Σύναξη Ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τῷ «ἄδειν» δηλαδή ἡ παράδοση ἀπό τόν Ἀρχάγγελο Γαβριήλ τοῦ ὕμνου «Ἄξιον Ἐστίν»

+ ήσας Γαβριήλ πριν το Xαίρε τη Kόρη,

άδεις δε και νυν, άξιόν σε υμνέειν.

H Σύναξις αύτη και εορτή του Aρχαγγέλου Γαβριήλ ηκολούθησεν εν τω Aγίω όρει του άθω, εις ένα κελλίον του Mοναστηρίου του Παντοκράτορος, επονομαζόμενον «άξιόν εστιν», εν τόπω καλουμένω άδειν. Ηκολούθησε δε, διά το εξής ρηθησόμενον θαύμα. Kατά την Σκήτιν του Πρωτάτου, την ευρισκομένην εις τας Kαρεάς, εκεί πλησίον εν τη τοποθεσία της Iεράς Mονής του Παντοκράτορος, είναι λάκκος μεγάλος, όστις έχει κελλία διάφορα. Eις ένα λοιπόν των κελλίων τούτων, επ’ ονόματι τιμώμενον της Kυρίας Θεοτόκου της Kοιμήσεως, εκατοίκει ένας Iερομόναχος γέρων και ενάρετος, μετά άλλου υποτακτικού. Eπειδή δε ήτον συνήθεια να γίνεται αγρυπνία κάθε Kυριακήν εις την ρηθείσαν Σκήτιν του Πρωτάτου, κατά το εσπέρας ενός Σαββάτου, θέλωντας να υπάγη ο προρρηθείς γέρωντας εις την αγρυπνίαν, λέγει τω μαθητή αυτού. Tέκνον, εγώ μεν, υπάγω διά να ακούσω την αγρυπνίαν, ως σύνηθες.

Σύντομος δρόμος πρός ἀπόκτηση τῶν ἀρετῶν καί ἀποχή τῶν παθῶν. Ὅσιος Πέτρος ὁ Δαμασκηνός

 Όσιος Πέτρος ο Δαμασκηνός

 Βιβλίο Πρώτο

Σύντομος δρόμος προς απόκτηση των αρετών και αποχή των παθών 

Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, γ΄τόμος

Ι.Μ. Ρουσάνου (Μετέωρα)

Τίποτε άλλο δεν σκοτίζει το νου, λέει ο Μέγας Βασίλειος, όσο η πονηρία, και τίποτε δε φωτίζει το νου, όσο η ανάγνωση στην ησυχία. Τίποτε δεν οδηγεί πιο γρήγορα στον πόνο της ψυχής, όσο η ενθύμηση του θανάτου.
Τίποτε δεν οδηγεί σε αφανή προκοπή, όσο η αυτομεμψία και το κόψιμο των θελημάτων· ούτε σε αφανή απώλεια, όσο η οίηση και η αυταρέσκεια· τίποτε δεν προξενεί την αποστροφή του Θεού και την τιμωρία του ανθρώπου, όσο ο γογγυσμός· ούτε την ευκολία στην αμαρτία, όσο η σύγχυση και η πολυλογία.
Δεν υπάρχει άλλος συντομότερος δρόμος για την απόκτηση της αρετής, από τη μόνωση και τη συγκέντρωση του νου. Ούτε για την ευγνωμοσύνη και την ευχαριστία, από τη μελέτη των δωρεών του Θεού και των δικών μας αμαρτιών. Ούτε για την αύξηση των ευεργεσιών, από τον έπαινό τους.

Ἀπόσπασμα ἀπομαγνητοφωνημένης συνομιλίας τοῦ γέροντα Παΐσιου περί αντιχρίστου, 666, ταυτοτήτων καί σφραγίσματος πού ἔγινε τό ἕτος 1992,στό κελί του "Παναγούδα" στό Ἅγιο Ὅρος.

  Ο μακαριστός Γέροντας Παΐσιος τις απόψεις του για τα αποκαλυπτικά γεγονότα των ημερών μας, τις εξέθεσε και γραπτώς στο γνωστό του κείμενο " Σημεία των Καιρών - 666 " τις εκήρυττε συχνά και παρέμεινε σταθερός και ακλόνητος μέχρι την κοίμησή του (1994).

