Ἁγία Ἐλισάβετ της Πασαρέα: Βλέποντας τὴν Κόλαση καὶ τὸν Παράδεισο.

Αγία Ελισάβετ της Πασαρέα: Βλέποντας την Κόλαση και τον Παράδεισο

Η Αγία Ελισάβετ διηγήθηκε στη Μητέρα Πελαγία, ενώ βρισκόταν στον πρώτο χρόνο της στην έρημο, μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της ζωής της, η οποία οδήγησε σε μια ριζική αλλαγή.

Η αγία, η οποία ήταν περίπου 25 ετών, βρισκόταν σε υπακοή στον Ρουμανικό Οικισμό στην Ιερουσαλήμ, όταν διαγνώστηκε με προχωρημένο καρκίνο και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση. Οι γιατροί της είπαν ότι είχε ελάχιστες πιθανότητες να ζήσει. Η Μητέρα Ελισάβετ κατακλύστηκε από θλίψη και προσευχήθηκε στη Μητέρα του Θεού και στους αγίους να τη βοηθήσουν.

Μια μοναχή της έδωσε ένα βιβλιαράκι με τον βίο και τον ακαθιστο του Αγίου Ιωάννη Ιακώβου της Νεάμτς και είπε: Προσευχήσου στον Άγιο Ιωάννη Ιακώβ, γιατί είναι ένας μεγάλος βοηθός και ήταν επίσης άρρωστος σε αυτό το νοσοκομείο.

Σημειώσεις ἀδελφῆς Συγκλητικῆς.(Ὀπτασία παραδείσου καὶ κολάσεως). Ἱερὸ ἡσυχαστήριο Παναγίας Γλυκοφιλούσης Ραψάνης.

Επιστολές καί σημειώσεις πνευματικῶν ἐμπειριών 

Ἐν καιρῷ ξηρασίας

(Οπτασία παραδείσου καί κολάσεως) 

Πόσα καί πόσα βάνει ὁ λογισμός να ισορροπήσει την ψυχή, πού πάντα πάει και ξεγλιστρᾶ ἀπό τό καθήκον της. Πολλά φέρω στόν λογισμό, τό πιό πλησίον (εἶναι ὁ θάνατος. Καί τί δέν μοῦ μιλᾶ (γι' αὐτόν

Ὁ θάνατος! Ε, τότε τί γυρίζεις, ψυχή μου; Ποῦ ἔχεις νά ὑπάγεις πλήν τοῦ Θεοῦ σου; Γύρισε εἰς ἑαυτόν καί ἰδέ τά μέσα σου καί τά γύρω σου καί ἐάν μένει τίποτε γιά νά ξεθαρρεύεις καί κάπου. Ὅλα αὐτά καί πολλά ἄλλα μέ δάκρυα ἔλουαν τήν ψυχή μου στην προσευχή. Πέρασε ἀρκετά ή νύκτα, νά ξεκουράσω τά ἀρρωστημένα μάτια μου, εἶπα. Καί ξαπλώνω, ἀλλά μέ πῆρε πολύ ἡ αἴσθησις τοῦ θανάτου καί μοῦ ἦταν ἀδύνατον νά κοιμηθῶ. Δέν ξέρω πῶς, μέ παίρνει κάποιος ὁδηγός μου, ἔτσι τό ἔνιωθα, πᾶμε ὥρα, πᾶμε σέ διάφορα άγνωστα ἀλλά ὡραῖα μέρη, τόσον ὄμορφα πού ἔλεγα μέσα μου: «Μά ἐγώ ἔτσι ἤθελα νὰ ζῶ, ἄς μέ ἀφήσει ὁ ὁδηγός μου τώρα ἐδῶ!» Χωρίς νά μιλᾶμε, ξέραμε ὁ ἕνας τά τοῦ ἄλλου. Βλέπω, βλέπω πολλά ὡραῖα παραδεισένια παλάτια, πάντερπνα, ἄπλετον φῶς, τροφή εὐφρόσυνος καί ἀγνώριστος ὡς πρός τά γήινα. Ἔπειτα, μέ κατεβάζει κάτω. Βλέπω μιά μεγάλη οπή ὅπου λεγόταν Ἅδης.

