☨𝛭𝜂𝜏𝜌𝜊𝜋𝜊𝜆ί𝜏𝜂ς 𝜅𝜐𝜌ός 𝛫𝜊𝜎𝜇ᾶς 𝛾𝜄ά 𝜏ό𝜈 Ἅ𝛾𝜄𝜊 𝛫𝛼𝜆𝜆ί𝜈𝜄𝜅𝜊 Ἐ𝛿έ𝜎𝜎𝜂ς.

☨𝛭𝜂𝜏𝜌𝜊𝜋𝜊𝜆ί𝜏𝜂ς 𝜅𝜐𝜌ός 𝛫𝜊𝜎𝜇άς 𝛾𝜄𝛼 𝜏𝜊𝜈 Ά𝛾𝜄𝜊 𝛫𝛼𝜆𝜆ί𝜈𝜄𝜅𝜊 𝛦𝛿έ𝜎𝜎𝜂ς.

<<𝜨𝜶 𝜸ί𝝂𝜺𝜾ς 𝜤𝜺𝝆𝜺ύς….>> 𝜿𝜶𝜾 ό𝝉𝜶𝝂 𝝁𝜺 𝜺ί𝜹𝜺 𝜿𝝀𝜼𝝆𝜾𝜿ό, 𝝁𝝄𝝊 𝜺ί𝝅𝜺 𝝁𝜺 𝝅𝝄𝝀𝝀ή 𝜶𝜸ά𝝅𝜼: <<𝜫𝝆ό𝝈𝜺𝝃𝜺 έ𝝌𝜺𝜾ς 𝜹ύ𝝄 𝜷𝜶𝝆𝜾ές 𝜿𝝀𝜼𝝆𝝄𝝂𝝄𝝁𝜾ές. 𝜯𝜼𝝂 𝜤𝜺𝝆𝝎𝝈ύ𝝂𝜼 𝜿𝜶𝜾 𝝉𝝄 ό𝝂𝝄𝝁𝜶 𝜥𝝄𝝈𝝁άς 𝝅𝝄𝝊 𝝅ή𝝆𝜺ς. 𝜫𝝆ό𝝈𝜺𝝃𝜺 𝝂𝜶 𝝉𝜶 𝝉𝜾𝝁ή𝝈𝜺𝜾ς>>. 𝜜𝝊𝝉ά 𝜺ί𝝂𝜶𝜾 𝝉𝜶 𝝀ό𝜸𝜾𝜶 𝝅𝝄𝝊 𝜺ί𝝅𝜺 𝝅𝝆𝝄ς 𝝉𝝄𝝂 𝜹𝜾𝜿ό 𝝁𝜶ς 𝜠𝝅ί𝝈𝜿𝝄𝝅𝝄 𝜿𝜶𝜾 𝜫𝝄𝜾𝝁𝜺𝝂ά𝝆𝝌𝜼 𝜿. 𝜥𝝄𝝈𝝁ά, 𝝄 𝝄𝝅𝝄ί𝝄ς 𝜶𝝂𝜶𝝋έ𝝆𝜺𝜾 𝝁𝜺𝝉𝜶𝝃ύ 𝝉𝝎𝝂 ά𝝀𝝀𝝎𝝂 𝝉𝜶 𝜺𝝃ής 𝜸𝜾𝜶 𝝉𝝄𝝂 Ά𝜸𝜾𝝄 𝜥𝜶𝝀𝝀ί𝝂𝜾𝜿𝝄:

<<𝜴ς 𝝂έ𝝄ς 𝝊𝝅ή𝝆𝝃𝜺 έ𝝂𝜶ς 𝜶𝝀𝜼𝜽𝜾𝝂ός «𝝅𝜶𝜾𝜹𝜶𝝆𝜾𝝄𝜸έ𝝆𝝎𝝂». 𝜮𝜺𝝁𝝂ός, 𝝄𝝀𝜾𝜸ό𝝀𝝄𝜸𝝄ς , 𝝅𝜶𝝂έ𝝃𝝊𝝅𝝂𝝄ς, 𝜹𝝊𝝂𝜶𝝁𝜾𝜿ός, 𝝋𝜾𝝀ό𝝅𝝄𝝂𝝄ς, 𝝈ώ𝝋𝝆𝝎𝝂 𝜿𝜶𝜾 «𝜹𝜾𝜹𝜶𝜿𝝉𝜾𝜿ός»….. 𝜡𝝄ύ𝝈𝜺 𝜶𝜸𝜸𝜺𝝀𝜾𝜿ή 𝜻𝝎ή 𝜿𝜶𝜾 𝝈𝝉𝝄 𝜿ή𝝆𝝊𝜸𝝁ά 𝝉𝝄𝝊 𝝅𝝆𝝄𝝈έ𝝋𝜺𝝆𝜺 𝝀ό𝜸𝝄 𝜣𝜺𝝄ύ 𝜿𝜶𝜽𝜶𝝆ό, 𝝄𝝆𝜽ό𝜹𝝄𝝃𝝄, 𝝄𝝁𝝄𝝀𝝄𝜸𝜾𝜶𝜿ό, 𝜺𝝀𝜺𝜸𝜿𝝉𝜾𝜿ό ό𝝉𝜶𝝂 έ𝝅𝝆𝜺𝝅𝜺 𝜿𝜶𝜾 𝝄𝜾𝜿𝝄𝜹𝝄𝝁𝝄ύ𝝈𝜺 𝝉𝝄𝝊ς 𝜶𝜿𝝆𝝄𝜶𝝉ές 𝝅𝜾𝝈𝝉𝝄ύς 𝝉𝝄𝝊.

