Άγιος Νικόλαος Πλανάς Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Η απλότητα τού αγίου παπά-Νικόλα Πλανά ως έκφραση λειτουργικής και ασκητικής εμπειρίας

Ο άγιος Παπά-Νικόλας Πλανάς διακρινόταν για την μακαρία απλότητα στις ενέργειές του, τις κινήσεις του, την συμπεριφορά του και την εν γένει εκκλησιαστική του ζωή. Αυτή η απλότητα ήταν και έκφραση τού χαρακτήρος του, αλλά κυρίως και προ παντός ήταν έκφραση τής λειτουργικής και ασκητικής του εμπειρίας. Δεν επρόκειτο μόνο για μια εξωτερική απλότητα στους τρόπους, αλλά κυρίως για απλότητα πού προερχόταν από την ενότητα και την καθαρότητα τού εσωτερικού του κόσμου.

Θα τονισθούν μερικά σημεία αυτής τής απλότητας τού αγίου Νικολάου Πλανά και στην συνέχεια θα εξηγηθεί θεολογικός και λειτουργικός.

 Η αγία απλότητα

Το βιβλίο πού εξεδόθη γιά τόν άγιο παπα-Νικόλα Πλανά πού είναι βιογραφία τού Αγίου από μιά μαθήτριά του, τήν μοναχή Μάρθα, κατά κόσμο Ουρανία Παπαδοπούλου, φέρει ως τίτλο «ο απλοϊκός ποιμήν τών απλών προβάτων». Ήταν ένας απλός ποιμήν πού παιδαγωγούσε μερικά απλά καί απονήρευτα πρόβατα. Αυτό φαίνεται καθαρά σέ όλο τό βιβλίο. Τόν χαρακτηρισμό αυτόν έδωσε ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου καί είναι γραμμένος στήν εισαγωγή τού βιβλίου αυτού.

O Ἅγιος παπα-Νικόλας Πλανάς. (Θεόδωρος Ι. Ρηγινιώτης)

Ο άγιος Νικόλαος Πλανάς[1], ο άγιος παπα-Νικόλας Πλανάς, όπως χαρακτηρίζεται, γεννήθηκε μέσα του 19^ου αι. στη Νάξο και κοιμήθηκε στην Αθήνα το 1932.
Γιορτάζει στις 2 Μαρτίου, ημέρα της χειροτονίας του και, μετά από χρόνια, του θανάτου του, που ήταν λουσμένος σε οπτασία θεϊκού φωτός. Ήταν απλός και ταπεινός ολιγογράμματος ιερέας στο ναό του αγίου Ιωάννη της οδού Βουλιαγμένης στην Αθήνα, περιφρονημένος από πολλούς ως «αγράμματος». Έγγαμος και πατέρας και φίλος του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη.

Η αγάπη, η αθωότητα, η πραότητα και η ταπεινότητά του έφτανε στο απροχώρητο. Πολλές φορές έπεφτε θύμα εκμεταλλευτών, που τον πλησίαζαν προσποιούμενοι τους ευσεβείς και του έπαιρναν ακόμη και τα λεφτά απ’ την τσέπη.

Όταν ο εγωισμός των ανθρώπων τον ταπείνωνε για τη φτώχεια και την αγραμματοσύνη του, έκλαιγε σαν παιδί (μα η ψυχή του ήταν παιδική) αλλά ποτέ δεν τον είδαν να θυμώνει ή να μαλώνει με κανέναν ή να αμύνεται για το δίκιο του. Γι’ αυτόν ίσχυε ο πρώτος μακαρισμός, όπως είχε γράψει ο Παπαδιαμάντης· με τα ανθρώπινα μέτρα ήταν ένας πτωχός τω πνεύματι, όχι χαζός, αλλά καλός, που η ψυχή του ήταν ένας παράδεισος αγάπης.

