Εἰς τιμὴν καὶ μνήμην τοῦ Πολυνείκους-Γεωργίου Θεοδωροπούλου. Ἐρωτηματικά.

Ερωτηματικά :Κάποτε είχε επισκεφθεί τόν πατέρα Επιφάνιο ένας άπιστος με τόν όποιο είχε μια συνομιλία .

Ο άνθρωπος αὐτός εἶχε πολλές απορίες πάνω σε πνευματικά θέματα και έψαχνε ἀπαντήσεις.

Ὁ π. Επιφάνιος με πολλή προθυμία, τοῦ ἀπάντησε σ' ὅλες τίς ἀπορίες και μέ ἐπιχειρήματα, μέ παραδείγματα καί ἐπεδίωξε νά τοῦ δείξει το σωστό.

Ὅμως ἐκεῖνος ἐξακολουθοῦσε νά ἔχει τις ενστάσεις ἀμφιβολίες του. Τότε ὁ π. Επιφάνιος τοῦ εἶπε: «Ἄκουσε παιδί μου, ἀξίζει τον κόπο νὰ σοῦ διαβάσω ἕνα ὡραῖο ποίημα τοῦ Κωνσταντίνου Καλλινίκου ἀπό τό βιβλίο του (Δάφναι και Μυρσίναι), που έχει τον τίτλο «Ερωτηματικά».

Καί ὁ Γέροντας άρχισε να διαβάζει:

«Είπα στον Γέροντα ἀσκητὴ τὸν ἑβδομηκοντάρη.

που κυματοῦσε ἡ κόμη του σαν πασχαλιᾶς κλωνάρι:

Πές μου, πατέρα μου

Γιατί, σε τούτη δῶ τὴ σφαίρα

ἀχώριστα περιπατοῦν ἡ νύχτα καί ἡ μέρα;

Γιατί, σαν να 'σαν δίδυμα, φυτρώνουνε ἀντάμα

τ' ἀγκάθι καὶ τὸ λούλουδο, το γέλιο και το κλάμα;

Γιατί στην πιο ελκυστική του δάσους πρασινάδα,

σκορπιοί φωλιάζουν κι όχεντρες και κρύα φαρμακάδα;

Γιατί, προτοῦ τὸ τρυφερό μπουμπούκι ξεπροβάλει

και ξεδιπλώσει μπρὸς στὸ φῶς τὰ ἀμυριστά του κάλλη,

μαῦρο σκουλίκι ἔρχεται, μια μαχαιριά τοῦ δίνει

κι ένα κουρέλι ἄψυχο στην κούνια του τό ἀφήνει;

Μετανοῶ γιὰ ὅλους ... Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς Ποίημα XXIX (29)

Μετανοώ για όλους …

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ποίημα XXIX (29)

Γιά όλες τις ανθρώπινες αμαρτίες μετανοώ ενώπιόν Σου, Πολυέλεε.

Δες ο σπόρος όλων των αμαρτιών στο αίμα μου βρίσκεται.

Με τον δικό μου μόχθο και το δικό Σου έλεος καταπνίγω την κακή αυτή σπορά μέρα και νύχτα.

Για να μη φυτρώσουν αγκάθια, αλλά σιτάρι καθαρό στον αγρό του Κυρίου.

Μετανοώ γιά όλους τους μεριμνώντες, που,

κάτω από το βάρος των μεριμνών τους, γονατίζουν και δεν γνωρίζουν να εναποθέτουν όλες τις μέριμνές τους Σε Σένα. Για τον αδύναμο άνθρωπο αβάστακτη είναι και η μικρότερη μέριμνα, ενώ γιά Σένα

και ένα βουνό από μέριμνες είναι σαν μιά μπάλα χιονιού ριγμένη στην κάμινο του πυρός.

Μετανοώ γιά όλους τους αρρώστους, γιατί η αρρώστια είναι καρπός της αμαρτίας. Όταν με την μετάνοια καθαρισθεί η ψυχή, και η αρρώστια εξαφανίζεται μαζί με την αμαρτία, και εισέρχεσαι Εσύ στην ψυχή, Αιώνια Υγεία μου.

Μετανοώ για τους απίστους, που με την απιστία τους σωρεύουν μέριμνες και τις ασθένειες και στους εαυτούς τους και στους φίλους τους.

Μετανοώ για όλους που βλασφημούν, γιατί δεν γνωρίζουν ότι βλασφημούν τον Εσένα, τον Οικοδεσπότη που τους ντύνει και τους τρέφει.

Κάθε στίχος καί μία συμβουλή

ΚΑΘΕ ΣΤΙΧΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΥΜΒΟΥΛΗ

Αγίου Γρηγορίου Θεολόγου

 

Αρχή σε όλα και τέλος να βάζεις τον Θεό.

Βίου το κέρδος είναι να αποβιώνεις κάθε μέρα.

Γνώριζε όλα όσα πράττουν οι καλοί.

Δεινό η φτώχεια, πιο δεινό να πλουτίζεις άσχημα.

Ευεργετώντας να νομίζεις ότι μιμείσαι τον Θεό.

Ζήτα του Θεού την καλοσύνη για σένα και να είσαι καλός.

Η σάρκα να πειθαρχεί και να δαμάζεται καλά.

Θυμό χαλινωμένο να έχεις μην παραφρονήσεις.

Ιστάμενο το βλέμμα σου και η γλώσσα μέτρο ας έχει.

Κλειδί στα αφτιά σου βάλε και σεμνό το γέλιο σου.

Λύχνος στο βίο σου όλο ας πάει μπροστά ο λόγος.