Ἡ διαθήκη τοῦ Ἁγίου Καλλίνικου Ἐδέσσης.

«… Όταν με καλέσει ο Κύριος, επιθυμώ να ταφώ εις την Έδεσσαν, όπισθεν του Ιερού Ναού του Κοιμητηρίου… φέρετρον να χρησιμοποιηθεί απλούν και ταπεινόν, απλούς και απέριττος να είναι ο τάφος μου… ουδείς στέφανος να κατατεθεί… επικήδειοι να μην εκφωνηθούν… ακίκητον περιουσίαν δεν έχω… χρήματα δεν έχω…η βιβλιοθήκη μου να μείνει εις την Ιεράν Μητρόπολιν… εκφράζω την βαθυτάτην ευγνωμοσύνην μου προς τους συνεργάτες μου και τους κατά σάρκα και πνεύμα αδελφούς μου δια παν ό,τι προσέφερον εις την ταπεινότητά μου.

Εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Πολυνείκους-Γεωργίου Θεοδωροπούλου. Ὁ Ἅγιος Καλλίνικος Ἐδέσσης μὲ τὸν γέροντα Πατέρα Ἐπιφάνιο Θεοδωρόπουλο.

Θεληματική πτωχεία Επισκόπου

Τρίτη 24 Ιανουαρίου 1984. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἐδέσσης Καλλίνικος βρίσκεται στο γραφεῖο τοῦ π. Ἐπιφανίου.

Πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες ἔχει διαγνωσθεῖ, ὅτι ὁ ἐκλεκτός αὐτός Ἱεράρχης (πού ἀργότερα ἁγιοκατατάχθηκε), πάσχει ἀπό κακοήθη ὄγκο στον εγκέφαλο. Ο θεράπων ιατρός τοῦ ἔχει συστήσει μετάβαση στην Αγγλία γιά ἐγχείρηση.

Ὁ ἐν λόγῳ Ἱεράρχης, ὅπως εἶναι γνωστό, δέν διαθέτει χρήματα λόγῳ τῆς παροιμιώδους ἀφιλοχρηματίας του, πού ἦταν καί τό πλαίσιο τῆς ἱερατικῆς του διακονίας.

Τα χρήματα πού χρειάζονται γιά τή μετάβασή του στο Εξωτερικά εἶναι ἀρκετά καί ὁ ἅγιος Ἐδέσσης -Ἱεράρχης Κόσμημα τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας- δέν μπορεῖ ν' ἀνταποκριθεί, καθ᾽ ὅσον θεληματικά ἦταν ἐνδεής.

Ἅγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης 'Εδέσσης!!!!

 

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/03/blog-post_219.html

Λόγος εἰς τὸν Ἅγιον Κοσμᾶν τὸν Αἰτωλόν

ΑΓΙΟΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ ΕΔΕΣΣΗΣ

ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΚΟΣΜΑΝ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟΝ

« Ο ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα» (Α’. Ιωάν. β’, 17).

Κανών γενικός είναι να φθείρωνται και να παρέρχωνται όλα τα ανθρώπινα. Ο χρόνος, ο ορμητικός αυτός πο­ταμός, σαρώνει τους πάντας και τα πάντα. Μένουν όμως μερικά πρόσωπα εκτός χρόνου. Παρα­μένουν, ως αιωνόβια όρη, μέσα εις την κοινωνίαν ασάλευτα. Ένα τοιούτον πρόσωπον είναι και η μεγάλη αιτωλική μορφή, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, κατά τον συνα­ξαριστήν «του κόσμου κόσμος, ήδ’ ωραιότης». Είναι πάντοτε ζωντανός. Ευρίσκεται ανάμεσά μας. Ο θάνατος δεν του διέκοψε την ζωήν.

Που άραγε οφείλεται η δόξα του Αγίου Κοσμά; Πως ο Άγιος συγκινεί δια μέσου των χρόνων;

Μήπως, διότι ήτο εγγράμματος; Και άλλοι υπήρξαν εγγράμματοι και έτυχον μάλιστα μεγαλυτέρας μορφώσεως. Και όμως ελησμονήθησαν, δεν άφησαν ίχνη. Μερικοί με επιστημονικάς περγαμηνάς συνετέλεσαν, ώστε «σύν­τριμμα και ταλαιπωρία» να απλωθή εξ αιτίας των.

