ΠΟΥ: Συνδέει τὴ μητρότητα μὲ τὸ θάνατο γιὰ νὰ προωθήσει τὶς ἀμβλώσεις!!!..

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας αποφάσισε να εντάξει στις δομές του ιδιωτικό αμερικανικό ίδρυμα υπέρ των αμβλώσεων για να «μειώσει τη μητρική θνησιμότητα»!!!...

ΠΟΥ: Συνδέει τη μητρότητα με το θάνατο για να προωθήσει τις αμβλώσεις!!!..

Η Αίγυπτος, η Σενεγάλη και άλλες χώρες επέκριναν την απόφαση του διευθυντή του ΠΟΥ Tedros Ghebreyesus να παραχωρήσει στο ριζοσπαστικό Κέντρο για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα CRR (Center For Reproductive Rights) επίσημα συνεργαζόμενο με τον ΠΟΥ ως μη κρατικό παράγοντα.

Το Κέντρο για την Οικογένεια και τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (C-Fam) αναφέρει ότι σε μια συνεδρίαση του Εκτελεστικού Συμβουλίου του ΠΟΥ στις 3 Ιουνίου στη Γενεύη της Ελβετίας, ένας Αιγύπτιος εκπρόσωπος απάντησε, στην έκκληση του προέδρου του ΠΟΥ Ghebreyesus να αποδώσει στο CRR επίσημο καθεστώς εντός του ΠΟΥ, δηλώνοντας ότι η υπόδειξή του είναι «παραπλανητική».

«Δεν μιλάμε εδώ για σωτήριες παρεμβάσεις σε έγκυες γυναίκες, αποδεκτές και εγκεκριμένες στα περισσότερα κράτη μέλη», είπε, αλλά μάλλον για «αμβλώσεις κατά παραγγελία» και για «επεμβάσεις αλλαγής φύλου με βάση «υποκειμενική αυτοδιάθεση».

ΝΤΡΟΠΗ: Τὸ ὑπουργεῖο (καταστροφῆς της) Οἰκογένειας προειδοποιεῖ – «Ἡ μητρότητα βλάπτει σοβαρὰ τὴν καριέρα τῶν γυναικῶν»!

ΝΤΡΟΠΗ: Το υπουργείο (καταστροφής της) Οικογένειας προειδοποιεί – «Η μητρότητα βλάπτει σοβαρά την καριέρα των γυναικών»!

Σε μια χώρα που πεθαίνει δημογραφικά, η ΓΓ του υπουργείου Οικογένειας, Ζέφη Δημαδάμα, αποτρέπει τις γυναίκες απ' το να κάνουν παιδιά!

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Ένα από τα χαρακτηριστικά «ταλέντα» του πρωθυπουργού στην έως τώρα κυβερνητική πορεία του είναι το εξής: να τοποθετεί τα πιο ακατάλληλα άτομα στις πιο υπεύθυνες θέσεις. Φυσικά εκείνοι που είναι ακατάλληλοι για το καλό της πατρίδας, είναι καταλληλότατοι για την καταστροφική ατζέντα του πρωθυπουργού.

Στον καιρό μας, νούμερο ένα εθνικό πρόβλημα αποτελεί χωρίς αμφιβολία το δημογραφικό. Στην προεκλογική περίοδο του περασμένου Ιουνίου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης σε μια προσπάθεια να περιορίσει την πολιτική «αιμορραγία» εξ δεξιών, ανακοίνωσε τη δημιουργία του «υπουργείου Οικογένειας». Σε σχετικό μας άρθρο τότε, είχαμε προβλέψει ότι ο πραγματικός σκοπός αυτού του υπουργείου ήταν – όχι να στηρίξει τον θεσμό της οικογένειας – αλλά να τον σαμποτάρει, να τον αποδομήσει και εν τέλει να τον διαλύσει.

Θά βλέπουν τά χέρια τους βαμμένα στό αἷμα τῶν παιδιῶν τους, πού μέ τίς ἐκτρώσεις τά ἔσφαξαν μέσα στίς κλινικές καί οἱ τύψεις τῆς συνείδησής τους θά εἶναι ἀφόρητες.