Γέροντος Παϊσίου περί αντιχρίστου, 666, ταυτοτήτων και σφραγίσματος
Απόσπασμα απομαγνητοφωνημένης συνομιλίας του, που έγινε το έτος 1992,στο κελί του "Παναγούδα" στο Ἅγιο Ὅρος.


ΓΕΡΟΝΤΑΣ:...Μάλλον δίνομε εξετάσεις εμείς οι άνθρωποι τώρα σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια τι κάνομε ο καθένας. Και βλέπω αδιαφορία προπαντός. Να μη μάθουν οι άνθρωποι αν θα γίνει η δευτέρα παρουσία, γιατί στενοχωρούνται, δεν μπορούν να γλεντήσουν, κατάλαβες τι γίνεται; εδώ είναι...

Δέν ἔχουμε δικαίωμα νά κατακρίνουμε

«Πατρικές Συμβουλές Γέροντος ΦιλοθέουΖερβάκου»

Ἀπό τό ἡμερολόγιο τοῦ ἐκδοτικοῦ οἴκου «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ»

ἔτους 2010

Δέν ἔχουμε δικαίωμα νά κατακρίνουμε

Οἱ ἀνόητοι ἄνθρωποι ἔχουν ἁρπάσει ἀπό τόν Θεάνθρωπο Χριστό τό δικαίωμα τοῦ νά κρίνουν. Ἄφησαν τά δικά τους ἁμαρτήματα καί κατακρίνουν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, χωρίς νά αἰσθάνωνται τήν μεγάλη ἁμαρτία πού διαπράττουν... ... Ὁ Ἰούδας ἦταν μαθητής, Ἀπόστολος, ὁ δέ ληστής, πού συσταυρώθηκε μέ τόν Χριστό, ἦταν φονιάς. Σέ μιά στιγμή ὁ μέν Ἀπόστολος ἔγινε προδότης, ὁ δέ ληστής, ἀφοῦ μετανόησε, μπῆκε πρῶτος στόν παράδεισο. Προσοχή!

Λοιπόν οὔτε ἐγώ, οὔτε σύ οὔτε κάποιος ἄλλος, ἔχουμε δικαίωμα νά κατακρίνουμε βασιλεῖς, ἀρχιερεῖς, κληρικούς, λαϊκούς, μικρούς, μεγάλους, ἄνδρες, γυναῖκες.

Πῆγε ὁ Χριστός στήν Ἰνδία;

Πρέπει να επισημάνουμε, ότι ο εν λόγω ισχυρισμός δεν είναι νέος. Είναι πολύ παλαιός. Είναι άποψη του Κέλσου (170 μ.Χ.) στη γνωστή πολεμική του κατά του Χριστού, στο έργο του «Αληθής Λόγος», με μιά παραλλαγή μόνο ως προς τη χώρα. Ο Κέλσος θεωρούσε ως χώρα, στην οποία διδάχθηκε δήθεν τα μαγικά, την Αίγυπτο αντί της Ινδίας.
Στους νεώτερους χρόνους βλέπουμε τον παράλογο και ανιστόρητο αυτόν ισχυρισμό περί της δήθεν μετάβασης του Ιησού στην Ινδία, να τον αναφέρουν ο γνωστός Γερμανός φιλόσοφος Σοπενχάουερ στο δίτομο έργο του Parerga und Paralipomena, 1851, και ο Ρώσος Ν. Notowitsch, στο έργο του Die Lucke im Leben Jesu, Stuttgart, 1894.

Ὑπερηφάνεια.γ' μέρος

 

 

«Μακάριοι οἱ καθαροί τῇ καρδίᾳ ὅτι αὐτοί τόν Θεόν ὄψονται» (Ματθ. Ε΄.)

Ἀπό τό βιβλίο «Πνευματικές Νουθεσίες»

Ὁσίου Μακαρίου τῆς Ὄπτινα

(ἀποσπάσματα ἐπιστολῶν)

Δεῖτε ἐδῶ:β' μέρος

Ὑπερηφάνεια

Κατάλαβέ το καλά: Ἡ χριστιανική ζωή εἶναι ἕνας ἰσόβιος πνευματικός πόλεμος. Ὁ πανοῦργος ἐχθρός στήνει ἐπιδέξια παγίδες καί ρίχνει ἀναρίθμητα ψυχοκτόνα βέλη.

