Πειρασμοῦ ἐπελθόντος...

https://proskynitis.blogspot.com/2024/10/blog-post_96.html

«Θεέ μου, πάρε με!»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Θεέ μου, πάρε με!»

«καὶ ἔσεσθε µισούµενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνοµά µου· ὁ δὲ ὑποµείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται» (Ματθ. 10, 22). (δηλ.: Καὶ θὰ µισῆσθε ἐξακολουθητικῶς ἀπὸ ὅλους δι’ ἐµέ.Ἐκεῖνος ὅµως, ποὺ εἰς τὰς δοκιµασίας αὐτὰς θὰ δείξῃ ὑποµονὴν µέχρι τέλους, αὐτὸς θὰ σωθῇ).

Ἡ ὑπομονὴ στὶς θλίψεις μας καὶ στὶς δοκιμασίες μας θὰ μᾶς ὁδηγήση στὴν σωτηρία μας.Μᾶς λέγει ὁ θεῖος Χρυσόστομος.

«Τίποτε δέν εἶναι ἴσο μέ τήν ὑπομονή, ἀλλ’ αὐτή πρό πάντων εἶναι ἡ βασιλίδα τῶν ἀρετῶν, τὸ θεμέλιο τῶν κατορθωμάτων, τὸ ἀκύμαντο λιμάνι, ἡ εἰρήνη ἀνάμεσα στοὺς πολέμους, ἡ γαλήνη στὴν τρικυμία, ἡ ἀσφάλεια στὶς ἐπιβουλές, ἡ δύναμη ποὺ καθιστᾶ ὅποιον τὴν ἐπιτύχει πιὸ στερεὸ καὶ ἀπ’ τὸ διαμάντι. Αὐτὴ τὴν ἀρετὴ δὲν θὰ μπορέσουν νὰ τὴν παραβλάψουν οὔτε ὅπλα κινούμενα, οὔτε στρατόπεδα παρατεταγμένα, οὔτε μηχανήματα πολιορκητικά, οὔτε τόξα, οὔτε δόρατα ριπτόμενα, οὔτε τὸ ἴδιο τὸ στρατόπεδο τῶν δαιμόνων, οὔτε οἱ ζοφερὲς φάλαγγες τῶν ἀντιπάλων δυνάμεων, οὔτε ὁ ἴδιος ὁ διάβολος παρατασσόμενος μὲ ὅλη τὴ στρατιὰ καὶ τὴ μηχανή του. Τί φοβᾶσαι λοιπόν;».Στὸ Γεροντικὸ διαβάζουμε:

«Ἕνας ἐρημίτης ἔμενε σὲ μιὰ καλύβα, δώδεκα μίλια μακριὰ ἀπὸ τὴν πηγὴ ποὺ ὅλη ἡ σκήτη ἔπαιρνε νερό. Ἔτσι ἦταν ἀναγκασμένος νὰ κάνη πολὺ συχνὰ ὅλη ἐκείνη τὴν πεζοπορία. Μιὰ μέρα, ποὺ ἡ ζέστη ἦταν ἀφόρητη, ἔχασε τὴν ὑπομονή του.

– Εἶναι τάχα ἀνάγκη νὰ κοπιάζω τόσο; εἶπε μὲ τὸ λογισμό του. Δὲν ἔρχομαι νὰ κατοικήσω πιὸ κοντὰ στὴν πηγή;

Καθὼς ἔκανε αὐτὲς τὶς σκέψεις, ἔνοιωσε κάποιον νὰ βαδίζει πίσω του. Γύρισε καὶ εἶδε ἕνα νέο ἀστραπόμορφο.

– Ποιὸς εἶσαι ἐσύ; τὸν ρώτησε μὲ θαυμασμὸ καὶ ἀπορία.

Τότε ἐκεῖνοι κτυποῦσαν τὸν Παῦλο μὲ πέτρες. Τώρα μᾶς κτυποῦν μὲ λόγια ὀδυνηρότερα καὶ ἀπὸ πέτρες.

Πιστέψτε με τώρα είναι μπροστά μας να υποστούμε χειρότερα από όσα έπαθε ο Παύλος.