Ἀντιγραφή μέ ἀπόδοση στήν Νεοελληνική - Ἐπιμέλεια:

Σάββας Ἠλιάδης

Στρατιωτική Σχολή Ἀξιωματικῶν Ἀδελφῶν Νοσοκόμων

(Τό ἄρθρο αὐτό γράφτηκε ἀπό τόν ἐπίσκοπο Αὐγουστῖνο Καντιώτη καί δημοσιεύτηκε στό φύλλο τῆς «Χριστιανικῆς Σπίθας» τόν Ἰούνιο τοῦ 1964. Ἀναφέρεται στήν τερατώδη διάταξη τοῦ Νόμου 2976/1954, ἄρθρο 3, παρ. 3, σύμφωνα πρός τόν ὁποῖο οἱ γυναῖκες ἀξιωματικοί ἀδελφές νοσοκόμες στεροῦνταν τό δικαίωμα τῆς μητρότητας)

Ἕνα ἄρθρο γραμμένο πρό ἑξῆντα ἐτῶν τόσο ἐπίκαιρο, ὡσάν νά τό ἔγραψε σήμερα ὁ ἅγιος ἐπίσκοπος. Ἐμεῖς, λόγῳ τῆς ἐπικαιρότητας τοῦ θέματος περί τῶν ἐκτρώσεων, ἡ ὁποία προῆλθε ἀπό τήν ἀπαγόρευσή τους ἀπό τό Ἀνώτατο δικαστήριο... τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, ἀλλά καί τίς ἀντιδράσεις πού ἀκολούθησαν ἀπό πλῆθος προσωπικοτήτων καί φορέων ἀκόμη καί ἐδῶ στήν Ἑλλάδα καί μάλιστα μέ ἰδιαίτερη ἔμφαση καί ὀξύτητα, θά ἐρανιστοῦμε τά ἀναγκαῖα ἀποσπάσματα ἀπό τό ἄρθρο, ὡς θέση καί ἀπάντηση ἑνός ὀρθοδόξου ἐπισκόπου, αὐτοῦ τοῦ μακαριστοῦ Αὐγουστίνου Φλωρίνης καί ὡς φυσικῶς προϋποτιθέμενη ἐξ ὅλης τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀφοῦ κάνει μακρά ἀναφορά στήν ἱστορία σχετικά μέ τόν γάμο, ἀπό τήν ἀρχαιότητα ἀκόμη καί τονίζει τήν ἱερότητα πού προσέδιδαν σ΄αυτόν οἱ ἀρχαῖοι εἰδωλολάτρες πρόγονοί μας, ἔρχεται καί στήν ἐποχή τοῦ χριστιανισμοῦ, ὅπου ὁ γάμος καθιερώνεται ὡς Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας. Καί ἐνῶ τό ἑλληνικό κράτος εἶναι τυπικῶς Ὀρθόδοξο χριστιανικό, ἐκδίδει νόμους μέ φοβερές ἀντιφάσεις.

Ἕνας ἐξ αὐτῶν ἦταν καί ὁ προαναφερθείς, ὁ ὁποῖος ἀφοροῦσε στίς Ἀξιωματικούς Ἀδελφές Νοσοκόμες, πού εἰσήχθησαν στήν νέα Σχολή.

Γράφει: «Καί αὐτά μέν περί γάμου διακηρύττει τό Ἑλληνικό Ἔθνος διά τῆς φωνῆς τῶν ἱερέων καί ἀρχιερέων καί δί΄ αὐτῶν ἀκόμη τῶν τάφων τῶν προγόνων του, τῶν θεμελιωτῶν τῆς μαρτυρικῆς μας Πατρίδας. Ἀλλά, ἐνῶ αὐτά τά διακηρύττει ἐπισήμως τό Ἑλληνικό Κράτος, ἰδού τί ἀποφαίνεται ὁ σοφός νομοθέτης στό Νομοθετικό Διάταγμα:

Ἡ μητρότητα ὡς διακονία τῆς γυναίκας (Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ τοῦ Ἔσσεξ)

Ἡ θέση τῆς γυναίκας κατὰ τοὺς περασμένους αἰῶνες ἦταν ἐξαιρετικὰ δύσκολη, ἐνῶ ἀκόμη ὡς τὶς ἡμέρες μας δὲν ἔχει πλήρως τακτοποιηθεῖ. Σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδά της ζωῆς τὸ πρόβλημα αὐτὸ ἀποδεικνύεται ὑπερβολικὰ πολύπλοκο· καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς κρατικῆς νομοθεσίας, καὶ στὸ ἐπίπεδο τῆς δομῆς τῆς κοινωνίας, καὶ στὸ ἐπίπεδό τῆς ἐκπαιδεύσεως καὶ τῆς μορφώσεως, καὶ στὸ ἐπίπεδο τέλος τῆς ἐκκλησιαστικῆς ζωῆς. Πολλὰ ἔχουν ἀλλάξει κατὰ τὶς τελευταῖες δεκαετίες· ἀπὸ πολλὲς ἀπόψεις ἡ γυναίκα ἀπέκτησε θέση ἀσύγκριτα καλύτερη ἀπὸ τὴν προηγούμενη, ἀλλὰ ὡστόσο δὲν ἔχει βρεῖ τὴ θέση της στὴν κοινωνία· δὲν ἔχει βρεθεῖ πραγματικὰ τὸ σωστὸ μέτρο γιὰ τὴν ἀξιολόγησή της.