2.3.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Τοῦ Ἁγίου Βασιλείου τοῦ Μεγάλου:

Τὸ νὰ κοινωνεῖ κανείς κάθε μέρα καὶ νὰ μεταλαμβάνει τὸ Ἁγιο Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ, εἶναι καλὸ καὶ ὠφέλιμο, ἀφοῦ ὁ ἴδιος λέει καθαρά: «Ὁ τρώγων μου τὴν σάρκα καὶ πίνων μου τὸ αἷμα ἔχει ζωὴν αἰώνιον» (Ἰω.6:54). Γιατὶ ποιὸς ἀμφιβάλλει πὼς τὸ νὰ μετέχει κανεὶς ἀδιάκοπα στὴν ζωὴ δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ τὸ νὰ ζεῖ πολύτροπα καὶ πλούσια; Ἐμεῖς, βέβαια, κοινωνοῦμε τέσσερις φορὲς τὴν ἑβδομάδα –τὴν Κυριακή, τὴν Τετάρτη, τὴν Παρασκευή καὶ τὸ Σάββατο· ἀλλὰ καὶ τὶς ἄλλες ἡμέρες, ἂν εἶναι ἡ μνήμη κάποιου ἁγίου.

Γιαγιά, ο παπάς περπατάει στον αέρα. Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς

Ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς (+1932), ένας άγιος των ημερών μας, λειτουργούσε καθημερινά, χωρίς διακοπή, σε διάστημα μισού αιώνα. Στο διάστημα αυτό τύχαινε κάποτε να μην έχει πρόσφορο. Πάντοτε όμως εξοικονομούσε είτε από τους πιστούς είτε από τους γύρω φούρνους.
Κάποια μέρα είχε προχωρήσει ο όρθρος αρκετά, αλλά πρόσφορο δεν φαινόταν πουθενά. Έστειλε να ψάξουν στους φούρνους και στις νοικοκυρές που πάντα είχαν. Κοίταξε και στα ντουλάπια του ιερού, μήπως είχε αφήσει άλλος ιερέας. Μα κανένα αποτέλεσμα. Στενοχωρήθηκε μέχρι δακρύων.
Κάποια στιγμή τον βλέπουν να βγαίνει στην ωραία πύλη κρατώντας ένα πρόσφορο φρέσκο-φρέσκο. Το είχε βρει πάνω στην αγία τράπεζα!
-Κοιτάξτε, παιδιά μου, τι σημείο μου έκανε ο Θεός, είπε συγκινημένος και χαρούμενος.
Όλα τα θαύματα, σημεία τα έλεγε. Τα θεωρούσε φυσικά, γιατί είχε μεγάλη πίστη. Στα συναξάρια συναντάμε ασκητές που τους υπηρετούσε άγγελος Κυρίου. Πολύ φυσικό λοιπόν να υπηρετούσε άγγελος Κυρίου και τον παπα-Νικόλα, τον «εντός του κόσμου διαβούντα αληθινόν ασκητήν».
Αρκετοί ενορίτες του, κυρίως μικρά παιδιά, τον έβλεπαν όταν λειτουργούσε κυριολεκτικά μεταρσιωμένο.

Ἡ ἀγάπη τοῡ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Ομιλία π.Σάββα Αγιορείτη. (Μέρος Ε')

34. Ποτέ ἀπελπισία

Ξέρει ὁ Ἅγιος νά πολεμάει. Δέν ἀπελπίζεται. Λέει: «Πάλι ἔπεσα, ἀλλά καταφεύγω στόν Θεό καί ζητάω τό ἔλεος, τή συγχώρηση.  Καί ὁ Θεός μέ συγχωρεῖ».

«Ἀδελφοί, γράφω ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Ταπεινῶστε τίς καρδιές σας καί θά δεῖτε τό ἔλεος τοῦ Κυρίου ἤδη ἐπάνω στή γῆ»[1].

35. Ἡ ὑπερηφάνεια: τό μεγάλο ἐμπόδιο στή Θεία Χάρη

-Τό ἔλεος  τοῦ Θεοῦ ὑπάρχει, ἀλλά γιατί δέν τό αἰσθανόμαστε;

-Διότι ἔχουμε ὑπερηφά­νεια.

«Ταπεινῶστε ἀδελφοί τίς καρδιές σας», λέει ὁ Ἅγιος, «καί θά αἰσθανθῆτε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ πού ἤδη ὑπάρχει καί σᾶς προσφέρεται». Δέν εἶναι σωστό νά νομίζουμε ὅτι καλοῦμε τόν Θεό καί δέν ἔρχεται. Ὁ Θεός εἶναι πολύ κοντά μας. Ὅμως δέν Τόν αἰσθανόμαστε γιατί ἔχουμε χτίσει τείχη γύρω μας, μέ τόν ἐγωισμό καί τήν ὑπερηφάνεια μας.

