὐτό ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τήν σημερινή Εὐαγγελική περικοπή τοῦ θαύματος τῆς ὑπερφυοῦς ἄγρας ἰχθύων. «Πρῶτα διδάσκει τόν λόγο τῆς ἀληθείας […] Ἐπειδή ὅμως τά λόγια ἦταν ἀναπόδεικτα χωρίς τά ἔργα, ἀκολουθεῖ σύμφωνα μέ τόν λόγο καί ἡ ἀπόδειξη ἀπό τά ἔργα (τό θαῦμα)», ἀναφέρει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (PG 56, 399). Τό σκοπούμενο τοῦ θαύματος εἶναι πανόμοιο μέ τήν διδασκαλία τοῦ Κυρίου, δηλαδή ἀποζητᾶ: α) νά ἀποκαλύψει τήν μεσσιανικότητα καί τίς θεϊκές ἰδιότητες τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μιά καί «τά σημεῖα (θαύματα) φανέρωναν τήν κρυμμένη στήν σάρκα Θεότητα τοῦ Χριστοῦ» (Μελίτωνος Σάρδεων, PG 5, 1221), καί β) παράλληλα νά κεντήσει τήν πίστη τῶν ἀνθρώπων στό πρόσωπό του καί νά καθοδηγήσει στή θεογνωσία· γι’ αὐτό σημειώνεται στό Εὐαγγέλιο ὅτι «πολλοί ἐπίστευσαν εἰς τό Ὄνομα Αὐτοῦ, θεωροῦντες Αὐτοῦ τά σημεῖα ἅ ἐποίει» (Ἰω. 2, 23) καί πάλι «ἐάν μή σημεῖα καί τέρατα ἴδητε οὐ μή πιστεύσητε» (Ἰω. 4, 48).

Διαφορὰ μεταξὺ Θεολογίας καὶ ἐπιστήμης – φιλοσοφίας

Διαφορὰ μεταξὺ Θεολογίας καὶ ἐπιστήμης – φιλοσοφίας

Τοῦ π. Ἱεροθέου Κρητικοῦ, Ἱεροδιακόνου

Ἡ «ἁλιεία» τῶν ἀγράμματων καί ἄσημων ἀνθρώπων, στήν Εὐαγγελική περικοπή, ἀναδεικνύει τή διαφορά μεταξύ θεολογίας καί ἐπιστήμης – φιλοσοφίας. Ἡ διάκριση αὐτή ἐρείδεται ἐπί τῆς ἀνομοιότητας τοῦ χαρακτήρα καί τοῦ σκοποῦ, στόν ὁποῖο ἡ καθεμία τείνει. Ἡ ἔνδεια τοῦ φιλοσοφικοῦ καί ὀρθολογικοῦ λόγου νά θεολογήσει, ἡ ἀνεπάρκεια τῆς ἀνθρώπινης γνώσης, ὁ ἐγκλωβισμός τῆς φιλοσοφικῆς σκέψης ἐντός τῆς κτιστῆς πραγματικότητας καί ἡ ἔλλειψη ἁγιοπνευματικῆς ἐμπειρίας ἔρχονται νά καταδείξουν τήν καθοριστική διαφορά τῆς θεολογίας, πού οἰκοδομεῖται στή θεία ἀποκάλυψη, στήν καθαρότητα τοῦ νοῦ καί στό σκοπό της, πού εἶναι ἡ κατά χάρη θέωση τοῦ ἀνθρώπου.

Ἡ ἁπλότητα τῶν λόγων τῶν Ἀποστόλων, ἀπαλλαγμένοι ἀπό τίς σοφιστεῖες τῶν φιλοσόφων, ἀνέδειξε τή δυναμική τῆς Πίστης, πού μπορεῖ νά καταστεῖ ὁδηγός τῆς χριστιανικῆς ζωῆς.

Κυριακή τῶν Μυροφόρων «…τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ»

Κυριακή τῶν Μυροφόρων

«…τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ» (Μάρκ. 15, 43)

Ἱεροθέου Κρητικοῦ, διακόνου

Ἡ σημερινή εὐαγγελική περικοπή, ἀγαπητοί μου, παρουσιάζει τήν τόλμη ἐκείνων τῶν ἀνθρώπων πού διακόνησαν στήν ταφή τοῦ Κυρίου. Τοῦ Ἰωσήφ, πού καταγόταν ἀπό τήν πόλη Ἀριμαθαία, διακεκριμένου μέλους τοῦ ἰουδαϊκοῦ συνεδρίου πού ἄνηκε στήν καλή τάξη τῆς κοινωνίας, καί τῶν μυροφόρων γυναικῶν, πού ἀψήφησαν τόν φόβο καί τόν κίνδυνο νά χάσουν τά πάντα καί, τολμῶντας, φρόντισαν γιά τό νεκρό σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ἄς σταθοῦμε ὅμως σέ αὐτή τήν ἀρετή τῆς τόλμης καί τῆς ὑπέρβασης τοῦ φόβου.

