Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης καὶ ὁ ἁγιορειτικὸς μοναχισμός

 Κείμενο τοῦ μακαριστοῦ Μοναχοῦ Παύλου Λαυριώτου

Περιέχεται εἰς τὸ περιοδικὸν «Στρατιωτικὴ Ἐπιθεώρηση», τεῦχος Ἰουλίου-Αὐγούστου ἔτους 2008, σελ. 132-145

 

Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης γεννήθηκε στὴν πρωτεύουσα τοῦ Πόντου Τραπεζοῦντα μεταξὺ τῶν ἐτῶν 927-930[1]. Οἱ γονεῖς του ἦσαν πλούσιοι καὶ εὐγενεῖς. Τὸ ὄνομά του ἦταν Ἀβραάμιος. Ὁ πατέρας καταγόταν ἀπὸ τὴν Ἀντιόχεια τῆς Συρίας καὶ ἡ μητέρα ἀπὸ τὴν Κολχίδα τοῦ Πόντου. Πρὶν γεννηθεῖ, ὁ πατέρας ἀπέθανε καὶ λίγο μετὰ τὴ γέννησή του, καὶ ἡ μητέρα ἀπῆλθε ἀπὸ τὸν παρόντα κόσμο.

Ὁ μικρὸς Ἀβραάμιος, ὀρφανὸς καὶ ἀπὸ τοὺς δύο γονεῖς, τέθηκε ὑπὸ τὴν προστασία συγγενοῦς του μοναχῆς, ἡ ὁποία ἀνέλαβε τὴν φροντίδα καὶ τὴν παιδαγωγία αὐτοῦ. Ὅλη δὲ ἡ ζωὴ καὶ ἡ συμπεριφορὰ τῆς μοναχῆς ἐπέδρασε θετικὰ καὶ καταλυτικὰ στὴν μετέπειτα ἐξέλιξη τοῦ Ἀβρααμίου.

Ὁ μικρὸς Ἀβραάμιος, παρ᾿ ὅτι ἦταν παιδί, ἡ ζωὴ καὶ ἡ συμπεριφορά του δὲν ἔμοιαζε μὲ ἐκεῖνες τῶν ἄλλων συνομιλήκων του. Ὁ χαρακτήρας του δὲν ἦταν ἀπρεπής, ἀπρόσεκτος καὶ ἀγενής. Καταγινόταν μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὶς ἄλλες... θρησκευτικὲς πράξεις.

Μετὰ τὴν κοίμηση τῆς προστάτιδός του μοναχῆς καὶ ἀφοῦ ἔλαβε τὴν ἐγκύκλια παιδεία, μὲ τὴν βοήθεια ἑνὸς αὐτοκρατορικοῦ φορολογικοῦ ὑπαλλήλου ποὺ ἦλθε στὴν Τραπεζοῦντα γιὰ τὴν εἴσπραξη τῶν δημοσίων φόρων, ἔρχεται στὴν Κωνσταντινούπολη[2] ἐπὶ αὐτοκράτορος Ῥωμανοῦ A´ Λεκαπηνοῦ (920-944).

Στὴν Πόλη φοιτᾶ στὴ Σχολὴ τοῦ Προέδρου τῶν σχολῶν τῆς Πρωτευούσης, ποὺ ἐκαλεῖτο Ἀθανάσιος. Στὴ σχολὴ αὐτὴ ἐπιδίδεται μὲ ζῆλο καὶ ἐπιμέλεια στὴν ἐκμάθηση τῶν γραμμάτων τῆς θύραθεν (κοσμικῆς) παιδείας. Παράλληλα δὲν παρέλειπε τὰ πνευματικὰ καὶ θρησκευτικά του καθήκοντα. Στὴν Κωνσταντινούπολη ἐγνώρισε τὸν συγγενῆ του στρατηγὸ Ζεφιναζέρ, στὸ σπίτι τοῦ ὁποίου ἔκτοτε διέμεινε.

Διδάσκαλος στὴν Πόλη

Μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα ὁ Ἀβράαμιος κατέστη κάτοχος καὶ διδάσκαλος πάσης φιλοσοφίας[3] καὶ ρητορικῆς, ὥστε ἡ φήμη του νὰ φτάσει μέχρι καὶ τὰ βασιλικὰ ἀνάκτορα.

Ὁ ἐνάρετος καὶ σοβαρὸς βίος του, τὸ πρᾶον τοῦ ἤθους, τὸ γλυκὺ τῆς ὁμιλίας, ὁ πλοῦτος τῆς γνώσεως, τὸ ἔντιμον καὶ τὸ χρηστὸν τοῦ χαρακτῆρος του τὸν ἔκαναν ἀγαπητὸν σὲ ὅλους[4]. Ἐξαιτίας τῶν χαρισμάτων του, οἱ μαθητὲς καὶ διδάσκαλοι τῆς Σχολῆς, «κοινῇ ψήφῳ», ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα νὰ ἐκλεγεῖ διδάσκαλος αὐτῆς. Ἔτσι, μὲ αὐτοκρατορικὴ ὑπόδειξη, τιμᾶται μὲ τὸ ἀξίωμα τοῦ διδασκάλου.

Τό ἐμβόλιο κατά τοῦ κορωνοϊοῦ καί ἠ ἀπομυθοποίησή του

Γράφει ο Παύλος Μοναχός Αγιορείτης, Βιολόγος, MD Μοριακής Βιολογίας και Βιοϊατρικής

Με λύπη και απορία παρακολουθούμε να μεθοδεύεται ένα πρωτοφανές γεγονός για την παγκόσμια ιστορία [1].

Στο όνομα της "αγάπης" για τους ηλικιωμένους και ευπαθείς, σχεδιάζεται εμβολιασμός όλων των ανθρώπων της οικουμένης, για να εκλείψει από προσώπου γης ο άσπονδος και "αόρατος εχθρός" πού λέγεται κορωνοϊός SARS-Cov2.

Το απαραίτητο νομικό πλαίσιο που θα καταργεί το δικαίωμα ατομικής επιλογής και θα "προασπίζεται" το δικαίωμα-αγαθό της δημόσιας υγείας (νόμος 4675/2020 για την Ελλάδα) [2].

Η συνοδός κυβερνητική αυταρχικότητα για να το επιβάλλει.

Η δημιουργία ζήτησης-προσδοκίας για το εμβόλιο (τρομοκρατία-πλύση εγκεφάλου από ΜΜΕ με το δίλημμα εμβόλιο ή κοινωνικός εγκλεισμός-αποκλεισμός).

Η μονομερής χρηματοδότηση για να δημιουργηθεί το εμβόλιο, να ελεγχθεί με κλινικές δοκιμές, να παραχθεί σε τεράστιες ποσότητες και να μεταφερθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη, εις βάρος της έρευνας για την εύρεση και παραγωγή εξειδικευμένων αντι-ιικών φαρμάκων· είναι μερικά από τα βήματα του πρωτοκόλλου που ήδη εκτελείται για να φτάσουμε σε αυτό το γεγονός-ορόσημο.

Επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, κυβερνητικά στελέχη, διεθνείς ΜΚΟ σχεδόν καθημερινά προπαγανδίζουν το εμβόλιο σαν το μαγικό ραβδάκι, που θα επιτρέψει να επανέλθει η ανθρωπότητα στην προ-κορωνοϊού εποχή.

Από την άλλη πλευρά, η επιστημονική κοινότητα (εκτός μιας υπερπροβεβλημένης εμβολιομανούς ελίτ), αντί να στηλιτεύσει αυτή την παραπληροφόρηση, διατηρεί "σιγή ιχθύος" για το τι πραγματικά θα πρέπει να προσδοκά ο κόσμος από το εμβόλιο. Εκτός κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων, όπως είναι ο Καθηγητής Δρ. Γιάννης Ιωαννίδης [3].

Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη πανδημία κάθε άλλο παρά δικαιολογεί ένα παγκόσμιο εμβολιασμό.

Ας δούμε γιατί:

1. Το ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό θνητότητας της νόσου, αλλά και η ηλικιακή του κατανομή, ξεκάθαρα προσδιορίζουν ότι ο εμβολιασμός, όποτε καταστεί εφικτός, θα πρέπει να είναι στοχευμένος.

Το ποσοστό αυτό είναι πλασματικά υπερεκτιμημένο προς το παρόν (~2,5%), αφενός λόγω υπερεκπροσώπησης των σοβαρά ασθενούντων θετικών στον ιό κρουσμάτων [4], αφετέτου λόγω συνυπολογισμού στους θανάτους από κορωνοϊό και των θανάτων των θετικών κρουσμάτων που προήλθαν από άλλο υποκείμενο νόσημα (όχι από αναπνευστικό σύνδρομο SARS) [5].

Μᾶς συμφέρει νὰ ἀρκεστοῦμε στὴν ἐπιστημονικὴ λογική;

Μᾶς συμφέρει νὰ ἀρκεστοῦμε στὴν ἐπιστημονικὴ λογική;

Παῦλος μοναχός, Βιολόγος, MD Μοριακῆς Βιολογίας καὶ Βιοϊατρικῆς - Βουλευτήρια Ἁγίου Ὄρους. 

Τί παράξενο, σὲ λίγες μέρες θὰ γιορτάσουμε τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἕνα θαῦμα ποὺ ὑπερβαίνει τὶς ἰατροβιολογικὲς ἐπιστῆμες καὶ κυρίως τὴν Γενετική, μὲ ἐπιστημονικοὺς παρεμβατισμούς, περιορισμοὺς καὶ ἀποκλεισμοὺς ἱστορικὰ πρωτοφανεῖς. Σὰν νὰ μεταλλάχθηκε ἡ ἐπιστήμη σὲ ἀπιστήμη. Θὰ πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε τελικά, μᾶς συμφέρει νὰ περιοριστοῦμε καὶ νὰ ἀρκεστοῦμε στὴν ἐπιστημονικὴ λογική; Κάποτε μοῦ τέθηκε αὐτὸ τὸ ἐρώτημα. Ἄν, ὡς ἐπιστήμονας, εἶχα ἀπαντήσει ὅτι ἀρκοῦμαι δὲν θά ΄μουν τώρα ζωντανὸς νὰ γράφω αὐτὸ τὸ κείμενο.

Πρὶν ἔντεκα χρόνια ἔκανα τὸ διδακτορικό μου σὲ πεδίο βιοεπιστημονικοῦ ἐνδιαφέροντος. Μελετοῦσα δομὲς στὸ κυτταρικὸ τοίχωμα κάποιων μικροβίων πού, παράξενο, στὸ μικροσκόπιο εἶχαν σχῆμα κομποσχοινιοῦ. Δὲν τὸ εἶχα καταλάβει τότε. Δὲν ἤμουν κοντὰ στὴν Ἐκκλησία. Πίστευα στὸν Θεό. Εἶχα φτιάξει ὅμως τὴν δική μου, δῆθεν ψαγμένη, κοσμοθεωρία, τὸ δικό μου «εὐαγγέλιο». Ἐρευνητικὰ πήγαινα καλά. Εἶχα ἤδη ἀπὸ τὸ πρῶτο ἔτος ἀρκετὰ πειραματικὰ δεδομένα γιὰ τὴν πολυπόθητη πρώτη δημοσίευση.

Ἦταν μεγάλη τεσσαρακοστὴ ὅταν ἄρχισα νὰ ἔχω ἐνοχλήσεις στὴν μέση, οἱ ὁποῖες ἐπιδεινώθηκαν παρὰ τὰ ἀντιφλεγμονώδη ποὺ πήρα. Στὸν ὕπνο ἔβλεπα ἐφιάλτες ὅτι πεθαίνω. Ἀποφάσισα νὰ πάω στὰ ἐφημερεύοντα γιὰ περαιτέρω ἔλεγχο. Ἕνας ὑπέρηχος ἄνω κάτω κοιλίας ἦταν ἀρκετὸς γιὰ νὰ γίνει ἄμεση εἰσαγωγή. Μοῦ εἶπαν γιὰ μιὰ μεγάλη κύστη στὸν ἀριστερὸ νεφρό. Ἐπὶ εἴκοσι μέρες ἔκανα παρακεντήσεις, ἐξετάσεις γιὰ νὰ βγεῖ διάγνωση. Οἱ γιατροὶ πάντα σκυθρωποί, ὀλιγομίλητοι. Ἤξεραν, ἀλλὰ δὲν μοῦ ἔλεγαν.