Μήπως δια το αξίωμά του παραμένει εκτός χρόνου ο Άγιος; Βεβαίως τρισμέγιστον αξίωμα έφερεν. Ήτο Ιερεύς του Θεού του Υψίστου. Αλλά, κατά κόσμον, δεν είχεν εξουσίαν. Υπέγραφε: «Κοσμάς Ιερομόναχος».

Την δόξαν του, το κόσμημα αυτό της Εκκλησίας το τιμώμενον σήμερον, οφείλει αλλού. Την απάντησιν δίδει ο Θεόπνευστος Ιωάννης ο Θεολόγος «ο ποιών το θέλημα του Θεού μένει εις τον αιώνα».

Εποίησε το θέλημα του Αγίου Θεού ο Ιερομόναχος Κοσμάς. Και θέλημα του Θεού είναι η αγάπη.

Ο Άγιος Ισαπόστολος Κοσμάς ηγάπησε τον άνθρωπον γενικώς και ειδικώτερον το Έθνος μας.

Ιδιαιτέραν εντύπωσιν του επροξένησαν οι Αποστολικοί λόγοι: «μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το του ετέρου έκαστος» (Α’. Κορ. ι’, 24). Έλεγεν: «μ’ έτρωγεν εκείνος ο λόγος μέσα εις την καρδίαν τόσους χρόνους, ωσάν το σκουλήκι οπού τρώγει το ξύλον».

Αυτή η φλόγα της αγάπης τον υποχρεώνει να έλθη πλησίον του Λαού και μάλιστα του υποδούλου, του πονεμένου Λαού. Ακούει τον πόνον του. Αναστενάζει μαζύ με αυτόν, «ελόμενος συγκακουχείσθαι τω λαώ του Θεού» ως ο μέγας Μωυσής (Εβρ. ια’, 25).

Γεμάτος αγάπην αυτός, κηρύττει την αγάπην και την φιλανθρωπίαν. Δεν ανέχεται την περιφρόνησιν του πτωχού, την στέρησιν του συνανθρώπου και ιδιαιτέρως του παιδιού. Θεωρεί αμαρτίαν την πολυτέλειαν, την χαρα­κτηρίζει ως πρόκλησιν τιμωρητέαν από τον Θεόν. Έλε­γεν: «να αγαπάς τα πτωχά παιδιά καλλίτερα από τα ιδικά σου, ει δε και να ζητάς πως να δίνης του παιδιού σου να τρώγη και να πίνη καλά, να έχη εύμορφα φορέματα και δι’ εκείνο το πτωχό να μη σε μέλλη, αύριο βλέπεις το παιδί σου αποθαμένο και καίγεται η καρδιά σου (Διδαχή Ζ’.).

Ἀρκετά ἐδοκιμάσαμεν καί ἐδοκιμάσθημεν. Ἄνευ Χριστοῦ χάος..."....

"..Μή πλανώμεθα. Μή ἀναβάλλωμεν. Μή πειραματιζώμεθα. Μή δοκιμάζωμεν ἄλλο. Ἀρκετά ἐδοκιμάσαμεν καί ἐδοκιμάσθημεν. Ἄνευ Χριστοῦ χάος..."....(Ποιμαντορική ἐγκύκλιος 106, 25 Δεκεμβρίου 1975).΄

 Ἅγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Ἐδέσσης

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/12/106-25-1975.html

Ἅγιος Καλλίνικος. Ἁγιασμὸς γιορτῆς μήλου, τρία χρόνια πρὶν τήν κοίμησή του. Ἅρνισσα, Νομοῦ Πέλλης.

 

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/10/blog-post_381.html

Ἅγιος Καλλίνικος Μητροπολίτης Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας.ΓΕΡΩΝ ΧΡΙΣΤΌΔΟΥΛΟΣ ΙΕΡΆ ΜΟΝΉ ΑΓΊΟΥ ΣΥΜΕΏΝ ΤΟΎ ΝΈΟΥ ΘΕΟΛΌΓΟΥ.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/blog-post_488.html

Ὁσιακή μορφή τῆς ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

"ΟΣΙΑΚΗ ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ"!

-Φίλες καί Φίλοι,

σημείωσα σέ παρελθοῦσαν ανάρτησή μου, ὅτι κατά τήν Συνεδρία της εἰς τό Σαμπεζύ τῆς Γενεύης -τήν Τρίτην 23ην Ἰουνίου 2020- ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου προέβη στήν ἐγγραφήν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας μας, τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κυροῦ Καλλινίκου Πούλου.