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου. Λόγοι Γ΄ Μέρος Τρίτο . Κεφάλαιο 2ον. 1)«Το ψεύτικο δέν αναπαύει» 2)«Ή σωστή συνείδηση πληροφορεί τον άνθρωπο σωστά»

Λόγοι Γ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Ή επιμέλεια της συνειδήσεως

«Το ψεύτικο δέν αναπαύει»

- Γέροντα, άν κάποιος εχη κάνει έναν δικό του κόσμο, γιατί πιστεύει στον λογισμό του, μπορεί νά βοηθηθή άπό την προσευχή τών άλλων;
- Τί ανάγκη έχει νά βοηθηθή, αφού έκανε έναν δικό του κόσμο;... Μικρό πράγμα είναι νά κάνη κανείς έναν ολόκληρο κόσμο δικό του;... Κοίταξε, άν κάποιος με τον λογισμό του κάνη έναν δικό του κόσμο, νομίζεις ότι έχει ανάπαυση, ότι αισθάνεται δηλαδή χαρά; Ψέμα είναι.
Το ψέμα δέν πληροφορεί τον άνθρωπο. Ας πούμε, αναγκάζεται ένας νά πή ένα ψέμα, γιά νά γλυτώση κάποιον. Μπορεί νά τον γλύτωσε ακόμη και από θάνατο, άλλα το ψέμα πού είπε δέν παύει νά είναι μισή αμαρτία.
Η λέει κανείς καμμιά φορά, με καλό λογισμό, ένα ψέμα, γιά νά βοηθήση μιά περίπτωση, νά μή δημιουργηθή σκάνδαλο. Π.χ. έρχεται στο Μοναστήρι ένας γνωστός κρυφά νά πή κάποιο πρόβλημα τής οικογενείας του, γιά νά ξεσκάση.
Ερχεται μετά, άς υποθέσουμε, ό αδελφός του και σε ρωτάει: «Πέρασε από εδώ ό τάδε;». Αν του πής «πέρασε», θά δημιουργηθή ολόκληρο θέμα, γιατί ό άλλος εκτίθεται. Όποτε λές «δέν ξέρω». Γιατί, άν πής «ήρθε», μπορεί νά πάη ακόμη και νά τον δείρη! Αυτό είναι άλλο.

Μητροπολίτης Μακάριος “Η Ορθοδοξία έχει επεκταθεί σε όλη την Κένυα”

Συναντήσαμε το Μητροπολίτη Κένυας Μακάριο στο ησυχαστήριό του στο κέντρο της Πατριαρχικής Σχολής. Ο άνθρωπος που αφιέρωσε το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής του στην προσφορά για τα παιδιά της Κένυας, ζει σήμερα στη φτωχότερη περιοχή του Ναϊρόμπι, όπου μάζεψε εκατοντάδες παιδιά από τους δρόμους και τους προσέφερε στέγη, φαγητό, ρούχα και γνώσεις.
Εκατοντάδες παιδιά χαμογελούν σήμερα στην Κένυα και δεν πεθαίνουν από υποσιτισμό, χάρη στον αλτρουϊσμό και τη μεγαλοψυχία πολλών Κυπρίων, που τα ενισχύουν οικονομικά.
Ο Κένυας Μακάριος βρίσκεται κοντά στα παιδιά και παρακολουθεί τη σίτιση, αλλά και εξέλιξή τους. Από νηπιακής ηλικίας, βάζουν στόχους και φθάνουν μέχρι και το πανεπιστήμιο, διδάσκοντας τον καθένα μας ότι η δύναμη της θέλησης ξεπερνά κοινωνικές τάξεις και φυλές.
«Περιοχές τού πουθενά, τις μετατρέψαμε σε εκπαιδευτικά και ιατρικά κέντρα». Όνειρο του Μητροπολίτη Κένυας Μακάριου, να γίνει πανεπιστήμιο, στο χώρο της Πατριαρχικής Σχολής.
Πανιερότατε, βρισκόμαστε στη φτωχότερη περιοχή του Ναϊρόμπι, όπου η Εκκλησία της Κύπρου επιτελεί σημαντικό έργο…
Εδώ που είμαστε είναι το κέντρο της ορθόδοξης ιεραποστολής της Μητρόπολης Κένυας. Εδώ είναι το κέντρο που ίδρυσε ο αείμνηστος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Μακάριος, με την Πατριαρχική Σχολή, η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα.

