Ἡ μουσικοθεραπεία

Πρωτ. Στέφανου Στεφόπουλου

Η ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η μουσικοθεραπεία σε αρκετές περιπτώσεις, συνδέεται με αποκρυφιστικές αντιλήψεις και μαγικές τελετουργίες όπως αυτές υπάρχουν στο πεδίο της νεοεποχίτικης κοσμοαντίληψης και της ενεργειακής ιατρικής, οι οποίες έρχονται σε αντίθεση με την Ορθόδοξη θεολογία.

Η νεοεποχίτικη μουσικοθεραπεία

Στο πλαίσιο της Νέας Εποχής, στη μουσική αποδίδεται μια «ενεργειακή δύναμη» ικανή να «ανοίγει τα τσάκρα», να «ενεργοποιεί τη συνειδητότητα» ή να «συντονίζει τη δόνηση του σώματος» με το «συμπαντικό πεδίο». Συχνά χρησιμοποιούνται όροι όπως:“θεραπευτικές συχνότητες” (π.χ. 528 Hz, 432 Hz),

“ηχοθεραπεία” με κρυστάλλινες ή Θιβετιανές γαβάθες, μάντρας και μουσική διαλογισμού, συνθετικές “συμπαντικές” μελωδίες για καθαρισμό αύρας ή ενεργειακών κέντρων, σαμανικά ντραμς για αλλαγή της συνείδησης.

Στην αποκρυφιστική παράδοση, η μουσική και ο ήχος χρησιμοποιούνται από αιώνες ως μέσο επηρεασμού της συνείδησης και επαφής με πνευματικά όντα. Από τις τελετές των αρχαίων θρησκειών (με αυλητές, τυμπανιστές και ψαλμωδούς), μέχρι τις σύγχρονες πρακτικές των νεοπαγανιστών, των σαμάνων και των αποκρυφιστών, ο ήχος χρησιμοποιείται με τρόπο τελετουργικό. Για παράδειγμα, η επαναληπτική ρυθμική μουσική χρησιμοποιείται για την πρόκληση έκστασης και μιας υπερσυνείδητης κατάστασης, οι συχνότητες θεωρούνται κλειδιά για το «άνοιγμα πύλων» ή την «επικοινωνία με πνευματικά πεδία», τα μάντρας λειτουργούν ως προσευχές με στόχο να φέρουν «φως», «προστασία», «ενέργεια» ή «θεραπεία», αλλά και γενικά η μουσική χρησιμοποιείται σε τελετές μαγείας, συνήθως χαμηλών συχνοτήτων ή ανατολίτικου στυλ ώστε να «παρασύρει» τη συνείδηση σε «αλλοιωμένη κατάσταση».

Παρακάτω ακολουθούν κάποια αποσπάσματα (με σχολιασμό δικό μας) από το κείμενο “Keeping the World in Balance – Music Therapy in a Ritual Context” της μουσικοθεραπεύτριας Carolyn Kenny, με έμφαση στη σχέσης μεταξύ μουσικοθεραπείας, σαμανισμού, μαγείας και αφρικανικών παραδόσεων, το οποίο άντλησα από το διαδίκτυο.

Διαμαρτυρία ἀπό τήν Μητρόπολη Γλυφάδας γιά νέο ἀτόπημα τοῦ Ραδ. σταθμοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος (89,5FM)

Διαμαρτυρία από την Μητρόπολη Γλυφάδας για νέο ατόπημα του Ραδ. σταθμού της Εκκλησίας της Ελλάδος (89,5 FM)

Την Τρίτη 19 Μαρτίου 2013 ακούσαμε πάλι στο σταθμό της Εκκλησίας περί μουσικοθεραπείας. Παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες που είχαν γίνει στο παρελθόν, τα κακώς κείμενα φαίνεται ότι εξακολουθούν και κατά τα έτη 2011-2013. Παραθέτουμε ένα δείγμα από αυτά που ακούστηκαν την Τρίτη 19 Μαρτίου στην πρωϊνή ζώνη : «ο άνθρωπος είναι μέρος του σύμπαντος, ανήκουμε στο συμπαντικό όλον, το σύμπαν είναι ήχος…
Αν οι ιδιοσυχνότητες των οργάνων του σώματος δεν είναι αρμονικές, τότε επεμβαίνουμε στο συγκεκριμένο όργανο, δηλαδή μπορούμε να επέμβουμε και στον ψυχικό κόσμο και στο νευρολογικό κόσμο, αλλά και στον υλικό κόσμο…

«Θεραπείες» μέσω τεχνών: Α΄ Μουσικοθεραπεία. Ελένη Ανδρουλάκη, Καθηγήτρια

ΜΟΥΣΙΚΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΝΕΟΕΠΟΧΙΤΙΚΗ ΑΠΑΤΗ
Σχόλιο Αναβάσεων: Στον μάτι του κυκλώνα της Νέας εποχής, στο οποίο βρισκόμαστε, αναρριχήθηκαν στην επιφάνεια από την άβυσσο, κάθε αρχαιο-ειδωλολατρική ολιστική θρηκεία, και   κάθε ξεχασμένη ολιστική,  μαγική "θεραπεία" του ανθρώπου διαμέσου του αποκρυφισμού και των παρακλαδιών του που για χιλιετίες είχαν εξαφανιστεί.

Έτσι πέρα από τις γνωστές ολιστικές θρησκείες, γιόγκα, ομοιοπαθητκή, ρέικι, βελονισμό, κ.λ.π μπορείτε να ανακαλύψετε και μόνοι σας μια ακόμη ολιστική θεραπεία-θρησκεία, βάζοντας σαν συνθετικό μια (όποια) λέξη και προσθέτωντας την κατάληξη «..θεραπεία» (π.χ αρωματο-θεραπεία, χορο-θεραπεία, αλατο-θεραπεία, χρωματο-θεραπεἰα, κ.λ.π), και το θαύμα έγινε!!

Όχι βεβαίως για τους υποτιθέμενους "ασθενείς" που χρήζουν τέτοιας "εφευρετικής" "θεραπείας", αλλά για τις τσέπες αυτών που τις σκαρφίστηκαν!!

Παρακάτω θα δούμε την μελέτη της κ. Ελένης Ανδρουλάκη στην «Μουσικο-θεραπεία»
______________________

Αναμφισβήτητη είναι η αξία της τέχνης που αποτελεί για τον άνθρωπο μέσο έκφρασης, επικοινωνίας και δημιουργίας. Παρά τις απόψεις των αρνητών της τέχνης, η μουσική, ο χορός, το θέατρο, η ζωγραφική έχουν τη θέση τους στη ζωή μας και μπορούν να αποτελέσουν εργαλεία καλλιέργειας, έκφρασης, ψυχαγωγίας, ανθρώπινης προσέγγισης.
Στην Ορθόδοξη Εκκλησία χρησιμοποιείται η βυζαντινή μουσική και η αγιογραφία για να εκφράσει ο άνθρωπος τη λατρεία του προς το Θεό και την αγάπη του για τους Αγίους. Είναι όμως οι τέχνες θεραπευτικές; Και γιατί όλη αυτή η εμμονή για την «θεραπεία μέσω τεχνών» που έκανε την εμφάνισή της τον 20ο αιώνα;
Δε μιλάμε πια για τη χρήση των τεχνών, αλλά για την απολυτοποίησή τους. Όπως επισημαίνεται σε έρευνα για το ρόλο των τεχνών σήμερα, «οι επιστήμονες, βασιζόμενοι σε εθνολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες, ανακάλυψαν τις θεραπευτικές ιδιότητες της τέχνης και τις μεθόδευσαν για να αντιμετωπίζουν ψυχοσωματικά προβλήματα.
Είναι μάγοι του 20ου αιώνα, που δεν χρησιμοποιούν βότανα, ξόρκια ή άλλου είδους γιατροσόφια, απλώς θέλουν να επαναφέρουν τη χαμένη μαγεία της τέχνης στους ανθρώπους της σύγχρονης ασφυκτικής πόλης, να τους μυήσουν στην τελετουργία της δημιουργίας» [1].