Κόλασι – παράδεισος. +Ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Καντιώτης.

Ὑπῆρχε, ἀγαπητοί μου, ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι ἦταν φτωχοὶ ἀλλὰ ζοῦσαν εὐτυχισμένοι. Ἦταν εὐτυχισμένοι, γιατὶ εἶχαν ἕνα μεγάλο θησαυρό. Ὁ θησαυρὸς αὐτός, ποὺ ὑπῆρχε μέσα στὶς καλύβες καὶ στὰ φτωχὰ σπίτια, ἦταν ἡ πίστις. Πίστευαν ἐκεῖνοι οἱ ἄνθρωποι. Πίστευαν, ὅτι ὑπάρχει Θεὸς ποὺ ἔφτειαξε τὸν κόσμο· ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε πατέρας ὅλων, ὅτι ἡ πρόνοιά του ἁπλώνεται παντοῦ, κι ὅτι δὲν πέφτει οὔτε φύλλο ἀπὸ τὸ δέντρο χωρὶς τὸ θεῖο θέλημα. Πίστευαν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶνε δίκαιος· τιμωρεῖ τὸ κακὸ καὶ ἀμείβει τὸ ἀγαθό. Πίστευαν, ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαφέρει ἀπὸ τὰ ζῷα· ἐκεῖνα ψοφᾶνε, μὰ ὁ ἄνθρωπος ἔχει ψυχὴ ἀθάνατη. Πίστευαν ἀκόμη, ὅτι πέραν τοῦ τάφου ὑπάρχει ζωή, αἰώνιος ζωή· ὅτι ὑπάρχει παράδεισος ποὺ πηγαίνουν οἱ δίκαιοι, καὶ κόλασις ποὺ πηγαίνουν οἱ ἄδικοι, οἱ ἁμαρτωλοὶ κι ἀμετανόητοι. Τὰ πίστευαν αὐτὰ τότε.

Σήμερα; Ὤ σήμερα! Αἰώνας ἀπιστίας. Οἱ ἄνθρωποι δὲν πιστεύουν· ὑπάρχουν μάλιστα μερικοὶ ἄθεοι, ποὺ ἅμα τοὺς πῇς ὅτι ὑπάρχει κόλασι καὶ παράδεισος, ἐμπαίζουν καὶ λένε· Κόλασι – παράδεισος παραμύθια τῶν γερόντων· ἐδῶ εἶνε ἡ κόλασι, ἐδῶ καὶ ὁ παράδεισος… Σ᾿ αὐτὸ τὸν ἰσχυρισμὸ ἀπαντᾷ σήμερα τὸ εὐαγγέλιο (βλ. Λουκ. 16,19-31), ποὺ περιέχει μία ἀπὸ τὶς ὡραιότερες παραβολὲς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Μᾶς διηγεῖται τὴ ζωὴ δυὸ ἀνθρώπων· πῶς ἔζησαν ἐδῶ σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, καὶ πῶς ζοῦν τώρα στὸν ἄλλο κόσμο. Μᾶς διηγεῖται γιὰ ἕνα πλούσιο καὶ γιὰ ἕνα φτωχό. Εἶνε γνωστὴ ἡ παραβολή· ἂς μὴν τὴν ἐπαναλάβω.

Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι ὁ πλούσιος πῆγε στὴν κόλασι, ὁ φτωχὸς πῆγε στὸν παράδεισο.

