Ἐξώφυλλο τοῦ Γαλλικοῦ περιοδικοῦ ‘’Le Petit Journal’’(1912) καί ὁ Τοῦρκος αἰχμάλωτος

 

Εξώφυλλο του Γαλλικού περιοδικού ‘’Le Petit Journal’’ που εκδόθηκε την 17-11-1912, και είναι αφιερωμένο σε ένα γεγονός που είχε προκαλέσει αλγεινή εντύπωση σε όλη την Ευρώπη και όχι μόνο, όπου το εξώφυλλο αποτυπώνει το όλο αυτό γεγονός όσο μπορεί πιο ρεαλιστικά, όταν φανατικός Τούρκος αιχμάλωτος ενώ νοσηλεύονταν στο νοσοκομείο της Ελασσόνας μετά το τέλος της ομώνυμης Μάχης τον Οκτώβριο του 1912, και ενώ τύγχανε της αμέριστης ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης από τους Έλληνες ιατρούς, τόσο ο ίδιος, όσο και οι άλλοι συνάδελφοί του, αυτός δεν δίστασε να σκοτώσει τον ίδιο τον θεράποντα ιατρό του 

Οἱ κίνδυνοι τοῦ φανατισμοῦ καί ἡ ἱστορική παραμόρφωση.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 16η Ιανουαρίου 2020

ΟΙ ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΤΟΥ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ

Ένα από τα πλέον εκφυλιστικά φαινόμενα στην τραγική εποχή μας είναι και η ομογενοποίηση των πάντων. Για την μοντέρνα διανόηση δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, όλα είναι ένα, σύμφωνα με το «δόγμα» της «Νέας Υδροχοϊκής Εποχής»: «Εν το παν». Με βάση αυτή την οπτική θεώρηση, δεν υπάρχει διάκριση μεταξύ καλού και κακού, αλλά διαφορετικά «προσωπεία» του ιδίου πράγματος. Αυτή η νοοτροπία είναι ακόμη πιο εμφανής στον πνευματικό και θρησκευτικό τομέα, όπου βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη μια γιγαντιαία προσπάθεια, παγκοσμίων διαστάσεων, να ομογενοποιηθούν όλα τα σύγχρονα πνευματικά ρεύματα και κυρίως οι θρησκευτικές πίστεις. Με αφετηρία το βασικό αξίωμα- δόγμα ότι όλες οι θρησκείες έχουν σπέρματα της αλήθειας, οφείλουν όλες να αλληλοπεριχωρηθούν και να συγκλίνουν στον ίδιο στόχο, την προσέγγιση του «ενός θείου», με διαφορετικούς τρόπους. Πρόκειται για το σύγχρονο φαινόμενο του θρησκευτικού συγκρητισμού, το οποίο εφεύρε και προωθεί πυρετωδώς ο παγκόσμιος Οικουμενισμός.

Φυσικά δεν είναι μόνο τα «θετικά» στοιχεία των θρησκειών, τα οποία τις ομογενοποιούν, αλλά και τα αρνητικά τους, όπως το εγκληματικό παρελθόν τους. Βλέπουμε πολλούς να αναφέρονται συλλήβδην στο φαινόμενο των θρησκειών, ως αρνητικό παράγοντα του ατομικού και κοινωνικού βίου των ανθρώπων, οι οποίες μόνο κακά συσσώρευσαν στην ανθρωπότητα, προκαλώντας μίση, διχόνοιες, φανατισμούς, πολέμους και γενοκτονίες. Το δυστύχημα είναι ότι από αυτόν τον κυκεώνα δεν εξαιρέθηκε η Ορθόδοξη Εκκλησία του Χριστού, η οποία υποβιβάστηκε στο επίπεδο της «χριστιανικής θρησκείας» και «τσουβαλιάστηκε» με τις θρησκείες του κόσμου. Μάλιστα, με απλουστεύσεις και παραποιήσεις της ιστορικής πραγματικότητος, παρουσιάστηκε ως ένα ολέθριο σύμπτωμα στην ιστορία της ανθρωπότητος, η οποία ευθύνεται για «εγκληματικές ενέργειες» και για την «πολιτισμική καταστροφή» του ειδωλολατρικού παρελθόντος. Είναι πολλοί εκείνοι, οι οποίοι θεωρούν την δισχιλιόχρονη ιστορική πορεία του Χριστιανισμού ως την κύρια αιτία της διαχρονικής κακοδαιμονίας του κόσμου τους τελευταίους είκοσι αιώνες!