1.3.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Ἀπὸ τὸν βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικῆς:

Ἡ μακαρία Συγκλητικὴ ἔλεγε:

– Κάθε ἄσκηση δὲν εἶναι γνήσια. Γιατὶ ὑπάρχει καὶ ἄσκηση ποὺ τὴν αὐξάνει ὁ ἐχθρὸς τῆς ψυχῆς μας. Καὶ οἱ μαθητές του, ἄλλωστε, αὐτὸ κάνουν. Πῶς ὅμως θὰ ξεχωρίσουμε τὴν θεία καὶ βασιλικὴ ἄσκηση ἀπὸ τὴν τυρρανικὴ καὶ δαιμονική; Ἀσφαλῶς ἀπὸ τὸ μέτρο. Γιατὶ παντοῦ βλάπτει ἡ ἔλλειψη τοῦ μὲτρου. Μὴ χρησιμοποιήσεις λοιπὸν ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ὅλον τὸν ὁπλισμό σου, γιὰ νὰ μὴν μείνεις ἄοπλος στὸν πόλεμο καὶ πιαστεῖς εὔκολα αἰχμάλωτος (ἀπὸ τὸν ἐχθρό). Ὁπλισμός μας εἶναι τὸ σῶμα καὶ στρατιώτης ἡ ψυχή. Νὰ φροντίζεις καὶ γιὰ τὰ δύο ὅσο χρειάζεται. Ὅταν εἶσαι νέος καὶ ὑγιής, νὰ νηστεύεις· γιατὶ θὰ ἔρθουν τὰ γεράματα μὲ τὶς ἀρρώστιες (καὶ δὲν θὰ μπορεῖς πιά). Νὰ νηστεύεις μὲ ἀκρίβεια ἀλλὰ καὶ μὲ διάκριση.

Πρόσεχε, μὴν τυχὸν ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) εἰσχωρήσει στὴν «ἐμπορία» σου τῆς νηστείας. Νὰ φανεῖς ἔμπειρος τραπεζίτης, σύμφωνα μὲ τὸν λόγο τοῦ Κυρίου (Ματθ.25:27), καὶ ν’ ἀναγνω-ρίζεις ἀλάθητα τὴν (αὐθεντική) βασιλικὴ μορφή, ποὺ εἶναι χαραγμένη (πάνω στὰ νομίσματα). Γιατὶ ὑπαρχουν καὶ νομίσματα παραχαραγμένα. Εἶναι κι αὐτὰ φτιαγμένα ἀπὸ (τὸ ἴδιο ὑλικό, δηλαδὴ τὸ) χρυσάφι, ἔχουν ὅμως διαφορὰ στὴν χαραγμένη μορφή. Τὸ χρυσάφι λοιπὸν εἶναι ἡ νηστεία, ἡ ἐγκράτεια, ἡ ἐλεημοσύνη. (Ὅσο γιὰ τὸ χάραγμα), καὶ οἱ Ἕλληνες (δηλαδὴ οἱ εἰδωλολάτρες), ἀποτυπώνουν στὰ νομίσματα κάποια δική τους τυρρανικὴ μορφή. Ἀλλὰ καὶ οἱ αἰρετικοὶ καμαρώνουν μ’ αὐτὲς (τὶς παραχαράξεις). Ἐσὺ λοιπὸν νὰ τοὺς προσέχεις, νὰ τοὺς ἀποφεύγεις σὰν παραχαράκτες καὶ νὰ φροντίσεις μὲ ἐπιμέλεια νὰ μὴ ζημιωθεῖς, μπλέκοντας, σὰν ἄπειρος, μὲ τὰ ἔργα τους.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα τῆς Τρίτης 01-3-11.

