Γράφει ὁ Πορφυρίτης
Ἀδέλφια μου, πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἀποτίναξης τοῦ σκότους, πλησιάζει ἡ ὥρα τῆς ἐλευθερίας. Ὥς πότε θά ἀνεχόμαστε τή διαστροφή καί προδοσία τῆς Πίστεώς μας, ὥς πότε θά ἀνεχόμαστε τό ξεπούλημα τῆς Πατρίδας μας καί τούς τυραννοσωτῆρες στό κεφάλι μας. «Ἀνάθεμα τήν ὥρα ποιός ὁρίζει ἐδῶ, τό ἀνάποδο βαφτίζει καί τό λέει σωστό»[1]. Φθάνει πιά! Ἀνάθεμα στούς προσκυνημένους!
Ἀδέλφια, ἄς βάλουμε ἕνα τέλος στό ραγιαδισμό πού μᾶς διακατέχει· μᾶς φυλάκισαν σ’ ἕνα ἐπιχρυσωμένο κλουβί, μᾶς ταΐζουν, μᾶς ποτίζουν, μᾶς πετᾶνε καί καμμία δραχμή καί εἴμαστε εὐχαριστημένοι. Ἀλήθεια ὅμως, εἴμαστε εὐχαριστημένοι; Ποῦ εἶσαι Μακρυγιάννη μου! Δέ βλέπεις; Καί τήν Πατρίδα μᾶς πείραξαν, μᾶς τήν διέλυσαν, καί τήν Πίστη μας τό ἴδιο· κι ἐμεῖς οὔτε μιλᾶμε οὔτε ἐνεργοῦμε. Ἔμαθες γιατί; Διότι εἴμαστε εὐχαριστημένοι ραγιᾶδες! Εἴμαστε κιοτῆδες καί προσκυνημένοι! Εἴμαστε εὐρωπαῖοι, «ἀνήκωμεν εἰς τήν Δύσιν», μιλᾶμε γαλλικά, ἀγγλικά, παίζουμε πιάνο καί τέννις, κάνουμε γιόγκα, γιορτάζουμε τά γενέθλιά μας καί τό σατανικό χάλλοουϊν. Καί μήν ξεχνᾶμε: «τοῦ φοβιτσιάρη ἡ μάνα δέν ἔκλαψε ποτέ»!
Πλησιάζει ἡ ὥρα ἀδέλφια, οἱ ἄνθρωποι τοῦ Θεοῦ, πού Κύριος οἶδε τόν ἀριθμό τους, ἀναστενάζουν, βοοῦν καί δέν ἀνέχονται ἄλλο αὐτόν τόν βοῦρκο, δέν ἀποδέχονται ὅλες αὐτές τίς παρά φύσιν βρωμιές πού ὡς διά μαγείας, ἀποκτοῦν «ἐκκλησιαστικό» ἔνδυμα, σχῶρα με Κύριε, διά ἀρχιερατικῶν καί ἱερατικῶν χειλέων (πῶς κρατιέσαι Κύριε, καί δέν ρίχνεις φωτιά νά μᾶς κάψεις!)! Δέν ἀνέχονται ἄλλο τίς σφαγές τῶν ἀθώων ἀνυπεράσπιστων παιδιῶν, δέν ἀνέχονται ἄλλο τήν Προδοσία! Ὁ Κύριος δέν θά ἀργήσει ἄλλο. Ὁ Κύριος ἔρχεται, κάθε κατεργάρης θά κρυφτεῖ στόν πάγκο του...
Πατρίδα μου ὄμορφη, «Σ’ ὅλους τούς τόπους κι ἄν γυρνῶ, μόνον ἐτοῦτον ἀγαπῶ!»[2], ἀναφωνεῖ καί ὁ ποιητής! Μπῆκαν ὅμως οἱ ὀχτροί μέ μάσκα πατριώτη καί χάλασαν τόν τόπο μας, χάλασαν τούς ἀνθρώπους. Κάναμε κόλαση τόν ἐπίγειο αὐτό παράδεισο· κόλαση κάναμε καί τή ζωή μας. Ἦρθε ὅμως, ὁ καιρός, Θεέ μου, Σέ παρακαλοῦμε, διόρθωσε τήν Πατρίδα μας, διόρθωσε τά μέλη τῆς Ἐκκλησίας Σου! Διῶξε τούς ἀμετανόητους - ἀνόητους ἐχθρούς, εἴτε ἐπίορκοι πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί εἶναι αὐτοί, εἴτε ἐπίορκοι ἰατροί καί δημοσιογράφοι, εἴτε ὁποιοιδήποτε ἄλλοι πού δέν ἀγαποῦν Χριστό καί Ἑλλάδα.