Γεννᾶται τὸ ἐρώτημα· Ὁ πλούσιος αὐτὸς γιατί πῆγε στὴν κόλασι; μήπως γιατὶ εἶχε λεφτά; Μὰ στὴν παραβολὴ ἐδῶ βλέπουμε, ὅτι ἕνας ἄλλος πλούσιος, ὁ Ἀβραάμ, δὲν πῆγε στὴν κόλασι· τὸν βλέπουμε μέσα στὸν παράδεισο νὰ ἀγάλλεται καὶ νὰ εὐφραίνεται. Ἦταν ὅμως πολὺ διαφορετικὸς ὁ Ἀβραάμ. Ὁ Ἀβραὰμ ἦταν φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων· ὅποιος περνοῦσε ἀπὸ τὴν καλύβα του τὸν φιλοξενοῦσε, ἔκανε καλὸ στὸν κόσμο. Πλούσιος ἦταν κι ὁ Ἰώβ· εἶχε κι αὐτὸς μεγάλη περιουσία, ἀλλὰ ἔδινε στοὺς φτωχούς. Ὁ πλούσιος λοιπὸν αὐτὸς τοῦ εὐαγγελίου πῆγε στὴν κόλασι γιατὶ δὲν ἔκανε καλὴ χρῆσι τοῦ πλούτου του, ἦταν σκληρὸς καὶ ἀπάνθρωπος, εἶχε πέτρινη καρδιά. Ὑπάρχουν τέτοιοι ἄνθρωποι, ποὺ δὲν συγκινοῦνται. Καὶ αὐτὸς μόνο τὸν ἑαυτό του κοίταζε, κανένα ἄλλο. Δὲν ἔδινε οὔτε στὸν ἄγγελό του νερό. Κατοικοῦσε σὲ παλάτι· ντυνόταν μὲ τὰ πιὸ ἀκριβὰ ῥοῦχα· ἔτρωγε τὰ πιὸ ἐκλεκτὰ φαγητά· ἔπινε τὰ πιὸ σπάνια ποτά· ζοῦσε φιλήδονα καὶ φιλόσαρκα· ὑπηρέτες καὶ ὑπηρέτριες τὸν περικύκλωναν.

Αὐτό θά εἶναι ἡ κόλαση

❈ Ἔχετε δεῖ τήν εἰκόνα τῆς Δευτέρας Παρουσίας τοῦ Χριστοῦ; Ὁ Χριστός κάθεται στόν θρόνο καί ἀπό τό θρόνο Του βγαίνει ἕνα λευκό ποτάμι καί μέσα ἐκεῖ εἶναι ὅλοι οἱ Ἅγιοι. Ἀπό τόν ἴδιο θρόνο τοῦ Χριστοῦ βγαίνει καί ἕνα κόκκινο ποτάμι, ὁ λεγόμενος «πύρινος ποταμός» καί ἐκεῖ μέσα εἶναι ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί πού δέν ἔχουν μετανοήσει, οἱ ἀμετανόητοι καί καίγονται. Ἀπό τόν ἴδιο θρόνο βγαίνει καί τό γλυκύτατο φῶς πού θά βλέπουν οἱ μετανοημένοι, οἱ Ἅγιοι καί ἡ φωτιά.

Περί Παραδείσου

❈ Ὁ Χριστός πού σέ ἔφτιαξε, σέ νοιάζεται καί θέλει νά εἶσαι ἀπό αὐτή τήν ζωή χαρούμενος, εὐτυχισμένος καί μακάριος πραγματικά. Δέν ἦρθε ὁ Χριστός στήν γῆ γιά νά μᾶς δώσει ἕναν Παράδεισο μετά θάνατον ἀλλά γιά νά μᾶς δώσει τόν Παράδεισο σ’ αὐτή τήν ζωή. Ξεκινάει ἀπό ἐδῶ ὁ Παράδεισος καί συνεχίζεται καί μετά θάνατον. ➤Ἱερομονάχου Σάββα Ἁγιορείτου (Ὁμιλία 13 – 5 – 2015)

Τότε θὰ εἶναι ποὺ ὁ Χριστὸς θὰ ἀφαιρέσει ἀπὸ τὴν μνήμη τῶν σεσωσμένων τὴν μνήμη τῶν κολασμένων...

Την φοβερή ημέρα της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού, θα ξεχωρίσουν οριστικά οι δίκαιοι από τους άδικους, οι αμαρτωλοί από τους μετανοημένους αμαρτωλούς και τα ερίφια από τα αρνιά.