​ Μέ ἠξίωσεν ὁ Θεός νά γνωρίσω τον ἅγιον Επίσκοπον καί νά λάβω κατ᾿ ἐπανάληψιν τήν εὐλογίαν του, καθώς ὑπῆρξεν λίαν ἀγαπητός ἐν Χριστῷ Ἀδελφός τοῦ Μακαριστοῦ θείου μου (ἀδελφοῦ τῆς μητρός μου Μυρσίνης Β. Γιαλούρη, τήν ὁποίαν ἐπίσης καλῶς ἐγνώριζεν) Μητροπολίτου Χίου, Ψαρῶν καί Οἰνουσσῶν Χρυσοστόμου Β. Γιαλούρη. Ἀμφότεροι οἱ Ἀρχιερεῖς συνεδέοντο μέ βαθείαν ἀδελφικήν ἀγάπην, συνεκλεγέντες τήν 24ηνἸουνίου 1967 καί χειροτονηθέντες τήν αὐτήν Κυριώνυμον ἡμέραν 25ην Ἰουνίου τοῦ αὐτοῦ ἔτους.

​Ζωηρῶς ἐνθυμοῦμαι τήν μεγάλην ἔκδηλον πατρικήν ἀγάπην τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου στό παιδικό πρόσωπό μου, τήν ζεστασιά τῆς πατρικῆς φωνῆς του, τήν εὐλογημένην γλυκύτητα τῶν λόγων του!..

​Παραθέττω μικρόν ἀπόσπασμα τῆς Διαθήκης τοῦ Ἁγίου, τήν ὁποίαν συνέταξε τόν Ἰανουάριον τοῦ 1984, ὅταν διεγνώσθη ὅτι πάσχει ἀπό κακοήθη ὄγκον εἰς τήν κεφαλήν.

Ἀναφέρει, μεταξύ ἄλλων, εἰς τήν ἐμπνευσμένην Διαθήκην του:

«…Ὅταν μέ καλέσῃ ὁ Κύριος, ἐπιθυμῶ νά ταφῶ εἰς τήν Ἔδεσσαν, ὄπισθεν τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τοῦ Κοιμητηρίου… Φέρετρον νά χρησιμοποιηθῇ ἁπλοῦν καί ταπεινόν, ἁπλοῦς καί ἀπέριττος νά εἶναι ὁ τάφος μου… Οὐδείς στέφανος νά κατατεθῇ… Ἐπικήδειοι νά μή ἐκφωνηθοῦν…».

Παρακλητικός Κανών εἰς τόν ἐν Ἀγίοις Πατέρα ἡμῶν Καλλίνικον Μητροπολίτην Ἐδέσσης Ποίημα τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης Πέλλης καὶ Ἀλμωπίας Ἰωήλ

†Εορτάζεται στις 8 Αυγούστου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν

ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.

Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Σταμάτα νά κάνουμε ἀγάπη

«ΣΤΑΜΑΤΑ, ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΑΓΑΠΗ!»

Κάποτε ο οδηγός του αλησμόνητου και αγίου πλέον Μητροπολίτου Εδέσσης Καλλίνικου (Πούλου· 1919–1984), πήρε άδεια. Και με παρακάλεσε ο ίδιος ο Δεσπότης να τον εξυπηρετήσω με το αυτοκίνητό μου. Πήγαμε για Εσπερινό σ’ ένα μικρό χωριό της Αριδαίας –δεν θυμάμαι τώρα σε ποιό–, ο Σεβασμιώτατος, ο διάκος του κι εγώ.

Στον δρόμο με πείραζε:

—Αα, κυρ-Κ.! Πολλά παίρνεις για το αγώγι! Δεν πρέπει να έρχομαι μαζί σου!

Έγινε ο Εσπερινός, είπε πολλά στους χωρικούς. Όταν φεύγαμε, ζήτησε από τον διάκο την Καινή Διαθήκη. Δεν είχε. Έτυχε να έχω εγώ μια μικρή.

—Δώσ’ την στον διάκο! μού λέει.

Την έδωσα. Του είπε να την ανοίξει τυχαία και να διαβάσει. Πράγματι, την άνοιξε τυχαία ο διάκος κι άρχισε να διαβάζει. Ήταν ένα χωρίο που μιλούσε περί αγάπης. Ο διάκος διάβαζε κι ο Σεβασμιώτατος τον ρωτούσε τι εννοεί η κάθε λέξη. Καθώς προχωρούσε το κείμενο, ο Σεβασμιώτατος το ανέλυε περισσότερο.

Στον δρόμο, κοντά σ’ ένα χωριό, μπροστά μας, βρέθηκε κάποιος χωρικός. Είχε άλογο ζεμένο στο κάρο, φορτωμένο με τριφύλλι κι εκείνο έτρεχε φοβισμένο. Το τριφύλλι άρχισε να πέφτει κι ο καημένος ο χωρικός δεν μπορούσε να το σταματήσει. Εγώ οδηγούσα, ενώ συνεχιζόταν ο διάλογος μεταξύ διάκου και Σεβασμιωτάτου κι έβλεπα την ταπείνωση και την αγάπη του.

Όταν φτάσαμε κοντά στο άλογο με το κάρο, εγώ, ο αφελής, προσπέρασα το κάρο για να φύγουμε.

