Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος καὶ πατὴρ Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος.

Ἕνα ἀκόμη περιστατικό θεληματικῆς πτωχείας Ἐπισκόπου

Ἔτος 1984. Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ελευθερουπόλεως Ἀμβρόσιος βρίσκεται στο Λονδίνο γιά σοβαρό πρόβλημα τῆς ὑγείας του. Τά ἔξοδα τῆς νοσηλείας - πολλά, καί τά χρήματα κάποια στιγμή «τελειώνουν».

Τηλεφωνεῖ στὸν ἐπιστήθιο φίλο του, π. του Ἐπιφάνιο και τοῦ ἀνακοινώνει ὅτι δέν ἔχει οὔτε τά ἔξοδα τῆς ἐπιστροφῆς του στήν Ἑλλάδα.

Αυτοστιγμεί, ὁ π. Επιφάνιος μέ καλεί κοντά του καί μοῦ ἀναθέτει να μεταβώ σε τραπεζικό Κατάστημα, ὅπου εργαζόταν πνευματικό του τέκνο, στό ὄνομα τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε βιβλιάριο γιά τήν ἱκανοποίηση ἀναγκῶν ἐνδεῶν, ἀσθενῶν κ.λπ.

Οἱ Παπικὲς Αἱρέσεις (Λατινικὲς Κακοδοξίες) εἶναι καταδικασμένες ἀπὸ πολλὲς Ἱερὲς Συνόδους, καὶ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες.

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του παπισμού από Σύνοδο;

Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου (1917-1984)

Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

…Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν:

Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε:

«Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω!» (αυτόθι, σελ. 263-264).

Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄ εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος.., μετ’ άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344).

Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι αιρέσεις!

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ.344).

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αι με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484, κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την «ένωσιν» επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει «της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα» και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι αύτών «εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας».(αυτόθι,το. Β΄,σελ. 823-824).

Τὸ ἱστορικὸ τηλεγράφημα τοῦ μακαριστοῦ Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου μὲ τὸ ὁποῖο ἀναγγέλει στὴν τότε Ἱερὰ Σύνοδο τὴ διακοπὴ μνημοσύνου του τότε Πατριάρχη Ἀθηναγόρα

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΛΕΓΡΑΦΗΜΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΑΓΓΕΛΕΙ ΣΤΗΝ ΤΟΤΕ ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗ ΔΙΑΚΟΠΗ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥ ΤΟΤΕ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ ΑΘΗΝΑΓΟΡΑ

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

"Μετά πικρίας ανέγνωμεν βλασφήμους δηλώσεις Οικουμενικού Πατριάρχου Αθηναγόρα καταχωρησθείσας εις απογευματινήν εφημερίδα Αθηνών δι ών εδονήθησαν θεμέλια Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως. Η κατά της Ορθοδοξίας επίθεσις και δη ακριβώς μίαν εβδομάδα προ της πρώτης Κυριακής νηστειών, καθ ήν τα πλήθη των Ορθοδόξων εορτάζουν τον θρίαμβον της Οροδοξίας κατά πασών των αιρέσεων, υπήρξε καθ όλας τας ενδείξεις προμελετημένη και επίβουλος.

Το Φανάριον, όπερ μέχρι και της προχθές απετέλει ένδοξον έπαλξιν των υπέρ της Ορθοδοξίας ατρύτων αγώνων, οι ηγέται του οποίου σθεναρώς ηγωνίσθησαν και εθυσιάσθησαν υπέρ της πανσέπτου Ορθοδοξίας, σήμερον με επικεφαλής τον Οικουμενικόν Πατριάρχην και τινας ευαρίθμους ομόφρονας αυτώ κληρικούς, εξεστράτευσε διά να την πλήξη θανασίμως.