π. Σάββας Ἁγιορείτης - «Τό νά λές τήν ἀλήθεια εἶναι φανατισμός;»

 Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα του Αγιορείτου.

.... Εἶναι λάθος αὐτό, πού λένε κάποιοι σήμερα, ὅτι «δέν πρέπει νά μιλᾶς στούς ἀλλόθρησκους γιά τόν Χριστό, διότι εἶναι φανατισμός αὐτό». 

Τό νά λές τήν ἀλήθεια εἶναι φανατισμός; Τό νά πεῖς στούς μουσουλμάνους ὅτι «εἶστε λάθος κύριοι, εἶστε στήν πλάνη, προσκυνᾶτε τόν ἔξω ἀπό ἐδῶ», αὐτό εἶναι φανατισμός; 

Θά πρέπει, λένε κάποιοι, νά τόν ἀφήσεις ὅπως εἶναι, νά μήν θέλεις νά τόν ἀλλάξεις. 

Αὐτά εἶναι τά διδάγματα τῆς νέας ἐποχῆς. Εἶναι ὅμως τελείως λάθος. Αὐτό δέν ἔχει ἀγάπη.

Τότε καί οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι δέν θά ἔπρεπε νά κηρύξουν στούς εἰδωλολάτρες, γιά νά μήν θεωρηθοῦν φανατικοί, γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τίς ἄλλες θρησκεῖες, γιά νά μήν τούς κατηγορήσουν ὡς φανατικούς, ταλιμπάν, μουτζαχεντίν, κολλημένους, μεσαιωνικούς κ.λ.π., γιά νά μήν τούς ποῦν ὅτι δέν σέβονται τήν διαφορετικότητα τοῦ ἄλλου κ.λ.π.

«Καλύτερα νὰ μὴν φτιάξετε τέμενος…… Τὰ τεμένη στὶς δυτικὲς χῶρες μετατρέπονται πολὺ συχνὰ σὲ κέντρα διασπορᾶς μίσους καὶ στρατολογήσεως τρομοκρατῶν.»

Εἶναι πολὺ ἀξιοπρόσεκτα τὰ ὅσα ἔγραψε ὁ δημοσιογράφος Ἠλίας Μαγκλίνης στὴν «Καθημερινὴ» τῆς 20ῆς Ὀκτωβρίου 2015. Ὁ κ. Μαγκλίνης ἀναφέρει τὸν διάλογο ποὺ εἶχε μὲ τὸν Αἰγύπτιο μουσουλμάνο Σέϊφ. Ὁ Σέϊφ, ποὺ εἶναι ἐκδότης, ἀγαπᾶ τὰ βιβλία, γνωρίζει καλὰ τὴ διεθνὴ λογοτεχνία, μιλᾶ ἄριστα Ἀγγλικὰ καὶ Γερμανικὰ καὶ καταλαβαίνει τὰ Γαλλικά, γνωρίσθηκε δὲ μὲ τὸν Ἕλληνα δημοσιογράφο στὴν Ἔκθεση Βιβλίου στὴ Φρανκφούρτη ποὺ ἔγινε στὰ μέσα Ὀκτωβρίου.

    Ἀναφέρει ὁ κ. Μαγκλίνης: «Στὸ τρένο ἀπ’ τὸ Βισμπάντεν στὴ Φρανκφούρτη καθισμένοι πλάϊ - πλάϊ τοῦ μιλῶ γιὰ ἕναν Πακιστανό, τὸν Σαχίντ, ἕναν εὐγενέστατο τυπάκο, ποὺ σπούδαζε βιοϊατρικὲς ἐπιστῆμες, μὲ τὸν ὁποῖο ὅμως, ὅταν ἡ κουβέντα πῆγε στὸν Σαλμὰν Ρουσντί, δοκίμασα μιὰ δυσάρεστη ἔκπληξη». Γιὰ ὅσους δὲν γνωρίζουν, ὁ Σαλμὰν Ρουσντὶ εἶναι ἰνδικῆς καταγωγῆς καὶ ἔγραψε τὸ βιβλίο «Σατανικοὶ στίχοι» μὲ ἀναφορὲς στὸν Μωάμεθ ἀπὸ τὸ Κοράνι.

