Ὁ σαρκικὸς πόλεμος

Τοῦ κ. Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου
Ὁ μεταπτωτικός ἄνθρωπος μεταφέρει μέσα του, σάν κληρονομιά, τήν ἁμαρτία καί τή ροπή πρός τό κακό, χωρίς ν᾽ ἀπουσιάζει καί ἡ νοσταλγία τῆς παραδείσιας ἐκείνης χαρᾶς καί ψυχοπνευματικῆς ἡδονῆς. Ἀπ᾽ τή στιγμή τῆς παρακοῆς καί τῆς γέννησης τῆς ἁμαρτίας μέσα του, προβάλλει πιά ὁ ἀγώνας μέ τόν ἑαυτό του. Θά σέρνει γιά πάντα ἐντός του τό μεγάλο παράπονο τῆς ἀνθρώπινης ἀδυναμίας του: "Οὐ γάρ ὅ θέλω ποιῶ ἀγαθόν, ἀλλ᾽ ὅ οὐ θέλω κακόν τοῦτο πράσσω" (Ρωμ. Ζ΄19).  Ἡ ἀληθινή ἡδονή εἶναι ἡ πνευματική. Ἡ αἰσθησιακή καί σαρκική ἡδονή -πλήν αὐτῆς τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου - εἶναι ἀπατηλή καί ψεύτικη. Κατά τόν ἅγιο Κάλλιστο, κάθε τέτοια σαρκική ἡδονή φέρνει "πικρόν μετάμελον. Νόθη γάρ". Καρπός, δηλαδή, τῆς σαρκικῆς ἁμαρτίας εἶναι ἡ πικρόγευστη μεταμέλεια, διότι εἶναι νόθος καί ὄχι γνήσια.
Αὐτές τίς ψεύτικες ἡδονές, ὁ ἱερός Χρυσόστομος τίς ὀνομάζει "δήμιους"!

Ἡ ἀληθινὴ ἔκφρασις τῆς ἐλευθερίας. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ἡ ἀληθινὴ ἔκφρασις τῆς ἐλευθερίας

   Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Χειρότερη παρερμηνεία καί παραποίηση καί κατάχρηση τῆς ἐλευθερίας δέν παρατηρήθηκε ποτέ, ὅσο στήν ἐποχή μας. Θά ᾽λεγε κανείς πώς, εἶναι πρωτοφανής ἡ διαστροφή τῆς ἐλευθερίας σ᾽ ὅλες τίς ἐννοιολογικές της σημασίες.
Τό αὐτεξούσιο τοῦ "κατ’ εἰκόνα" ἀχρειώθηκε μεταπτωτικά, καί ὁ ἄνθρωπος θ᾽ ἀνακτήσει δυνάμεις μόνο μέ ἀγώνα καί τή χάρι τοῦ Πνεύματος, "οὗ δέ τό Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία" (Β´ Κορ. Γ´ 17).
 Ἡ ἀληθινή ἔκφραση τῆς ἐλευθερίας δέν εἶναι ἐπιδεικτική καί θορυβώδης, ἀλλά ἐσωτερική τῆς ψυχῆς δύναμη. Ὁ συγγραφέας τῆς "Μίμησης τοῦ Χριστοῦ" τήν ὀνομάζει "ἐλευθερία τῆς καρδιᾶς". Ἡ ἀληθινή ἐλευθερία εἶναι πνευματική.
Ὅταν ὁ Κύριος ζητᾶ τήν καρδιά μας, αὐτό σημαίνει πώς ζητᾶ τήν ἐλευθερία μας. Ἄλλωστε, κανένας δέ σέβεται τήν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου τόσο, ὅσο Ἐκεῖνος πού τήν δημιούργησε. Αὐτό ὑποδηλώνεται μέ τόν ὑπέροχο στίχο τῆς Ἀποκάλυψης (Γ´ 20), ὁ ὁποῖος παρουσιάζει τόν Κύριο νά χτυπᾶ τήν πόρτα τῆς ψυχῆς μας καί νά λέει: «Ἐάν τις ἀκούσῃ τῆς φωνῆς μου καί ἀνοίξῃ τήν θύραν καί εἰσελεύσομαι πρός αὐτόν...».

