Περί Ἑορτῆς

❈ Ποιός εἶναι ὁ σωστός τρόπος γιά νά γιορτάσουμε τή γιορτή μας; Θά πρέπει νά λειτουργηθοῦμε στήν Ἐκκλησία. Νά ἔχουμε φροντίσει νά ἐξομολογηθοῦμε ἀπό πρίν, νά πάρουμε τήν ἄδεια τοῦ Πνευματικοῦ μας καί νά κοινωνήσουμε τήν ἡμέρα τῆς γιορτῆς μας.

Ἐπίσης πρέπει νά κάνουμε ἀρτοκλασία. Νά φέρουμε ἄρτους, νά τούς εὐλογήσει ὁ ἱερέας καί νά τούς μοιράσουμε σέ ὅσους βρίσκονται στήν Ἐκκλησία.

Θέλεις νά καλέσεις τούς φίλους σου, ὅταν γιορτάζεις; Πρῶτα νά τούς καλέσεις στήν Ἐκκλησία. Μόλις τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία, νά τούς κεράσεις.

Γιατί γιορτάζουμε τήν ὀνομαστική μας γιορτή καί ὄχι τά γενέθλια‏...

 Από το βιβλίο "Ένα όνομα για την αωνιότητα"

Όταν έμαθα πως έφερα μόνο ένα λατινικό όνομα (Βιργίλιος λέγεται ο συγγραφέας, Ρουμάνος στην καταγωγή), όπως αρμόζει σ΄έναν απόγονο της Ρώμης, αλλ' ακόμα το όνομα του πιο μεγάλου ποιητού της ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένιωσα περήφανος. Είναι ανθρώπινο να νιώθεις περήφανος γι΄αυτό που κατέχεις. Και να το παρουσιάζεις και να καυχάσαι γι΄αυτό. Περισσότερο από μια φορά, εξαιτίας του λατινικού μου ονόματος, ένιωσα σαν ένα παγώνι στολισμένο με ποικιλόχρωμα φτερά.

Και ρώτησα τη μαμά πρεσβυτέρα, τη μητέρα μου:

- Ποια μέρα πέφτει η γιορτή μου; 

Πρέπει να διευκρινίσω αμέσως πως εμείς οι Ρουμάνοι δε γιορτάζουμε ποτέ τα γενέθλιά μας, όπως το κάνουν οι άλλες χώρες της γης. Η φυσιολογική γέννηση η μέρα που βγαίνει κανείς από την κοιλιά της μητέρας του δεν είναι για μας ένα γεγονός, στο οποίο αξίζει κανείς να σταματήσει. Ή ακόμα και να το σκεφτεί. Διότι, μιλώντας λογικά, η φυσιολογική γέννηση δεν είναι τίποτε το εξαιρετικό για μια ανθρώπινη ύπαρξη. Ούτε τίποτα το χαρούμενο. Είναι ένα γεγονός που δεν αξίζει να γίνει μέρα γιορτής. Και να το θυμάται κανείς κάθε χρόνο της ζωής του. Ή και να κάνεις γνωστή την ημερομηνία του στους άλλους. Η φυσιολογική μας γέννηση είναι όμοια με τη γέννηση όλων των ζώων, που ονομάζονται μαστοφόρα.

   Το να θυμόμαστε την ημερομηνία της γεννήσεώς μας σημαίνει να θυμόμαστε πως ερχόμαστε στον κόσμο όπως τα σκυλιά, οι γάτες και τα μοσχάρια. Δεν είναι ένα ωραίο θέαμα. Είναι, αντίθετα, αηδιαστικό. Και ταπεινωτικό. Εν πάση περιπτώσει, δεν είναι ένα γεγονός για να το διασώζει κανείς. Όχι περισσότερο από άλλες φυσιολογικές λειτουργίες, που γίνονται κρυφά.

 Αλλά δεν είναι μόνο επειδή η γέννησή μας δε μας ξεχωρίζει σε τίποτε από τα ζώα και επειδή ερχόμαστε στον κόσμο από τον ίδιο δρόμο με τους ποντικούς και τις αγελάδες, που αποφεύγουμε προσεχτικά να μιλάμε γι΄αυτή τη μέρα. Δεν είναι μόνο από ντροπή ούτε από υπερηφάνεια. Δεν είμαστε βέβαια πιο υπερήφανοι από τους άλλους λαούς της γης, που τραγουδούν, χορεύουν, προσκαλούν όλους τους φίλους και γιορτάζουν ως το πρωί με μουσική και σαμπάνια αυτή τη φυσιολογική υπόθεση. Δεν είναι μόνο αυτό. Υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος. Είναι ότι εμείς οι Ρουμάνοι είμαστε όχι μόνο οι άμεσοι απόγονοι των Ρωμαίων, αλλ΄ακόμα και προπάντων ένας λαός χριστιανικός. Το χαρακτηριστικό του χριστιανού είναι εκείνο που κατέχουμε σαν το πολυτιμότερο πάνω στη γη.

Πῶς τιμοῦμε καί πῶς ἑορτάζουμε τόν Ἅγιο πού φέρουμε τό ὄνομά του;

  Η αγάπη μας προς τους Αγίους, και ιδιαίτερα προς αυτόν, που αξιωθήκαμε να φέρουμε το όνομά του, φανερώνεται και με τη μελέτη της ζωής του.

Πρώτη και βασική πηγή για τη ζωή τους, είναι οι ιερές Ακολουθίες της Εκκλησίας μας. Οι υμνωδοί, φωτισμένοι από το Θεό, έψαλλαν ολόκληρη τη ζωή τους, από τη γέννηση μέχρι το θάνατό τους.

 

Μέσα στα Μηναία, βρίσκουμε αρκετές πληροφορίες για τους Αγίους εκείνους, που είναι περισσότερο γνωστοί· τα Απολυτίκια, τα Κοντάκια, τα Καθίσματα, οι Κανόνες, εξυμνούν την άγια ζωή τους.

 

Τα Συναξάρια αποτελούν το βασικό ανάγνωσμα.

Οι Ομιλίες των Πατέρων συμπληρώνουν το βίο τους.

 

Υπάρχουν όμως κι άλλες αξιόλογες πηγές:

 

Ο Συναξαριστής, ένας τόμος για κάθε μήνα, όπου ο πιστός βρίσκει τους Αγίους που γιορτάζουν κάθε μέρα.

 

Βιβλία, που παρουσιάζουν τη ζωή αρκετών αγίων, κι εμείς προτιμούμε αυτό, που έχει τον άγιό μας.

 

Τεύχη, και Φυλλάδια, που προβάλλουν σύντομα, τη ζωή και τη διδασκαλία ενός Αγίου.

Πως εορτάζουμε τους Αγίους;

Οι γιορτές των μαρτύρων δικαιώνονται, όχι μόνο για εκείνους που γιορτάζουν, επειδή φέρνουν το όνομά τους, αλλά και μέσα στις ψυχές όλων εκείνων που τις γιορτάζουν.

 

Να τι σημαίνει αυτό που σας είπα· Μιμήθηκες το μάρτυρα; Ζήλεψες την αρετή του; Ακολούθησες τα ίχνη της καθαρής ζωής του;

Πῶς ἑορτάζουμε; (Δημήτριος Παναγόπουλος)

Κάθε φορά που βρισκόμαστε προ της μνήμης ενός Αγίου ή μιας Αγίας καλούμαστε να μελετήσουμε και να τους μιμηθούμε. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει: «Μνήμη Αγίου – μίμησις Αγίου», πράγμα δυστυχώς που εμείς δεν κάνουμε. Εορτάζουμε Αγίους και Αγίες, πανηγυρίζουμε Αγίους και Αγίες, αλλά δεν τους μιμούμαστε. Καμία προθυμία δεν δείχνουμε προς αυτό. Δυστυχώς κάθε μνήμη Αγίου ή Αγίας θεωρείται από εμάς ως μία ευκαιρία για ξεφάντωμα, για γλέντι, για χορό, για διαφθορά, γι’ άνομα ραντεβού κ.τ.τ.

Δυστυχώς όμως δεν έχει κατανοηθεί ακόμη ότι και στο χριστιανικό σπίτι σήμερα η γιορτή ίσον διαφθορά, ίσον πνευματική ζημία! Διότι κατά τις συναντήσεις αυτές των γιορτών που συναθροιζόμαστε για να ευχηθούμε χρόνια πολλά κ.τ.τ., κατατρώγουμε σάρκες συνανθρώπων μας μιλώντας χωρίς μέτρο και συστολή, εναντίον μάλιστα απόντων. Αν μάλιστα επακολουθήσει και φαγοπότι με κανένα μεθύσι και αν ακόμη και κανένας χορός, τότε η διαφθορά συμπληρώνεται και ολοκληρώνεται.

Πῶς γιορτάζουμε τήν ὀνομαστική μας ἑορτή - ΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ

ΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ

Νικόδημος Μοναχός

Λίγες, απλές και πτωχές, λίγες Αγιολογικές και Υμνολογικές σκέψεις, επί της εορτής του Μεγάλου Αγίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, του οποίου αναξίως όντως το όνομα φέρω, προσφέρω σαν ελάχιστον πνευματικό κέρασμα στην αγάπη σας.

Πρωτίστως, θα έπρεπε πράγματι, “ή να αλλάξω διαγωγή (και να αγιάσω ο ίδιος), ή να αλλάξω όνομα”, σύμφωνα με την φωτισμένη εντολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς κάποιον υποτακτικό του στρατιώτη που έφερε και αυτός το ίδιο όνομά του.

Το όνομα που φέρουμε, λοιπόν, αποτελεί μέρος της ταυτότητάς μας, όχι μόνο της πολιτικής, μα κυρίως, της Χριστιανικής Ορθόδοξης ταυτότητας, διότι είναι (και πρέπει μόνο να είναι) όνομα Ορθοδόξου Αγίου.

Τα Ορθόδοξα Ονομαστήρια συνδέονται άμεσα, όχι μόνον με τον Άγιο τού οποίου το όνομα φέρουμε, αλλά με το Ίδιο το Άγιο Πνεύμα, με την ίδια την Βάπτισή μας, κατά την οποία λάβαμε αυτό το όνομά μας, όπου «ντυθήκαμε τον Χριστό, λάβαμε Πνεύμα Άγιο, φωτιστήκαμε, μυρωθήκαμε και αγιαστήκαμε».

Η Αγία μας Εκκλησία απαγορεύει να δίδονται κατά την Βάπτιση μη Ορθόδοξα ονόματα, γι’ αυτό και καλούνται οι Ιερείς να επιμένουν και να πολεμούν νικώντες σε τέτοιες περιπτώσεις, ασχέτως πιέσεων, απειλών και των γνωστών επακόλουθων που κάποτε αμαυρίζουν το Μυστήριο.

Έχουμε λοιπόν λάβει όνομα Αγίου ή όνομα από γεγονός της ζωής του Χριστού, όπως την Ανάσταση, την Μεταμόρφωση κ.λπ. Την συγκεκριμένη ημέρα που γιορτάζει ο Άγιός μας, τελούμε την μνήμη της ημέρας της κοιμήσεως (του θανάτου) αυτού του Αγίου, όχι των γενεθλίων του.

Πῶς γιορτάζουμε τήν ὀνομαστική μας ἑορτή

ΤΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΟΝΟΜΑΣΤΗΡΙΑ

Νικόδημος ΜοναχόςΛίγες απλές και πτωχές, λίγες Αγιολογικές και Υμνολογικές σκέψεις, επί της Εορτής του Μεγάλου Αγίου Πατρός ημών Νικοδήμου του Αγιορείτου, του οποίου αναξίως όντως το όνομα φέρω, προσφέρω σαν ελάχιστον πνευματικό κέρασμα στην αγάπη σας. Πρωτίστως, θα έπρεπε πράγματι, “η να αλλάξω διαγωγή (και να αγιάσω ο ίδιος), η να αλλάξω όνομα”, σύμφωνα με την φωτισμένη εντολή του Μεγάλου Αλεξάνδρου προς κάποιον υποτακτικό του στρατιώτη που έφερε και αυτός το ίδιο όνομά του.