Ἄς μήν τό προσπεράσουμε...

Αποσπάσματα από ένα τόσο επίκαιρο αλλά και επιστημονικά τεκμηριωμένο άρθρο Βιολόγου/Αγιορείτη μοναχού που οφείλουμε όλοι να διαβάσουμε.

"...Η κυρίαρχη πολιτική της υγείας για την πανδημία δεν συστήνει οδηγίες που βελτιώνουν και ενισχύουν την Φυσιολογική λειτουργία του Ανοσοποιητικού συστήματος. Αντίθετα επέβαλε μέτρα (εγκλεισμό, κλείσιμο εκκλησιών, απαγόρευση μετακίνησης σε δάση και παραλίες) που ήταν “γροθιά στο στομάχι” για την Ψυχολογία των ανθρώπων, η οποία επηρεάζει άμεσα την Άμυνα του Οργανισμού 

Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το κλίμα διαρκούς εκφοβισμού που συντηρούν επί μήνες τα ΜΜΕ, δημιουργούν στους πολίτες Αρνητικότητα, Αντικοινωνικότητα και Χρόνιο Stress, καταστάσεις στις οποίες έχει βρεθεί αφενός να ενεργοποιούνται γονίδια που αυξάνουν την φλεγμονώδη αντίδραση και αφετέρου να καταστέλλονται εκείνα που εμπλέκονται στην αντι-ιική άμυνα. (...)

Η πρωτοφανής και απαράδεκτη μετάλλαξη των ιατρικών συστάσεων σε ένα οδοστρωτήρα απαγορεύσεων και περιορισμών στηρίχθηκε στην ευλογοφανή πρόφαση "να μη γίνουμε Ιταλία και κολλήσουμε όλοι μαζί, κάτι που θα οδηγούσε σε υπερπλήρωση των ΜΕΘ και κατάρρευση του συστήματος υγείας."

Βάσει αυτού του ισχυρισμού, οι λοιμωξιολόγοι-επιδημιολόγοι κατάφεραν να γίνουν οι απόλυτοι μονοκράτορες στην χάραξη της πολιτικής διαχείρισης της πανδημίας, εκτοπίζοντας άλλους ειδήμονες (ψυχολόγους, οικονομολόγους, νομικούς), η συμβολή των οποίων είναι αναγκαία και επιτακτική για την λήψη μέτρων κοινωνικού χαρακτήρα. 

Ὑποχρεωτική χρήση μάσκας: μέτρο πού προστατεύει ἤ ὑπονομεύει τήν δημόσια ὑγεία;

Υποχρεωτική χρήση μάσκας: μέτρο που προστατεύει ή υπονομεύει την δημόσια υγεία;

Παύλος μοναχός αγιορείτης

Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο εγχείρημα, στην εγωλατρική κοινωνία μας, ένας απρόσμενος επισκέπτης, σαν το ιό SARS-CoV-2, να δαιμονοποιηθεί και να προσδιοριστεί ως αόρατος φονικός εχθρός. Ο πολιτισμός μας βέβαια, αποφεύγει να παραδεχτεί πόσο εχθρικός για την υγεία του ανθρώπου είναι ο σύγχρονος "παχύσαρκος", αλλά ατροφικός πνευματικά, τρόπος ζωής. Κάτι, που επιβεβαιώνεται από την έξαρση των εκφυλιστικών νοσημάτων (καρκίνος, αυτοάνοσα, καρδιοπάθειες, διαβήτης κτλ), που διαμορφώνουν το υπόβαθρο (συνοσηρότητες) για να δώσει η ίωση COVID-19 σοβαρά κλινικά συμπτώματα.