Μην χάνεται η ουσία κάτω από το φαινόμενο.

Μάρτυρες Χριστοῦ , ἄνθη ποὺ θάλλετε,και οὐδέποτε μαραίνεστε.

Μάρτυρες Χριστού , άνθη που θάλλετε,και ουδέποτε μαραίνεστε.

Μάρτυρες Χριστού , άνθη αειθαλή, ολοζώντανα μες στον χειμώνα,

αιματοβαμμένα, αναρριχώμενα ως τον ουρανό.

Μάρτυρες του Χριστού , αρώματα θυμιάματος,λυχνίες θεοφώτιστες, εσείς,

οι καλώς αθλήσαντες για το κάλλος του Χριστού

είστε διαπαντός με τον Χριστό στον Παράδεισο.

Ο κόσμος προσωρινά θα διαρκέσει και ύστερα θα πάψει να υπάρχει.

Σεις όμως θα είστε διαπαντός με τον Κύριο στον Παράδεισο, αιωνίως αγαλλόμενοι.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, «Ο Πρόλογος της Οχρίδας», (Φεβρουαρίου), σελ.151, Εκδ. Αθως,

https://proskynitis.blogspot.com/2024/06/blog-post_898.html

Ἐπιτίμηση τοῦ ἀλόγου μέρους τῆς ψυχῆς

ΜΖ΄

Ἐπιτίμηση τοῦ ἀλόγου μέρους τῆς ψυχῆς

Λάμια, μαινάδα, δόλια μου καρδιά,

Λάμια, μαινάδα, ποῦ σὲ πᾶνε οἱ ἡδονές,

κοιτάζοντας παντοῦ ὁλόγυρα ὅσα εἶναι κοντά;

Δὲ θὰ φρονιμέψεις; Δὲ θὰ κατευνάσεις τὴ φωτιά,

ποὺ ὑποδαυλίζει μέσα σου τὶς νόθες ἐπιθυμίες;

Δὲ θὰ ἀναρριπίσεις τὸ λογικό, τὸ γνήσιο δῶρο,

παίρνοντας σύμμαχό σου τὸ συναίσθημα;

Τί παθαίνεις, ψυχή; Γιατί ἔχεις μεγαλύτερη ἰδέα;

Δὲ γνωρίζεις ὅτι σοῦ ἔλαχε νὰ ἠνιοχεῖς μόνη σου,

σὰν ἅρμα μὲ τρία ἄλογα ποὺ ἔχει ζευχθεῖ,

καὶ ποὺ στὴ φύση εἶναι ἄνισα μεταξύ τους;

Ἕνα εἶναι τὸ εὐγενικό, τὸ ἄλλο ἄτακτο καὶ τὸ ἄλλο ἥμερο,

κι ἂν δώσεις κάποτε τὰ γκέμια στὸ θράσος,

πηδᾶ, χτυπιέται καὶ ταράζει τὴν πορεία,

ὁρμώντας στὰ τυφλά, κι ἀφοῦ προσεταιριστεῖ τὸ μεσαῖο,

τὸ παρασύρει σὲ συμφωνία, καὶ τότε τὸ εὐγενικὸ

αἰχμαλωτίζοντάς το τὸ χρησιμοποιεῖ σὰ δοῦλο,

σέρνοντάς το χωρὶς νὰ θέλει καὶ στενάζοντας γιὰ τὴν πλάνη.

Προχωρεῖ ἄτακτα μὲ παράλογη ὁλότελα ὁρμή.

Καὶ τρέχει μὲ βιάση ὅπως στὸ γκρεμό.

Τίποτα δὲν τὸ νοιάζει οὔτε ἀνακόπτει τὸ δρόμο του,

ὥσπου νὰ συναντήσει τὶς πύλες τοῦ ἅδη,

καταστρέφοντας τὸν ἑαυτό του ἀλλὰ κι ἐσένα τὴν πανάθλια.

Ἂν ὅμως ἡ ἰδέα σου εἶναι μὲ τὴ φύση σου σύμφωνη

καὶ χαρούμενη μὲ τὸ εὐγενικὸ πουλάρι τὴ διαδρομὴ

ὅλη τοῦ ἀναθέσεις, ὅπως ἀρκετὰ καλὰ γνωρίζει

νὰ βαδίζει ἐκείνη τὴν πορεία πρὸς τὰ ἐπάνω·

κι ἂν ἐπιπλήξεις τὸ μεσαῖο, ὥστε νὰ ἐκδηλώνει

τὸ θυμό του ὅταν πρέπει καὶ ν᾽ ἀκολουθεῖ στὸ τρέξιμο

αὐτὸ ποὺ ἔχει το νοῦ· κι ἂν τὸ ἄτακτο μὲ δυνατὰ

χτυπήματα τὸ δαμάσεις, μὴν ἀφήνοντάς το ν᾽ ἀφηνιάσει,

τότε εὔκολη καὶ κανονικὴ θὰ εἶναι ἡ πορεία σου,

γαλήνια, χωρὶς λύπη, γεμάτη ἐλπίδα.

Τί νομίζετε ὅτι εἶναι τὰ κοινόβια;

Τί νομίζετε ὅτι εἶναι τὰ κοινόβια;

Δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι εἶναι ἕνα σῶμα ὅλοι,

καὶ ὅτι καθένας εἶναι μέλος τοῦ ἄλλου;

Ὅσοι διοικοῦν εἶναι ἡ κεφαλή.

Ὅσοι προσέχουν καὶ διορθώνουν εἶναι τὰ μάτια.

Ὅσοι ὠφελοῦν μὲ λόγο, εἶναι τὸ στόμα.