Τότε εκείνοι κτυπούσαν τον Παύλο με πέτρες. Τώρα μας κτυπούν με λόγια οδυνηρότερα και από πέτρες.

Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Ότι έκανε και κείνος.

Δεν εμίσησε εκείνους που τον ελιθοβόλησαν, αλλά ενώ εκείνον τον έσυραν δια της βίας έξω από την πόλη, αυτός μπήκε πάλι για να ευεργετήσει εκείνους που τόσο τον αδίκησαν. Αν υπομείνεις και συ τον υβριστή, τον βάναυσο, εκείνον που σε αδικεί τόσο πολύ, λιθοβολήθηκες και συ.

Εκήρυττε τη Βασίλεια των ουρανών, απομάκρυνε από την πλάνη, ωδηγούσε στο Θεό. Αυτά είναι άξια για στεφάνους, για δημόσιο έπαινο, για χίλια καλά, όχι για λιθοβολισμό. Αλλά όμως έπαθε τα αντίθετα. Αυτό είναι που αποτελεί περίλαμπρη νίκη.

«Και έσυραν αυτόν» (Πραξ 14. 19). Και σένα πολλές φορές σε σέρνουν.

Μη θυμώσεις, αλλά κήρυξε το Ευαγγέλιο με την επιείκειά σου.

Σε έβρισαν; Σώπασε και ευλόγησε αν μπορείς, και έτσι εκήρυξες και συ το Λόγο, εδίδαξες επιείκεια, εδίδαξες πραότητα. Γνωρίζω πολλούς που δεν πονούν τόσο από τα τραύματα, όσο από τα λόγια γιατί το τραύμα το δέχεται το σώμα, ενώ τα λόγια η ψυχή.

Ἡ ὑπομονή στούς πειρασμούς, Ἁγίων Ἐφραίμ Σύρου, καί Πέτρου Δαμασκηνοῦ, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑπομονή στούς πειρασμούς, Ἁγίων Ἐφραίμ Σύρου, καί Πέτρου Δαμασκηνοῦ, 14-2-2024, Ἀρχ. Σάββα Ἁγιορ.

 

Ἄχ! Ἄν ἤξερες μόνον τί χαρά, τί γλυκύτητα περιμένει τήν δικαία ψυχή στόν Οὐρανό

«Αχ! Αν ήξερες μόνον τί χαρά, τί γλυκύτητα περιμένει την δικαία ψυχή στον Ουρανό, θα αποφάσιζες να υποφέρεις με ευγνωμοσύνη σε αυτήν την πρόσκαιρη ζωή κάθε είδους λύπη, διωγμό και συκοφαντία.

Δεν υπάρχει πόνος, ούτε λύπη, ούτε στεναγμός, εκεί όλα είναι ανείπωτη γλυκύτητα και χαρά, εκεί οι δίκαιοι θα λάμπουν όπως ο ήλιος!

Ἕνας γέρων εἶπε:

Ένας γέρων είπε:

- Σήμερα οι μοναχοί σώζονται μόνο από πειρασμούς, γιατί δεν έχουν αρετές. Όσοι υπομένουν τον πειρασμό θα είναι από τους νικητές που πάλεψαν σκληρά για να κερδίσουν την αρετή. Η υπομονή των πειρασμών χωρίς μουρμούρα ισούται με προσευχή. Ο Σατανάς δεν θα βάλει σε πειρασμό έναν άνθρωπο περισσότερο από όσο επιτρέπει ο Θεός. Ο εχθρός προσπαθεί με πονηριά να αποδυναμώσει τη συνείδησή του και να τον κάνει να απελπιστεί και να εγκαταλείψει, ή να καυχιέται, να είναι αλαζονικός για μια αγιότητα που δεν υπάρχει. Τα ράσα και τα επαγγέλματα του διαβόλου είναι πολλά. Επιτίθεται έντονα σε όσους θέλουν τη σωτηρία. Είπα στον Σατανά: "Κάνε ό,τι θέλεις μαζί μου!" Δεν θα φτάσεις πουθενά. Έχω πνευματικό πατέρα και κοινωνώ τα Ιερά Μυστήρια. Τι μπορείτε να κάνετε ενάντια σε αυτά τα πράγματα, ακόμα και με τα δικά σας κόλπα;».

Και πρόσθεσε:

«Ω, πόσους πειρασμούς δεν δέχτηκα από αυτόν, και πόσο προσπάθησε να με εξαπατήσει!

Ὅ,τι ὑπομένεις εἶναι στεφάνι...

Ἔρχεται τό κύμα πάνω στό βράχο καί φεύγει ἀφρισμένο. Ἀλλά τόν βράχο δέν τόν ἀγγίζει. Ὅ,τι ὑπομένεις εἶναι στεφάνι. Τί ψάχνεις νά κάμεις καλοσύνες; Τό νά ὑπομένεις τίς δοκιμασίες, ἔχει παραπάνω μισθό.Ὅσιος Παναής τῆς Λύσης.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/05/blog-post_236.html

Ὁμιλία γιά τόν πολύπαθο Ἰώβ (Ἁγ.Νικολάου Βελιμίροβιτς)

«Ο Κύριος έδωκεν, ο Κύριος αφείλατο» (Ιώβ α’ 21)

Αδελφοί, ας μη φοβούνται οι δίκαιοι: τα πάντα συνεργούν προς το καλό γι’ αυτούς (Οίδαμεν δε ότι τοις αγαπώσι τον Θεόν πάντα συνεργεί εις αγαθόν, Ρωμ. η’ 28). Ολόκληρη η Αγία Γραφή μας δείχνει πως ο Θεός ποτέ δεν εγκαταλείπει τους δικαίους!

Το παράδειγμα του Ιώβ το φανερώνει ολοκάθαρα, όπως βλέπουμε τον ήλιο. Ο Ιώβ είχε επτά υιούς και τρεις θυγατέρες· είχε πλούτη, τον σεβασμό των ανθρώπων, είχε φίλους. Ξαφνικά τα έχασε όλα αυτά, μέσα σε μια μέρα. Αλλά δεν γόγγυσε εναντίον του Θεού, απεναντίας: πεσών χαμαί προσεκύνησε τω Κυρίω και είπεν· αυτός γυμνός εξήλθον εκ κοιλίας μητρός μου, γυμνός και απελεύσομαι (Ιώβ α’ 20-21). Μετά, ο Ιώβ έχασε και την υγεία του, το τελευταίο αγαθό απ’ όσα είχε. Όλο το σώμα του, από την κορυφή μέχρι τα νύχια, καλύφθηκε με φοβερές πυορροούσες πληγές.

Τότε κάθισε επάνω στην κοπριά και τις στάχτες και ανέπεμψε δέηση προς τον Θεό. Η σύζυγός του προσπάθησε να τον πείσει ν’ απαρνηθεί τον Θεό του, αλλά ο δίκαιος Ιώβ της είπε: «ίνα τι ώσπερ μία των αφρόνων γυναικών ελάλησας ούτως; ει τα αγαθά εδεξάμεθα εκ χειρός Κυρίου, τα κακά ουχ υποίσομεν;» (Ιώβ β’ 10). Οι φίλοι του τον επιτίμησαν, λέγοντάς του ότι ήταν άφρων και υπερήφανος στην κατανόηση και στη στάση του απέναντί τους. Ο Ιώβ ταπεινώθηκε, προσευχήθηκε στον Θεό και υπέμεινε έως τέλους όλες τις πληγές και τις συμφορές του.

Συμβαίνει και σήμερα, όπως και τότε, όταν μας βρουν κάποιες δυστυχίες, οι εγγύς και πλησίον ημών να θεωρούν εαυτούς πιο έξυπνους και πιο δικαίους από εμάς. Όμως ο Πάνσοφος Θεός παραχώρησε να πέσουν όλες αυτές οι συμφορές επάνω στον Ιώβ, για να δοκιμάσει όχι μόνο τον δούλο Του, αλλά και τους συγγενείς και φίλους αυτού! Όταν ο καθένας απ’ αυτούς είχε δείξει τι είδους άνθρωπος ήταν, όταν ο καθένας τους είχε δοκιμαστεί ενώπιον του Υψίστου, τότε ο Θεός, με την παντοδύναμη δεξιά Του, αποκατέστησε την υγεία του Ιώβ, του έδωσε διπλάσια πλούτη απ’ όσα του είχε αφαιρέσει προηγουμένως και, επίσης, του χάρισε επτά υιούς και τρεις θυγατέρες.