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ».
Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2011.
Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Επιστολαί Καθολικαί Ιούδα κεφ. α΄ 1 - 10

1 - 10

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν Κεφ. ΚΒ΄ 39 - 42 & 45 - 71 & ΚΓ΄ 1

΄ΚΒ΄ 39 - 42 & 45 - 53

ΚΒ΄ 54 - 71 & ΚΓ΄ 1

Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Ἡ ἀγάπη τοῡ ἀνθρώπου πρός τόν Θεό καί ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τούς ἀνθρώπους. Ομιλία π.Σάββα Αγιορείτη. (Μέρος Δ')

22. Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ φανερώνεται στήν Θεία Οἰκονομία.

Ὁ Θεός μᾶς ἔπλασε, μᾶς ἔκανε παιδιά του, μᾶς υἱοθέτησε, μᾶς ἔβαλε μέσα στήν Ἄκτιστη Ἐκκλησία Του, πού εἶναι ἡ Ἁγία Τριάδα, ἡ πρώτη Ἐκκλησία.  Μᾶς ἔβαλε στόν παράδεισο ὥστε νά συναπολαμβάνουμε, νά συνδιαλεγόμαστε μαζί του. Ὅρισε νά ὑποτάσ­σεται σέ μᾶς ὅλο τό σύμπαν: τά ζῶα, τά φυτά καί γενικά ἡ Δημιουργία...

-Καί ἐμεῖς τί κάναμε;

-Ἐπαναστατήσαμε καί θελήσαμε νά φτάσουμε στόν προ­ορισμό μας, χωρίς τόν Θεό. Προχωρήσαμε ἐγωιστικά, χωρίς τήν Θεία Χάρη, ἀπό μόνοι μας. Τοῦ εἴπαμε: «Δέν Σέ θέλουμε...Ἄφησέ μας μόνους...». Ὁ Θεός τό σεβάστηκε αὐτό γιατί μᾶς ἀγαπᾶ. Ἐπίσης ἀπό ἀγάπη μᾶς ἔβγαλε ἀπό τόν παράδεισο γιά νά μήν γίνει ἀθάνατο τό κακό. 

Παραχώρησε νά μποῦμε στήν ταλαιπωρία τοῦ θανάτου γιά νά μήν μεί­νουμε αἰώνια στήν πτώση.  Θά ἦταν ἀβάσταχτη μιά αἰώνια ζωή, μέσα στήν πτώση, μέσα σ’ αὐτήν τήν διεφθαρμένη κατά­σταση, πού ἤρθαμε λόγῳ τῆς ἁμαρτίας, λόγῳ τῆς ἀνταρσίας.  Μᾶς δίνει λοιπόν τόν θάνατο, πάλι ἀπό ἀγάπη ὁ Θεός, σάν ἕνα στόπ στήν κακία μας καί τήν διαφθορά μας.

 23. Τό Ἅγιο Πνεῦμα: ὁ συνδετικός κρίκος τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό.

Η Αγία Νεομάρτυς Κυράννα (28 Φεβρουαρίου)

Μαρτύρησε στη Θεσσαλονίκη στις 28 Φεβρουαρίου 1751
Η Αγία καταγόταν από το χωριό Αβυσώκκα της Θεσσαλονίκης. Ήταν πολύ ωραία εξωτερικά αλλά ακόμη ωραιότερη εσωτερικά και ζούσε ενάρετη, σεμνή και σώφρονα ζωή. Ο μισόκαλος διάβολος όμως την φθόνησε και βρήκε όργανο της κακίας του ένα γενίτσαρο, που ήταν σούμπασης, διοικητής του αστυνομικού τμήματος, στο χωριό της αγίας. Αυτός την είδε και κυριεύτηκε από σατανικό έρωτα. Άρχισε λοιπόν ο μιαρός να την κολακεύει με διάφορους τρόπους , ώστε να καταφέρει να πετύχει τον σκοπό του, όμως η αγία δεν δεχόταν με κανένα τρόπο.
Ύστερα άρχισε να της τάζει χρήματα , όσα ήθελε, πολύτιμα φορέματα ή την φοβέριζε πως ,αν δεν δεχθεί , θα την βασανίσει και θα την σκοτώσει.
Η κόρη ,έχοντας όλη της την καρδιά δοσμένη στον Χριστό, δεν άκουγε ούτε πρόσεχε τις υποσχέσεις του και τις φοβέρες του.

