"Ἡ Ἐκκλησία δέν εἶναι ἕνα κοινωνικό, πολιτιστικό ἢ ἱστορικό ἵδρυμα πού μπορεῖ νά ὁμοιάζει μέ ἄλλα ἱδρύματα στόν κόσμο"

Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη (†)

«Ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἕνα κοινωνικό, πολιτιστικὸ ἢ ἱστορικὸ ἵδρυμα ποὺ μπορεῖ νὰ ὁμοιάζει μὲ ἄλλα ἱδρύματα στὸν κόσμο. Δὲν εἶναι ὅπως οἱ διάφοροι θεσμοὶ τοῦ κόσμου. Ὁ κόσμος ἴσως ἔχει ὡραίους θεσμούς, ὡραῖες ὀργανώσεις, ὡραῖα ἱδρύματα, καὶ ἄλλα πράγματα.

Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία μας ὅμως εἶναι ὁ ἀνεπανάληπτος, μοναδικὸς χῶρος τῆς κοινωνίας τοῦ Θεοῦ μὲ τὸν ἄνθρωπο, τῆς θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης - Τό πνεῦμα τό Ὀρθόδοξον εἶναι τό ἀληθές

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Ο μακαριστός Γέροντας Πορφύριος (1906-1991) δεν έκανε δημόσια κηρύγματα και ομιλίες. Όμως έκανε άπειρες προσωπικές συνομιλίες και συζητήσεις με τα πνευματικά του παιδιά και τους επισκέπτες του.

Σ' αυτές δίδασκε τις αλήθειες της πίστεως μας και της πνευματικής εν Χριστώ ζωής κατά τρόπο προσαρμοσμένο στις ανάγκες, την πνευματική κατάσταση και τις δυνατότητες του εκάστοτε συνομιλητού του. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει προσαρμογή της διδασκαλίας, αλλά απλώς προσαρμογή της μεθόδου, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου: «πολλά έχω λέγειν υμίν, αλλ' ου δύνασθε βαστάζειν άρτι.» (Ιω. ι', στ. 12) και του Αποστόλου: "γάλα σας πότισα και όχι στέρεα τροφή, γιατί ακόμη δεν μπορούσατε, αλλ’ ούτε ακόμη μπορείτε» (Α' Κορ. γ' 2).

Αυτές οι προσωπικές διδαχές, όπως διατηρήθηκαν στη μνήμη και μερικές φορές στις σημειώσεις των συνομιλητών του, έχουν αρχίσει να συγκεντρώνονται και να τυπώνονται σε βιβλία, όπως αυτά που εκδώσαμε ήδη (Κλ. Ιωαννίδη, Ο Γέρων Πορφύριος, Μαρτυρίες και εμπειρίες, δ' έκδ. 1994, Αν. Τζαβάρα, Αναμνήσεις από το Γέροντα Πορφύριο, ε’ έκδ. 1994) και τα άλλα που ετοιμάζομε, από τα οποία ένα ελπίζομε να κυκλοφορήσει το Φεβρουάριο τού 1995 (Κων. Γιαννιτσιώτη, Κοντά στο Γέροντα Πορφύριο, ένα πνευματικοπαίδι του θυμάται). Εκτός όμως από τις διδαχές του που διατηρήθηκαν στη μνήμη ή σε σημειώσεις, υπάρχουν και μερικές που έχουν διατηρηθεί ηχογραφημένες. Οι ηχογραφήσεις έχουν γίνει από τους συνομιλητές του ή κάποιο παρευρισκόμενο και πολλές απ’ αυτές μας έχουν παραδοθή, σύμφωνα και με την επιθυμία του μακαριστού Γέροντος Πορφυρίου, που ώρισε με την ιδιόγραφη διαθήκη του το Ησυχαστήριο μας υπεύθυνο για κάθε τι που τον αφορά, και έτσι και για τον έλεγχο, την ενδεχόμενη έκδοση και την σχετική ευθύνη της κυκλοφορίας ή όχι αυτών των συνομιλιών του, αναλόγως με το περιεχόμενο τους.

Ὁ Οἰκουμενισμός ἐν τῇ πράξει

Ο Οικουμενισμός εν τη πράξει

 

Σεβ. Ναυπάκτου και Αγ. Βλασίου Ιεροθέου

 

Απομαγνητοφώνηση εισηγήσεως στο Διορθόδοξο Συνέδριο της Θεσσαλονίκης: «Οικουμενισμός: Γένεση-Προσδοκίες-Διαψεύσεις» (20-24 Σεπτεμβρίου 2004).

Η εισήγηση την οποία ανέλαβα να αναπτύξω στην αγάπη σας, είναι «Ο Οικουμενισμός εν τη πράξει». Και την προσδιόρισα «εν τη πράξει», ήτοι στην θεολογία και στην άσκηση.

  Είναι γνωστό ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι και λέγεται «Οικουμενική» διότι απλώνεται σε ολόκληρη την οικουμένη και έχει όλη την καθολική αλήθεια. Ο όρος «Οικουμενική» συνδέεται με τον όρο «Καθολική» αφού, όπως ομολογούμε στο Σύμβολο της Πίστεως, η Εκκλησία είναι «Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική». Ο όρος, όμως, «Οικουμενική» δεν ταυτίζεται με τον όρο «Οικουμενιστική» και επομένως υφίσταται μεγάλη διαφορά μεταξύ «Οικουμενικής Εκκλησίας» και λεγόμενης «Οικουμενιστικής Εκκλησίας» αφού η τελευταία διακρίνεται από τις λεγόμενες και γνωστές αρχές του Οικουμενισμού.

  Δηλαδή γύρω από το θέμα αυτό υπάρχουν, εν συντομία, μερικές θεωρίες που χαρακτηρίζουν το τι είναι Οικουμενισμός, όπως είναι η πρώτη θεωρία, η λεγομένη «θεωρία των κλάδων», μια άλλη είναι η θεωρία του Οικουμενισμού που λέγεται «βαπτισματική θεολογία», μια άλλη θεωρία που εκφράζει τον Οικουμενισμό είναι η λεγόμενη «περιεκτικότητα», είναι ακόμη ο «διαχριστιανικός δογματικός συγκρητισμός» και επίσης είναι και ο λεγόμενος «διαθρησκευτικός συγκρητισμός».