Ὁ ἐνθουσιασμός καί ὁ φανατισμός

Και ο ενθουσιασμός είναι φλόγα, και ο φανα­τισμός είναι φλόγα. Όμως το πρώτο είναι φλό­γα δίχως καπνό, το δεύτερο είναι κάψιμο με καπνό.

Ο ενθουσιασμός σημαίνει: ολόκληρος ο άνθρωπος συγκεντρωμένος και καθοδηγημένος προς μία κατεύθυνση και ένα στόχο. Όταν ο νους κρίνει και η καρδιά αγαπήσει και η ψυχή επιθυμήσει, τότε ο άνθρωπος ενώνεται και ως μία δύναμη ξεκινάει το μεγάλο έργο. Και ο συγκεντρωμένος και ενωμένος άνθρωπος είναι μεγάλη δύναμη σ’ αυτόν τον κόσμο, πράγματι μεγαλύτερη απ’ ό,τι και ο ίδιος το νομίζει για τον εαυτό του.

Ο ενθουσιασμένος είναι φιλάνθρωπος.

Τό ὄπιο τοῦ λαοῦ

ΤΟ ΟΠΙΟ ΤΟΥ ΛΑΟΥ

Απόστολος Παπαδημητρίου

               Το ποδόσφαιρο είναι άθλημα συναρπαστικό. Επαληθεύεται αυτό από το πλήθος που παρακολουθεί τους αγώνες εθνικούς και διεθνείς. Ως ομαδικό άθλημα σαφώς υπερτερεί από την αντισφαίριση επί εδάφους, άθλημα που επιχειρούν να καθιερώσουν ευρύτερα οι οικονομικά ισχυροί χωρίς όμως επιτυχία.

               Μεγάλωσα απέναντι από ποδοσφαιρικό γήπεδο επαρχιακής πόλης. Εκείνα τα πρώτα μετεμφυλιοπολεμικά έτη όλα ήταν δύσκολα αλλά συνάμα συναρπαστικά. Παιδιά εμείς μοιραζόμασταν το ίδιο γήπεδο, στο οποίο κατά Κυριακή αγωνιζόταν η τοπική ομάδα. Παρακολουθούσαμε τις προπονήσεις της με προπονητή κάποιον που προσφερόταν εθελοντικά να εξασκεί τους παίκτες. Κι εκείνοι φορούσαν τις στολές τους αφήνοντας κατά γης τα ρούχα τους. Μην είχαν τάχα κάτι στις τσέπες τους, για να το κλέψουν; Κι όταν νικούσαν τους αντιπάλους ένα πιάτο φαγητού ή ένα γλύκισμα ήταν η αμοιβή τους. Γι’ αυτό όμως κατέβαλλαν όλες τους τις δυνάμεις, όπως και εμείς οι μικροί αντιμετωπίζοντας, στην έδρα μας πάντοτε, τους συνομηλίκους μας των άλλων γειτονιών. Υπήρχε όμως κάτι που δεν μου άρεζε στην όλη ατμόσφαιρα.

Ἐνθουσιασμός καί φανατισμός (Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης)

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ ἄνθρωποι δὲν εἶναι σὲ θέση νὰ δοῦν τὶς διαφορές, ποὺ ὑπάρχουν ἀνάμεσα στὸν ἐνθουσιασμὸ καὶ τὸ φανατισμό, γι᾽ αὐτὸ καὶ συχνὰ τὸν ἐνθουσιώδη τὸν χαρακτηρίζουν φανατικὸ καὶ τὸ ἀντίστροφο. Εἶναι ὅμως μεγάλη ἀδικία νὰ ταυτίζονται ἢ νὰ συγχέονται οἱ δύο αὐτὲς ἔννοιες, ἀφοῦ εἶναι ἀντίθετες. Ὁ ἐνθουσιαμὸς διακρίνει τὸν ἄνθρωπο τῶν καλῶν προθέσεων, ποὺ θέλει νὰ ὁλοκληρώσει κάποιο ἔργο ὄχι γιὰ τὸν ἑαυτό του, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἄλλους, γιὰ τὸ κοινωνικὸ σύνολο. Ἐνῶ ὁ φανατισμὸς διακρίνει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ὑπηρετεῖ ἰδιοτελεῖς σκοποὺς καὶ δὲν διστάζει συχνὰ νὰ χρησιμοποιήσει τὴ βία σὲ ἐκείνους, ποὺ τὸν ἐμποδίζουν καὶ θέλουν νὰ ματαιώσουν τὰ σχέδιά τους.