Ἡ ζωή καί ὁ θάνατος. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ἡ ζωή καί ὁ θάνατος

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἡ ἀνθρώπινη ζωή - ὅπως καί ὅλη ἡ δημιουργία - εἶναι ἔργο τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ. Ὄχι ὅμως καί ὁ θάνατος. Ὁ θάνατος ὀφείλεται ἀποκλειστικά στόν ἄνθρωπο. "Ὁ Θεός θάνατον οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων" (Σοφ. Σολ. Α΄ 13).
Ἐκεῖνο πού διαπιστώνουμε, εἶναι ἡ τελειότητα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης μέ τή δυσυπόστατη ὀντολογία της: Τό σῶμα καί τήν ψυχή. Ἡ ἀνθρώπινη ζωή μοιάζει μέ ταξίδι, πού περνάει ἀπό τέσσερις σταθμούς:
1.Ἡ παιδική ἡλικία. Τό γλυκοχάραμα.Ἡ ἀμέριμνη ἡλικία πού τό παιδί ξέρει μονάχα νά παίζει, νά τρέχει καί νά χαμογελᾶ.
2. Ἡ ἐφηβική ἡλικία. Τό πρωϊνό τῆς χαρᾶς καί τῆς ἐλπίδας, πού ὅλα φαίνονται ρόδινα. Εἶναι ἡ ἡλικία τῆς δράσης καί τοῦ ἀγώνα.

Ἡ γκρίνια εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ἡ  γκρίνια εἰς τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων

  Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Πολύ συχνά καί γιά πολλούς ἀνθρώπους, ἡ γκρίνια δέν εἶναι μονάχα μιά ἰδιορρυθμία ἤ ἰδιοπροσωπία τοῦ ἀνθρώπινου προσώπου, ἀλλ᾽ εἶναι μιά νοσηρή κατάσταση, μέ ἐπικίνδυνες συνέπειες στίς διαπροσωπικές καί διανθρώπινες σχέσεις.
Εἶναι ψυχολογικό συναίσθημα, πού δέν κρύβεται. Ὁ γκρινιάρης ἤ γογγυστής καί μεμψίμοιρος - ὅπως τόν ὀνομάζει ἡ Ἁγία Γραφή - δέν κρατάει μέσα του τίς ἐσωτερικές ἀντιδράσεις, γιά ὅποιοδήποτε ζήτημα, ἀλλά καί τίς ἐξωτερικεύει κάποτε, ἔντονα καί ἐπαναστατικά.
Μετά τήν Πεντηκοστή, ὅταν οἱ χριστιανοί ἄρχισαν νά πληθαίνουν, "ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν" (Πράξ. ΣΤ´ 1).
Οἱ Ἑβραῖοι πού μιλοῦσαν ἑλληνικά, παραπονέθηκαν στούς ὑπεύθυνους τῆς διακονίας τῶν κοινῶν τραπεζιῶν ὅτι δέν κοίταζαν τίς δικές τους χῆρες. Στίς διαπροσωπικές σχέσεις, τά παράπονα καί οἱ μεμψιμοιρίες εἶναι συχνές καί πρός ὅλες τίς κατευθύνσεις.

«Ἐμίσησάν με δωρεάν». Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

«Ἐμίσησάν με δωρεάν»
  

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Μέ μίσησαν καί θά ἐξακολουθοῦν νά μέ μισοῦν οἱ ἄνθρωποι, καθώς τό προφήτεψε ὁ Νόμος, καί συγκεκριμένα, ὁ Δαβίδ στούς ψαλμούς του. Μέ μίσησαν, χωρίς καμιά αἰτία καί κανένα λόγο (Ἄλλωστε, τό μῖσος δέν ἔχει καμιά σχέση μέ τή λογική καί τή σωφροσύνη).
Ὁ Ἰησοῦς ἀπευθύνεται πρός τούς μαθητές Του μετά τόν Μυστικό Δεῖπνο.
Πρόκειται γιά τό κύκνειό Του ἆσμα, δηλαδή τήν τελευταία, τήν ἀσύγκριτη καί ἀνεπανάληπτη διδασκαλία Του, μέ ἀκροατές τούς μαθητές Του καί ἀποδέκτες τούς γραμματεῖς καί φαρισαίους.

Ἕνας ἡρωϊκὸς ἱερομάρτυς. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ἕνας ἡρωϊκὸς ἱερομάρτυς

 Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Bρισκόμαστε στά πρῶτα χρόνια τῶν φοβερῶν διωγμῶν τῶν Ρωμαίων αὐτοκρατόρων. Λίγα χιλιόμετρα πιό πέρα ἀπ᾽ τήν ἀρχαία Ἀμαθούντα τήν πόλη τοῦ ἁγίου Ἰωάννη τοῦ Ἐλεήμονα καί τοῦ Ἁγίου Τύχωνα- δυτικά πρός τήν Πάφο τῆς Κύπρου, συναντάει κανείς τό Κούριο. Ἐκεῖ ἀκριβῶς, σώζεται τό ἀρχαῖο θέατρο καί τό στάδιο τῆς πόλης.
 Μυριάδες οἱ μάρτυρες τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλη τή ρωμαϊκή αὐτοκρατορία. Δέν ἦταν δυνατό νά ἐξαιρεθεῖ καί ἡ ἑλληνική Κύπρος μας, ἡ ὁποία μάλιστα, ὀνομάστηκε "νῆσος τῶν ἁγίων". Στίς μέρες τοῦ φοβεροῦ Διοκλητιανοῦ (284-304), ἐπίσκοπος στό Κούριο, ἦταν ὁ Φιλονείδης.
Ἄξιος ποιμένας, μέ ἀποστολικό ζῆλο καί φλογερή καρδιά. Μέ τό διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορα, οἱ φυλακές γέμισαν. Ἦρθε καί τοῦ Φιλονείδη ἡ σειρά. Τό περίμενε. Ἦταν ἕτοιμος γιά τό στίβο. Στό κελλί βρῆκε κι ἄλλους τρεῖς χριστιανούς, πνευματικά του παιδιά.

Θεῖος Ἔρως. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

 Θεῖος Ἔρως

 Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζει, συνειδητοποιεῖται καί ἰσχυροποιεῖται, παράλληλα μέ τή γνώση καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί ὅπως μιά σπίθα ἀνάβει φωτιές κι οἱ φωτιές φουντώνουν, κατά παρόμοιο τρόπο καί ἡ θεία τούτη ἀγάπη στήν ἀνθρώπινη καρδιά, γίνεται ἔρωτας θεῖος καί φλογερός πού θερμαίνει,καί ταυτόχρονα μεταγγίζει μιά ἐσωτερική καί ἄρρητη μυστική τοῦ Χριστοῦ εὐωδία.
 Ὁ ἅγιος Μάξιμος ὁ ὁμολογητής λέγει:"Τό θεῖον οἱ θεολόγοι, ποτέ μέν ἔρωτα, ποτέ δέ ἀγάπην, ποτέ δέ ἐραστόν καί ἀγαπητόν καλοῦσι". Ἐκεῖνοι πού μελετοῦν καί γνωρίζουν τό νόμο τοῦ Θεοῦ κι ἡ καρδιά τους εἶναι δοσμένη στό Θεό, τοῦτο τό ἀντικείμενο τῆς προσκόλλησής τους στό "θεῖο", ἄλλοτε τό λένε ἔρωτα, ἄλλοτε ἀγάπη καί ἄλλοτε "ἐραστόν", δηλαδή, ἄξιο νά τό ἀγαπήσεις.

Ἡ κατάκρισις. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

 

  Ἡ κατάκρισις

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Φοβερό τό φαινόμενο καί θανάσιμο τό ἁμάρτημα. Γιατί ἆραγε; Ἁπλούστατα, γιατί, δέν κρίνεις, ἀλλά κατακρίνεις. Ἡ διαφορά βρίσκεται στήν ἔννοια τῶν δύο λέξεων. Ἡ μέν κρίση, σημαίνει προσωπική ἄποψη γιά κάποιο ζήτημα ἤ ἀνθρώπινο πρόβλημα, ἐνῶ μέ τήν πρόθεση "κατά" (κατά-κριση), παίρνει κακή ἔννοια στίς διαπροσωπικές σχέσεις, καί σημαίνει κατηγορία, συκοφαντία, σκόπιμη καί ὕπουλη καί φθονερή διάθεση καί ἀσχολία γιά τόν "κατηγορούμενο".
 Κάποτε τό ρῆμα "κρίνω" -προπάντων στήν Ἁγ. Γραφή- μεταφράζεται "κατακρίνω". Ἤδη ὁ Κύριος στήν ἐπί τοῦ ὄρους ὁμιλία μᾶς δίδαξε: «Μή κρίνετε, ἵνα μὴ κριθῆτε· ἐν ᾧ γὰρ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε, καὶ ἐν ᾧ μέτρῳ μετρεῖτε μετρηθήσεται ὑμῖν» (Ματθ. Ζ΄1-2).
Μή κατακρίνετε καί καταδικάζετε τούς ἀνθρώπους, γιά νά μή σᾶς κατακρίνει καί καταδικάσει καί σᾶς ὁ Θεός. Πόσο ἀρέσει ἡ φλυαρία καί ἡ πολυλογία καί τό κουτσομπολιό στούς ἀνθρώπους! Κι αὐτό πού λέμε κουτσομπολιό, δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά κακόβουλος σχολιασμός τῆς συμπεριφορᾶς τῶν ἄλλων.

"Μῖσος γιά τό Ἔθνος καί τά ἀφεντικά". Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

"Μῖσος γιά τό Ἔθνος καί τά ἀφεντικά"

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Σ᾽ ἕνα μόνο τετράγωνο κάποιας γειτονιᾶς, πρόσεξα πώς οἱ "γνωστοί ἄγνωστοι", μέ τό γνωστό ἔμβλημά τους, εἶχαν γράψει τέσσερις φορές τήν πιό πάνω ρηματική σοφία τους! Ἆραγε, γιά νά θαυμάσουμε τίς ἰδεολογικές τους κατευθύνσεις ἤ ν᾽ ἀποσπάσουν ὀπαδούς; Ἴσως ἀκόμα, νά ζητοῦν νά δηλώσουν τήν παρουσία τους: «Ἐδῶ εἴμαστε»!....
Δέ θά ῾θελα νά σχολιάσω τά διάφορα σημειολογικά, γλωσσικά καί ἐννοιολογικά λάθη, οὔτε τόν τρόπο μετάδοσης τῶν ἰδεῶν τους! Τή βαρύτητα τοῦ συνθήματος, τήν ἔχει ἡ πρώτη λέξη: "Μῖσος"! Καί αὐτή, ὡς θεολόγος, θά ῾θελα νά σχολιάσω, γιατί, ὅπου τό μῖσος, ἐκεῖ καί ἡ δυστυχία. Ὁ φθόνος καί τό μῖσος ἀνήκουν στά θανάσιμα ἁμαρτήματα, ὅπως τά ὀνομάζει ἡ Ἐκκλησία καί ἡ Δογματική.
Ὁ φθόνος εἶναι λύπη τοῦ ἔσω ἀνθρώπου, γιά κάποια ὑλικά ἤ πνευματικά ἀγαθά, πού ἔχει ὁ συνάνθρωπός μας. Γιαυτό καί ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ ἔλεγε: «Οὐκ ἐπιθυμήσεις ὅσα τῷ πλησίον σου ἐστί». Ἀποτελεῖ, κατά κάποιο τρόπο, τό πρῶτο σκαλοπάτι τοῦ μεγάλου κακοῦ, πού εἶναι τό μῖσος.

Ὁ ἄνθρωπος δίδει ἐξετάσεις. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

 Ὁ ἄνθρωπος δίδει ἐξετάσεις

 
Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

"Κόσμος" τοῦ κόσμου ὁ ἄνθρωπος. Τό πιό ὄμορφο καί ἀσύγκριτο στολίδι τῆς δημιουργίας.Ἡ ἀνυπέρβλητη εἰκόνα τοῦ Θεοῦ. Γι' αυτό καί ἡ ἀναφώνηση ἑνός ἁγίου: «Εἶδες τόν ἄνθρωπόν σου; Εἶδες τόν Θεόν σου»! Θαυμαστά ὅλα τά χαρίσματά του, σωματικά,ψυχικά,φιλοσοφικά, ἐπιστημονικά, τεχνολογικά... ἀμέτρητα! Οὔτε ἀριθμοῦνται, οὔτε ταξινομοῦνται.
Ἀλλά καί τά λάθη του, τά ἐλαττώματά του καί τ᾽ ἁμαρτήματά του, ὄχι λιγότερα. Πόσο κατάστρεψε τό "κατ᾽ εἰκόνα"! Ὅπως σωρεύει κανείς τήν ἄμμο στή φούχτα του κι ἀδυνατεῖ νά μετρήσει τούς κόκκους, ἔτσι πολλά καί τά πάθη του, τά ψυχικά καί πνευματικά τραύματά του, οἱ λογισμοί του, οἱ πτώσεις του, τ᾽ ἁμαρτήματά του: "ἑκούσια, ἀκούσια, ἐν λόγῳ, ἐν ἔργῳ, κατά νοῦν καί διάνοιαν...". Πάμπολλα. Ἀμέτρητα! Ὅλοι δίνουμε ἐξετάσεις πνευματικές. Κάθε ἄνθρωπος.
Σήμερα, θά ποῦμε λίγα λόγια γιά τά... λόγια μας! Θέμα μας, δηλαδή, ἡ πολυλογία, ἡ φλυαρία, ἡ περιαυτολογία.

Ἀλληλούϊα. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ἀλληλούϊα

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Δέν εἶναι μόνο νά λυπᾶσαι γιά τήν ὕπαρξη τῶν ἀθέων, ἀλλά καί νά προσεύχεσαι.Ὅσο δέ μπορεῖς νά κατανοήσεις τίς σκέψεις καί τίς ἐνέργειες τοῦ Διαβόλου, ἄλλο τόσο νά ἀνιχνεύσεις τούς ἀθεϊστικούς λογισμούς καί συλλογισμούς τοῦ ἀθέου! Πρίν πεντέξι δεκαετίες, τούς ὑπολόγιζαν σ᾽ ὅλο τόν κόσμο, στά 300 ἑκατομμύρια. Σήμερα, ἴσως θά ῾ναι διπλάσιοι ἤ τριπλάσιοι. Ἄλλωστε, ἡ ἀθεΐα γιά τούς πιό πολλούς ἀπ᾽ αὐτούς, θεωρεῖται καί "πρόοδος", ἡ δέ θρησκευτικότητα, λογίζεται "ὀπισθοδρομικότητα"!
Ὁ Θεός, βέβαια, δέν ἔχει ἀνάγκη ἀπό τίς λεγόμενες ἀποδείξεις, οὔτε ἀκόμα καί ἀπό τίς ἐνδείξεις. Δέν ἔχει, δηλαδή, ἀνάγκη ἀπό ὑπερασπιστές τῆς θείας ὕπαρξής Του. Μᾶς προσφέρουν βέβαια ὅλες οἱ ἐπιστῆμες καί οἱ ἐπιστήμονες χίλιες-μύριες ἐνδείξεις ("ἀποδείξεις"), ἀλλά παραθέτωστίς σημερινές "παρεμβάσεις" μερικές ἁπλές - ἀλλά καί θεόπνευστες σκέψεις, πού μπορεῖ κι ἕνα παιδί νά τίς κάνει: Ὁ μέγας ἀπόστολος, ὁ Παῦλος, γράφει:

«Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας». Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

«Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας»

 Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή, οἱ ἅγιοι ἄγγελοι πλάστηκαν πρίν ἀπό τή δημιουργία τοῦ ὑλικοῦ κόσμου. Εἶναι ἐπίσης γνωστό, πώς τό δέκατο τάγμα τῶν ἀγγέλων, ἀπό τήν ἀλαζονεία τοῦ ἑωσφόρου γιά ἰσοθεΐα, ξέπεσε, κι ἔτσι, σάν ἐλεύθερα ὄντα, παρέμειναν, καί θά συνεχίσουν νά παραμένουν στό κακό.
Μετά τή πτώση τους ἔγιναν ἐχθροί τοῦ Θεοῦ καί τοῦ ἀνθρώπου.
Ἀντιστάθηκαν σφόδρα, καί σ᾽ αὐτό τῆς σωτηρίας τό ἔργο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, μέχρι τό σταυρικό θάνατο καί τήν ταφή Του.
Ἀπατήθηκαν ὅμως, λόγῳ τῆς ἀνθρώπινης φύσης Του, γιατί ἀναστήθηκε ὡς Παντοδύναμος.
Μέ τό Σταυρό καί τήν Ἀνάστασή Του, κατάφερε θανάσιμο τραῦμα στό θάνατο καί τό Διάβολο. Μ᾽ ἕνα ὑπέροχο καί θριαμβευτικό τόνο, ψάλλει ἡ Ἐκκλησία μας τό ποιητικότατο καί γνωστό ἐξαποστειλάριο: "Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης τῆς οἰκουμένης. Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας.

Ἀνωμαλία καί διαστροφή. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

 Ἀνωμαλία καί διαστροφή

Μιχαὴλ Μιχαηλίδης

Πρίν τήν παρακοή καί τήν πτώση, οἱ πρῶτοι ἄνθρωποι εἶχαν ἁρμονικές σχέσεις μέ τό Θεό καί Δημιουργό τους. Ἡ ζωή τους ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημά Του καί εἶχαν, κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης, "ἀγγελική μεγαλοφυΐα", δηλαδή, ἀγγελικό μεγαλεῖο καί ἦθος.
Μετά τή πτώση, ξέπεσαν καί ἀμαύρωσαν τό "κατ᾽ εἰκόνα". Ἀχρείωσαν τά χαρίσματα τοῦ αὐτεξούσιου, τῆς συνείδησης καί τοῦ νοῦ.
Ἀπό τότε γνώρισε ὁ ἄνθρωπος τήν ἁμαρτία σ᾽ ὅλες της τίς μορφές, καί μ᾽ ὅλες της τίς ἀνωμαλίες καί διαστροφές. Ἡ ἀρετή, ἀπό τότε, καί ἡ ἁγιότητα, εἶναι δύσκολο ἀγώνισμα καί κατάκτηση. Τό ῾ξέραν κι αὐτοί ἀκόμα, οἱ εἰδωλολάτρες: «Τό νικᾶν αὐτόν ἑαυτόν, αὕτη ἐστί πασῶν τῶν νικῶν πρώτη τε καί ἀρίστη».
Τή νίκη πιά, κατά τῆς ἁμαρτίας, τήν προσφέρουν δυό παράγοντες: ἡ τραυματισμένη ἀνθρώπινη ἐλευθερία, καί ἡ δύναμη καί Χάρη τοῦ Κυρίου, πού μᾶς δόθηκε προπάντων μέ τή σταυρική θυσία τοῦ Ἰησοῦ. Ὅπως ὁ ἄρρωστος ἤ ὁ τραυματισμένος τρέχει γιά θεραπεία στό γιατρό, ἔτσι κι ὁ ἠθικά ἄρρωστος βρίσκει θεραπεία στόν Κύριο μέ τή γνώση τοῦ θελήματός Του.

«Ἡ ἀναισχυντία μήτηρ ἐστί τῆς πορνείας» (Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδης, Θεολόγος)

Τή σύγχρονη ἐποχή μας, δίχως ἀμφιβολία, τή χαρακτηρίζει ἡ ἀπουσία τοῦ ἤθους, τῆς σεμνότητας καί τῆς αἰδοῦς. Δέν πλεονάζει μονάχα, ἀλλά ὑπερπλεονάζει ἡ ἀναισχυντία. Γι’ αυτό και θυμήθηκα τό σοφό λόγο τοῦ ἀββᾶ Δωροθέου, ὅτι «ἡ ἀναισχυντία μήτηρ ἐστί τῆς πορνείας».

Δέν ὑπάρχει κακό καί ἄσεμνο καί ἀνεπίτρεπτο, πού νά μή ἔχει γιά μάνα του τήν ἀδιαντροπιά, τήν ἀναισχυντία. Τήν ἀναισχυντία θά τη συναντήσεις στό κάθε σου βῆμα. Στά Μ.Μ.Ε., στά ἔντυπα, τά περιοδικά, τό θέατρο, τόν κινηματογράφο, στίς κουβέντες, στίς συντροφιές, στό γυναικεῖο ντύσιμο - ἤ μᾶλλον γδύσιμο! - στά τραγούδια... καί ὅπου ἀλλοῦ.

Ἡ ἀναισχυντία εἶναι ἡ πιο εὐτελιστική προδοσία τῆς ἀνθρώπινης προσωπικότητας. Εἶναι συντριβή τῆς ἀξιοπρέπειας καί ἀναστολή κάθε ἠθικοῦ κανόνα καί κάθε δεοντολογίας. Εἶναι ἔνδειξη νοσηρῆς καί πλεγματικῆς ψυχῆς. Ὁ ἀναίσχυντος οὔτε τόν ἑαυτό του σέβεται, οὔτε τούς ἄλλους.

Ποτέ «ἀλειτούργητοι» (Μιχαήλ Ε. Μιχαηλίδης, Θεολόγος)

Στά πρῶτα χριστιανικά χρόνια τῶν διωγμῶν καί τῶν κατακομβῶν, οἱ χριστιανοί ἦσαν ἀληθινό χρυσάφι. Ὅσο περνοῦσαν τά χρόνια, ἔχαναν τήν πνευματική τους λαμπρότητα καί θερμότητα, λόγῳ τῆς ἐκκοσμίκευσης καί τῆς χαλάρωσης τῶν ἰδεῶν καί τῆς χριστιανικῆς τους Πίστης. Αὐτό συμβαίνει καί θά συμβαίνει πάντοτε, παρά τίς ἀποστολικές προτροπές: «Μή συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν» (Ρωμ. ΙΒ´ 2), καί «μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις» (Β´ Κορ. Στ´ 14).

Τή χλιαρότητα τῆς Πίστης τήν καταδικάζει ὁ Κύριος, μέ τό γνωστό καί σκληρό λόγο τῆς Ἀποκάλυψης, πού ἀπευθύνεται στόν ἄγγελο, δηλαδή τόν ἐπίσκοπο Λαοδικείας: «οἶδά σου τὰ ἔργα… ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου» (Ἀπ. Γ´ 15-16).

Ὁ Ἀσύγκριτος. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

  

 Ὁ Ἀσύγκριτος

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Μερικοί ἀφελεῖς τολμοῦν κάποτε νά συγκρίνουν, μέ ἀνθρώπινα συνήθως μέτρα, τόν Ἰησοῦ Χριστό, μέ κάποιες προσωπικότητες πού ξεχωρίζουν στίς σελίδες τῆς ἱστορίας. Γιά παράδειγμα, ὁ Σωκράτης, ὁ Κομφούκιος, κ.ἄ. Καί λέω "ἀφελεῖς", γιατί λησμονοῦν τήν ἰδιότητα τῶν δύο συγκρινόμενων προσώπων. Τό ἕνα πρόσωπο εἶναι Θεός - Θεάνθρωπος - τό δέ ἄλλο πρόσωπο εἶναι, ἄνθρωπος, ὅποιος κι ἄν εἶναι αὐτός.
Ὁ Ἰησοῦς εἶναι " Ὁ Ἀσύγκριτος". Ἀσύγκριτος μέ τήν ἀπόλυτη, ἀλλά καί τήν ἀπόλυτα θεολογική ἔννοια καί ὄχι μ᾽ αὐτή τή σχετικά περιγραφική καί συγκριτική. Τέτοια "σχήματα λόγου" εἶναι γιά παράδειγμα τά ἑξῆς: Ὁ ἄνθρωπος αὐτός εἶναι "ἀσύγκριτος" καλλιτέχνης, ρήτορας κ.λπ. ἤ τό τάδε ἔργο δέ συγκρίνεται μέ τό ἄλλο…

Πόλεμος δίχως ἀνακωχή. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Πόλεμος δίχως ἀνακωχή

 Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Οἱ πόλεμοι, πού διεξάγονται ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους, εἶναι ὁ πικρότατος καρπός τῆς πρώτης ἁμαρτίας. Ὁ διάβολος γιά πάντα, διψάει γιά αἷμα. Καί τά κατάφερε ἀπ᾽ τήν πρώτη κιόλας γενιά τοῦ Ἀδάμ καί τῆς Εὔας, ὁ ἕνας ἀδελφός ἀπ᾽ τά παιδιά τους, ὁ Κάϊν, νά σκοτώσει τόν ἄλλο, τόν Ἄβελ. Ἀδελφοκτονία ἀπ᾽ τήν πρώτη στιγμή τῆς δημιουργίας. Πόλεμος ἀδελφοῦ ἐναντίον ἀδελφοῦ!
Ἀφαίρεση ἀνθρώπινης ζωῆς. Φόνος!
Μέ τήν παρακοή καί τή πτώση τῶν πρωτοπλάστων, ἡ ἁμαρτία πιά, μετά τό προπατορικό ἁμάρτημα, μεταδίδεται ἀπό γενιά σέ γενιά, κι ἀπό ἄνθρωπο σέ ἄνθρωπο. "’Iδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου" (Ψαλμ. 50, 7).
Ἡ ἁμαρτία εἶναι κληρονομική. Μέσα στόν ἄνθρωπο διεξάγεται πόλεμος. Ἕνας πόλεμος ἀκήρυκτος, σκληρός, στυγερός, μέ χίλιες μορφές.

Ποτέ «ἀλειτούργητοι». Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Ποτέ «ἀλειτούργητοι»

 Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Στά πρῶτα χριστιανικά χρόνια τῶν διωγμῶν καί τῶν κατακομβῶν, οἱ χριστιανοί ἦσαν ἀληθινό χρυσάφι. Ὅσο περνοῦσαν τά χρόνια, ἔχαναν τήν πνευματική τους λαμπρότητα καί θερμότητα, λόγῳ τῆς ἐκκοσμίκευσης καί τῆς χαλάρωσης τῶν ἰδεῶν καί τῆς χριστιανικῆς τους Πίστης. Αὐτό συμβαίνει καί θά συμβαίνει πάντοτε, παρά τίς ἀποστολικές προτροπές: "Μή συσχηματίζεσθαι τῷ αἰῶνι τούτῳ, ἀλλὰ μεταμορφοῦσθαι τῇ ἀνακαινώσει τοῦ νοὸς ὑμῶν" (Ρωμ. ΙΒ´ 2), καί "μή γίνεσθε ἑτεροζυγοῦντες ἀπίστοις" (Β´ Κορ. Στ´ 14).
 Τή χλιαρότητα τῆς Πίστης τήν καταδικάζει ὁ Κύριος, μέ τό γνωστό καί σκληρό λόγο τῆς Ἀποκάλυψης, πού ἀπευθύνεται στόν ἄγγελο, δηλαδή τόν ἐπίσκοπο Λαοδικείας: "οἶδά σου τὰ ἔργα… ὅτι χλιαρὸς εἶ, καὶ οὔτε ζεστὸς οὔτε ψυχρός, μέλλω σε ἐμέσαι ἐκ τοῦ στόματός μου" (Ἀπ. Γ´ 15-16). Οἱ χλιαροί καί ἀδιάφοροι εἶναι χειρότεροι καί ἀπ᾽ τούς ἄπιστους καί τούς ἄθεους. Ὅσοι χωρίς κανένα λόγο δέν ἐκκλησιάζονται καί δέ λειτουργοῦνται, θεωροῦνται ἀφορισμένοι. Ἤ μᾶλλον, εἶναι αὐτοαφορισμένοι.

Φίλοι τοῦ Χριστοῦ. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Φίλοι τοῦ Χριστοῦ

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Ἀπ᾽ τ᾽ ἀρχαῖα τά χρόνια ἡ λέξη «φίλος», ἀσκοῦσε στούς ἀνθρώπους—προπάντων στούς νέους—μιά ἰδιαίτερη σημασία καί γοητεία. Ἀλλ᾽ ὄχι μόνο τότε!Καί σήμερα καί πάντοτε, οἱ ἄνθρωποι αἰσθάνονται ἰδιαίτερη τιμή καί καύχηση, νά εἶναι φίλοι μέ τόν τάδε ἤ τόν τάδε!… ἀνεξάρτητα ἐάν τηροῦν τούς ὅρους καί τίς προϋποθέσεις τῆς ἀληθινῆς φιλίας.
Οἱ πιό ματαιόδοξοι μάλιστα, δίνουν μεγαλύτερη σημασία στούς τίτλους ἤ τήν κοινωνική θέση τοῦ φίλου τους —ἄν ἔχει πολλά λεφτὰ ἤ ἄν κατέχει κάποια ἀνώτερη κοινωνική θέση… ὥστε νά ὑψηλοφρονοῦν οἱ ματαιόδοξοι!
Στό Χριστιανισμό δέν ὑπάρχουν ψεύτικες ἤ ὑποκριτικές φιλίες. Κι ἄν ὑπάρχουν τέτοιου εἴδους φιλίες, δέν εἶναι ἀληθινές, χριστιανικές φιλίες. Ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς, εἶχε φίλους, ὅπως τό Λάζαρο καί τούς μαθητές Του. Ἀλλά καί ὁ Λάζαρος καί οἱ Ἀπόστολοι, ἀντίθετα, εἶχαν γιά φίλο τους — ἀσφαλῶς καί Διδάσκαλό τους— τόν Ἰησοῦ.

Οἱ τρεῖς θρασύτατοι πειρασμοί. Μιχαὴλ Μιχαηλίδη

Οἱ τρεῖς θρασύτατοι πειρασμοί 

Μιχαὴλ Ε. Μιχαηλίδη, Θεολόγου

Κατά τήν ἁγιοπατερική καί νηπτική διδασκαλία, τά ἑπτά θανάσιμα ἁμαρτήματα εἶναι: 1. γαστριμαργία, 2. πορνεία, 3. φιλαργυρία, 4. ἀκηδία, 5. ὀργή, 6. κενοδοξία, καί 7. φθόνος (βλπ. Παν. Τρεμπέλα "Δογματική", τόμ. Β´ σελ. 300-13).
Εἰδικότερα, στήν κοινωνική καί καθημερινή ζωή, τρεῖς εἶναι οἱ θρασύτατοι πειρασμοί, πού σάν μολυσματικές ἐπιδημίες ὁδηγοῦν ἀσφαλέστερα στήν ἀμετανοησία καί τόν πνευματικό θάνατο: Ἡ φιληδονία, ἡ φιλοδοξία, καί ἡ φιλαργυρία. Ἡ ἀγάπη καί προσκόλληση σ᾽ ὅλες τίς σαρκικές ἡδονές (πλήν τοῦ νόμιμου Γάμου), ἡ σφοδρότατη γοητεία καί ἐπιθυμία τῆς δόξας, καί ἡ ἄκρα ἀγάπη τῶν ἀργυρίων (τῶν χρημάτων καί τοῦ πλούτου).
Ἡ ἀνθρώπινη ζωή εἶναι σπαρμένη ἀπό μύριους πειρασμούς. Κάθε βῆμα καί πειρασμός. Κάθε λεπτό καί παρανομία. Κάθε λογισμός καί τῆς ψυχῆς δυσωδία. Τ’ ἁμαρτήματα εἶναι τόσα πολλά, ὥστε οὔτε ἀριθμοῦνται οὔτε ταξινομοῦνται. Τονίζεται μονάχα ἡ σοβαρότητα ἑπτά ἁμαρτημάτων, τά ὁποῖα χαρακτηρίζονται "θανάσιμα", ὄχι πώς δέ συγχωροῦνται, ἀλλά γιατί, ἄν δέν προσέξει ὁ ἄνθρωπος, μποροῦν νά ὁδηγήσουν στή σκλήρυνση καί ἀμετανοησία, δηλαδή, τόν πνευματικό θάνατο.