Ἐκ τῶν κρυφίων μου καθάρισόν με....

«Στὴν ἀρχὴ τῆς ὑπακοῆς μου (σ.ἡμ. ὅταν ἦταν Δόκιμος), ὡς προσφοράρης, μᾶς διηγεῖτο, ἔτυχε ν᾿ ἀκούσω ἄθελα αἰσχρὲς συζητήσεις ἀπὸ κάποια παρέα παιδιῶν.

῞Οταν λοιπὸν ἀργὰ τὸ ἀπόγευμα ἔπεσα νὰ ξεκουρασθῶ, ἦρθαν στὴν μνήμη μου ὅσα ἄκουσα.᾿Επειδὴ ἤμουν ἀκόμη ἄπειρος στὴν πνευματικὴ ζωή, δὲν ἀπεμάκρυνα ἀμέσως αὐτὲς τὶς σκέψεις.

᾿Ενῶ τὶς συλλογιζόμουν, ἀποροῦσα πῶς συμβαίνει οἱ ἄνθρωποι ν᾿ ἁμαρτάνουν καὶ ποιὰ εὐχαρίστησι νιώθουν στὶς σαρκικὲς ἁμαρτίες.

Τέτοιοι λογισμοί, ὅλο καὶ περισσότερο μὲ ἀπασχολοῦσαν καὶ δὲν μποροῦσα μὲ κανένα τρόπο ν᾿ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν κυριαρχία τους.

Ξαφνικὰ χτύπησαν τὴν πόρτα τοῦ κελλιοῦ μου καὶ μὲ φώναξαν στὴν ὑπακοή. Πῆγα χωρὶς ἀργοπορία καὶ ἄρχισα τὴν δουλειὰ πρόθυμα. Συγχρόνως προσευχόμουν.

Καὶ νά, οἱ λογισμοὶ ποὺ τόσο μὲ βασάνιζαν προηγουμένως, τώρα ἐξαφανίσθηκαν. Τοὺς ξέχασα ἐντελῶς. ᾿Εργάσθηκα ἀρκετὲς ὧρες μέχρι τὰ μεσάνυχτα. ῎Εκανα τὸν Κανόνα μου καὶ ἀποκοιμήθηκα.

Πρωὶ-πρωὶ μὲ φώναξαν νὰ πάω στὸν ῾Ηγούμενο. ᾿Εκεῖνος μὲ ὡδήγησε στὸ γραφεῖο του.

Δύο ἄγγελοι πού πετοῦσαν ἀπό τήν Ἀνατολή κρατοῦσαν τό Θεῖο Βρέφος στά χέρια τους!

ΣΤΑΡΕΤΣ ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ ΤΗΣ ΛΑΒΡΑΣ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ

~ Ήταν παραμονές του νέου έτους……………… Είχε προσηλωμένο το πνεύμα του με ευσεβή ενατένιση στον νηπιάσαντα Θεό, «τον οκταήμερον κατά την Μητέρα, τον άναρχον κατά τον Πατέρα».

Συλλογιζόταν πόσο χαριτωμένος θα ήταν ο μικρός Ιησούς, «υπέρ πάντας τους υιούς των ανθρώπων».

Με αυτές τις άγιες σκέψεις βυθίστηκε σε απαλό ύπνο, και να ! δύο άγγελοι που πετούσαν από την ανατολή, κρατούσαν το θείο Βρέφος στα χέρια. Κατέβηκαν και τον άφησαν μπροστά στον κατάπληκτο στάρετς.

Τό κακό μεταδίδεται τόσο εὔκολα, ὅσο μιά κολλητική ἀρρώστια

Στάρετς Παρθένιος της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου

 Το κακό μεταδίδεται τόσο εύκολα, όσο μιά κολλητική αρρώστια. Άν συναναστρέφεσαι συχνά με ανθρώπους που φλυαρούν, που συκοφαντούν, που αγαπούν τα κοσμικά πράγματα, τότε και σύ χωρίς να το καταλάβεις, θα πέσεις στα ίδια πάθη.