Περί της Δευτέρας Παρουσίας

του Οσίου Εφραίμ του Σύρου

(Ψυχωφελές απόσπασμα)

«…Ουδείς ας μη πλανηθεί, αγαπητοί μου αδελφοί, ουδείς ας μη νομίσει ότι τα λεγόμενα περί της Κρίσεως είναι μόνο λόγια. Αλλ’ ας πιστεύσουμε ακριβώς καί ασφαλώς όλοι στον Κύριο, ότι κατά τις Θείες Γραφές υπάρχει ανάσταση νεκρών καί κρίση καί ανταπόδοση. Καί αφού παραβλέψουμε τα πρόσκαιρα καί τά περιφρονήσομε, ας φροντίσομε να ετοιμασθούμε για την απολογία, όταν θα παρασταθούμε ενώπιον του φοβερού βήματος, κατά την φοβερά καί φρικτή εκείνη ώρα. Διότι αυτή είναι η ώρα η πολυστένακτος καί πολυώδυνος καί πολύθλιπτος, κατά την οποία εξετάζεται όλη η ζωή μας...

1)Το καλύτερο μνημόσυνο για τους κεκοιμημένους, 2)Ἡ παρρησία τῶν δικαίων, 3)Ἡ μέλλουσα Κρίση (Γέροντος Παϊσίου)

Το καλύτερο μνημόσυνο

για τους κεκοιμημένους

            Το καλύτερο από όλα τα μνημόσυνα που μπορούμε να κάνουμε για τους κεκοιμημένους είναι η προσεκτική ζωή μας, ο αγώνας που θα κάνουμε, για να κόψουμε τα ελαττώματά μας και να λαμπικάρουμε την ψυχή μας. Γιατί η δική μας ελευθερία από τα υλικά πράγματα και από τα ψυχικά πάθη, εκτός από την δική μας ανακούφιση, έχει ως αποτέλεσμα και την ανακούφιση των κεκοιμημένων προπάππων όλης της γενιάς μας. Οι κεκοιμημένοι νιώθουν χαρά, όταν ένας απόγονός τους είναι κοντά στον Θεό. Αν εμείς δεν είμαστε σε καλή πνευματική κατάσταση, τότε υποφέρουν οι κεκοιμημένοι γονείς μας, ο παππούς μας, ο προπάππος μας, όλες οι γενεές. «Δες τι απογόνους κάναμε!», λένε και στενοχωριούνται.

28.2.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὴν Φιλοκαλία

Ἅγιος Ἡσύχιος – Πρὸς τὸν Θεόδουλο:

39. Ὁ διάβολος, σὰν λιοντάρι ποὺ μουγκρίζει, περπατεῖ μὲ τὶς δυνάμεις του, ζητώντας ποιὸν νὰ καταπιεῖ (Ἐκκλ.9,18). Ἡ καρδιακὴ λοιπὸν προσοχὴ καὶ νήψη καὶ ἀντίρρηση καὶ εὐχὴ πρὸς τὸν Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Θεὸ μας, ἂς μὴν παύει. Γιατὶ καλύτερη βοήθεια, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ, δὲν θὰ βρεῖς σὲ ὅλη τὴν ζωή σου. Μόνον αὐτὸς ὁ Κύριος γνωρίζει, ὡς Θεὸς ποὺ εἶναι, τὶς πανουργίες καὶ τὶς μεθόδους καὶ τοὺς δόλους τῶν δαιμόνων.

40. Ἡ ψυχὴ, λοιπόν, ἂς ἔχει τὸ θάρρος της στὸν Χριστὸ καὶ ἀς τὸν παρακαλεῖ καὶ καθόλου ἂς μὴν δειλιάζει, γιατὶ δὲν πολεμεῖ μόνη της, ἀλλὰ μαζὶ μὲ τὸν φοβερὸ βασιλιά Ἰησοῦ Χριστό, ποὺ εἶναι ὁ Κτίστης ὅλων τῶν ὄντων, ἀσωμάτων καὶ σωματικῶν, δηλαδὴ ὁρατῶν καὶ ἀοράτων.