Αὐτιὰ εἶναι ὅσοι ὑπακούουν.

Χέρια εἶναι ὅσοι δουλεύουν.

Πόδια οἱ αποκρισάριοι κι οἱ διακονητές.

[Ἀποκρισάριοι λέγονται οἱ μοναχοὶ

ποὺ ἀντιπροσωπεύουν τὸ μοναστήρι τους

στὶς ἐξωτερικὲς ὑποθέσεις του]

Χριστὲ βασιλιά, σὺ εἶσαι πατρίδα μου, δύναμη, εὐτυχία, ὅλα.. Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

ΜΓ΄

Διάλογος μὲ τὸν ἑαυτό του

Ποῦ εἶναι οἱ φτερωτοὶ λόγοι; Στὸν ἀέρα.

Ποῦ εἶναι τὸ ἄνθος τῆς νεότητάς μου; Χάθηκε.

Ἡ δόξα; Ἔγινε ἄφαντη.

Ποῦ εἶναι ἡ δύναμη τῶν καλοφτιαγμένων μελῶν; Τὴν τσάκισε ἡ ἀρρώστια.

Τὰ κτήματα καὶ τὰ πλούτη; Τὰ ἔχει ὁ Θεός. Σ᾽ ἁμαρτωλῶν ἁρπαχτικὲς παλάμες ἔδωσε ὁ φθόνος ἄλλα.

Οἱ γονεῖς καὶ τὸ ἱερὸ ζευγάρι τῶν ἀδελφῶν; Μπῆκαν στὸν τάφο.

Ἡ πατρίδα μ᾽ ἀπόμεινε μόνο. Ἀλλὰ κι ἀπ᾽ αὐτὴν

σήκωσε μαῦρο κῦμα καὶ μ᾽ ἔδιωξε ὁ φθονερὸς δαίμονας, καὶ τώρα ξένος, ἔρημος πλανιέμαι στὴν ξενητειά, θλιβερὴ ζωὴ σέρνοντας κι ἄραχλα γηρατειά, χωρὶς θρόνο, χωρὶς πόλη, χωρὶς παιδιὰ ποὺ γιὰ παιδιὰ νοιάζομαι, ζώντας μέρα τὴ μέρα μὲ πόδια ἀειπλάνητα.

Ποῦ νὰ ρίξω αὐτὸ τὸ σῶμα; Ποιό τέλος θὰ μὲ βρεῖ;

Ποιό χῶμα, ποιός φιλόξενος τάφος θὰ μὲ σκεπάσει;

Στὸν Ἰουλιανὸ - Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Β΄

Στὸν Ἰουλιανὸ

Τὴ διψασμένη γῆ κατάκλυσε μὲ δυνατὴ βροχὴ αὐτὸς ποὺ τὴν ἐμπόδισε· ἄλλος ἀπὸ τὰ νερὰ ἅρπαξε τὸν κόσμο ὁλόκληρο· ἄλλος βοήθησε σὲ ἀρρώστιες, ἄλλος ἔσωσε ἀπὸ πολέμους, ἄλλος ἔθρεψε ἀπὸ τὸν οὐρανὸ τὸ λαὸ τὸ μέγα. Μὰ στὰ δικά σου χέρια ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴ ζυγαριὰ τῶν φόρων, ἔνδοξε Ἰουλιανέ, ὅπως πρωτύτερα τὴ ζυγαριὰ τῆς δικαιοσύνης νὰ μὴ γέρνει ἢ νὰ κλέβει, ἰσοζυγισμένη, σεβαστή. Ἀλλά, ἄριστε, νά ᾽ναι φειδωλὴ ἡ πέννα σου, λυπήσου τοὺς φτωχούς, ποὺ ἡ ἀρρώστια ἔφαγε τίς σάρκες τους καὶ τοὺς ἀφάνισε· λυπήσου καὶ γράφεσαι κι ἐσὺ στὶς οὐράνιες σελίδες. Τέτοια δίνει στοὺς θνητοὺς ὁ Θεὸς ὁ μέγας, ἀντιμετρήματα, σὰν αὐτὰ ποὺ ἐδῶ στοὺς συνανθρώπους μας μετροῦμε.

Τὸ θνητὸ βοήθησέ τον, γιατί ἔχομε ὅλοι κοινὸ τὸ σῶμα· εἶναι ὁ Λάζαρος στὴν ἐξώθυρα, δῶσε τὰ ψίχουλα ποὺ δὲ σοῦ ἀνήκουν.

Κι ὁ Χριστὸς μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὅταν ἑτοιμαζόταν φορολογία, ἔσμιξε. Σεβάσου τὴ συνομήλικη τοῦ Χριστοῦ ἀπογραφή.

Σεβάσου τὴ φτωχομάνα μητέρα σου, αἷμα εὐσεβές,

καὶ τὸ σπίτι ποὺ διδάχτηκε νά ᾽ναι φιλικὸ στοὺς δυστυχισμένους.

Περὶ τῆς τοῦ ἐκτὸς ἀνθρώπου εὐτελείας

ΙΕ΄

Ἡ μηδαμινότητα τοῦ ἀνθρώπου

ΠΗΓΗ :ΕΔΩ

Ποιὸς ἤμουνα καὶ ποιὸς εἶμαι; Καὶ τί σὲ λίγο θὰ εἶμαι;

Καὶ ποῦ τὸ μέγα, Ἀθάνατε, πλάσμα θὰ σταματήσεις;

Μέγα σὲ τί; ποὺ τίποτε δὲν εἴμαστε λογιάζω καὶ μόνο μάταια οἱ ἐφήμεροι ψηλώνουμε τὸ φρύδι.