Μπροστά σέ πολλούς κοσμικούς ἀνθρώπους ρίχνει τό δόλωμα τῆς κοσμικότητος καί τῆς ὑλοφροσύνης, μέ τήν ἐξωτερική, ὁρατή καί χονδροειδή ὑπερηφάνεια τοῦ πλούτου, τῆς ἐπιδείξεως, τῶν σωματικῶν ἐπιθυμιῶν καί ἀπολαύσεων.

Ἀλλά σέ ὅσους ἀπό μᾶς ὅλ᾿ αὐτά δέν ἀσκοῦν καμιά ἕλξη, ὁ διάβολος σπέρνει κάποιες ἄλλες λεπτότερες μορφές ὑπερηφάνειας. Γεννάει μέσα μας μιάν ἀδιόρατη αὐτοϊκανοποίηση, μιάν αὐτοδικαίωση, μιάν αὐτάρκεια, πού σχεδόν ἀδυνατοῦμε νά συνειδητοποιήσουμε.

Ἀφιερωμένο σέ αύτούς πού λένε ὅτι ὁ Γέροντας Παΐσιος δέν μίλησε γιά τήν Κωνσταντινούπολη...

Δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Δικαίωμά τους να αμφισβητούν την Αγιότητα και τον προφητικό λόγο του Πατρός Παϊσίου. Δικαίωμά τους.

Δεν μπορούν να λένε όμως ότι δεν μίλησε για την Κωνσταντινούπολη, για τον αντίχριστο, για τις ταυτότητες, το χάραγμα κλπ.

Υπάρχουν γραπτά από το ευλογημένο χέρι του, αδιάσειστα ντοκουμέντα για κάθε δύσπιστο που αποδεικνύουν ότι και για τον αντίχριστο μίλησε αλλά και για την Κωνσταντινούπολη.

Παραθέτω εικόνα "καρτ ποστάλ" που απέστειλε ο Γέροντας Παΐσιος σε πνευματικοπαίδι του:

Μητροπολίτης Πειραιῶς Σεραφείμ περί τοῦ αἰσχροῦ θεατρικοῦ ἔργου «Corpus Christi»

᾿Εν Πειραιεῖ τῇ 12ῃ Ἰουνίου 2012

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

Ὁ σκηνοθέτης κ. Λαέρτης Βασιλείου προφανῶς ἀπό αἰσθήματα μεγάλης εὐγνωμοσύνης πρός τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος ἡ ὁποία περιέθαλψε τήν οἰκογένειά του προσφέρουσα ἐργασία στόν πατέρα του κ. Ἠλία Βασιλείου, ὡς νεωκόρο ἐπί ἀρκετά ἔτη στόν Ἱ. Ναό Ἁγίου Δημητρίου Πειραιῶς, ὅταν οἰκογενειακῶς ἦλθαν ἀπό τήν γείτονα Ἀλβανία, ἀνέσυρε ἀπό τή ναφθαλίνη τῆς παγκόσμιας ἀπόρριψης τό θεατρικό ἔργο «Corpus Christi» τοῦ Ἀμερικανοῦ κατά δήλωσή του ὁμοφυλόφιλου συγγραφέα Τέρενς Μάκ Νάλι πού ἐγράφη τό 1997 καί ἐνῶ στήν ἀρχή προανήγγειλε ὅτι θά τό παρουσιάσει στό θέατρο «Ἄνεσις» (Κηφισίας 14) λόγῳ τῆς ἀφόρητης δυσωδίας καί τῆς παράνοιας καί γελοιότητος τοῦ ἔργου καί τῆς ἀναμενομένης μικρῆς προσελεύσεως «εἰδικοῦ» κοινοῦ τελικά τό παρουσίασε σέ μιά ἀποθήκη στό Γκάζι πού ἔχει μετατραπεῖ σέ θεατράκι ὀνόματι «Χυτήριο».

Ἡ θέωση εἶναι ὁ σκοπός τῆς ὕπαρξής μας.

 

  Β΄ ΜΕΡΟΣ

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

 

4) Χαρακτηριστικά τοῦ θεραπευμένου ἀνθρώπου.

Ὁ θεραπευμένος (πνευματικά ὑγιής) ἄνθρωπος ἔχει τό φωτισμό ἀπό τήν Θεία Χάρη καί ἄν θέλει ὁ Θεός τήν θέωση, ἐπίσης ἀπό τήν Θεία Χάρη³³⁷.

Ὁ ὑγιής πνευματικά ἄνθρωπος εἶναι αὐτός πού βρίσκεται στό στάδιο τοῦ φωτισμοῦ, δηλαδή ἔχει ἀδιάλειπτη προσευχή, ἡ ὁποία στήν πληρέστερη μορφή της εἶναι αὐτενεργοῦσα³³⁸. Ὁ ἄνθρωπος δηλαδή δέν προσεύχεται κάνοντας δική του προσπάθεια, ἀλλά «ἀκούει» ἐντός του³³⁹ τήν προσευχή, πού κάνει τό Ἅγιο Πνεῦμα «κράζον Ἀββᾶ ὁ Πατήρ»³⁴⁰.

Ἡ μυστική ἐν Χριστῷ ζωή

 

Η μυστική εν Χριστώ ζωή

Αδελφή ψυχή,

Εάν θέλης να αποκτήσης πολλά αρετάς και να τελειοποιηθής πνευματικώς, αγάπησον την μυστικήν ζωήν. «Είσελθε εις το ταμείον σου» και εκεί δια της αυτοσυγκεντρώσεως και της ησυχίας θα εύρης τον Χριστόν.

Ο Γλυκύς Νυμφίος της ψυχής σου δεν παρουσιάζεται εις τον θόρυβον και την βοήν, αλλ’ εις την ησυχίαν, την γαλήνην , την μοναξιάν. Όσιος και σοφός Πατήρ της Εκκλησίας ,είπε: «Το καθέζεσθαι καλώς εν τω κελλίω εμπίπλησι τον Μοναχόν παντός αγαθού».

Τούτο όμως ισχύει και δια τον κατά Θεόν ζώντα άνθρωπον, ο οποιός εντός της θαλπωρής του δωματίου δύναται να γίνη πλούσιος πνευματικώς και να προκόψη πάρα πολύ εις την αρετήν. Εις την μυστικήν ζωήν υπάρχει η νοερά προσευχή, η καθαρότης της καρδίας, η συναίσθησις των αμαρτιών, η κατάνυξις, τα δάκρυα, αι ανατάσεις και πτήσεις του πνεύματος, ο θείος έρως.

Ἡ ἁμαρτία ὁδηγεῖ στήν ἀθεϊα

Δείξον μοι τον άνθρωπόν σου...

του Πρωτ. π. Θωμά Βαμβίνη

Σέ προηγούμενα σημειώματά μας ασχοληθήκαμε με το «ξύπνημα των αθέων» και την αθεϊστική «ιεραποστολική» δράση ορισμένων δημοσιογράφων. Όμως η μαχητική αθεΐα δεν είναι ο μέγιστος κίνδυνος για τα μέλη της Εκκλησίας, αν και όπως δείχνουν τα πράγματα θα περάσουμε –εξαιτίας της–μιά περίοδο στην οποία θα δημιουργηθούν κλυδωνισμοί σε αρκετές συνειδήσεις σκεπτομένων Χριστιανών, νέων κυρίως, αλλά καί μεγάλων, οι οποίοι δέν έχουν προχωρήσει από την σκέψη στην εμπειρική επιβεβαίωση του αποστολικού καί πατερικού κηρύγματος. Από τις πολύφθογγες επιστημονικοφανείς ρητορίες των αθέων θα περάσουν επίσης από πειρασμό και όσοι ζουν την πίστη τους ως αυτονόητη οικογενειακή παράδοση ή ως ένα πολιτιστικό στοιχείο άρρηκτα δεμένο με την εθνική μας ιστορία, χωρίς όμως να την έχουν αφομοιώσει, χωρίς να την έχουν μετατρέψει σε φρόνημα και καθημερινή πράξη, μέσα στο πλαίσιο των συνθηκών της σύγχρονης ζωής.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα της Τρίτης 12-06-12.

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2011. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Ρωμαίους κεφ. δ΄ 4 - 12

δ΄ 4 - 12

                            

Ευαγγέλιον: Κατά Ματθαίον Κεφ. Ζ΄ 15 - 21

Ζ΄ 15 - 21
                                                 
Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

http://hristospanagia1.wordpress.com/

http://www.hristospanagia.gr/

Οἱ 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900. (11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων). Νεομάρτυρες τῆς Ὀρθοδοξίας στον 20ό και 21ο αιώνα. Χαραλάμπους Χ. Ἄνδραλη

Οι 222 Κινέζοι Νεομάρτυρες 1900

11 Ιουνίου:μνήμη των Κινέζων Νεομαρτύρων

Μέρος Πρώτο Κεφάλαιο Πρώτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Το έτος 1900, πάνω στην είσοδο ενός αιώνα που στιγματίσθηκε από την άκρατη βία και την επικράτηση ακραίων πολιτικών καθεστώτων, στην αχανή Κίνα, μια μικρή κοινότητα 700 περίπου Ορθόδοξων Χριστιανών ξεχώριζε με το μοναδικό τρόπο ζωής των μελών της.

Η Κινεζική Εκκλησία ήταν τέκνο της ρωσικής Ορθοδόξου Ιεραποστολής που από παλαιότερα είχε διδάξει το Λόγο του Χριστού στον ασιατικό λαό. Ο Ρώσος αρχιμανδρίτης πατήρ Ιννοκέντιος Φιγκουρόφσκι εγκαταστάθηκε στην Κίνα το 1897 και ξεκίνησε ένα ιεραποστολικό έργο που δεν άργησε να καρποφορήσει.
Ήδη το 1900 είχε δημιουργηθεί ένα αξιόλογο ποίμνιο γύρω του. Μάλιστα, χειροτονήθηκε ιερέας ένας γηγενής Κινέζος, ο πατήρ Μητροφάνης Τση-Σουνγκ.

12 Ιουνίου Συναξαριστής. Ονουφρίου Αιγυπτίου, Πέτρου Οσίου, Αντωνίνας, Ιουλιανού εν Δογάζου, Ζήνωνος Οσίου, Τριφυλλίου Επισκόπου, Ιωάννου Στρατιώτου, Αρσενίου Οσίου, Ιωάννου εν Ασπροκάστρω, Συνεσίου Οσιομάρτυρα, Βενεδίκτου του Νέου, Τιμοθέου του Νέου, Παύλου του Νέου.

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ὁ ἐν Ἱερουσαλήμ 

Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἐγεννήθηκε τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ. στὴν Αἴγυτπο καὶ καταγόταν ἀπὸ ἀριστικρατικὴ οἰκογένεια. Ὁ βιογράφος του, Ὅσιος Παφνούτιος, ἀναφέρει ὡς πατρίδα τοῦ Ὀνουφρίου τὴν Περσία, πράγμα ὅμως ποὺ δὲν μνημονεύεται οὔτε στὰ Συναξάρια, οὔτε καὶ στὸν Κανόνα τῆς ἑορτῆς αὐτοῦ.
Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος στὴν ἀρχὴ τῆς μοναχικῆς του πολιτείας εἰσέρχεται σὲ κοινόβιο μοναστήρι κοντὰ στὴν Ἑρμούπολη τῶν Θηβῶν. Τὸ κοινοβιακὸ σύστημα, ποὺ εἶναι αὐστηρότερο ἀπὸ τὸ Λαυρεωτικό, διαμορφώθηκε ὑπὸ τοῦ Ὁσίου Παχωμίου τοῦ Μεγάλου († 15 Μαΐου) τὸν 4ο αἰώνα στὴν Αἴγυπτο. Τὸ πρῶτο κοινόβιο ἱδρύθηκε περὶ τὸ 320 μ.Χ. στὴνΤαβεννίσιδα κοντὰ στὴν ἀνατολικὴ ὄχθη τοῦ Νείλου ποταμοῦ.
Στὸ κοινόβιο τῆς Ἑρμουπόλεως, ὀνομαζόμενο Σμαούν, ὁ Ὀνούφριος ἐδιδάχθηκε τὰ τοῦ μοναχικοῦ βίου. Ἐκεῖ ἄκουσε γιὰ τὴν ἥσυχη καὶ ἐρημικὴ ζωὴ δύο μεγάλων μορφῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, τὸν ἀσκητικὸ καὶ ἐρημικὸ βίο τοῦ Προφήτου Ἠλιοὺ τοῦ Θεσβίτου, ὁ ὁποῖος ἦταν «ἐνδεδυμένος μηλωτὴν (=δέρμα προβάτου) καὶ ζώνην δερμάτινην περιζωσμένος τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ» καὶ τὸ μιμητὴ αὐτοῦ Ἰωάννη τὸν Πρόδρομο καὶ προετοιμαστὴ τῆς παρουσίας Χριστοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅπως καὶ ὁ Ἠλιού, φέροντας ἀσκητικὸ ἔνδυμα καὶ ἀκολουθώντας τὸν ἐρημικὸ βίο ἐκήρυξε στὸ λαὸ τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας.