Θεέ μου τί μπλὲ ξοδεύεις γιὰ νὰ μὴ σὲ βλέπουμε"!

Πρωτ. Στέφανος Στεφόπουλος

“Θεέ μου τι μπλε ξοδεύεις για να μη σε βλέπουμε”!

Η πατρότητα της παραπάνω φράσης, ως γνωστόν, ανήκει στον μεγάλο μας ποιητή Οδυσσέα Ελύτη.

Στο παρόν κείμενο χρησιμοποιείται για να προϊδεάσει περί μιάς καινοφανούς – ως γενικευμένη πράξη – τάσης να χρησιμοποιούμε χώρους, όπως οι Ιεροί Ναοί, με απάδοντες της λατρευτικής τους αποστολής τρόπους που και τους χώρους αποϊεροποιούν και τον Θεό προσβάλλουν και το εκκλησιαστικό φρόνημα των πιστών αποδυναμώνουν.

Όπως αναρωτήθηκε κάποτε ο Ελύτης, έτσι κι εμείς σήμερα, μέσα απ’ τις πράξεις μας καμωνόμαστε πως δεν βλέπουμε τον Θεό. Εκείνος, τουλάχιστον, δεν Τον έβλεπε κοιτώντας έστω και μεταφορικά στον ουρανό.

Εμείς όμως, πολύ χειρότερα, δεν θέλουμε να Τον δούμε αγιάζοντα και ευλογούντα όλους εμάς που καταφεύγουμε στους ιερούς οίκους Του και ακόμη χειρότερα Τον αγνοούμε (ίσως από υπερβολική εξοικείωση με το χώρο και τα τελούμενα σ’ αυτόν) ως θυσιαζόμενο, κλώμενο, μελιζόμενο!

Αιτία και αφορμή μαζί για το κείμενο αυτό έλαβα από τα τεκταινόμενα των τελευταίων ετών και την εντατικοποίησή τους τους πρόσφατους 5-6 μήνες εντός των Ιερών μας Ναών. Δεν επιθυμώ να θίξω, να προσβάλλω, να κατηγορήσω πρόσωπα, ιδιότητες, θεσμούς και γι αυτό δεν θα παραπέμψω σε συγκεκριμένα δημοσιεύματα διαδικτυακών σελίδων εκτός από δύο, με μόνο σκοπό να καταλάβουν οι αναγνώστες του κειμένου αυτού γιά ποιό λόγο γράφεται αυτό εδώ ως προβληματισμός και έντονη διαφωνία μας σε απάδουσες της ιερότητας των Ναών χρήσεις.

Παρακάτω καταθέτω τον προβληματισμό και την αγωνία μου για την ου κατ’ επίγνωσιν (θέλω να πιστεύω) τεράστια ζημία που προκαλούν οι πράξεις αποϊεροποίησης των Ιερών Ναών στις συνειδήσεις και το ορθόδοξο φρόνημα του λαού αλλά κυρίως την προσβολή αυτού του ίδιου του Κυρίου μας.

Από τα περασμένα Χριστούγεννα του 2023 ως τις τελευταίες ημέρες προ του Πάθους του Κυρίου μας, πλήθυναν σε όλη τη χώρα συμβάντα ως τα παραπάνω περιγραφέντα.

Είδαμε να ψάλλονται κάλαντα αμέσως μετά το πέρας Θ. Λειτουργιών παρουσία Αρχιερέων, με τρίγωνα και χριστουγεννιάτικο διάκοσμο, είδαμε παρευρισκομένους να κάθονται σταυροπόδι και στο τέλος να χειροκροτούν τα λαϊκά άσματα (μόνο καφέ δεν είδα να σερβίρεται!), είδαμε ορχήστρα με όργανα λαϊκής μουσικής να παίζουν κοσμικά τραγούδια με τους μουσικούς να έχουν πάρει θέση ακριβώς μπροστά στο τέμπλο του Ιερού Βήματος, είδαμε να μπαίνουν πιάνα με ουρά με τον ίδιο τρόπο, είδαμε εορταστικά δρώμενα με συνοδεία κλαρίνου από το αναλόγιο, είδαμε συναυλίες διαφόρων ειδών, είδαμε σαρακοστιανής “κατάνυξης” μουσικά όργανα όπως βιολί με την οργανοπαίκτρια να κάθεται πάνω στα σκαλιά του Σολέα με την πλάτη γυρισμένη στο Ιερό Βήμα και με την Ωραία Πύλη ορθάνοιχτη και την περιποιημένη Αγία Τράπεζα δίκην εξαιρετικού κατανυκτικού διακόσμου.

Συμβιβασμένοι μέ τόν κόσμον

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι νέοι ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὲς γνώσεις, τὶς ὁποῖες ἀπέκτησαν σὲ ἑλληνικὰ καὶ ξένα πανεπιστήμια. Ἔχουν τὴν κατὰ κόσμον σοφία, ἐνῷ τοὺς λείπει ἡ κατὰ Θεὸν σοφία. Ἡ πρώτη ἀποτελεῖ τὸ ἐντυπωσιακὸ περιτύλιγμα τῆς πνευματικῆς τους πτωχείας καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται πλεονέκτημα καὶ ἰδιαίτερο προσόν. Γιὰ τοὺς πιστοὺς ἡ παρουσία τους δὲν ἐνθουσιάζει, γιατί δὲν ἔχουν φωνὴ, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη, οὔτε καὶ δύναμη νὰ ἐλέγξουν ἐκείνους ποὺ διώκουν τὴν Ἐκκλησία μὲ πολλοὺς τρόπους. Μόνο οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες τοὺς ἀναζητοῦν, ὅταν θέλουν νὰ παραστοῦν σὲ κάποια ἐκδήλωση. Ἔτσι γιὰ παραγέμισμα. Καὶ ἐννοεῖται ὅτι πρόθυμα συμμετέχουν, γιατί μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἱκανοποιοῦν τὸ φοβερὸ καὶ ὀλέθριο πάθος τῆς φιλοδοξίας τους...

Τὸ ἀντίθετο συμβαίνει μὲ πολλοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχούς. Εἶναι ἀνοικτοὶ στὸν κόσμο καὶ ἀνταποκρίνονται στὰ αἰτήματα τοῦ θρησκευτικοῦ λαοῦ. Χωρὶς ἰδιαίτερα προσόντα καὶ χωρὶς πτυχία, ἐργάζονται, ἀγρυπνοῦν, διακονοῦν καὶ φυλᾶνε θερμοπύλες. Ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν παρουσία καὶ δράση τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀθέων. Ἔχουν ἱερὸ ζῆλο καὶ ἀρνοῦνται τὸ συμβιβασμὸ μὲ τὸν κόσμο. Δὲν ἀκολουθοῦν τὴ νοοτροπία τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν νὰ δεχθοῦν τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Καὶ εἶναι θλιβερὴ πραγματικότητα ὅτι οἱ προϊστάμενοί τους, μητροπολίτες καὶ ἡγούμενοι, ὄχι μόνο δὲν τοὺς συμπαρίστανται, ἀλλὰ διαφωνοῦν μαζί τους καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν νὰ ἀναθεωρήσουν τὶς «ζηλωτικὲς» τους ἀπόψεις. Καὶ ὅταν αὐτὸ δὲν τὸ πετυχαίνουν, σηκώνουν τὸ ξίφος τῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς τρομοκράτησης.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Καθίζησις ὀρθοδόξου φρονήματος

Καθίζησις ὀρθοδόξου φρονήματος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π.Διονυσίου Τάτση

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ εἶναι ὁ µεγάλος δράκοντας πού ἐπί δεκαετίες τώρα ἀπειλεῖ τήν Ὀρθοδοξία, χωρίς νά προκαλεῖ ὅµως τήν ἀνάλογη ἀνησυχία στούς κληρικούς καί τούς λαϊκούς.

