Ἀφιέρωμα στόν Ἅγιο Νεκτάριο

Διδαχές - Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως, ο θαυματουργός, αποτελεί, στις πενιχρές μέρες του εικοστού αιώνα, ένα δώρο του Θεού στον κόσμο. Στο πρόσωπό του ανακαλύπτει κανείς έναν μεγάλο Πατέρα της Εκκλησίας, όπου η αγιότητα του βίου συνδυάζεται με τη χάρη της θαυματουργίας και την ορθόδοξη διδασκαλία.
Γεννήθηκε στη Σηλυβρία της Ανατολικής Θράκης το 1846. Παρακολουθώντας την ιστορική διαδρομή του βίου του, τον συναντούμε στην Κωνσταντινούπολη, δεκατετράχρονο παιδί, να εργάζεται και να σπουδάζει· στη Νέα Μονή της Χίου, να κείρεται μοναχός (1876) και να χειροτονείται διάκονος (1877)· στην Αθήνα, να ολοκληρώνει τις θεολογικές του σπουδές (1885)· στην Αίγυπτο, να διακονεί για μια πενταετία στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Εκεί χειροτονείται πρεσβύτερος (1886) και επίσκοπος - μητροπολίτης Πενταπόλεως (1889).

Διαβάστε περισσότερα »

Ο Θεός διέπλασε το Ελληνικό Έθνος ως οφθαλμόν εις το σώμα της ανθρωπότητος ...

Ἀποτροπή ψυχικῆς ἀπωλείας (συγκλονιστική ἀποκάλυψη π. Παϊσίου σέ πενθοῦντα)

Αυτό το γεγονός το αφηγήθηκε ένας συνταξιούχος πυροσβέστης Στερεοελλαδίτης, ιδιαίτερα εντυπωσιασμένος. Το έζησε σε μια απ’ τις επισκέψεις του στον αείμνηστο Γέροντα Παϊσιο του Αγίου Όρους. Είναι ιδιαίτερα σημαντικό γιατί αναφέρεται στις περιπτώσεις εκείνες, που ο Πανάγαθος Θεός καλεί κοντά Του ανθρώπους που πρόκειται να καταστραφούν ψυχικά. Σαν παντογνώστης και προγνώστης , γνωρίζει το μέλλον, και, αν βλέπει ότι πρόκειται να φθαρούν απ’ την αμαρτία και να χάσουν την αιωνιότητα, απλώνει το χέρι Του και τους παίρνει. Αυτό συμβαίνει αρκετές φορές. Το βεβαιώνει κι η Αγία Γραφή. Δεν αφορά, βέβαια, όλες τις περιπτώσεις. «Τις έγνω νουν Κυρίου;». Η εμπιστοσύνη όμως στην αγάπη Του πρέπει να είναι δεδομένη σε κάθε περίπτωση. Είπε λοιπόν:

Ἰαματικό χάρισμα μετά θάνατον.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ 

 

«Τήν ἡμέρα, ὅμως, πού τελέσαμε τό 40θήμερον μνημόσυνο τοῦ Παππούλη, παρετήρησα, ὅτι ὅλα τά πνευματικά του παιδιά, πού πέρασαν νά προσκυνήσουν τό Κελλί του, ἔπαιρναν μαζί τους ἕνα βαμβάκι μέ λάδι ἀπό τό καντήλι τοῦ Παππούλη. Τό ἴδιο ἔκανα καί ἐγώ. Μέ τό λαδάκι αὐτό, σταύρωσα τήν κρεατοελιά τό βράδυ και ἔπεσα νά κοιμηθῶ, ἀλλά μέ συνεῖχε μεγάλη στενοχώρια, γιατί εἶχε διογκωθεῖ πολύ καί ἦταν κατάμαυρη! Τό πρωΐ πῆγα στό μπάνιο καί τήν ὥρα πού πλενόμουν, αἰσθάνθηκα κάτι στήν χούφτα μου. Κοιτάζω καί βλέπω τήν ἐλιά! Τό θαῦμα ἔγινε! Προσπαθοῦσα μέ τόν καθρέφτη νά ἐντοπίσω τό σημεῖο ἀπό τό ὁποῖον ἀπεκόπη καί ἐστάθη ἀδύνατον! Δέν ἄφησε τήν παραμικρή ἀμυχή, τό παραμικρό ἴχνος »³¹!

Ἐπικοινωνία τῶν μελῶν τῆς ἐπίγειας μέ τά μέλη τῆς Οὐράνιας ἄκτιστης Ἐκκλησίας.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

 

«Τό πρωΐ τῆς ἡμέρας τῆς ἑορτῆς τοῦ Ἁγίου Γερασίμου, ὁ πατήρ Πορφύριος εὑρίσκετο στό κελλί του –πρίν ἀπό μερικά χρόνια-, καί ἀπό ραδιοφώνου παρακολουθοῦσε, μέ εὐλάβεια, τήν Θεία Λειτουργία, σέ ἀπευθείας μετάδοση ἀπό τόν μεγαλοπρεπῆ Ναό τοῦ Ἁγίου Γερασίμου Κεφαλληνίας. Ὁ Ἅγιος Γεράσιμος ἦταν ὁ προστάτης Ἅγιος τοῦ Παππούλη καί τόν ὑπεραγαποῦσε, γιατί στό παρεκκλήσιον, πού ἔχει χτιστεῖ πρός τιμήν του, τῆς Πολυκλινικῆς Άθηνῶν, τόν ὑπηρέτησε μέ πίστη, ἀφοσίωση, ἀγάπη καί λατρεία, ἐπί τριάντα τρία (33) συναπτά ἔτη!

Ἔτσι, ὅ,τι εἶχε σχέση μέ τόν Ἅγιο Γεράσιμο, τόν συγκινοῦσε. Τό ἴδιο συνέβη καί ἐκείνη τήν ἡμέρα.

Τό θεραπευτικό χάρισμα.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ 

«Ὁ πατήρ Πορφύριος, ἀφοῦ σηκώθηκε ἀπό τό κάθισμά του μέ μία ἔκδηλη αὐτοπεποίθηση, τήν πλησίασε στήν ἐξεταστική καρέκλα, πού ἦταν καθήμενη, τῆς ἔπιασε τό χέρι, ἔψαξε καί βρῆκε τό σφιγμό της καί εἶπε στούς γιατρούς, νά ἀρχίσουν τήν καυτηρίαση.

Οἱ γιατροί τόν κοίταζαν ἀμήχανοι! Ἐκεῖνος, ὅμως, ἐπέμενε. Καί τελικά ὑπήκουσαν!

Ἡ καυτηρίαση ἔγινε σύμφωνα μέ τίς ὁδηγίες τοῦ Παππούλη. Καί, βέβαια, χωρίς τοπική ἀναισθησία! Ἤ μάλλον, μέ τήν ἀναισθησία πού… τῆς χορηγοῦσε ὁ Παππούλης, διά μέσῳ τοῦ σφυγμοῦ, πού τῆς ἤλεγχε καθόλην τήν διάρκεια τῆς ἐπεμβάσεως.

Ἡ ἱκανοποίηση τῶν αἰτημάτων τῶν μελῶν ἀπό τήν κεφαλή. Δέν πρέπει νά ἀπαιτοῦμε οὔτε νά ἀνυπομονοῦμε. Νά ζητοῦμε μέ εὐγένεια καί τέλειο ἄφημα. Θά τό λάβουμε ὅταν πρέπει καί ἄν εἶναι γιά τό καλό μας.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

«Ὅταν ὁ Θεός δέν μᾶς δίνει κάτι, πού ἐπίμονα τοῦ ζητοῦμε, τότε δύο πράγματα μποροῦν νά συμβαίνουν: Ἤ δέν μᾶς τό δίνει γιά τό καλό μας, ἤ ἐμεῖς δέν ξέρουμε πῶς καί πότε νά τοῦ τό ζητήσουμε, χωρίς νά ἀποκλείεται νά συμβαίνουν καί τά δύο μαζί.

Ὅσον ἀφορᾶ τήν πρώτη περίπτωση, κανείς δέν μπορεῖ νά γνωρίζει τό γιατί. Καί τοῦτο, διότι εἶναι ἀνεξερεύνητες οἱ βουλές τοῦ Κυρίου! Γι’ αὐτό σιωπῶ.

Γιά τήν δεύτερη, ὅμως, περίπτωση, θά μποροῦσα νά σοῦ πῶ πάρα πολλά.

Πρῶτα-πρῶτα, ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπό τόν Θεό δέν πρέπει νά στυλώνουμε τά πόδια μας καί νά τοῦ λέμε: Τώρα θέλω αὐτό. Διότι, κάτι τέτοιο, δέν εἶναι μόνον ἀπαράδεκτον, ἀλλά ἀποτελεῖ καί μεγάλη ἀσέβεια πρός τόν Δημιουργό μας. Ποιός εἶσαι ἐσύ, ἤ ἄν θέλεις, ποιός εἶμαι ἐγώ, πού μπορῶ νά ζητήσω ἀπαιτητικά κάτι ἀπό τόν Θεό μας καί μάλιστα νά τοῦ προσδιορίσω καί τόν χρόνο χορηγήσεώς του;

Τό θεραπευτικό κατά τοῦ καρκίνου χάρισμα.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

 

«Τῆς διάβασε τήν εὐχή, ἡ ὁποία διήρκεσε πολλή ὥρα, ἐνῶ συγχρόνως σταύρωνε τόν κακοήθη ὄγκο μέ δύναμη μεγάλη! Τόση μεγάλη, πού, ὅπου ἀκουμποῦσε ὁ Σταυρός, ἄφηνε ἔντονο τό ἀποτύπωμά του! Τόση πίστη εἶχε γι’αὐτό πού ἐδέετο, ὥστε δέν χωροῦσε καμμία ἀμφιβολία, ὅτι τό ἀποτέλεσμα θά ἦταν τό ἀναμενόμενο.

Ὅταν τελείωσε ἡ εὐχή, ὁ Παππούλης εἶχε λάβει τό μήνυμα. Γι’ αὐτό, τό ἅγιο πρόσωπό του, ἔλαμπε ἀπό χαρά! Τό ἅγιο αἴτημά του, εἶχε, ἤδη, ἱκανοποιηθεῖ! Ὁ Μεγάλος Θεός, πού τόσο πολύ πίστευε λάτρευε, προσκυνοῦσε καί μέ τόση ἀφοσίωση ὑπηρετοῦσε δεκαετίες ὁλόκληρες, εἰσάκουσε τήν θερμή προσευχή του καί ἔκανε τό μεγάλο θαῦμα. Ὁ καρκίνος νικήθηκε!

Τό χάρισμα τοῦ νά βρίσκει νερό καί διακριβώνει τήν ποιότητά του.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

 Τό χάρισμα τοῦ νά βρίσκει νερό καί διακριβώνει τήν ποιότητά του.

«- Σοῦ εἶπα. Εἶναι πολύ ἁλμυρό. Δηλαδή σχεδόν σάν τό θαλασσινό. Δέν πίνεται καθόλου. Ἄν ἔχεις ἀντίρρηση, ἄνοιξε ἕνα πηγάδι. Σέ ἐλάχιστα μέτρα βάθους ἀπό τήν ἐπιφάνεια τῆς γῆς, θά βρεῖς ἄφθονο νερό. Ἀλλά θά εἶναι ἁλμυρό. Θά κάνει γιά πότισμα κήπων, μποστανιῶν καί λαχανικῶν. Δέν θά εἶναι, ὅμως, πόσιμο πού θέλεις ἐσύ. Δέν ἤσουν τυχερός καί αὐτή τή φορά. Ἐάν τό νερό αὐτό ἦταν πόσιμο, εἶναι τόσο πολύ, πού θά ἔλυε τό θέμα τῆς ὕδρευσης ὅλων τῶν χωριῶν τῆς Λοκρίδος. Πᾶμε τώρα, γιατί κουράστηκα πολύ. Ἔχει ὁ Θεός. Ἐκεῖ πού ἀπελπίζεσαι, σοῦ στέλνει κάτι πού δέν τό περιμένεις… ἀρκεῖ νά Τόν πιστεύεις καί νά Τόν ἀγαπᾶς.

Τό προορατικό χάρισμα.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

 

«Ἀποφασίσαμε μέ τή γυναῖκα μου, ἡ ὁποία εἶναι γιατρός, νά κινήσουμε τήν διαδικασία, γιά τή μεταφορά του στό ἐξωτερικό, προκειμένου νά ὑποβληθεῖ σέ ἐγχείρηση ἀνοικτῆς καρδιᾶς. Ἡ ἀπόφασή μας ἦταν πλέον, ὁριστική καί ἀμετάκλητη. Τά μόνα πού μᾶς ἀπέμεναν νά καθορίσουμε, ἦταν ὁ χρόνος καί ἡ χώρα, πού θά ὑπεβάλλετο στήν ἐγχείρηση καί ὁπωσδήποτε καί ἡ … ἔγκριση τοῦ π. Πορφυρίου. Γιατί, χωρίς τήν ἔγκρισή του καί τήν εὐχή του, δέν ξεκινούσαμε ποτέ! Γι’ αὐτό, ἀκριβῶς, ἐπισκεφθήκαμε τόν Παππούλη στό Μήλεσι τόν μήνα Μάϊο ἤ Ίούνιο 1985, τοῦ θέσαμε ὑπόψη τό θέμα, πού τόσο μᾶς ἀπασχολοῦσε καί ἐκεῖνος, ἀφοῦ αὐτοσυγκεντρώθηκε λίγο, μᾶς ἀπάντησε: Δέν θά χρειασθεῖ ἐγχείριση!

Περί διορατικῶν

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΗ΄

Περί διορατικῶν

4.        Ο αββάς Δανιήλ είπε:
«Μας διηγήθηκε ο αββάς Αρσένιος -τάχα για κάποιον άλλον, ενώ ο ίδιος ήταν- τα εξής:
Ένας Γέροντας καθώς καθόταν στο κελί του, άκουσε φωνή που έλεγε:
«Έλα, θα σου δείξω τα έργα των ανθρώπων».
Σηκώθηκε και βγήκε. Τον έφερε σε κάποιο τόπο και του έδειξε έναν Αιθίοπα να κόβει ξύλα και να κάνει απ΄ αυτά ένα μεγάλο φορτίο, που προσπαθούσε να το φορτωθεί, αλλά δεν μπορούσε. Και αντί να αφαιρέσει ξύλα από αυτό, έκοβε κι άλλα και τα στοίβαζε στο φορτίο. Αυτό το έκαμνε για πολλή ώρα.
Προχώρησε λίγο παρά πέρα. Του δείχνει έναν άνθρωπο να στέκεται πάνω σε λάκκο, να βγάζει νερό απ΄ αυτόν και να το ρίχνει σε μια δεξαμενή που ήταν όλο τρύπες και έπεφτε το ίδιο το νερό πάλι στον λάκκο.
Ξανά του λέει:
«Έλα, θα σου δείξω άλλο».

Τό χάρισμα τῆς θεραπείας (ἰαματικό)

 

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

«Μέ πῆρε στό ἐξομολογητήριο, φόρεσε τό Πετραχήλι, μέ ἔβαλε νά γονατίσω καί κρατώντας τό κεφάλι μου σφιχτά μέ τά δυό του χέρια, ἄρχισε νά διαβάζει ἀργά, (σέ ρυθμό ὑπαγορεύσεως), καί δυνατά μία μακροσκελή εὐχή, ἡ ὁποία διήρκεσε περισσότερον ἀπό εἴκοσι λεπτά καί, παρά τό γεγονός ὅτι εἶμαι παπαδόπαιδο, δέν τήν εἶχα ξανακούσει ποτέ. Στό μεταξύ, ὅσο περνοῦσε ἡ ὥρα, τόσο περισσότερο ἔσφιγγαν τά χέρια τοῦ Παππούλη τό κεφάλι μου, σάν μέγγενη!

Ὅταν καμμιά φορά τελείωσε ἡ εὔχή εἶπε:

Μέσα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει ποικιλία χαρισμάτων· ἕνα τέτοιο εἶναι τό χάρισμα τῆς διοράσεως.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
Μέσα στό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ ὑπάρχει ποικιλία χαρισμάτων· ἕνα τέτοιο εἶναι τό χάρισμα τῆς διοράσεως.

«Ἦλθε ἡ ὥρα γιά τό Εὐχέλαιο. Ψάλτης ἐγώ. Πρίν, ὅμως, ἀρχίσει τό Εὐχέλαιο, ὁ Παππούλης ἔδωσε ἐντολή νά τοποθετηθοῦν ὅλοι σέ σχῆμα κύκλου καί μάλιστα κατά τέτοιον τρόπον, πού ὁ ἕνας νά μήν κρύβει τόν ἄλλον, ἀλλά ὄχι καί σέ μιά σειρά, διότι ἄλλωστε δέν χωρούσαμε. Εἶχε τόν λόγον του νά τό πράξει αὐτό. Ὅταν ὅλα ἔγιναν, ὅπως ὑπέδειξεν ὁ Παππούλης, τότε ἄρχισε καί τό Εὐχέλαιο. Ἐπικρατοῦσε ἀπόλυτη σιγή! Μόνον ἡ φωνή τοῦ Παππούλη ἀκούγονταν καί τοῦ ψάλτη. Ἐνῶ, ὅμως, συνεχίζετο τό Εὐχέλαιο, παρατηρούσαμε τόν Παππούλη νά «χτενίζει»μέ τά μάτια του, ὅλους τούς παρευρισκομένους, ἀπό τά vύχια μέχρι τήν κεφαλή, κατά τρόπον περίεργον καί ἐντυπωσιακόν!

Ἡ θεία χάρις σοφίζει τόν ἄνθρωπο πού τήν δέχεται καί τήν ἔχει ἐνεργό μέσα του.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Ἡ θεία χάρις σοφίζει τόν ἄνθρωπο πού τήν δέχεται καί τήν ἔχει ἐνεργό μέσα του.

«Στήν ἀμέσως ἐπόμενη συνάντηση πού εἶχα μαζί του, ἄρχισε νά μοῦ λέει, αὐτελοξεί ὁλόκληρα ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἰωάννου τῆς Κλίμακος! Ἦταν καταπληκτικός! Ἡ δέ ἑρμηνεία, πού ἔδιδε, δέν ἦταν μόνον αὐθεντική, ἦταν καί διασταλτική! Ἀπό κάθε λέξη ἔβγαζε καί ἕνα βαθύ νόημα, πού ξεπερνοῦσε κατά πολύ τήν γραμματική της ἑρμηνεία! Ἐγώ, μέ πολύ μεγάλη δυσκολία τόν παρακολουθοῦσα! Ἐάν δέν ντρεπόμουν, θά… τὄβαζα στά πόδια! Καί ἐκεῖνος, σάν νά τό ἔκανε σκοπίμως… ἐξακολουθοῦσε νά μέ βομβαρδίζει μέ ὁλόκληρες περικοπές καί νά δίδει τέτοιες σοφές ἑρμηνεῖες, πού κυριολεκτικά, μέ ἄφηνε ἄφωνο!»⁹.

Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν, μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

 Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν, μέσα στό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας.

«Εἶχα, παιδί μου, Ἀνάργυρε, μοῦ εἶπε ὁ Παππούλης μιά ἡμέρα, ἕναν πολύ καλό μου φίλο ἱερομόναχο, ὁ ὁποῖος ἔλαβε ἐντολή νά πάει στήν Ἀμερική νά κηρύξει τόν λόγον τοῦ Θεοῦ. Στενοχωρηθήκαμε καί οἱ δύο γι’ αὐτόν τόν χωρισμό. Ὅμως ἡ ἀρχιεπισκοπή ἦταν ἀνένδοτη. Ἔπρεπε νά φύγει ἀμέσως. Ἔτσι ἔγινε.

Τήν ἡμέρα πού ἀποχαιρετιστήκαμε, δώσαμε ὑπόσχεση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ἕνας νά προσεύχεται γιά τόν ἄλλον σέ ὅλη μας τή ζωή. Από τήν πρώτη κι’ ὅλας βραδιά, ἐγώ ἄρχισα νά προσεύχομαι γιά τόν φίλον μου. Καί ἐκεῖνος μοῦ ἔγραφε πώς ἔκανε τό ἴδιο γιά μένα.

Ἡ πίστις, ὁ θεῖος ἔρωτας, κάνει τόν ἄνθρωπο νά μήν αἰσθάνεται τόν σωματικό πόνο.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Ἡ πίστις, ὁ θεῖος ἔρωτας, κάνει τόν ἄνθρωπο νά μήν αἰσθάνεται τόν σωματικό πόνο.

«Εἶχα βγάλει στό κεφάλι μου μία μεγάλη ἐλιά, σάν ρεβύθι, εἶπε ὁ Παππούλης, ἡ ὁποία συνεχῶς μεγάλωνε καί πονοῦσα πολύ. Γνώριζα, μέ τήν χάρη, πού μοῦ ἔχει δώσει ὁ Θεός, ὅτι ἔπρεπε νά ἀφαιρεθεῖ, γιατί θά ἐξελίσσετο σέ κακοήθη. Συμφώνησαν μαζί μου καί οἱ γιατροί καί γι’ αὐτό μοῦ ἔκλεισαν ἡμερομηνία γιά χειρουργεῖο. Στό χειρουργεῖο ὅμως, ἐγώ διαφώνησα μαζί τους. Ἐκεῖνοι ἐπέμεναν νά γίνει ἀφαίρεση τῆς ἐλιᾶς μέ τοπική νάρκωση, γιατί καί ἡ διάρκεια τῆς ἐπέμβασης θά ἦταν μεγάλη, καί οἱ πόνοι τῆς ἐπέμβασης ἀφόρητοι. Ἐγώ ἀρνήθηκα καί τούς εἶπα ὅτι, οὔτε ἀφαίρεση θά κάνετε, οὔτε νάρκωση. Ἀλλά θά τήν καυτηριάσετε μέ διαθερμοπληξία.

Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν τῆς ἐπίγειας – στρατευομένης καί τῆς οὐράνιας – θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας.

  Ο ΠΑΤΗΡ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Ὑπάρχει ἐπικοινωνία τῶν μελῶν τῆς ἐπίγειας – στρατευομένης καί τῆς οὐράνιας – θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας.

«Πρίν ἀπό πολλά χρόνια, μοῦ εἶπε ὁ Παππούλης, στό ἴδιο Μοναστήρι ἔμενε μαζί μέ μένα καί ἕνα πνευματικό μου παιδί, πολύ μικρότερός μου καί ἦταν καθηγητής Θεολόγος. Καθημερινά μιλούσαμε γιά ὅλα τά θέματα, πού εἶχαν σχέση μέ τήν θρησκεία καί γιά τά προβλήματα, πού ἀπορρέουν ἀπό αὐτήν. Μία ἡμέρα, ὅμως, ὁ καθηγητής ἔφερε πρός συζήτηση τό θέμα τῆς ὑπάρξεως τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ τό ἐξαντλήσαμε τό θέμα αὐτό μέ ὅλες τίς ἀπόψεις, πού εἶχε ὁ ἴδιος καί μέ τήν ἐπιχειρηματολογία μου καταλήξαμε στό ἀβίαστο συμπέρασμα, ὅτι ὑπάρχει Θεός, ὁ νεαρός, τότε καθηγητής γυρίζει καί μοῦ λέει: «Ὅλα αὐτά πού μοῦ εἶπες πάτερ εἶναι σωστά καί οἱ δύο πιστεύουμε, ὅτι ὑπάρχει Θεός.

Ἡ πρόρρηση τοῦ π. Νικολάου γιά τήν κουρά μου. Π. Τύχων Σεβκούνωφ

 Τον πρώτο χρόνο μετά τη βάπτισή μου, φιλοξενούμουν στην ενορία στους καινούριους φίλους μου, τον π. Ραφαήλ και τον π. Νικήτα. Αν και εκείνη την περίοδο είχα αρχίσει να πηγαίνω συχνά στο μοναστήρι, δεν είχα σκεφτεί ποτέ τον μοναχισμό. Αντίθετα, σκεφτόμουν σοβαρά να παντρευτώ. Η μνηστή μου ήταν μάλλον η ομορφότερη κοπέλα στη Μόσχα. Εν πάση περιπτώσει, πολλοί είχαν αυτή την άποψη, κι εμένα φυσικά αυτό με κολάκευε. Η υπόθεση πήγαινε για γάμο. Έτσι, δεν χαιρόμουν μόνο από τις νέες εντυπώσεις της πνευματικής ζωής που μου αποκαλύφθηκε, αλλά ονειρευόμουν και τη μέλλουσα ευτυχία.

Ἀββᾶς Δανιήλ - Περί διορατικῶν

Ο αββάς Δανιήλ είπε: Μας διηγήθηκε ο αββάς Αρσένιος -τάχα για κάποιον άλλον, ενώ ο ίδιος ήταν- τα εξής:

Ένας Γέροντας καθώς καθόταν στο κελί του, άκουσε φωνή που έλεγε:

«Έλα, θα σου δείξω τα έργα των ανθρώπων».

Σηκώθηκε και βγήκε. Τον έφερε σε κάποιο τόπο και του έδειξε έναν Αιθίοπα να κόβει ξύλα και να κάνει απ΄αυτά ένα μεγάλο φορτίο, που προσπαθούσε να το φορτωθεί, αλλά δεν μπορούσε. Και αντί να αφαιρέσει ξύλα από αυτό, έκοβε κι άλλα και τα στοίβαζε στο φορτίο. Αυτό το έκαμνε για πολλή ώρα.

«Μαρία γύρνα πίσω. Σέ θέλει ὁ Παππούλης». π. Εὐμένιος

 Διορατικό χάρισμα 

«Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης»

«Εκείνο το πρωί, κατέβηκα στον ναό πολύ πικραμένη, γιατί έβλεπα τον σύζυγό μου χωρίς δουλειά, τουλάχιστον δύο μήνες. Είχαμε δικό μας μαγαζί, τα έξοδα και οι υποχρεώσεις πολλές.
Έξω από το κελλάκι του βρήκα επτά-οκτώ γυναίκες, να περιμένουν τον Γέροντα. Μου λέει μια κυρία: ‘‘Ο Παππούλης δεν είναι καλά. Έχει πέσει σε κώμα. Περιμένουν τον γιατρό και δεν ξέρουμε αν θα μπορέσουμε να τον δούμε’’.
Σε λίγα λεπτά ήρθε ένας γιατρός και μια νοσηλεύτρια. Βγήκε η κυρία Ντίνα, που επί χρόνια εξυπηρετούσε τον γέροντα Ευμένιο με πολλή αγάπη, και μας είπε να μην περιμένουμε άδικα. Ο Παππούλης δεν μπορούσε να μας δή. Οι άλλες κυρίες έφυγαν.
Εγώ έμεινα για πέντε λεπτά έξω από το κελλάκι και αποφάσισα να γυρίσω σπίτι μου. Είχα διανύσει είκοσι μέτρα περίπου και ακούω την κυρία Ντίνα, να μου φωνάζη: ‘‘Μαρία γύρνα πίσω. Σε θέλει ο Παππούλης’’. Γύρισα και μπήκα μέσα. Έβαλα μετάνοια στον Γέροντα, ο οποίος είχε συνέλθει από το κώμα. Μου λέει ο Παππούλης: ‘‘Να πάρης από τα κουτιά κουραμπιέδες και μελομακάρονα, να πας στα παιδιά’’.

Ὁ Εὐλόγιος καί ὁ ἀνάπηρος

Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΚΑΙ Η ΔΙΟΡΑΣΗ ΤΟΥ Μ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ
ἀπό τό βιβλίο «ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΑΡΙΣΜΑΤΟΥΧΟΙ»
ΤΟΜΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟΣ

Ὁ μακάριος Εὐλόγιος, κεντρισμένος ἀπό τόν θεῖο ἔρωτα, ἐγκατέλειψε τούς κοσμικούς θορύβους, τίς δόξες, τήν μόρφωση, τά πλούτη καί ἀκολούθησε τόν ἑξῆς δρόμο γιά τήν σωτηρία του:
Βρῆκε στήν ἀγορά τῆς πόλεως ἕναν ἀνάπηρο χωρίς χέρια καί πόδια. Ἀφοῦ συλλογίσθηκε τήν δυστυχία του, προσευχήθηκε καί ἔδωσε ὑπόσχεση στόν Θεό:
Κύριε, στό ὄνομά Σου, παίρνω αὐτόν τόν σακάτη καί τόν περιποιοῦμαι μέχρι θανάτου, γιά νά σωθῶ μ’ αὐτή τήν προσφορά. Χάρισέ μου ὑπομονή νά τόν ὑπηρετῶ.
Τόν πλησίασε ἔπειτα καί τοῦ εἶπε:
-    Θέλεις νά σέ πάρω στό κελλί μου καί νά σέ ὑπηρετῶ;