Κατὰ τοὺς προηγούμενους αἰῶνες ὁ ἄνδρας ἦταν ὁ νομοθέτης, ὁ κύριος. Ἡ γυναίκα ὅμως συχνὰ ἦταν ὑπερβολικὰ ὑποβιβασμένη, καὶ κατὰ τὴν ἀναζήτηση ἀλήθειας καὶ δικαιοσύνης ὅλοι ὅσοι ἐπιθυμοῦσαν βελτίωση τῆς θέσεως τῆς γυναίκας εἶχαν τὴ σκέψη: νὰ τὴν ἐξισώσουν στὰ δικαιώματα μὲ τὸν ἄνδρα σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα. Ἡ ὁδὸς αὐτὴ ἔδωσε ὑπέροχους καρπούς. Πολλὲς γυναῖκες ἀπέκτησαν μεγάλη μόρφωση, κατέχουν ὑπεύθυνες θέσεις στὴν κρατικὴ μηχανή, ἄρχισαν νὰ διαδραματίζουν ἱστορικὸ ρόλο συμμετέχοντας στὶς ἐκλογὲς κυβερνήσεων. Στὴν οἰκογένεια ἐπίσης ἡ θέση τῆς γυναίκας ἄλλαξε πρὸς ὄφελός της.

Πραγματικά, ὅλα αὐτὰ ἔτσι εἶναι. Ἀλλὰ μποροῦμε ἄραγε νὰ θεωρήσουμε λυμένα τὰ προβλήματα ὄχι μόνο τῆς ἐργασίας τῆς γυναίκας, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τῆς οἰκογενειακῆς θέσεώς της; Ἡ πείρα τῆς ἱστορίας ἔδειξε ὅτι τὸ τεράστιο σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας ἀποτελεῖται ἀπὸ κύτταρα, καὶ ἕνα τέτοιο κύτταρο εἶναι ἡ οἰκογένεια. Στὸ μέτρο ποὺ τὰ κύτταρα εἶναι ὑγιῆ ὑγιαῖνει καὶ τὸ σῶμα.

Συνεπῶς ἡ ὑγεία στὸ τεράστιο σῶμα τῆς ἀνθρωπότητας ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ὑγεία τοῦ κυττάρου τοῦ σώματος αὐτοῦ, τῆς οἰκογένειας. Μποροῦμε ἄραγε νὰ θεωρήσουμε τὴ σύγχρονη θέση της ὡς εὐτυχῆ; Λόγω τοῦ ὅτι ἡ γυναίκα γίνεται οἰκονομικὰ ἐντελῶς ἀνεξάρτητη, ἐργαζόμενη ὅπως ἐργάζεται κάθε ἄνδρας, πλήθυναν οἱ διαλύσεις τῶν οἰκογενειῶν, δηλαδὴ τὰ διαζύγια. Καὶ στὴν περίπτωση ποὺ δὲν ὑπάρχει διάλυση τῆς οἰκογένειας, ὅταν ἀναγκάζεται νὰ ἐργασθεῖ ἡ γυναίκα ἐκτὸς σπιτιοῦ, πάλι ὑποφέρει ἡ οἰκογένεια, ἐφόσον γιὰ τὰ παιδιὰ δὲν ὑπάρχει στὸ σπίτι πλέον οὐσιαστικὰ οὔτε πατέρας οὔτε μητέρα. Τὰ παιδιὰ μένουν ἀρκετὴ ὥρα μόνα τους ἢ ἀνατρέφονται ἀπὸ συγγενικὰ ἢ ξένα χέρια ἢ ἀνατίθενται σὲ σχολεῖα γιὰ τὴν ἀνατροφή τους. Βασικὰ ὅμως στεροῦνται τῆς μητρικῆς στοργῆς[1].