Οπότε, ακούω:

Μία ἱστορική φωτογραφία τοῦ νέου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας Καλλινίκου Μητροπολίτου Ἐδέσσης καί Πέλλης

Μία ιστορική φωτογραφία του νέου Αγίου της Εκκλησίας μας Καλλινίκου Μητροπολίτου Εδέσσης και Πέλλης στο Κυριακό της Νέας Σκήτης στο Άγιο Όρος μετα την χειροτονία του συντοπίτη του π. Συρίδωνος Νεοσκητιώτη ( δεξιά του Αγίου ). 

Ὁ νέος Ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας Καλλίνικος Μητροπολίτης Ἐδέσσης ὁ Θαυματουργός

Ἀρχιμ. Ἀντωνίου Φραγκάκη, Ἱεροκήρυκος της Ἱερᾶς Μητροπόλεως Γορτύνης καί Ἀρκαδίας

Πρό ὁλίγων ἡμερῶν καί συγκεκριμένα στίς 23 Ἰουνίου, ἐντάχθηκε μέ Συνοδική Πράξη της Αγίας και Ιερας Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στό ὀρθόδοξο ἑορτολόγιο ὁ Μητροπολίτης Ἐδέσσης Καλλίνικος. Δέν γράφω «ἁγιοκατατάχθηκε» γιατί αὐτό ἔγινε ἀπό τόν ἴδιο Τον ἀγωνοθέτη καί δικαιοκρίτη Χριστό, ὅταν παρέλαβε τήν ἁγνή καί λαμπικαρισμένη ἀπό τήν ἄσκηση καί τόν πόνο ψυχή του καί τήν ἐνέταξε σέ περίοπτη θέση μέσα στούς πάμφωτους κόλπους τῆς Βασιλείας Του! Τώρα, τό γεγονός ἐκείνης τῆς ἁγιοκατατάξεώς του ἀπό τόν ἴδιο τόν Κύριο, πού αἰσθητοποιήθηκε ἀπό τό 1984 πού ἐκοιμήθη ὁσιακῶς μέχρι καί σήμερα διά πλειάδος θαυμαστῶν σημείων, ἦρθε νά ἐπικυρώσει μέ πράξη ἐπισήμου ἀναγνωρίσεως ἡ ποιμένουσα Ἐκκλησία.

Τόν Ἅγιο αὐτό τόν ἀγάπησα πολύ. Τόν θεωρῶ φρουρό καί προστάτη μου. Σάν νά τόν ἔζησα καί τόν αἰσθάνθηκα πολλάκις νά εἰσέρχεται στή συχνότητα τῆς ζωῆς μου, διότι ἔντονα τόν ἐπικαλοῦμαι, ἰδιαίτερα ὅταν ἔχω «ἐκκλησιαστικούς» πειρασμούς… Πόσα δέν ἄκουσα διά στόματος τῶν προκρίτων Ἀρχιερέων τῆς καθ’ Ἑλλάδα Ἐκκλησίας Ναυπάκτου Ἰεροθέου καί Ἐδέσσης Ἰωήλ πού εἶναι πνευματικά του ἀναστήματα! Ἡ γονιμότητα τῆς ποιμαντικῆς του παραγωγῆς, ἡ ἔμπνευση πού χορηγοῦσε ἡ ἐξαγιασμένη προσωπικότητά του καί τό ὅλο οὐρανόμηκες πνευματικό του διαμέτρημα διαφαίνεται καί ἀπ’ αὐτό τό γεγονός ὅτι δηλαδή οἱ δύο αὐτοί ἐπιφανέστεροι ὡς πρός τό ἁγιοπατερικό ἦθος καί τή θεολογική συγκρότηση Ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος εἶναι ἄμεσα πνευματικά του ἐκβλαστήματα!

Καί οι Μητροπολίτες Παροναξίας καί Ἄρτης φέρουν τό ὄνομα «Καλλίνικος» πρός τιμήν του, ἀφοῦ ὁ μέγας ἀπλανής διδάσκαλος τῆς ὀρθοδοξίας γέρων Ἐπιφάνιος ὁ Θεοδωρόπουλος πνευματικός πατέρας τοῦ Μητροπολίτου Παροναξίας ἦταν ἐπιστήθιος φίλος τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου, ὁ δέ μακαριστός Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος Παχής, Γέροντας τοῦ συμφοιτητοῦ μου Μητροπολίτου Ἄρτης, ἦταν ἐπίσης ἐκλεκτός φίλος καί ἀδελφός τοῦ ἤδη ἐπισήμως ἀναγνωρισμένου Ἁγίου. Είναι εν προκειμένω αξιομνημόνευτο το γεγονός ότι ὁ ἀείμνηστος Μητροπολίτης Ἀργολίδος Ἰάκωβος ἐξελέγη χωρίς νά τό περιμένει, ἕνα χρόνο μετά τήν ἐκδημία τοῦ Ἁγίου Καλλινίκου. Εἶχε μάλιστα ἔντονο προβληματισμό, πῶς συνέβη αὐτό τό παραδοξότατο γι’ αὐτόν γεγονός, ἀφοῦ ἦταν ἀνέκαθεν μακριά ἀπό κάθε φιλόδοξη στοχοθεσία καί ἐκλογικό παρασκήνιο….