Τότε όλοι οι άνθρωποι θα βλέπονται μεταξύ τους και άλλοι θα είναι εκ δεξιών και άλλοι θα είναι εκ αριστερών. Και θα βλέπουν πολλοί άνθρωποι τους συγγενείς τους να είναι εκ αριστερών...

Τότε όπως λένε οι Προφήτες, θα καθίσει μετά Δόξης στον θρόνο του ο Χριστός και ποταμός πύρινος θα ρέει από τον θρόνο του Κυρίου.

Και οι πονηροί άγγελοι-δαίμονες θα σπρώχνουν τους εξ αριστερών ανθρώπους στον πύρινο αυτόν ποταμό, ο οποίος θα τους παίρνει και θα τους βυθίζει κάτω στον βυθό της κολάσεως.

Ἡ Καινή κτίσις

Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης

«Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ γνωρίζει, μολονότι ἁγνοεῖ τὰ ἄλλα· ἐκεῖνος, ὅμως, ποὺ γνωρίζει καί σένα καὶ τὰ ἄλλα, μακάριος δὲν εἶναι γι’ αὐτό, ἀλλά μόνο ἐπειδὴ γνωρίζει ἐσένα».

Ὤ, μακαριότητα τοῦ Παραδείσου! Στὴν ὁποία οἱ μακάριοι θὰ εἶναι ὅμοιοι καί ἴσοι μὲ τοὺς Ἀγγέλους καί ὄχι «λίγο κατώτεροι ἀπὸ αὐτούς» καί οἱ υἱοὶ τοῦ Θεοῦ, ὅπως εἶπε ὁ Κύριος: «Θὰ εἶναι ἴσοι μὲ τοὺς ἀγγέλους καί παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὄντας τῆς ἀναστάσεως υἱοὶ» (Λουκ. 20,36)· καί ὅπως εἶπε ὁ μακάριος Αὐγουστῖνος· «Ὅταν θὰ δοῦμε τὸ πρόσωπό σου χωρὶς κάλυμμα στὸ πρόσωπο, τότε τί θὰ μᾶς ἐμποδίση ὥστε νὰ εἴμαστε λίγο παρακάτω ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους; Μᾶλλον ὅμοιοι κατὰ πάντα καί ἴσοι μὲ τοὺς ἀγγέλους θὰ εἴμαστε» (Εὐχὴ ιε’ ἡ ζ’). Ὤ, μακαριότητα τοῦ Παραδείσου! Στὴν ὁποία ἡ ζωὴ θὰ εἶναι μόνο ζωὴ χωρὶς θάνατο! Ἡ χαρὰ μόνο χαρὰ χωρὶς λύπη! Ἡ ἡμέρα μόνο ἡμέρα χωρὶς νύκτα! Ἡ εὐτυχία μόνο εὐτυχία χωρὶς δυστυχία! Συνοπτικά, στὴν ὁποία μακαριότητα τὰ καλὰ θὰ εἶναι μόνο καλὰ χωρὶς κανένα κακὸ· γι’ αὐτό, λοιπόν, εἶπε ὁ ἱερὸς Αὐγουστῖνος: «Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ὅλα ὅσα θέλει καί δὲν ἐπιθυμεῖ κανένα φαῦλο».

Ὤ, μακαριότητα τοῦ Παραδείσου! Στὴν ὁποία δὲν θὰ ἔχουν ἀνάγκη... οἱ μακάριοι ἀπὸ αἰσθητὸ ἥλιο καί ἀπὸ αἰσθητὴ σελήνη, γιὰ νὰ τοὺς φωτίζη, ἐπειδὴ ὁ Θεὸς θὰ εἶναι γι’ αὐτούς ὁ ἥλιος καί ἡ σελήνη, γιὰ νὰ τοὺς φωτίζη αἰώνια: «Δὲν θὰ ὑπάρχη γιὰ σένα ἀκόμη ὁ ἥλιος γιὰ φῶς ἡμέρας, οὔτε ἀνατολὴ σελήνης θὰ σὲ φωτίζη τὴν νύκτα, ἀλλά θὰ ὑπάρχη γιὰ σένα ὁ Κύριος φῶς αἰώνιο καί ὁ Θεὸς ἡ δόξα σου παντοτινὰ» (Ἡσ. 60, 19).

Ἀρχιμανδρίτης Σεραφεὶμ Δημόπουλος (†) – Ἡ ὀμορφιὰ τοῦ Παραδείσου

Ω πόσο όμορφος είναι ο Παράδεισος! Πλήθος χρωμάτων, ολοφώτεινοι χώροι, ευωδίες που ανθρώπινη φαντασία δεν μπορεί να συλλάβει και γλώσσα ανθρώπινη να περιγράψει. Όσο αξίζει το τελευταίο λουλούδι του Παραδείσου δεν αξίζουν όλοι οι θησαυροί του κόσμου, μας διαβεβαιώνει ένας σύγχρονος άγιος. Εκεί ζουν σε μια ατέλειωτη μακαριότητα οι αγιασμένες ψυχές των σεσωσμένων. Λάμπουν ωσάν τον ήλιο τα πρόσωπά τους. Η ευτυχία είναι ατέλειωτη, η χαρά αμείωτη, η μακαριότητα ασύλληπτη.

Στον τόπο αυτό της απόλυτης ευδαιμονίας μπορείς να δεις τους καλλίνικους μάρτυρες, τους μεγάλους αναχωρητές και ερημίτες, τους καλλικέλαδους, τους μελίρρυτους και σοφότατους διδασκάλους του Ευαγγελίου, τους λαμπρούς Αποστόλους και πάνω απ’ όλα την αγιότατη Μητέρα του Θεού.

Την Μητέρα του Θεού, αυτή τη φωτεινή αυγή του Παραδείσου, να προσεύχεται με υψωμένα τα χέρια στον Κύριό μας και Θεό μας για ολόκληρο το ανθρώπινο γένος. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους δικαίους και αμαρτωλούς, για τους πιστούς και τους απίστους.

Με πόση θέρμη, με πόση αγάπη, με πόσο πόθο προσεύχεται για μας η κοινή του ανθρωπίνου γένους Μητέρα! Σε πόση ευλάβεια πρέπει να την έχουμε! Πόσο πρέπει να την επικαλούμαστε, με δάκρυα πύρινα να προσπίπτουμε στους αχράντους της πόδας και να την ικετεύουμε.

Ἅμα ὁ ἄνθρωπος αἰσθάνεται ἐντός του τὸν Θεό, εἶναι ἤδη στὸν παράδεισο.

Τί είναι ο παράδεισος; Είναι η αίσθηση της παρουσίας του Θεού. Άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο.

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

https://proskynitis.blogspot.com/2024/06/blog-post_52.html

...θὰ εἴμαστε αἰώνια εἴτε στὴ Βασιλεία, εἴτε στὴν κόλαση....

Μερικοί μοχθούν σ’ όλη τους τη ζωή για να μάθουν τι υπάρχει στον ήλιο ή στη σελήνη ή κάτι παρόμοιο, αλλ’ αυτά δεν ωφελούν την ψυχή. Αν όμως προσπαθούσαμε να γνωρίσουμε τι υπάρχει μέσα στον άνθρωπο, τότε θα βλέπαμε στην ψυχή του αγίου τη Βασιλεία των Ουρανών, ενώ στην ψυχή του αμαρτωλού σκοτάδι και κόλαση. Και είναι ωφέλιμο να το ξέρουμε, γιατί θα είμαστε αιώνια είτε στη Βασιλεία είτε στην κόλαση.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

https://proskynitis.blogspot.com/2024/05/blog-post_478.html

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: «Παράδεισος καὶ Κόλαση»

 

Ἐκπομπὴ μὲ τὸν ὁσιολογιώτατο Μοναχὸ Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη, μὲ θέμα: «Παράδεισος καὶ Κόλαση», Κυριακή 10 Μαρτίου 2024.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2024/03/blog-post_10.html

-Πάτερ, γιατί κάνουμε τὰ μνημόσυνα, ἀφοῦ «ἐν τῷ Ἅδη οὐκ ἔστι μετάνοια»;

-Πάτερ, γιατί κάνουμε τα μνημόσυνα, αφού «εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια»;

- Διάβασες την επιμνημόσυνη Ακολουθία προσεκτικά;

- Οχι!