Ἂν εἴμαστε ὅ,τι βλέπομε μόνο στοὺς ἄλλους γύρω

κι ἂν φύγει ἡ ζωή μας, ἄλλο πιὰ τίποτα δὲ μᾶς μένει.

Δαμάλι, ἀπὸ τῆς μάννας του πρόβαλε τὴν κρυψώνα. σκιρτᾶ καὶ παίζει, σπρώχνοντας τὰ ὁλόγλυκα μαστάρια, τρίχρονο μπαίνει στὸ ζυγὸ βαρὺ νὰ σύρει ἁμάξι καὶ τὸ λαιμὸ τὸ δυνατὸ στὴ λαιμαριὰ τὸν κλείνει.

Μόλις γλιστρήσει ἀπ᾽ τὴν κοιλιὰ τὸ παρδαλὸ ἐλαφάκι, πατάει τὸ πόδι του κοντὰ στὸ πόδι τῆς μητέρας· τ᾽ ἄγρια σκυλιὰ καὶ τ᾽ ἄλογο τὸ ἀνάλαφρο νικώντας κρύβεται μέσα στὰ πυκνὰ φυλλώματα τοῦ δάσους.

Οἱ ἀρκοῦδες, τ᾽ ἀγριογούρουνα τὰ φοβερά, κι οἱ λιόντες κι ἡ τίγρη σίφουνας ποὺ ὁρμᾶ κι ὁ πάνθηρας λυσσάρης, μὲ μιὰ τὸ σίδερο ὅταν δοῦν ἀνατριχιοῦν καὶ τρέμουν, ἀνατριχιοῦν καὶ στοὺς γεροὺς τοὺς κυνηγοὺς ὁρμᾶνε.

Ἄφτερο ἀκόμα τὸ πουλὶ καὶ φτερωτὸ σὲ λίγο

στὸν ἀέρα πῶς φτεροκοπᾶ ἐπάνω ἀπ᾽ τὴ φωλιά του.

Κι ἡ ξανθὴ μέλισσα ἄφησε τὸ σπήλαιο, φτιάχνει σπίτι ἰσόμετρο καὶ μὲ γλυκὸ τὸ πλημμυρίζει μέλι·

κι εἶναι μιᾶς ἄνοιξης αὐτὸς κόπος, τροφὴ στοὺς πάντες ἀκόπιαστη• καὶ πρόθυμα τροφὲς ἡ γῆ τοὺς δίνει.

Δὲ σκίζουν πέλαγα πικρὰ μήτε καὶ γῆς όργώνουν

ἄγνωστοι οἱ φροντιστὲς σ᾽ αὐτὰ κι οἱ κεραστῆδες τὸ ἴδιο.

Θρέφουν τὸ γρήγορο πουλὶ οἱ φτεροῦγες κι οἱ κοιλάδες τ᾽ ἀγρίμια• ὁ κόπος τους μικρὸς κι ἡ ἀμάχη τους μιᾶς μέρας.

Τὸ ἀγρίμι σὰν τὸ σπάραξεν ὁ λιόντας ἔχω ἀκούσει

πίνει καὶ πιὰ σιχαίνεται τὰ ἴδια του ἀποφάγια.

Ἄλλοτε σ᾽ ἄλλη μέρα τρώει καὶ σ᾽ ἄλλη μέρα πάλι

πίνει νερό, μέτρο αὐστηρὸ βάζοντας στὴν κοιλιά του.

Στὴν ἀρρώστια - Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

ΠΘ΄

Στὴν ἀρρώστια

Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Ὑπῆρχα τότε ποὺ ἀνθοῦσα· τώρα εἶμαι ἄχλοος.

Οὔτε πρῶτα ψήλωσα οὔτε τώρα ἔχω καταπέσει.

Τὸ ν᾽ ἀνθεῖς καὶ ν᾽ ἀπανθεῖς εἶναι διαφορετικά, ἐγὼ ὁ ἴδιος.

Κέρδος μου τοῦτο εἶναι ἀπ᾽ τοὺς γιατρούς,

νὰ μὴ θεωρῶ τίποτα, Χριστέ μου, ἀνώτερο ἀπὸ ἐσένα· ἀπὸ ἐσένα ἔρχονται ὅλα καὶ ἡ δύναμη τῶν φαρμάκων.

Νά, τὸ θερμὸ λουτρό. Ἔχω τὴν κολυμπήθρα.

Ἀλλὰ ποῦ εἶναι ὁ ἄγγελος; Ἔλα, ἑτοίμασε τὸ νερό.

Ἂν ὄχι, ἐσύ, Κύριε, πὲς καὶ θὰ στηλωθῶ.

Εἶμαι τραυματισμένος· ἔχω ἕνα ἀγκάθι νὰ φοβοῦμαι τὸ Θεό.

Ξέρω ὅτι εὐεργετήθηκα. Ἀλλὰ σταμάτα τὴν ἀρρώστια.

Ἂν ἐσὺ δὲ θέλεις, δῶσε μου καρτερία νὰ τὴν ὑποφέρω.

Εἶμαι, Χριστέ μου, σ᾽ ἀμηχανία, τί νὰ κάνω;

Εἶσαι κριτής, ναί, δίκαιος ἀλλὰ καὶ πράος.

Ποῦ εἶναι ἡ καλοσύνη σου ἢ ἐμένα μόνο λησμόνησες;

Μὲ πέταξε κάτω, συντρίβοντάς μὲ ὁ Σατανὰς

κι ἐσὺ μὲ παρέδωσες στὸ κακό. Γιὰ ποιό λόγο;

Δὲν ἐλπίζομε πὼς θὰ πατήσομε ἐπάνω σὲ σκορπιούς;

Πόθος Θανάτου - ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΛΑ΄

Πόθος Θανάτου

Διπλὰ ἔμαθα διπλὰ ξεγελασμένος.

Δίκαιο ἂν εἴχατε, ὁ Θεὸς μαζί σας.

Δὲ σᾶς παρακαλῶ καθόλου ἀκόμα κι ἔτσι.

Μὰ ἔχω τελειώσει, οἱ συμφορές μου ἂς πάψουν.

Ἀπ᾽ τὰ παρόντα οὔτ᾽ ἕνα δὲ μοῦ λείπει·

πλοῦτος καὶ φτώχεια καὶ χαρὰ καὶ λύπες,

δόξα καὶ καταφρόνια, ἐχθροὶ καὶ φίλοι·

ὥρα νὰ δοκιμάσω ὅσα προσμένω.

Τέλειωσε ὁ λόγος· τόλμησα καὶ σὺ ἄκουσέ τον.

Τί μ᾽ ἔπλασες, μηδέν, Χριστέ μου, ἂν εἶμαι;

Κι ἂν μὲ τιμᾶς, πῶς συμφορὲς μὲ δέρνουν τόσες;

ΛΑ΄.

Ὕμνος στὸ Θεό - ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

29. Ὕμνος στὸ Θεό

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Ὢ πέρ’ ἀπ’ ὅλα, πῶς ἀλλιῶς, κάνει γιὰ νὰ Σὲ ψάλλω;

Πῶς λόγος ν’ ἀνυμνήσει ἐσέ, ποὺ δὲ σὲ λέει ὁ λόγος κι ὁ νοῦς πῶς νὰ σὲ στοχαστεῖ, ποὺ νοῦς δὲ σὲ χωράει;

Μόνος ἐσὺ δὲ λέγεσαι, δικὰ Σοῦ τα ὅσα λέμε, ἄγνωστος μένεις, μόνο Ἐσύ, ποὺ γέννησες τὴ γνώση.

Ὅσα μιλοῦν σ’ ὑμνολογοῦν κι ὅσα ἄφωνα σὲ ψάλλουν.

Τὰ πάντα λὲν τὴ δόξα σου ἔχουν δὲν ἔχουν σκέψη.

Ἕνας ὁ πόθος τοῦ παντός, στὴν πλάση μιὰ ἡ λαχτάρα κι εἶναι γιὰ σένα. Ὅλα σὲ σὲ προσεύχονται, τὰ πάντα γρικώντας τὸ μυστήριο σου ἆσμα βουβὸ σοῦ μέλπουν.

Τὰ πάντα ἐντὸς στὸν ἕνα ἐσὲ κι ὅλα σὲ σένα ὁδεύουν, σκοπὸς τῶν ὅλων ἕνας σύ, τὰ πάντα καὶ κανένας οὔτ᾽ ἕνας - Μυριονόματε, πῶς νὰ σὲ πώ; - κι οὔτ’ ὅλα.

Τὸ δόξασμά σου ἀδύνατο. Στὸ συγνεφένιο πέπλο ποιὸς νοῦς οὐρανογέννητος θὰ μπεῖ; Συμπάθησέ με…

Ὢ πέρ’ ἀπ᾽ ὅλα, πῶς ἀλλιῶς κάνει γιὰ νὰ σὲ ψάλλω;

ΚΘ΄. Ὕμνος εἰς Θεόν.

Ὦ πάντων ἐπέκεινα τί γὰρ θέμις ἄλλο σε μέλπειν;

Πῶς λόγος ὑμνήσει σε; σὺ γὰρ λόγῳ οὐδενὶ ῥητόν.

Οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς - ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ

ΙΣΤ΄

Οἱ δρόμοι τῆς ζωῆς

ΠΗΓΗ :ΕΔΩ

Ποιὸς κι ἀπὸ ποῦ ἦρθα στὴ ζωή; Κι ἡ γῆ σὰν μὲ σκεπάσει κι ἀναστηθῶ, ποιὸς θὲ νὰ βγῶ ἀπὸ τὴ σκόνη πάλι;

Ποῦ θὰ μὲ πάει ὁ μέγας Θεός; Θὰ μὲ γλιτώσει τάχα, ἀφοῦ μ᾽ ἀνάστησε ἀπὸ δῶ, σὲ γαληνὸ λιμάνι;

Πολλὲς οἱ στράτες τῆς ζωῆς οἱ πολυπαθιασμένες

καὶ κάθε μιὰ φορτώνεται μὲ τὰ δικά της πάθη.

Καλὸ δὲν ἔχει ὁ ἄνθρωπος κακὸ ποὺ νὰ μὴν κρύβει

καὶ μόνο ἂς ἦταν τὰ πικρὰ νὰ μὴ νικοῦνε τόσο.

Ὁ πλοῦτος φίλος ἄπιστος, κι ὁ θρόνος μάταιη δόξα

βάρος τὸ νὰ σὲ κυβερνοῦν κι εἶναι πεδούκλι ἡ φτώχεια.

Ἡ ὀμορφιὰ μιὰν ἀστραπὴ μὲ λίγη χάρη, ἡ νιότη

τοῦ χρόνου κόχλασμα, πικρὸ τέλος τοῦ βίου τὰ γέρα.

Εἶναι τὰ λόγια φτερωτὰ κι ἡ δόξα ἀέρας, αἷμα

ποὺ πάλιωσ᾽ οἱ εὐγενεῖς, ἡ ὁρμή, καὶ τ᾽ ἄγριου κάπρου.

Τὰ πλούτη προσβολὴ γεννοῦν, δεσμὸς ὁ γάμος κι εἶναι σκληρὴ φροντίδα τὰ παιδιὰ κι ἡ ἀτεκνία ἀρρώστια.

Διδασκαλεῖα οἱ ἀγορὲς κακίας· ἡ ἠρεμία εἶν᾽ ἀπραξία· τῶν ταπεινῶν εἶναι καὶ κάθε τέχνη.

Πικρὸ τὸ ξένο τὸ ψωμί. Μόχθος τὴ γῆ νὰ ὀργώνεις.

Κι οἱ πιὸ πολλοὶ θαλασσινοὶ στὸν ἅδη ταξιδεύουν.

Γκρεμὸς γιὰ σὲ ἡ πατρίδα σου κι ἡ ξενιτιὰ ντροπή σου.

Ὅλα τὰ ἐδῶ γιὰ τοὺς θνητούς, κόπος· κι ὅλα γιὰ γέλια, ἄχνη, ἴσκιος, φαντασία, δροσιά, πνοή, φτερὸ κι ὁμίχλη, ὄνειρο, κύματα, ροή, στὸ πέλαο αὐλάκι, σκόνη.

Κύκλος ποὺ ἀδιάκοπα γυρνᾶ, κυλώντας ὅμοια πάντα· μιὰ στέκεται, μιὰ προχωρεῖ, σπάζει καὶ πάλι σμίγει ὧρες καὶ μέρες καὶ νυχτιές, θάνατοι, πόνοι, λύπες μ᾽ ἀρρώστιες ἀλλὰ καὶ χαρές, κακοτυχιὲς καὶ τύχες.

Κι αὐτὸ ἡ σοφία σου τ᾽ ὅρισε, Πατέρα Λόγε, νά᾽ ναι ὅλα ἄστατα γιὰ νά ᾽χομε τοῦ ἀκίνητου τὸν πόθο.

Πόσα μὲ τὰ φτερὰ τοῦ νοῦ μὲ κύκλωσαν παλιὰ ὅσα κι ὅσα καινούργια· ἀπ᾽ τοὺς θνητοὺς πιὸ ἀδύναμο δὲν ἔχει.

Ἡ ἀρχὴ γιὰ ὅλους μας εἶναι ὁ ἴδιος πηλός - Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου

ΚΣΤ΄

Σὲ δύστροπο εὐγενή

ΠΗΓΗ : ΕΔΩ

Κάποιος, ἐξώλης καὶ προώλης, μ᾽ ἀπὸ καλὴ γενιὰ σὲ κάποιον ποὺ ἡ ρίζα του δὲν ἦταν ἀπὸ εὐγενεῖς, ἀπὸ ἐξαίρετους ὅμως, πρόβαλε τοὺς προγόνους του. Γέλασε αὐτὸς πολὺ ἤρεμα κι εἶπε ἕνα λόγο ἀξιομνημόνευτο: «Ἡ γενιά μου ναί, εἶναι ντροπὴ γιὰ μένα, σὺ ὅμως εἶσαι ντροπὴ τῆς γενιᾶς σου».Φύλαγέ το τοῦτο, γιὰ νὰ μὴ βάλεις τίποτα μπροστὰ ἀπὸ τὴν ἀρετή. Ἂν κορόϊδευε τὴν ἀσχήμια σου ἢ τα χνῶτα σου κάποιος, θὰ τοῦ ἔλεγες «ὁ πάτερας μου ἦταν ὡραῖος ἢ εὐωδιαστός»;Κι ἂν σὲ κορόϊδευαν σὰν δειλὸ καὶ ἄνανδρο θὰ ἔλεγες «οἱ πρόγονοί μου κέρδισαν πολλὰ ὀλυμπιακὰ βραβεῖα»;Ἔτσι κι ἂν σὲ ἀποδεικνύει κάποιος κακὸ κι ἀνόητο,μὴ μοῦ ἀναφέρεις τὸν πατέρα σου οὔτε τοὺς πεθαμένους.Εἶχε κάποιος μιὰ κιθάρα χρυσοκάρφωτη καὶ τὴν ἔπαιζε φριχτὰ κι ἕνας ἄλλος ἀπὸ μιὰ τυχαία ἔβγαζε μελωδία εὐγενική.Ἀπ᾽ αὐτούς, χρυσέ μου, ποιὸς ἦταν καλύτερος κιθαριστής;Ἀσφαλῶς ὅποιος μὲ τεχνικὰ κιθαρίσματα ἀποδίδει τὴν ἁρμονία.Σύ, ὅμως, γεννήθηκες ἀπὸ χρυσοῦς πατέρες, ὅπως λένε, ὁ ἴδιος ὅμως δὲν εἶσαι καλός· κι ἔρχεσαι τώρα καὶ μεγαλοπιάνεσαι.Αὐτὴ εἶναι ἡ λαμπρὴ γενιά σου, παμπάλαιοι νεκροί, φαντασίες παραμυθιῶν καὶ γραΐδια;Ἀστειεύεσαι. Ἐγὼ μόνο ἐσένα βλέπω, ἂν εἶσαι δίκαιος ἢ κακός. Ἡ ἀρχὴ γιὰ ὅλους μας εἶναι ὁ ἴδιος πηλός.Ὅλοι ἔχομε τὸ ἴδιο πετσί, μετεωριζόμαστε φουσκωμένοι ἀπὸ τὰ πλούτη καὶ τὴ δόξα καὶ τὴ μεγάλη πατρίδα μας.Τί τὰ θέλω αὐτὰ τὰ περιττά, πατέρα καὶ γενιά;

Μ᾽ ἂν ὄμορφη δὲν ἔχεις γεννηθεῖ, τὴν ἄλλη ν᾽ ἀποφεύγεις ντροπή, τὴν ὀμορφιὰ νὰ πλάθεις μὲ τὰ χέρια σου.