Οἱ Μητροπόλεις Ἐδέσσης καί Αἰτωλίας γιά τήν ἁγιοκατάταξη τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης Καλλινίκου

ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΙΣ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΥ ΚΑΙ Ι. ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ

Στην αγιοκατάταξη του μακαριστού Μητροπολίτου Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κυρού Καλλινίκου (1919-1984) προχώρησε στις 23 Ιουνίου του 2020 η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας οι καμπάνες των ενοριών της Ι. Μητροπόλεως Εδέσσης ήχησαν χαρμόσυνα, ενώ ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης κ. Ιωήλ, κληρικοί και πιστοί της Ι. Μητροπόλεως έψαλλαν ενώπιον του τάφου του νέου αγίου της Εκκλησίας το Απολυτίκιον, το Κοντάκιον και το Μεγαλυνάριόν του.

Ο εν αγίοις Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος (κατά κόσμον Δημήτριος) Πούλος γεννήθηκε στο χωριό Σιταράλωνα Αγρινίου στις 26 Ιανουαρίου 1919 από ευσεβείς γονείς. Αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Θερμού με άριστες επιδόσεις και εισήχθη στην Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αρίστευσε στις πτυχιακές εξετάσεις με προοπτικές πανεπιστημιακής προώθησης (1942). Προκειμένου να προσφέρει στην τοπική Εκκλησία εργάσθηκε ως Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας πλησίον του μακαριστού Μητροπολίτου Ιεροθέου μέχρι το 1946 κηρύττοντας παράλληλα στον λαό του Μεσολογγίου.

Το 1946 και σε ηλικία 27 ετών κατετάγη στις Δυνάμεις Καταδρομών (ΛΟΚ) και υπηρέτησε με πατριωτισμό και παροιμιώδη θρησκευτικό ζήλο μέχρι τον Απρίλιο του 1949. Επιστρέφοντας στην Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας ανέλαβε και πάλι τα καθήκοντα του Γραμματέως και λαϊκού ιεροκήρυκος σε όλη την επαρχία.

Εκάρη μοναχός στις 23 Νοεμβρίου 1957 στην Ιερά Μονή Μυρτιάς με το όνομα Καλλίνικος και την επομένη χειροτονήθηκε Διάκονος στον Ι. Μ. Ναό Αγ. Σπυρίδωνος Μεσολογγίου από τον κατά σάρκα αδελφό του Μητροπολίτη Διδυμοτείχου Κωνσταντίνο. Την 1η Δεκεμβρίου του ιδίου έτους χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και προχειρίσθηκε Αρχιμανδρίτης. Μετά από 25ετή διακονία στην Ι. Μητρόπολη Αιτωλίας εξελέγη Μητροπολίτης Εδέσσης και Πέλλης στις 24 Ιουνίου 1967 και την επομένη χειροτονήθηκε στον Ι.Ν. Αγ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου Αθηνών. Αγωνίσθηκε για τον καταρτισμό των κληρικών της Ι. Μητροπόλεώς του διοργανώνοντας συνέδρια και ιερατικές συνάξεις. Περιόδευσε ακούραστα την Αρχιερατική του περιφέρεια και φρόντισε ιδιαίτερα για τις χειροτονίες νέων κληρικών, το κήρυγμα και την ιερά εξομολόγηση. Ανέδειξε επίσης τις τοπικές αγίες, Νεομάρτυρα Χρυσή και μάρτυρα Βάσσα την Εδεσσαία.

Δήμου Παπαντωνίου: Ὁ Ἐδέσσης Καλλίνικος. Μαθήματα ζωῆς δίπλα στόν Ἅγιο Ἱεράρχη

Ἀναμνήσεις Δήμου Παπαντωνίου: Γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ἐδέσσης Καλλίνικο

Γιά τόν μακαριστό Μητροπολίτη Ἐδέσσης Καλλίνικο

Ἀναμνήσεις τοῦ κ. Δήμου Παπαντωνίου ὁδηγοῦ τοῦ αὐτοκινήτου του

Ὅσα καταθέτω παρακάτω, κατέβαλα μεγάλη προσπάθεια νά τά συνοψίσω σέ μία σύντομη παρουσίαση καί ἀφοροῦν προσωπικά μου βιώματα πού ἔζησα δίπλα στόν Μητροπολίτη Ἐδέσσης, Πέλλης καί Ἀλμωπίας κυρό Καλλίνικο.