Είναι δηλαδή ο κορωνοϊός ένας πραγματικός φίλος, που μας δείχνει τα ελαττώματά μας και μας καλεί σε αλλαγή τρόπου ζωής και διόρθωση καθημερινών συνηθειών, που επιβαρύνουν την υγεία μας και καθιστούν το σώμα μας ευάλωτο σε ασθένειες. Αυτό γίνεται πιο έκδηλο αν αναλογιστεί κανείς ότι ο θάνατος από COVID-19 προέρχεται κυρίως από μια άστοχη και υπερβολική φλεγμονώδη αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος έναντι του ιού [1].

Δυστυχώς η κυρίαρχη πολιτική της υγείας για την πανδημία δεν προβάλλει ευρύματα, ούτε συστήνει οδηγίες που βελτιώνουν και ενισχύουν την φυσιολογική λειτουργία του ανοσοποιητικού συστήματος (όπως για παράδειγμα τον ρόλο της βιταμίνης D στην πρόληψη και αντιμετώπιση της ίωσης COVID-19 [2]). Αντίθετα επέβαλε μέτρα (εγκλεισμό, κλείσιμο εκκλησιών, απαγόρευση μετακίνησης σε δάση και παραλίες) που ήταν "γροθιά στο στομάχι" για την ψυχολογία των ανθρώπων, η οποία επηρεάζει άμεσα την άμυνα του οργανισμού (αντικείμενο της Ψυχονευροανοσολογίας [3]). Τα παραπάνω, σε συνδυασμό με το κλίμα διαρκούς εκφοβισμού που συντηρούν επί μήνες τα ΜΜΕ, δημιουργούν στους πολίτες αρνητικότητα, αντικοινωνικότητα και χρόνιο stress, καταστάσεις στις οποίες έχει βρεθεί αφενός να ενεργοποιούνται γονίδια που αυξάνουν την φλεγμονώδη αντίδραση και αφετέρου να καταστέλλονται εκείνα που εμπλέκονται στην αντι-ιική άμυνα [4]. Σε συνθήκες stress, τα αυξημένα επίπεδα κορτιζόλης προκαλούν μεταβολικές αλλαγές στο σώμα, εξοικονομώντας έτσι ενέργεια για την αντιμετώπιση (μάχη, φυγή κτλ) της απειλής που υφίσταται. Μια από αυτές είναι η καταστολή του μεταβολικά ενεργοβόρου ανοσοποιητικού συστήματος [5].

Επομένως, ενώ η ίωση COVID-19 έχει ξεκάθαρη στόχευση, πλήττοντας κυρίως ευπαθείς και ηλικιωμένους, η πολιτεία επέβαλε μια αδιάκριτη καραντίνα για τον περιορισμό της διάδοσης της επιδημίας, η οποία πιθανότατα μας έκανε όλους πιο ευάλωτους να αρρωστήσουμε, όχι μόνο από κορωνοϊό, αλλά από οποιαδήποτε άλλη ασθένεια θα μας προφύλασσε ένα υγιές και ισχυρό ανοσοποιητικό σύστημα [6].

Μιὰ κίνηση "ὑγειονομικὰ ἀπαράδεκτη"...

Κάθε φορὰ ποὺ γίνεται λόγος γιὰ σάλιο, κουταλάκια καὶ τὰ συναφή, ἀπὸ ὅσους ἔχουν στοχοποιήσει τὴν Θεία Κοινωνία, μοῦ ἔρχεται στὸ μυαλὸ τὸ θαῦμα τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ (κατὰ Ἰωάννην κεφάλαιον 9). Τότε ὁ Κύριος μὲ μιὰ κίνηση "ὑγειονομικὰ ἀπαράδεκτη" ὁμμάτωσε τὸν τυφλό! Ἀνέμειξε τὸ σάλιο Του (ποὺ εἶναι μέσο διάδοσης ἰῶν καὶ βακτηρίων) μὲ χῶμα (ποὺ εἶναι πηγὴ ἑκατομμυρίων μικροβίων) καὶ «ἐπέχρισε» τὸν πηλὸ στὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ (βλεννογόνοι ἐπιπεφυκότα: σημεῖο εἰσόδου μικροβίων καὶ ἔναρξης μόλυνσης).

Τό ἐμβόλιο κατά τοῦ κορωνοϊοῦ καί ἡ ἀπομυθοποίησή του.

Το εμβόλιο κατά του κορωνοϊού και η απομυθοποίησή του.

Παύλος μοναχός αγιορείτης, Βιολόγος, MD Μοριακής Βιολογίας και Βιοϊατρικής

Με λύπη και απορία παρακολουθούμε να μεθοδεύεται ένα πρωτοφανές γεγονός για την παγκόσμια ιστορία [1]. Στο όνομα της "αγάπης" για τους ηλικιωμένους και ευπαθείς, σχεδιάζεται εμβολιασμός όλων των ανθρώπων της οικουμένης, για να εκλείψει από προσώπου γης ο άσπονδος και "αόρατος εχθρός" πού λέγεται κορωνοϊός SARS-Cov2.

Το απαραίτητο νομικό πλαίσιο που θα καταργεί το δικαίωμα ατομικής επιλογής και θα "προασπίζεται" το δικαίωμα-αγαθό της δημόσιας υγείας (νόμος 4675/2020 για την Ελλάδα) [2].

Η συνοδός κυβερνητική αυταρχικότητα για να το επιβάλλει.

Η δημιουργία ζήτησης-προσδοκίας για το εμβόλιο (τρομοκρατία-πλύση εγκεφάλου από ΜΜΕ με το δίλημμα εμβόλιο ή κοινωνικός εγκλεισμός-αποκλεισμός).

Η μονομερής χρηματοδότηση για να δημιουργηθεί το εμβόλιο, να ελεγχθεί με κλινικές δοκιμές, να παραχθεί σε τεράστιες ποσότητες και να μεταφερθεί σε κάθε γωνιά του πλανήτη, εις βάρος της έρευνας για την εύρεση και παραγωγή εξειδικευμένων αντι-ιικών φαρμάκων·

είναι μερικά από τα βήματα του πρωτοκόλλου που ήδη εκτελείται για να φτάσουμε σε αυτό το γεγονός-ορόσημο. Επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, κυβερνητικά στελέχη, διεθνείς ΜΚΟ σχεδόν καθημερινά προπαγανδίζουν το εμβόλιο σαν το μαγικό ραβδάκι, που θα επιτρέψει να επανέλθει η ανθρωπότητα στην προ-κορωνοϊού εποχή. Από την άλλη πλευρά, η επιστημονική κοινότητα (εκτός μιας υπερπροβεβλημένης εμβολιομανούς ελίτ), αντί να στηλιτεύσει αυτή την παραπληροφόρηση, διατηρεί "σιγή ιχθύος" για το τι πραγματικά θα πρέπει να προσδοκά ο κόσμος από το εμβόλιο. Εκτός κάποιων φωτεινών εξαιρέσεων, όπως είναι ο Καθηγητής Δρ. Γιάννης Ιωαννίδης [3]. Στην πραγματικότητα η συγκεκριμένη πανδημία κάθε άλλο παρά δικαιολογεί ένα παγκόσμιο εμβολιασμό. Ας δούμε γιατί:

1. Το ιδιαίτερα χαμηλό ποσοστό θνητότητας της νόσου, αλλά και η ηλικιακή του κατανομή, ξεκάθαρα προσδιορίζουν ότι ο εμβολιασμός, όποτε καταστεί εφικτός, θα πρέπει να είναι στοχευμένος. Το ποσοστό αυτό είναι πλασματικά υπερεκτιμημένο προς το παρόν (~2,5%), αφενός λόγω υπερεκπροσώπησης των σοβαρά ασθενούντων θετικών στον ιό κρουσμάτων [4], αφετέτου λόγω συνυπολογισμού στους θανάτους από κορωνοϊό και των θανάτων των θετικών κρουσμάτων που προήλθαν από άλλο υποκείμενο νόσημα (όχι από αναπνευστικό σύνδρομο SARS) [5]. Πρόσφατες μελέτες που εκτιμούν τον αριθμό των θανόντων σε σχέση με το πραγματικό αριθμό των εκτεθειμένων στον ιό ανθρώπων βάσει ορολογικών δοκιμασιών (τέστ αντισωμάτων) σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή προσδιορίζουν το ποσοστό αυτό να είναι της τάξεως μεγέθους της εποχικής γρίπης (σίγουρα<1 span="">-1%(6).