Ὁ ἅγιος καί δίκαιος Ἰώβ ὁ πολύαθλος, πρότυπο ζωῆς τοῦ ὁσίου Ἰακώβου Τσαλίκη

''Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον''. Αυτή η ευχή που λέμε κάθε Κυριακή στη λειτουργία στο τέλος, ''είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον από του νυν και έως του αιώνος'', είναι του πολυάθλου Ιώβ. Αυτού του ανθρώπου που ο Θεός πήρε τις περιουσίες του ενώ ήταν δίκαιος και άμεμπτος, και πάλι του δωσε ο Θεός αυτές τις δοκιμασίες, του δωσε και την αρρώστια και πάλι του πήρε την αρρώστια. ”…Δεν το βάζω κάτω, πάντοτε λέω δόξα σοι ο Θέος. Πάντοτε με την υπομονή μου, με την πίστη μου στον Θέο, ”είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον”!

Εγώ φροντίζω για την ψυχή μου που ‘ναι ”πράγμα αθάνατον” γι’αυτό ήρθα στο μοναστήρι του και τον υπηρετώ τον Άγιο Δαυίδ. Τί τον υπηρετώ; Να, να σκουπίσω λιγάκι το μοναστήρι του και να βρίσκομαι σαν φύλακας.

Εκείνος ξέρει τι θα περάσω. Όταν γίναν οι διωγμοί (ήμουν) 1,5 χρονών, οι διωγμοί της Μικράς Ασίας, (πήγαμε) από τόπο σε τόπο κακομοιριασμένοι άνθρωποι… τι θα υπέφερα από αρρώστιες… εκείνος όμως βοηθάει.

Θεός εἶναι αὐτός; Δέν ὑπάρχει. Ὄχι! δέν ὑπάρχει…

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας.

Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος.

«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…Δόξα Σοι, ο Θεός!…»

Ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις λογαριάζεται ὡς δεύτερο μαρτύριο!

Όπως το κερί, αν δε θερμανθεί και μαλαχθεί πολλή ώρα, δεν μπορεί να δεχθεί τη σφραγίδα που του επιτίθεται, έτσι και ο άνθρωπος, αν δεν δοκιμασθεί με κόπους και ασθένειες, δεν μπορεί να χωρέσει τη σφραγίδα της αρετής του Θεού.

Γι’ αυτό ο μεν Κύριος λέγει στο θεσπέσιο Παύλο, «σου αρκεί η χάρη μου, γιατί η δύναμή μου τελειώνεται μέσα στην ασθένεια». Ο ίδιος δε ο απόστολος καυχιέται λέγοντας «με μεγάλη χαρά θα καυχηθώ μάλλον για τις ασθένειες μου, για να σκηνώσει επάνω μου η δύναμη του Χριστού» .

Αλλά και στο βιβλίο των Παροιμιών γράφεται, «όποιον αγαπά ο Κύριος, τον παιδεύει και μαστιγώνει κάθε υιό που τον αναγνωρίζει» . Βέβαια ο απόστολος ασθένειες λέγει τις επιθέσεις των εχθρών του σταυρού που συνέβαιναν συνεχώς εναντίον αυτού και των τότε άγιων, για να μη υπερηφανεύονται, όπως δηλώνει ο ίδιος, για τις υπεροχικές αποκαλύψεις.

Αλλ’ αυτοί με την ταπείνωση ενέμεναν περισσότερο στην κατάσταση της τελειότητας, φυλάσσοντας όσια το θείο δώρο δια των πυκνών εξουδενώσεων.

Εμείς βέβαια ασθένειες ονομάζουμε εδώ τους πονηρούς λογισμούς και τις σωματικές ανωμαλίες. Πραγματικά, τότε τα σώματα των αγίων που αγωνίζονταν εναντίον της αμαρτίας, καθώς παραδίδονταν σε θανατηφόρες κακοποιήσεις και σε διάφορες άλλες θλίψεις, στέκονταν πολύ ψηλότερα από τα πάθη που εισήλθαν από την αμαρτία στην ανθρώπινη φύση. 

Ἅγιος Ἰωσὴφ Ἡσυχαστής:"Σὲ καιρὸ πειρασμοῦ μὴν ἀφήνεις τὴ θέση σου"

Καὶ τώρα ποὺ νικήθηκες καὶ ἔπεσες μία φορὰ νὰ εἶσαι ἄγρυπνος στὸ ἑξῆς σὲ αὐτὸ τὸ πάθος. Διότι ὁ πειρασμὸς πάντοτε στέκει πλάϊ σου· καὶ σ’ ὅποιον πόλεμο νικήθηκε μία φορὰ -καὶ ἑκατὸ χρόνια νὰ περάσουν- μόλις ἔλθει ὁ ἄνθρωπος σ’ ἐκεῖνο τὸ πράγμα, ποὺ νικήθηκε τὴν πρώτη φορά, ἀμέσως τὸν ρίχνει καὶ πάλι.

Γι’ αὐτὸ λέω σὲ σένα καὶ σ’ ὅλους τους ἀδελφούς, ὅτι σὲ κάθε πόλεμο τοῦ ἐχθροῦ πρέπει νὰ βγεῖς νικητής. Ἢ νὰ πεθάνεις στὸν ἀγώνα· ἢ μὲ τὸ Θεὸ νὰ νικήσεις. Ἄλλος δρόμος δὲν ὑπάρχει. 

Σὲ καιρὸ πειρασμοῦ μὴ ἀφήνεις τὴ θέση σου· μὴ λιποτακτήσεις· μὴ θελήσεις νὰ δείξεις τοῦ ἄλλου τὸ σφάλμα· μὴ ζητήσεις τὸ δίκαιο· ἀλλὰ σιωπώντας μέχρι θανάτου νὰ περάσεις τὸν πειρασμὸν καὶ τὴν ταραχή.

Καί, ἀφοῦ περάσει ὁ πειρασμὸς καὶ γίνει τέλεια εἰρήνη – εἴτε Γέροντας εἶσαι, εἴτε ὑποτακτικὸς- τότε δεῖξε χωρὶς πάθος τὴ ζημία καὶ τὴν ὠφέλεια. Καὶ ἔτσι οἰκοδομεῖται ἡ ἀρετή.

Ὅλοι οἱ πειρασμοὶ καὶ οἱ θλίψεις θέλουν ὑπομονή, καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ νίκη τους. Σημείωσε τὰ ὀνόματα ὅσων ὑπέμειναν ἕως θανάτου σὲ καιρὸ πειρασμοῦ, ποὺ γίνεται στὸ στόμα τὸ σάλιο τοὺς αἷμα γιὰ νὰ μὴ μιλήσουν. Αὐτοὺς νὰ τοὺς ἔχεις σὲ μεγάλη εὐλάβεια καὶ νὰ. τοὺς τιμᾶς ὡς Μάρτυρες, ὡς Ὁμολογητές. Αὐτούς, ἐγὼ ἀγαπῶ, καὶ γι’ αὐτοὺς ὀφείλω νὰ χύνω κάθε ἡμέρα καὶ τὴν τελευταία ρανίδα μου ἓν ἀγάπη Χριστοῦ. Διότι τὸν βλέπεις ὅτι ὑπομένοντας προτιμᾶ μύριους θανάτους, παρὰ νὰ βγάλει ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ λόγο ψυχρό. Καί, ὅταν τὸν πνίγουν οἱ ἄνθρωποι, τὸν πνίγει τὸ δίκαιο, τὸν πνίγει καὶ ὁ ἐσωτερικὸς λογισμός· καὶ αὐτὸς μαχόμενος ἀτονεῖ καὶ πέφτει σὰν νεκρός· καὶ συνεχίζει νὰ μάχεται νοερὰ μὲ τὸν πειρασμὸν καὶ παίρνει ὅλα τὰ βάρη ἐπάνω του πονώντας καὶ στενάζοντας ὡς φταίχτης.