Συνήθως στή χώρα µας οἱ δραστηριότητες τῶν οἰκουµενιστῶν φτάνουν ὡς εἰδήσεις τοῦ ἐξωτερικοῦ δελτίου, µιά καί ἐκτός τῆς χώρας λαβαίνουν χώρα, χωρίς νά προκαλοῦν πολύ. ∆έν ἔχουν τό θάρρος ἀκόµη οἱ µεγαλόσχηµοι κληρικοί τοῦ οἰκουµενισµοῦ νά συγχρωτιστοῦν καί νά συµπροσευχηθοῦν µέ τούς αἱρετικούς ἐντός τῆς Ἑλλάδος, γιατί γνωρίζουν ὅτι οἱ ἀντιδράσεις θά εἶναι δυναµικές. Αὐτός εἶναι ὁ βασικός λόγος πού ἡ ἀνησυχία τοῦ πιστοῦ λαοῦ εἶναι µειωµένη.

∆έν πρέπει ὅµως νά ἀδιαφοροῦµε γιά τό τί συµβαίνει σέ διάφορα µέρη τοῦ κόσµου καί τί σχέδια ἀπεργάζονται οἱ ἀδίστακτοι οἰκουµενιστές, οἱ ὁποῖοι φιλοδοξοῦν νά τούς γράψει ἡ ἐκκλησιαστική ἱστορία ὡς µεγάλους πρωταγωνιστές τοῦ ὁράµατος τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως καί ἐπιµένουν νά ἀδιαφοροῦν τό τί γράφει ἡ ἱστορία γιά τούς ἑτερόδοξους καί φιλενωτικούς, οἱ ὁποῖοι ἔχουν διαπράξει ἐγκληµατικές πράξεις εἰς βάρος τῆς Ὀρθοδοξίας.

Τό ὀρθόδοξο βιβλίο καί τό «ὀρθόδοξο» βιβλίο

 

ΤΟ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΚΑΙ ΤΟ «ΟΡΘΟΔΟΞΟ» ΒΙΒΛΙΟ

Πρωτ. ΙΩΑΝΝΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΙΣΗΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΣΠΕΡΙΔΑ ΤΗΣ Ι.Μ.ΚΗΦΙΣΙΑΣ, ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ & ΩΡΩΠΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ:

«Η ΑΛΛΟΙΩΣΙΣ ΤΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΦΡΟΝΗΜΑΤΟΣ»

Τό βιβλίο ἀπό τήν ἐφεύρεση τῆς γραφῆς ἀποτέλεσε ἕνα μέσο γνώσεως. Κάθε ἀνθρωπος διψασμένος γιά γνώση τοῦ κόσμου πού τόν περιβάλλει, γιά γνώση τῆς ἱστορίας καί τοῦ νοήματος τῆς ὑπάρξεώς του κατέφευγε στή μελέτη βιβλίων. Ὅσο πιό παλιά ἀνατρέχουμε μαθαίνουμε πόσο προσεκτικά γραμμένα διακοσμημένα καί βιβλιοδετημένα ἦσαν τά βιβλία, ἀλλά καί πόσο πολύτιμα, ἀκριβά καί δύσκολο ἦταν νά ἀποκτηθοῦν.

Μέ τήν εἰσβολή τῆς τεχνολογίας τά τελευταῖα 40 χρόνια φαίνεται πώς χάθηκε ἡ δύναμη τοῦ βιβλίου. Ἡ εὐκολία καταναλώσεως εἰκόνων, γνώσεων καί ἰδεῶν πού προσφέρει ἡ τηλεόραση καί τό διαδίκτυο ἔκαναν γιά πολλούς τό βιβλίο δυσκολοχώνευτο καί βαρετό. Σήμερα ὑπάρχει καί τό λεγόμενο ἠλεκτρονικό βιβλίο.

Γιά μᾶς τούς Χριστιανούς τό πνευματικό βιβλίο εἴτε στήν κλασσική εἴτε στήν ἠλεκτρονική του μορφή παραμένει ἀπαραίτητο βοήθημα γιά τήν πνευματική μας τροφοδοσία.