Ἡ τόλμη ὀφείλει νά κοσμεῖ κάθε χριστιανό, ἀφοῦ «οὐκ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς Πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως» (Τιμ. Β΄, 1, 7). Στό βιβλίο τῆς Ἀποκάλυψης οἱ δειλοί ὀνομάζονται καί ἄπιστοι, διότι λιποτακτοῦν, προδίδουν τόν ἀγώνα. Αὐτούς σιχαίνεται ὁ Θεός. «Τοῖς δὲ δειλοῖς καὶ ἀπίστοις καὶ ἐβδελυγμένοις…τὸ μέρος αὐτῶν ἐν τῇ λίμνῃ τῇ καιομένῃ ἐν πυρὶ καὶ θείῳ, ὅ ἐστιν ὁ θάνατος ὁ δεύτερος» (Ἀποκ. 21, 8).

Προκειμένου νά ἀποκτήσει κάποιος τήν τόλμη καί νά ὑπερβεῖ τόν φόβο, τή δειλία, τό ἄγχος, τήν ἀγωνία, εἶναι ἀπαραίτητο νά μήν εἶναι προσκολλημένος στά αἰσθητά ἀγαθά, νά χωριστεῖ τροπικά ἀπό τόν κόσμο καί νά ἀποθέσει ὅλη του τή μέριμνα καί ἐλπίδα στόν Θεό. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὑπενθυμίζει ὅτι «αὐτὸς γὰρ εἴρηκεν· οὐ μή σε ἀνῶ οὐδ’ οὐ μή σε ἐγκαταλίπω» καί ὅτι «θαρροῦντας ἡμᾶς λέγειν·

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ

«…καὶ λέγει αὐτοῖς· Εἰρήνη ὑμῖν» (Ἰω. 20, 19)

Ἱεροθέου Κρητικοῦ, διακόνου

«Εἰρήνη ὑμῖν» ἦταν ὁ χαιρετισμός τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ πρός τούς μαθητές του, ὕστερα ἀπό τήν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασή του. «Εἰρήνη ὑμῖν» ἀκούστηκε δύο φορές στή σημερινή εὐαγγελική περικοπή. «Εἰρήνη ὑμῖν» ἀκούγεται καί στή θεία λειτουργία πολλάκις νά ἐκφωνεῖται ἀπό τόν λειτουργό.

Μέ τήν προσευχή γιά εἰρήνη ἀνοίγει ἡ θεία λειτουργία καί μέ τήν εὐχή καί προτροπή τοῦ λειτουργοῦ πάλι γιά εἰρήνη κλείνει αὐτό τό πασχάλιο δεῖπνο, τό ἱερό μυστήριο τῆς ἀγάπης: «ἐν εἰρήνῃ προέλθωμεν». Γιά εἰρήνη ὁμιλοῦν οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου, γιά εἰρήνη ὁμιλοῦν καί οἱ ἐνδεεῖς, οἱ κατατρεγμένοι καί καταπονημένοι. Ποιά εἶναι ὅμως ἡ πραγματική εἰρήνη; Ποιά εἶναι ἡ ἀληθινή εἰρήνη πού δίνει ὁ Ἰησοῦς Χριστός στούς μαθητές του στό σημερινό ἀνάγνωσμα;

Μέ τόν χαιρετισμό αὐτόν τῆς εἰρήνης, ἀγαπητοί μου, ὁ Κύριος προσφέρει τούς εὐλογημένους καρπούς καί τά σωτήρια ἀποτελέσματα τῆς ἀνάστασής του. Εἰρήνη ὑμῖν. Εἰρήνη μέ τόν Θεό, εἰρήνη μέ τόν ἑαυτό μας καί εἰρήνη μέ τούς συνανθρώπους μας. Γιατί ὅμως λέμε ὅτι ὁ Χριστός δίνει αὐτή τήν εἰρήνη; Μήπως τήν εἶχε κάποτε ὁ ἄνθρωπος καί ἀργότερα τήν ἔχασε;

Πρῶτα – πρῶτα, ἡ εἰρηνική σχέση τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό στήν κατάσταση πρίν τήν πτώση τοῦ πρώτου στήν ἁμαρτία ἦταν πραγματικότητα, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος βρισκόταν σέ κοινωνία μέ τόν Θεό καί κατ’ ἐπέκταση σέ κατάσταση ἀρετῆς καί ἁγιότητας.