Εφ ώ και επεστρατεύθη η πρώτου μεγέθους κατά την πατριαρχικήν έκφρασιν φυσιογνωμία , ο μητροπολίτης δηλονότι Χαλκηδονος κ.Μελίτων, η φωνή του Φαναρίου-κατά τον πατριάρχην-όμοιον του οποίου δεν έχει πολλούς το Φανάριον και τον οποίον ασφαλώς θα απεθαύμαζε την Κυριακήν της Τυροφάγου, όταν ηέως ήκουεν αυτού, εξ Αθηνών ομιλούντος περί ανέμων και υδάτων, περί μεταμορφώσεως της Εκκλησίας, περί καρναβάλου, αλλά (άκουσον-άκουσον) και περί υποκρισίας.

Με ποίον όμως κύρος ο κ.Μελίτων ετόλμησε να στηλιτεύση υποκριτάς και υποκρισίαν , όταν ο ίδιος και δη εν ώρα θείας λατρείας μυρίους υποκριτικούς φωνητικούς αττικισμούς μεελθών και διά χειρονομιών και ποικίλων του σώματος κινήσεων , ήκιστα σοβαρών και σεμνών κατά τας μαρτυρίας ακηκοότων και εωρακότων, ουχί εις λειτουργούς του Υψίστου αλλ εις ηθοποιούς και μίμους προσιδιαζουσών, επέτυχε να πείση τους πάντας ότι όντως διαθέτει αξιόλογον τάλαντον υποκριτικής ικανότητος και τέχνης;

"ΚΑΤΟΠΙΝ, ΛΟΙΠΟΝ, ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΕΙΣΩΝ ΔΗΛΩΣΕΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΔΙ ΩΝ ΟΥΤΟΣ ΦΕΡΕΤΑΙ ΠΡΟΣΧΩΡΩΝ ΑΝΕΠΙΦΥΛΑΚΤΩΣ ΕΙΣ ΑΙΡΕΣΙΝ, ΕΞΑΝΤΛΗΘΕΙΣΗΣ ΤΗΣ ΥΠΟΜΟΝΗΣ ΜΟΥ ΚΑΙ ΜΗ ΥΠΑΡΧΟΝΤΟΣ ΠΕΡΕΤΑΙΡΩ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟΥ ΑΝΑΜΟΝΗΣ, ΕΠΑΥΣΑ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΟΝ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟΥ ΤΟΥΤΟΥ, ΚΑΤ ΕΦΑΡΜΟΓΗΝ ΙΕ ΚΑΝΟΝΟΣ ΠΡΩΤΟΔΕΥΤΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ.

Του λοιπού θα μνημονεύωμεν αγίας και ιεράς ημών συνόδου, επιφυλασσόμενος επαναλάβω μνημόσυνον αυτού, ευθύς ως ούτος αποδοκιμάση ή διαψεύση αντορθοδόξους δηλώσεις του , καθ άς αι εκθεμελιωτικαί της Ορθοδόξου πίστεως και σατανικής εμπνεύσεως αιρέσεις Πρωτείου και Αλαθήτου αποτελούν απλά εκκλησιαστικά έθιμα και ασημάντους διαφοράς.

Σήμερον σύμπασα η Ορθοδοξία γεραίρει την μνήμην του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, προχθές εώρτασεν την ιεράν μνήμην του μεγάλου Φωτίου, επανηγύρισεν επί τη εορτή του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού.

Ὁ μακαριστὸς Μητρ. Ἀμβρόσιος, ἡ σημερινὴ καθολικὴ κρίσις καὶ αἱ ἐπίκαιρoι προφητεῖαι του

Ὁ μακαριστὸς Μητρ. Ἀμβρόσιος, ἡ σημερινὴ καθολικὴ κρίσις καὶ αἱ ἐπίκαιρoι προφητεῖαι του

«Ο ΤΟΠΟΣ ΕΙΣΕΡΧΕΤΑΙ ΕΙΣ ΜΙΑΝ ΑΣΥΛΛΗΠΤΟΝ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΑΝ»

«Μακαριώτατε, καθικετεύω ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ, ὅπως μὴ ὀκνήσωμεν, ὥστε νὰ μὴ ἀνοιγῆ ἐκ τῶν ἔσω ἡ Κερκόπορτα τῆς ἀπωλείας αὐτοῦ τοῦ Τόπου».

Τοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου †

Ὁ «Ὀρθόδοξος Τύπος» ἐπαναδημοσιεύει τήν ἐμπνευσμένη εἰσήγηση τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Ἐλευθερουπόλεως Ἀμβροσίου, τήν ὁποία εἶχε παρουσιάσει στήν Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στίς 25/9/1979, τέσσερις ἀκριβῶς μῆνες μετά ἀπό τήν ὑπογραφή τῆς Συνθήκης προσχώρησης τῆς Ἑλλάδας στήν Ε.Ο.Κ, 28 Μαΐου 1979. Ὁ Σεβασμιώτατος εἶχε προείδει ποῦ ὁδηγεῖτο ἡ Πατρίδα μας μέ τήν εἴσοδό της στήν Ε.Ε. καί εἶχε τότε καταγγείλει μέ δριμύ καί θαρραλέο τρόπο τήν ἀσύλληπτη περιπέτεια, στήν ὁποία εἰσέρχετο ἡ Πατρίδα μας, ὅπου τά ὀψώνια τοῦ «Ἡ Ἑλλάς ἀνήκει στήν Δύση» γευόμεθα σήμερα στήν ὁλότητά τους. Εἶχε θέσει τό ἐρώτημα ὅτι «Ὁ τόπος εἰσέρχεται εἰς μίαν ἀσυλλήπτου τραγικότητος περιπέτειαν, ἐκ τῆς ὁποίας ἄγνωστον εἶναι τό πῶς καί τό πότε θά ἐξέλθη». Σαράντα πέντε χρόνια μετά ἡ Ἑλλάδα ὄχι μόνον ἔχει καταστραφῆ οἰκονομικά ἀλλά καί πνευματικά καί ἠθικά καί πολιτιστικά.

Ὁ Ο.Τ. δημοσιεύει τήν εἰσήγηση μέ ἀφορμή τῆς προώθησης ἀπό τήν κυβέρνηση τοῦ νομοσχεδίου γιά τόν γάμο τῶν ὁμοφύλων. Μέ τήν δημοσίευση σκοπό ἔχει «ἵνα ἡ Ἱεραρχία μέ ἐπί κεφαλῆς τόν Πρόεδρον αὐτῆς, σημάνει συναγερμόν, συνέλθη ἐκ τῆς νάρκης, ἀνασυντάξη τάς δυνάμεις της καί, ‟τῇ τῶν ἁγίων καί ἐγκρίτων Πατέρων εὐθείᾳ τρίβῳ κατακολουθοῦσα”, κατέλθη εἰς ἀγῶνας ὡραίους καί εὐκλεεῖς», ὅπως χαρακτηριστικά ἔλεγε καί τότε ὁ Σεβασμιώτατος. Ὁ μακαριστός Μητροπολίτης τόνιζε γιά τήν ὁμοφυλοφιλία τό 1979 ὅτι «ἐγείρει ἀναιδῆ κεφαλήν, ὀργανώνεται εἰς ἐπισήμους συλλόγους, πραγματοποιεῖ δημοσίας ἐντυπωσιακάς συγκεντρώσεις προβολῆς τῶν ‟δικαίων αἰτημάτων” της καί ἀγωνίζεται μέ τήν βοήθειαν ‟φιλελευθέρων” πολιτικῶν, ‟ἐπαναστατημένων” καλλιτεχνῶν καί ὑπερκιτρίνων δημοσιογραφικῶν γραφίδων διά τήν δικαίωσίν της».

Εὐχόμεθα καί προσευχόμεθα, ὁ Μακαριώτατος καί οἱ Σεβασμωτάτοι Ἀρχιερεῖς νά συνειδητοποιήσουν τήν τραγικότητα τῆς καταστάσεως καί νά ἐγερθοῦν ἀπό τόν βαθύ λήθαργο πού ἔχουν περιπέσει, «ὥστε νά μή ἀνοιγῆ ἐκ τῶν ἔσω ἡ Κερκόπορτα τῆς ἀπωλείας αὐτοῦ τοῦ Τόπου».