Μεγάλη εὐαισθησία εἶχε στήν θεία Λειτουργία. Πάντα προσπαθοῦσε νά γίνη καί ὁ Ἑσπερινός. Ἐξηγοῦσε στόν κόσμο γιά ὅλα. Ὁ Ἑσπερινός, ἔλεγε, εἶναι τό προζύμι, ἡ νοικοκυρά δέν μπορεῖ νά κάνη ψωμί χωρίς προζύμι, καί θεία Λειτουργία χωρίς Ἑσπερινό δέν μπορεῖ νά γίνη.

*

Μεγάλες καί πολλές ἀλλαγές ἔγιναν μέσα στόν Ναό. Ἀσχολήθηκε πάρα πολύ μέ τήν ἡσυχία μέσα στόν Ναό, ἐνῶ πρῶτα μίλαγαν πάρα πολύ. Καί σιγά-σιγά, πές-πές κατάφερε νά ἐπικρατήση ἡσυχία. Σταματοῦσε τόν ψάλτη καί ἀμέσως σταματοῦσαν νά μιλᾶνε. Ἐπίσης, ἀσχολήθηκε πάρα πολύ μέ τήν καθαριότητα τῶν Ναῶν. Τά στρωσίδια ἦταν ἄγνωστα στήν περιφέρειά μας. Ἔκανε μεγάλο ἀγώνα γιά νά στρωθοῦν οἱ Ναοί. Πάρα πολλές ἐγκύκλιοι ἐγράφησαν καί ἐστάλησαν γιά ἐνημέρωση τῶν Χριστιανῶν. Ἐπίσης, γιά τά ἱερά σκεύη, τά δισκοπότηρα ἀσχολήθηκε πάρα πολλές φορές ὁ ἴδιος. Σήκωνε τά μανίκια νά τά πλένη ὁ ἴδιος, γιά νά τά στείλουμε γιά ἐπιχρύσωση. Κατηγορήθηκε πάρα πολύ γιά ὅλα αὐτά.

*

Γιά τήν ἡσυχία μέσα στόν Ναό, ὅταν μίλαγαν (οἱ Χριστιανοί) σταματοῦσε τούς ψάλτες: «Ξέρετε ὁ μυλωνᾶς πότε κοιμᾶται; Ὅταν ὁ μύλος δουλεύει, μόλις σταματήση ξυπνάει. Τό ἴδιο κάνουν καί οἱ γυναῖκες, εἴδατε, σταμάτησαν».

*

Πάντα ἔλεγε, «νά ἐξομολογῆστε τακτικά, γιά νά ἔχετε τό εἰσιτήριο ἕτοιμο ἀνά πᾶσα στιγμή γιά τό ταξίδι. Ἔτσι καί ἔρθει τό τραῖνο δέν περιμένει. Ἄν κανένας πέση σέ παράπτωμα καί στενοχωρέση κανέναν, νά κοιτάξη πρίν πέση ὁ ἥλιος νά πάη νά ζητήση συγγνώμη.

Δέν ὑπῆρχε ἡμέρα νά μήν μνημονεύση μετάνοια, κρίση, παράδεισο. «Θά φύγουμε, παιδί μου, μιά μέρα, νά λές πέρασε ἕνας Δεσπότης, ἦταν τέτοιος ἤ ἀλλιῶς, εἶχε ἕνα καλό». «Γιατί, Σεβασμιώτατε, μόνο ἕνα καλό ἔχετε; Ποιό εἶναι αὐτό τό καλό;». «Δέν ἐξέδωσε ἔντυπο δικό του, νά λές. Τί νά τό κάνω τό περιοδικό, τί νά γράψω, ὅτι θά πάω νά λειτουργήσω; Γιατί, ποιά εἶναι ἡ δουλειά μου; Μήπως εἶναι νά χαλιβώνω ἄλογα; Ἀσφαλῶς θά λειτουργήσω, θά κηρύξω, αὐτά εἶναι τά καθήκοντά μου».

*

Πάντα στό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας εὐχαριστοῦσε τόν κόσμο καί ἔλεγε: «Σᾶς εὐλογῶ μέ τά δυό μου τά χέρια, μέ τά χέρια πού ἔπιασα τόν ἴδιο τόν Χριστό, τήν θεία Κοινωνία». Καί ἔλεγε: «Νά ἔχετε τοῦ Ἀβραάμ καί τοῦ Ἰσαάκ τά ἀγαθά. Μοῦ εὔχεσθε χρόνια πολλά. Τά δικά μου νά εἶναι πολλά, τά δικά σας πιό πολλά. Πῶς νά μήν εἶναι πολλά μέ τέτοιον κόσμο πού ἔχω, μέ τέτοια παιδάκια. Πολλοί μοῦ λένε: Σεβασμιώτατε, κουράζεστε πολύ. Τί λέτε, ἀπαντοῦσε, ὁ τσομπάνης κουράζεται νά ἀρμέγη τά πρόβατα; Καί ἐγώ τό ἴδιο κάνω. Σέ μερικά ἀπό αὐτά ἔχει δώσει καί ὀνόματα, καί ἐγώ γνωρίζω τά πρόβατα. Νά ὁ Γιωργάκης καί ἡ Μαρία, ἡ Κατερίνα, ἔλεγε μερικά ὀνόματα. Νά πηγαίνετε στήν Ἐκκλησία».

