Η παλληκαριά γεννιέται άπό την εμπιστοσύνη στον Θεό

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου. Λόγοι Β΄ Μέρος Τρίτο Κεφάλαιο 3ον.1)«Νά αντιμετωπίζουμε πνευματικά τους κινδύνους »

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ή παλληκαριά γεννιέται άπό την εμπιστοσύνη στον Θεό

«Νά αντιμετωπίζουμε πνευματικά τους κινδύνους »

Στις κρίσιμες στιγμές χρειάζεται πάντα ετοιμότητα καί παλληκαριά.
Στην Κατοχή οι Ιταλοί έπαιρναν πέντε-εξι ζώα καί έρχονταν στο χωράφι μας καί τά φόρτωναν πεπόνια. Μιά φορά τους λέω: «Αυτά τά πεπόνια τά έχουμε κρατήσει γιά σπόρο· εκείνα πάρτε τα». Σηκώνει τον βούρδουλα ό Ιταλός καί μου λέει: «Το βλέπεις αυτό;».
Έπιασα καί έγώ τον βούρδουλα καί τόν κοίταζα... «Μπόνε!», τοϋ λέω. Δηλαδή «καλός!». Τάχα ότι μοϋ το έδειξε νά τοϋ πώ αν είναι όμορφος! Έσπασε ό θυμός του· γέλασε καί έφυγε! Θυμάμαι καί ένα περιστατικό τότε μέ τόν ανταρτοπόλεμο.
Πήγαν μιά φορά δύο στρατιώτες σέ ένα μποστάνι νά ζητήσουν άπό τόν νοικοκύρη νά φάνε κανένα πεπόνι, καμμιά ντομάτα. Άφησαν τά ντουφέκια τους στην άκρη καί προχώρησαν. Ό νοικοκύρης, μόλις τους είδε άπό μακριά, πήρε τό ντουφέκι νά τους χτυπήση.
Αρπάζει τότε ό ένας στρατιώτης μιά ντομάτα κόκκινη καί φωνάζει: «'Ασ' το τό όπλο, γιατί θά σοϋ τήν φυσήξω τήν χειροβομβίδα!». Αφήνει εκείνος τό όπλο καί σηκώνεται καί φεύγει!
- Τί ετοιμότητα καί παλληκαριά!
- Ένας άλλος στρατιώτης είχε κρεμάσει τήν κάπα του κάπου μακριά σέ μιά γκορτσιά[1]. Σέ λίγο κατέβηκε ένας αντάρτης άπό τό βουνό καί θά τόν έπιανε. «Αρχηγέ, τί νά τόν κάνω αυτόν;», φώναξε εκείνος γυρίζοντας προς τήν κάπα.
Καί ύστερα, σάν νά τοϋ έκανε νόημα ό αρχηγός, είπε στον αντάρτη: «Φέρε τό ντουφέκι έδώ!». Τοϋ τό άρπαξε καί τόν αφόπλισε.
- Αρχηγός, Γέροντα, ήταν ή κάπα;

Αὐταπάρνηση καί πνευματική παλληκαριά (Γέροντος Παϊσίου).

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου. Λόγοι Β΄ Μέρος Τρίτο Κεφάλαιο 2ον.1)«Όσο ξεχνάμε τον εαυτό μας, τόσο μας θυμάται ό Θεός » 2)«Όσοι πεθαίνουν παλληκαρίσια, δέν πεθαίνουν»3)«Όποιος δέν υπολογίζει τον εαυτό του δέχεται Θεϊκή δύναμη»

«Όσο ξεχνάμε τον εαυτό μας, τόσο μας θυμάται ό Θεός »

Όποιος έχει θυσία καί πίστη στον Θεό, δέν ύπολογίζει τόν εαυτό του. Ό άνθρωπος, όταν δέν καλλιεργήση το πνεύμα της θυσίας, σκέφτεται μόνον τόν εαυτό του και θέλει όλοι νά θυσιάζωνται γι’ αυτόν.
Άλλα όποιος σκέφτεται μόνον τόν εαυτό του, αυτός απομονώνεται καί από τους ανθρώπους, απομονώνεται καί από τόν Θεό - διπλή απομόνωση -, οπότε δέν δέχεται θεία Χάρη.
Αυτός είναι άχρη- στος άνθρωπος. Καί νά δήτε, αυτόν πού σκέφτεται συνέχεια τόν εαυτό του, τίς δυσκολίες του κ.λπ., καί ανθρωπίνως κανείς δέν θά του συμπαρασταθη σέ μιά ανάγκη.
Καλά, θεϊκή συμπαράσταση δέν θά έχη, αλλά δέν θά έχη καί ανθρώπινη. Μετά θά προσπαθη από έδώ-άπό εκεί νά βοηθηθή.
Θά βασανίζεται δηλαδή, γιά νά βοηθηθή από ανθρώπους, άλλα βοήθεια δέν θά βρίσκη. Αντίθετα, όποιος δέν σκέφτεται τόν εαυτό του, αλλά σκέφτεται συνέχεια τους άλλους, μέ τήν καλή έννοια, αυτόν τόν σκέφτεται συνέχεια ό Θεός, καί μετά τόν σκέφτονται καί οί άλλοι. Όσο ξεχνάει τόν εαυτό του, τόσο τόν θυμάται ό Θεός.