ΚΘ΄

Ἐναντίον τῶν γυναικῶν ποὺ καλλωπίζονται

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ

ΠΗΓΗ:ΕΔΩ

Μὲ ψεύτικες πλεξοῦδες τὰ κεφάλια μὴν πυργώνετε, γυναῖκες, τσακίζοντας τοὺς μαλακοὺς τραχήλους πάνω στοὺς σκοπέλους.

Καὶ μὴν ἀλείβετε τὶς θεϊκὲς μορφὲς μ᾽ ἄσχημα χρώματα, ἔτσι ποὺ νὰ μὴν ἔχετε πιὰ πρόσωπο μὰ προσωπεῖο.

Οὔτε κεφάλι ξέσκεπο στὸν ἄντρα εἶναι σωστὸ ἡ γυναίκα νὰ δείχνει οὔτε πλεξοῦδες μὲ χρυσόνημα δεμένες ἢ καὶ μαλλιὰ στοὺς ὤμους της χυμένα δῶθε κεῖθε,- μαλλιὰ μαινάδας ποὺ σκιρτοῦν σὲ αὔρα ἁπαλά· οὔτε καὶ στὴν κορφὴ λοφίο νὰ φτιάχνει περικεφαλαίας, βίγλα ποὺ ἀστράφτει γιὰ τοὺς ἄντρες ἀπὸ πέρα· οὔτε μαλλιὰ ποὺ σὰν λινάρι ἁπαλὸ γιαλίζουν κρυφὰ καὶ φανερά, στὸ μέτωπο στρωμένα, φλόγες ξανθὲς πετοῦν ὅσα τὴν μπόλια ξέφυγαν, ὥστε χεριοῦ ποὺ κόπιασε νὰ φαίνονται ἔργα, ὅταν τὸν ποὺ δὲ βλέπει δάσκαλο, ἄπνοη εἰκόνα στήνοντας μορφῆς, τὴν ὀμορφιὰ ἀπὸ κεῖ ἀντιγράφεις.

Ἡ φύση ἂν σοῦ ᾽δωσε ὀμορφιὰ μ᾽ ἀλοιφὲς μὴν τὴν κρύβεις ἀλλὰ γιὰ τοὺς δικούς σας ἄνδρες μόνο καθαρὴ κρατῆστε την, καὶ πόθου βλέμματα μὴ ρίχνετε σὲ ξένο γιατί τ᾽ ἀνόσια μάτια ἀκολουθεῖ ἡ ψυχή.

Μ᾽ ἂν ὄμορφη δὲν ἔχεις γεννηθεῖ, τὴν ἄλλη ν᾽ ἀποφεύγεις ντροπή, τὴν ὀμορφιὰ νὰ πλάθεις μὲ τὰ χέρια σου.

Τὴν ὀμορφιὰ ποὺ δίνει ἡ γῆ, κι ἀγοράζουν οἱ κοινὲς γυναῖκες, ποὺ γιὰ λίγες δεκάρες μοναχὰ πουλιοῦνται.

Τὴν ὀμορφιὰ ποὺ ὅταν πλυθεῖ χάμω κυλᾶ κι οὔτε στὸ γέλιο δὲ μένει, ὅταν τὰ μάγουλα χαλαρώνει ἡ χαρὰ καὶ τῶν δακρύων τ᾽ αὐλάκια τ᾽ ἀσχημίζουν κι ἀπ᾽ τοῦ φόβου τὸν ἱδρῶτα καὶ μὲ σταγόνες λίγες λιώνει.

Καὶ αὐτὰ ποὺ ἔλαμπαν πρῶτα μάγουλα χαριτωμένα ἀπὸ χαρὰ μεγάλη, αἰφνίδια μὲ διπλὸ φάνηκαν χρῶμα σκοῦρα, χιονάτα. Ὦ μελαχροινή, ροδομάγουλη, πῶς μπορεῖς νά ᾽χεις ὁμορφιὰ ποὺ προδίνεται;

Ἀκουμπάει ὁ Θεὸς στοὺς ἅγιους καὶ ἀναπαύεται, ὅμως στὸν Θεὸ οἱ ἅγιοι ζοῦν καὶ κινοῦνται βαδίζοντας στὸ Φῶς ὅπως ἐπάνω σ’ ἔδαφος.

Ἀκουμπάει ὁ Θεὸς στοὺς ἅγιους καὶ ἀναπαύεται, ὅμως στὸν Θεὸ οἱ ἅγιοι ζοῦν καὶ κινοῦνται βαδίζοντας στὸ Φῶς ὅπως ἐπάνω σ’ ἔδαφος.

***

Εἰ γάρ καί ἐπαναπαύεται Θεός ἐν τοῖς ἁγίοις,

ἀλλ᾿ ἐν Θεῷ οἱ ἅγιοι ζῶσί τε καί κινοῦνται,

βαδίζοντες ἐν τῷ φωτί ὥσπερ ἐπί ἐδάφους.

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, Ύμνος ΚΖ΄

Μνήμη του οσίου και θεοφόρου πατρός ημών ΣΥΜΕΩΝ τον Νέου Θεολόγου.

Περί της Αναστάσεως του Χριστού

ΚΖ’. Ὁποῖον δεῖ εἶναι τόν μοναχόν καί τίς ἡ ἐργασία καί τίς ἡ τούτου προκοπή καί ἀνάβασις.

Παλάτι ἐργάσου

Στίχοι ποὺ δείχνουν ἔρωτα πρὸς τὸν Θεό

Περί μετανοίας

Εὐχαριστία πρὸς τὸν Θεόν

Ὤ ξένου πάντῃ θαύματος καί ἀφράστου!

https://wra9.blogspot.com/2020/10/blog-post_37.html

Ποιός ν᾽ ἀντέξει τὸ βάρος ἔστω μιᾶς μέρας; Σὲ ποιὸν ν᾽ ἀποταθῶ, μὲ τόσα δεινὰ φορτωμένος;

ΠΟΙΗΜΑ ΞΘ΄

[Δέησις πρὸς τὸν Χριστόν]

Δάσκαλε, μὲ περιζώνει τρικυμία φοβερή.

Πνίγεται -τρέξε!- ὁ μαθητής σου.

Μὲ μιά σου λέξη, θὰ πάψει ὁ χαλασμός.

Ποῦ εἶσαι; Ναί, θὰ σ᾽ τὸ πῶ: Μὴν μὲ πιέζεις,

θὰ συντριβῶ κάτω ἀπ᾽ τὸ βάρος τῆς πίκρας.

Ἐλέησες πολλούς, πολὺ χειρότερους

ἀπὸ μένα. Μὴν εἶσαι ἀκριβοδίκαιος μαζί μου.

Βγάλε μου κάτι στὴν ζυγαριά· βγάλε μου

κάτι - ἔστω λίγο. Ποιός ν᾽ ἀντέξει τὸ βάρος

ἔστω μιᾶς μέρας; Σὲ ποιὸν ν᾽ ἀποταθῶ,

μὲ τόσα δεινὰ φορτωμένος;

ΞΘ΄.

Δέησις πρὸς τὸν Χριστόν.

Ὦ Θεία Ἀγάπη

πηγή:εδώ

Ἅγιος Νεκτάριος

Ὦ Θεία Ἀγάπη

Ὦ Θεία Ἀγάπη, ἐλθέ, ἱκετεύω,

ἐξ ὅλης ψυχῆς μου καὶ μέσης καρδίας,

καὶ σκήνωμα θεῖον, Χριστέ, ποίησόν με

καὶ πάσης κηλῖδος, ὦ καθάρισόν με.

Ὦ Θεία Ἀγάπη, ἀγάπης ἐνθέου

τὴν Σὲ ἐκζητοῦσαν ψυχὴν ἔμπλησόν μου

καὶ ἔρωτα θεῖον, Ὦ Θεία Ἀγάπη,

θερμῶς ἱκετεύω, τῷ δούλῳ Σου δός μοι.

Εἰς τὸν ὀψοποιόν - ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΗ

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΗ,

ιδρυτή της μονής Στουδίου στην Πόλη (9ος αι.)

Σένα, τον μάγειρα, παιδί μου, ποιος δε στεφανώνει

με τόσο κόπο που υποφέρεις κάθε μέρα·

βαριά η δουλειά σου, μα ο μισθός μεγάλος

παλεύεις με μουτζούρες και τα κρίματά σου καθαρίζεις,

σε κατακαίει η φωτιά, μα όχι η φωτιά της Κρίσης·

Παλάτι ἐργάσου

Παλάτι ἐργάσου

ΠΑΛΑΤΙ τὸ σπίτι ἐργάσου τῆς ψυχῆς σου

νὰ ζήσει ἐκεῖ ὁ Χριστὸς παντοῦ βασιλεύοντας. …

Κι ἂς μονάζει, ὅποιος ἑνώθηκε μὲ τὸν Θεό, δὲν εἶναι μόνος,

ἂς κάθεται στὴν ἔρημο, ἂς εἶναι σὲ σπηλιά!

Ἂν δὲν συνάντησε Αὐτόν, τὸν ἴδιο, ἂν δὲν γνώρισε,

Ὁλόκληρον Αὐτόν, ποὺ πῆρε σάρκα, τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ

ἂν δὲν ἔλαβε – μοναχὸς δὲν ἔχει γίνει, ἀλίμονο, καθόλου.

Καὶ εἶναι αὐτὸς πραγματικὰ μόνος : ἀπ’ τὸν Θεὸ ἔχει χωριστεῖ -

καὶ μεῖς, καθένας χωρισμένος σίγουρα,

ἀπ’ τοὺς ἀνθρώπους ὅλους, ὁπωσδήποτε,

εἴμαστε ὅλοι ὀρφανοί, ἀποκομμένοι.

Ἡ συγκατοίκηση - ἂς μοιάζει - δὲν εἶναι ἕνωσή μας

ἡ ἀνάμιξή μας, ὁ ἕνας μὲ τὸν ἄλλο ὅπου μαζεύονται πολλοί :

εἴμαστε ὅλοι χωρισμένοι ἀπ’ ὅλους, στὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα.

Ἀλήθεια αὐτό, ὁ θάνατος ἀπόδειξη.

Καθένα μας τὸν ἀποκόβει ἀπὸ φίλους καὶ συγγενεῖς

μέσα μας κάνει καὶ ξεχνᾶμε ὅλους, ποὺ τώρα ἀγαπᾶμε.

Καὶ νύχτα, ὕπνος, πράξεις βιωτικές,

τοὺς πολλούς, τὴν ἕνωσή μας, δὲν διαλύουν;