- Δεν μιλά πουθενά για μετάνοια. Αναφέρει μόνο εκφράσεις όπως: «Ανάπαυσον την ψυχήν του δούλου Σου…Ως αγαθός και φιλάνθρωπος Θεός συγχώρησον…» κ.τ.λ…Αυτό που συμβαίνει, καλό μου παιδί, είναι το εξής: Ένας υπόδικος καταδικάζεται σε θάνατο (ο αμαρτωλός για την κόλαση). Οι συγγενείς του και η μητέρα του (η Εκκλησία) κάνουν αίτηση χάριτος (επιμνημόσυνη δέηση) στον ανώτατο άρχοντα (τον Θεό). Αν Αυτός θέλει, χαρίζει την ποινή στον κατάδικο. Αν δεν θέλει η ποινή εκτελείται.

- Μα καλά, Γέροντα, το έλεος του Θεού επεκτείνεται και στην κόλαση;

- Αφού, παιδάκι μου, είναι άπειρο, υπάρχει χώρος ή κατάσταση που να το εμποδίσουν να επεκταθεί;

Πατηρ Επιφανιος Θεοδωροπουλος

Ὁ παράδεισος καί ἡ κόλαση εἶναι κατάσταση ἤ τόπος; , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Ἡ δόξα τοῦ Παραδείσου ὅπου οἱ μακάριοι θά ἀπολαμβάνουν ὅλα τά ἀγαθά - Περί Παραδείσου (Α1' μέρος 18ης μελέτης), Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

ΚΗΡΥΓΜΑ_Η δόξα του Παραδείσου όπου οι μακάριοι θα απολαμβάνουν όλα τα αγαθά - Περί Παραδείσου (Α1' μέρος 18ης μελέτης), Αγ. Νικοδήμου Αγιορειτου- Πνευματικά γυμνασματα, 28-3-2023, Αρχιμ. Σάββα Αγιορειτου

Ἄλλο ὁ παράδεισος, καί ἄλλο ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν; , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Τό ἔφτιαξες τό σπιτάκι σου ἐπάνω;Τό περιποιήθηκες;

ΠΑΤΗΡ ΠΑΝΑΓΙΏΤΗΣ ΑΓΡΆΦΩΝ.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/11/blog-post_646.html

Πῶς εἶναι ὁ Παράδεισος;

Ω, και να ξέραμε τι είναι ο Παράδεισος! Ο ανθρώπινος νους δεν μπορεί να συλλάβει το μέγεθος της ωραιότητας του! Εκεί ψάλλουν οι χοροί των αγγέλων και των αγίων ψυχών! Ένα Πάσχα αιώνιο, ατελείωτο! Εκεί οι ψυχές συνομιλούν με αγαλλίαση, συζητούν το πώς πέρασαν σε αυτήν την μάταια ζωή και πόσο ο Θεός τους βοήθησε και διέφυγαν την κόλαση...

Ατελείωτες ευχαριστίες στον Θεό για την τεράστια αυτή ελεημοσύνη Του!

Ο Παράδεισος τι είναι;

Τό ὅραμα τοῦ ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ (τοῦ Τούρκου) ἀπό τό Ἡσυχαστήριο τῆς Optina γιά τόν παράδεισο καί τήν κόλαση:

Το όραμα του ΙΕΡΟΜΟΝΆΧΟΥ ΝΙΚΟΛΆΟΥ (του Τούρκου) από το Ησυχαστήριο της Optina για τον παράδεισο και την κόλαση:

«Πέμπτη 13 Μαΐου 1893 -έτσι μας είπε ο Θεοφιλέστατος- το πρωί, γύρω στις 3 η ώρα, άρχισα να διαβάζω τον Ακάθιστο του Αγίου Ιεράρχη Νικολάου του Θαυματουργού. Τέτοια χάρη μου έδωσε ο Κύριος που με το βιβλίο βυθίστηκα σε δάκρυα. ​​Αφού τελείωσα την ανάγνωση του ακαθίστου άρχισα να διαβάζω τον Ψαλμό 50, και μετά το Σύμβολο της Πίστεως. Και όπως είπα "και η ζωή του μέλλοντος. Αμήν", ένα αόρατο χέρι - πήρε τα χέρια μου και τα έβαλε στο στήθος μου σε μορφή σταυρού, και το κεφάλι μου ήταν τυλιγμένο στη φωτιά από όλες τις πλευρές, μια φωτιά σαν ουράνιο τόξο. Δεν έχω δοκιμάσει ποτέ πριν. Αυτή η χαρά δεν μπορεί να συγκριθεί με καμία γήινη χαρά. Δεν θυμάμαι πότε και πώς είδα τον εαυτό μου να μετακομίζω σε ένα υπέροχο μέρος γεμάτο φως. Δεν είδα εκεί κανένα είδος ανθρώπινων πραγμάτων, είδα μόνο μια απέραντη θάλασσα του φωτός.

Την ίδια στιγμή είδα δύο άτομα να στέκονται δίπλα μου, στην αριστερή πλευρά. Από εμφάνιση ο ένας ήταν νέος και ο άλλος ηγούμενος. Και εγώ, μετά από ειδοποίηση της καρδιάς, δόθηκε να μάθω ότι ο ένας είναι ο άγιος Ανδρέας ο τρελός για τον Χριστό, και ο άλλος είναι ο άγιος Επιφάνιος, ο μαθητής του. Κάθισαν και οι δύο σιωπηλοί. Μπροστά μου είδα κάτι σαν κουρτίνα στο χρώμα των ώριμων βατόμουρων. Σήκωσα το βλέμμα και πάνω από το παραπέτασμα είδα τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, καθισμένο στο θρόνο και ντυμένο με ενδύματα μεγάλης αξίας, παρόμοια με αυτά των επισκόπων. Στο κεφάλι του είχε μια μίτρα παρόμοια με του επισκόπου. Δεξιά του Κυρίου καθόταν η Παναγία και αριστερά ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος. Η ενδυμασία τους ήταν σαν αυτή που έχουν στις εικόνες. Ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος κρατούσε στο ένα χέρι τον Σταυρό του Κυρίου. Δίπλα στον Κύριο ήταν δύο νέοι φορείς φωτός, θεϊκής ομορφιάς, και κρατούσαν στα χέρια τους φλεγόμενα όπλα. Η καρδιά μου γέμισε ανείπωτη χαρά.

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, 3-6-2022

https://youtu.be/r6rQkhCvyCk

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, 3-6-2022

Γέρων Ἀμβρόσιος Λάζαρης: «Εἶχα φύγει. Δέν ἤμουν ἐδῶ κάτω, στή γῆ. Ἦλθε ὁ ἅγγελος καί μέ ἀνέβασε ψηλά..»

Από το βιβλίο: «ΓΕΡΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΗΣ – Ο πνευματικός της Μονής Δαδίου»

Μια φορά έγινε ο διάλογος που ακολουθεί. Τον ρώτησε η Γερόντισσα:

– Όταν είμαστε εδώ, μέσα στην προσευχή, μόλις τελείωσε το Απόδειπνο και πήραμε ευχή, από εκείνη την ώρα ούτε άκουγες ούτε μιλούσες. Λέω: «Γέροντα, γιατί είσαι έτσι; Μήπως σε πονάει το κεφάλι, μήπως σε πονάει το μάτι, μήπως σε πονάει η κοιλιά;». Που ήσουν εκείνη την ώρα;

– Είχα φύγει. Δεν ήμουν εδώ κάτω, στη γη. Ήλθε ο Άγγελος και με ανέβασε ψηλά. Μέσα στον Ουρανό. Δεν λέγεται, παιδιά, δεν μπορώ να παραστήσω αυτά που είδα! Αλλά είναι όλα άυλα εκεί πέρα. Δεν υπάρχει ύλη. Είναι μόνο πνεύματα. Με την ψυχή πήγα, δεν πήγα με το σώμα. Το σώμα ήταν εδώ.