Μητροπολίτης Ἐδέσσης Καλλίνικος (1919–1984) - Ἡ εὐγνωμοσύνη του δέν εἶχε ὅρια!

 «Ο Δημήτριος Πούλος (ο μετέπειτα Μητροπολίτης Εδέσσης Καλλίνικος, 1919–1984), γιος του Γεωργίου και της Αικατερίνης Πούλου, εγγονός του παπα–Θανάση Καρζιάνη και της αγαπημένης του γιαγιάς (της “βάβας” του!) της πρεσβυτέρας Σπυριδούλας, ήταν ο τέταρτος στην σειρά από τα αδέρφια του. Γεννήθηκε στις 26 Ιανουαρίου του 1919, μέσα σε μεγάλη χαρά της οικογένειάς του. Του έβαλαν το όνομα Δημήτριος προς χάριν του παππού του, από την πλευρά του πατέρα του. Δεν τον φώναζαν όμως τόσο Δημήτριο, όσο “Μήτσο”.

 Πέρα από τον καλό χαρακτήρα του και την εκκλησιαστική αγωγή που πήρε από το σπίτι του, συγχρόνως ήταν πανέξυπνος. Είχε έκτακτα φυσικά και διανοητικά προσόντα και πάντοτε ήταν άριστος μαθητής. Σε όλες τις τάξεις, αρίστευε. Φυσικά, ήταν μελετηρός και διάβαζε πολύ. Το Δημοτικό Σχολείο, το πέρασε στο χωριό του, τα: Σιταράλωνα, Θέρμου Τριχωνίδος. Πήγε σε όλες τις τάξεις εκεί, εκτός από την τελευταία, που την περάτωσε στην Ανάληψη, Θέρμου Τριχωνίδος. Αυτή η μετακίνηση, οφειλόταν στον έξης λόγο…:

Μιὰ ἐπιστολὴ Μαρτυρία. Ἀφιέρωμα στὴν μνήμη τοῦ Μητροπολίτου Ἐδέσσης Καλλινίκου

  Ο Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας Καλλίνικος στις 16 Ιουλίου 1967 ενθρονίσθηκε στον Μητροπολιτικό θρόνο της Εδέσσης και κάθε 29η Ιουλίου συνεόρταζε με τους κληρικούς και το ποίμνιό του την ονομαστική του εορτή. 

Ως αφιέρωμα στην μνήμη του δημοσιεύουμε σ’ αυτό το τεύχος, του Ιουλίου, μια επιστολή που στάλθηκε στον Σεβ. Μητροπολίτη μας από τον κ. Δημήτριο Μπερτσιά, Θεολόγο και παλαιό συνεργάτη τουμακαριστού Καλλινίκου, Πρωτοσυγκέλλου τότε στο Μεσολόγγι, με αφορμή την μελέτη του βιβλίου “Κόσμημα της Εκκλησίας”.

 

“Μέσα στο ελάχιστο χρονικό διάστημα, που κυριολεκτικά ρούφηξα το βιβλίο σας “ΚΟΣΜΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ”, ξανάνιωσα. Γύρισα αρκετές δεκαετίες πίσω. Δεν σάς αποκρύπτω ότι όσες μέρες διάβαζα το βιβλίο βρέθηκα σ’ άλλο κόσμο. Οι εγγύς μου έλεγαν, “τί έπαθες;” Βρέθηκα στο Ανώτερο Κατηχητικό Σχολείο του Αγίου Παντελεήμονος, στην Ιεραποστολική ομάδα του Αγίου Γέροντος, στο γραφείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλοακαρνανίας, ακούγοντάς τον να μου υπαγορεύει έγγραφα, να μου διορθώνη διάφορα ορθογραφικά λάθη. Ξαναφόρτωσα τα μεγάφωνα στο αυτοκίνητο, ξαναγέμισα τις μπαταρίες, ξαναμίλησα στις πλατείες διαφόρων χωριών με νεανικό παλμό για πολλή ώρα. Ξαναπερίμενα το αυτοκίνητο που πήγαινε σ’ άλλα χωριά το Γέροντα και το Θόδωρο, να γυρίση να με πάρη... Ξαναέζησα το “Φροντιστήριο Ομιλητικής” κάθε Κυριακή πρωί μέσα στο αυτοκίνητο που μας πήγαινε για κήρυγμα: “Τί θα πής σήμερα Θόδωρε; Τί θα πής σήμερα Μήτσο; Ποιό θα είναι το θέμα; Πώς το χωρίζεις;...” Ξαναείδα την Κυρά Κατερίνη να έρχεται στο Γραφείο λίγα λεπτά πριν κλείσουμε και να μας λέη με τρόπο: