Μερικοί ἅγιοι σέ θεία ὁράματά τους ἀξιώθηκαν νά γνωρίσουν ἀπό τήν παροῦσα ζωή τόν τρόπο τῆς μελλοντικῆς ἐλεύσεως τοῦ Χριστοῦ.

Μερικοί άγιοι σε θεία οράματα τους αξιώθηκαν να γνωρίσουν από την παρούσα ζωή τόν τρόπο της μελλοντικής ελεύσεως του Χριστού. Ο άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, σε επιστολή του προς κάποιον Δημόφιλο, γράφει ανάμεσα στα άλλα καί για τον μακάριο Κάρπο, μαθητή του Αποστόλου Παύλου, «άνθρωπο περισσότερο από κάθε άλλον ικανό στη θεοπτία, λόγω της πολλής καθαρότητας του νου του».

Γέροντας Γαβριὴλ τοῦ Ἁγ. Ὄρους: Πότε δικαιολογεῖται η ἀνυπακοὴ στοὺς πνευματικούς.

Πότε δικαιολογεῖται η ἀνυπακοὴ στοὺς πνευματικούς.

 

– Πολλοὶ Πατριάρχες καὶ Δεσπότες γέροντα ἀκοῦμε νὰ λένε πὼς ὁ Πάπας εἶναι ὄντως Ἐκκλησία. Ἐμεῖς τί πρέπει νὰ κάνουμε; Πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοὴ σὲ αὐτούς;

Ὀφείλουμε ὑπακοὴ στοὺς Δεσποτάδες μας, στοὺς πνευματικούς μας, ὅταν ὀρθοτομοῦν τὸν λόγο τῆς ἀληθείας. Ὅταν ὅμως δὲν ὀρθοτομούν τὸ λόγο τῆς ἀλήθειας καὶ λένε αἱρετικά πράγματα, ὄχι μόνο σὲ αὐτοὺς δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή, ἀλλὰ καὶ σὲ ἕνα Ἄγγελο ἀπὸ τὸν οὐρανό ἂν κατέβει καὶ μᾶς πεῖ ἀντίθετα μὲ αὐτὰ ποὺ διδάσκει ἡ Ἐκκλησία δὲν πρέπει νὰ κάνουμε ὑπακοή.

Ἔχουμε καθήκοντα πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες καὶ καθήκοντα πρὸς τὸν Θεό. Τά καθήκοντα πρὸς τὸν Θεὸν εἶναι ὑπέρτερα τῶν καθηκόντων πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες. Ἂν ἕνα καθῆκον πρὸς τοὺς πνευματικούς μας Πατέρες συγκρούεται μὲ τὸ καθῆκον μας πρὸς τὸν Θεόν, τότε παύει νὰ ἰσχύει, καταργεῖται.

«Ἡ προσευχή τῆς μάνας μας ἤ κάποιου φίλου μας ἔχει πολλή δύναμη.....»

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Ὁ Γέροντας προέβλεπε ποιοί ἄνθρωποι θά ἔλθουν νά ζητήσουν τήν βοήθειά του.

Ἕνας ἄνθρωπος ἔγινε ἀλκοολικός. Ἔκλεβε πράγματα ἀπό τό σπίτι του καί τά πουλοῦσε γιά νά ἱκανοποιεῖ τό πάθος του. Τόν ἄφησε ἡ γυναίκα του ἐπειδή δέν μπόρεσε νά ζεῖ μαζί του, καί πῆρε καί τό παιδί. Ἕνας φίλος του ἔμαθε πώς στήν Βίριτσα ζεῖ μοναχός πού μπορεῖ νά θεραπεύσει αὐτό τό πάθος του καί ἄρχισε νά τόν παρακαλᾶ νά πᾶνε νά τόν δοῦν. Αὐτός στήν ἀρχή δέν τό δεχόταν ἀλλά μετά συμφώνησε. Μιά μέρα, λοιπόν, πῆραν τό τρένο καί πῆγαν στό Λένιγκραντ. Ἔκεῖ ὅταν ὁ φίλος του πῆγε νά πάρει εἰσιτήρια γιά Βίριτσα αὐτός πῆγε στήν τουαλέτα καί ἐκεῖ γιά ἕνα ποτήρι βότκα πούλησε καί τό πουκάμισό του καί τό ἐσώρουχο καί ὁ ἴδιος ἔμεινε μέ τήν ζακέτα καί τό παντελόνι. Ὁ φίλος του, ὅταν τόν βρῆκε, δέν μπόρεσε νά καταλάβει πῶς καί ποῦ βρῆκε βότκα. Πῆραν λοιπόν τό τρένο καί πῆγαν στήν Βίριτσα.

Ὅταν ἔφτασαν στό σπίτι τοῦ Γέροντα καί μπῆκαν μέσα, ὁ πατήρ Σεραφείμ ἐξηγοῦσε τήν παραβολή τοῦ Κυρίου γιά τό χαμένο πρόβατο. Ὁ ἀλκοολικός ὅταν τό ἄκουσε εἶπε στόν φίλο του:

Οἱ διαστάσεις τοῦ ἀνθρώπου

Δεν είναι ο άνθρωπος εκείνο, που μπορεί να χωρέσει σ΄έναν τάφο, αλλά εκείνο που δεν μπορεί να χωρέσει ούτε στο σύμπαν.

Οι σκέψεις μας για την αλήθεια είναι πεπερασμένες.

Τα αισθήματά μας επεκτείνονται και γνωστοποιούνται σε τόσα όντα και κόσμους, όσοι είναι αυτοί στους οποίους απευθύνονται. Η καλή μας πίστη, εάν φθάνει έως τους αγγελικούς κύκλους, δημιουργεί γύρω μας κύκλο από το σύμπαν, έτσι ώστε ό,τι είναι σ΄αυτόν τον κύκλο την αισθάνεται.

«Χριστός ἐπί γῆς, ὑψώθητε»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

«Χριστός ἐπί γῆς, ὑψώθητε» ἀκοῦμε στήν καταβασία τῶν Χριστουγέννων. Αὐτό σημαίνει πώς ἐκεῖνος πού πιστεύει ὅτι ὁ Χριστός κατέβηκε στή γῆ καί σαρκώθηκε ἀπό ὑπερβολική ἀγάπη γιά τή σωτηρία μας, δέν προσκολλᾶται στή γῆ, ἀλλά ὑψώνεται διαρκῶς μέ τό νοῦ καί τήν καρδιά του στόν οὐρανό. Ἡ θέλησή του εἶναι οὐράνια, ἀποβλέπει στά οὐράνια ἀγαθά, δέ γοητεύεται ἀπό τίς ἐπίγειες ἀπολαύσεις, ἀπό τήν ἐγκόσμια λαμπρότητα, τίς τιμές καί τά πλούτη.

Τό μήνυμα τῆς ἡμέρας

Εκείνος που βλέπει και ίχνος μόνο μίσους μέσα στην καρδιά του, προς οποιονδήποτε άνθρωπο για οποιοδήποτε φταίξιμό του, είναι εντελώς ξένος από την αγάπη προς τον Θεό. Γιατί η αγάπη προς το Θεό δεν ανέχεται διόλου το μίσος κατά του ανθρώπου.

Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής

 

http://epanosifi.blogspot.gr/2016/12/blog-post_348.html

Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος. Ἁγίου Ἀντωνίου. Κεφ. 11-20. Φιλοκαλία. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ποιός εἶναι ὁ ἀληθινά λογικός ἄνθρωπος. Ἁγίου Ἀντωνίου. Κεφ. 11-20. Φιλοκαλία. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 15-06-2013 (Σύναξη Ἀνδρῶν)

www.hristospanagia.gr

Το αγιογραφικό ανάγνωσμα της Κυριακής 22-01-2017

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανo. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2016. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Τιμόθεον Α΄ κεφ. δ΄ 9 - 15

δ΄ 9 - 15

Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν κεφ. Ιθ΄ 1 - 10

Ιθ΄ 1 - 10

Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει εκπονήσει ὁ μακαριστός θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Κυριακή ΙΕ’ Λουκᾶ: Ἡ μετάνοια τοῦ Ζακχαίου (Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιθ’ 1-10)

Όποιος θέλει να δει το Χριστό, πρέπει να σκαρφαλώσει πνευματικά, να υπερβεί τη φύση, γιατί ο Χριστός είναι ανώτερος απ’ αυτήν. Είναι πιο εύκολο να δεις ένα βουνό όταν είσαι πάνω σ’ ένα λόφο, παρά όταν βρίσκεσαι σε μια κοιλάδα. Ο Ζακχαίος ήταν κοντόσωμος άνθρωπος. Επειδή ήθελε πολύ να δει το Χριστό όμως, σκαρφάλωσε σ’ ένα ψηλό δέντρο. Εκείνος που θέλει να πλησιάσει το Χριστό πρέπει να εξαγνιστεί, γιατί θα συναντήσει τον Άγιο των αγίων, τον Ιερό των ιερών. Ο Ζακχαίος είχε μολυνθεί από τη φιλοχρηματία και την ασπλαχνία. Έτσι όταν αποφάσισε να συναντήσει το Χριστό, έσπευσε να εξαγνιστεί με μετάνοια και με έργα ελέους. Μετάνοια είναι η απομάκρυνση απ’ όλους τους παλιούς δρόμους που πατούν τα πόδια των ανθρώπων, αυτούς που ακολουθούν οι σκέψεις κι οι επιθυμίες τους, και η επιστροφή σ’ έναν καινούργιο δρόμο: στο μονοπάτι του Χριστού. Πώς όμως μπορεί να μετανοήσει ένας αμαρτωλός αν η καρδιά του δε συναντήσει το Χριστό και δεν αναγνωρίσει την αμαρτωλότητά του; Προτού ο κοντόσωμος Ζακχαίος δει τον Κύριο με τα σωματικά μάτια του, τον συνάντησε εσωτερικά, με την καρδιά του, και μετανόησε για όλες τις πράξεις του.

Οἱ τέλειοι χριστιανοί, ἔχοντας καθαρίσει τά αἰσθητήριά τους, ὅταν κοίταζαν τόν οὐρανό, ἔβλεπαν στόν ἀέρα ἐκεῖνα πού ἐμεῖς δέν βλέπουμε μέ τά σαρκικά μάτια μας.

 «Μας περιμένει φοβερή Κρίση καί τρομερή φωτιά», Λέει ο απόστολος Παύλος, «πού θα καταφάει όσους είναι αντίθετοι στον Θεό. Αν κανείς παραβεί τόν μωσαϊκό νόμο, θανατώνεται χωρίς έλεος, άμα καταθέσουν δύο ή τρεις μάρτυρες. Σκεφτείτε πόσο αυστηρότερη τιμωρία αξίζει εκείνος πού εξευτέλισε τον Υιό του Θεού, πού θεώρησε χωρίς αξία τό Αίμα της νέας διαθήκης, μέ το όποιο εξαγνίστηκε, καί που εξύβρισε το Άγιο Πνεύμα, τό οποίο του δώρισε τη χάρη. Ξέρουμε ποιος είναι Αυτός που είπε, “Σ’ εμένα ανήκει η εκδίκηση, εγώ θα ανταποδώσω, λέει ο Κύριος” καί τό άλλο, “Ό Κύριος θα κρίνει τόν λαό Του”. Είναι φοβερό να πέσει κανείς στα χέρια τού αληθινού Θεού».

Ο χώρος ανάμεσα στον ουρανό καί τη γη, ανάμεσα στη «θριαμβεύουσα» Εκκλησία καί τη «στρατευομένη», συνήθως στήν Αγία Γραφή, στα πατερικά συγγράμματα αλλά καί στήν κοινή γλώσσα ονομάζεται αέρας. Θα παρουσιάσουμε, λοιπόν, τόν αέρα αυτόν πού περιβάλλει τη γη καί εκτείνεται από την επικράτεια της μέχρι τό διάστημα, το άγνωστο γιά τούς επιστήμονες διάστημα. Θα εξετάσουμε ότι είναι πιο ουσιαστικό καί πιο αναγκαίο, ότι είναι ωφέλιμο γιά τή σωτηρία μας.

« «Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες» »

Ἅγιος Σεραφείμ τῆς Βίριτσα

Ἕνα πνευματικό παιδί τοῦ Γέροντα, πού λεγόταν Θεοδοσία, πρίν γίνει ἡ ἐπανάσταση τοῦ 1917 ἦταν πλούσια καί βοηθοῦσε τήν Λαύρα τοῦ Ἁγίου Ἀλεξάνδρου Νιέβσκι. Μετά ἡ Λαύρα ἔκλεισε καί οἱ μοναχοί της ἐξορίστηκαν. Συνελήφθη καί ἡ Θεοδοσία καί στάλθηκε στό στρατόπεδο συγκεντρώσεως.

Βγῆκε ἀπό τήν φυλακή τελείως ἄρρωστη, δέν μπόρεσε νά βρεῖ δουλειά γιά νά βγάλει τό ψωμί της καί οὔτε εἶχε σπίτι πού νά μένει. Ἔτσι βαθιά ἀπελπισμένη νόμιζε ὅτι ἔφτασε ἡ τελευταία της ὥρα. Τότε ἦλθε σ᾿ αὐτήν μία ἀπεσταλμένη τοῦ Γέροντα καί τῆς εἶπε:

«Ὁ Γέροντας σέ καλεῖ στή Βίριτσα».

Τί ἔγινε μετά, λέει ἡ ἴδια ἡ Θεοδοσία. «Δέν πίστεψα στά λόγια της καί τῆς εἶπα:

Οἱ Ἐπίσκοποι πρέπει νά εἶναι ὑπεράνω κριτικῆς; (Ἱερά Μητρόπολη Πειραιῶς)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν  Πειραιεί  τη 16η Ιανουαρίου 2017 .

ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΑΝΩ ΚΡΙΤΙΚΗΣ;

          Είναι όντως πολύ ανησυχητικό το φαινόμενο του επισκοποκεντρισμού στις μέρες μας, το οποίο, βεβαίως, δεν έχει σχέση με την περί επισκοπικής διακονίας ορθόδοξη παράδοση της Εκκλησίας μας. Κι’ αυτό διότι εισέβαλλε στην Εκκλησία μας, ως νοοτροπία, η ιεροκρατία του αιρετικού παπισμού, η οποία απορρέει από την απόλυτη «θεϊκή» εξουσία του «Πάπα», ο οποίος «αντιπροσωπεύει» το Χριστό στη γη, ως «Vicarious Christi» και κυβερνά την «εκκλησία», με βοηθούς του τους «κληρικούς» του. Εκκλησία για τον παπισμό δεν είναι το Σώμα του Χριστού, αλλά το ορατό κυβερνητικό σχήμα (πάπας – κληρικοί).

 Ο κυβερνώμενος λαός δεν είναι το ένα σώμα του Χριστού, αλλά κάτι διαφορετικό από τους κληρικούς, γι’ αυτό και του αποστέρησαν να κοινωνεί από το Αίμα του Χριστού, από το οποίο κοινωνούν μόνο οι «κληρικοί». Αυτή η αντιχριστιανική νοοτροπία και πρακτική πέρασε δυστυχώς και στον ορθόδοξο χώρο μας από τη μακροχρόνια δράση των αιρετικών δυτικών (μισιοναρίων) και την συναναστροφή των ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών θεολόγων με αυτούς, σπουδάζοντας στα δυτικά πανεπιστήμια. Δεν είναι τυχαίο πως μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων, λέγοντας Εκκλησία, εννοεί την Ιεραρχία!

«Ἡ Εὐχή μέσα στόν κόσμο»

π. Στεφάνου Ἀναγνωστόπουλου

Πρέπει νά εἶναι συνεχής φροντίδα μας τό πῶς θά ἀπαλλάξουμε τόν νοῦ καί τήν καρδιά μας ἀπό τίς φθοροποιές καί καταστρεπτικές ἐπιδράσεις τῶν διαφόρων παθῶν πού ἔχουμε συσσωρεύσει μέσα μας καί μᾶς ἔχουν αἰχμαλωτίσει.

......

Μέ τήν αἰχμαλωσία τῆς καρδιᾶς ὁ νοῦς θολώνει καί ἀμαυρώνεται τό «κατ᾿ εἰκόνα». Γι᾿ αὐτό καί ἡ σύστασις τῆς Ἁγίας Γραφῆς: «πάσῃ φυλακῇ τήρει σήν καρδίαν» καί τό «πρόσεχε σεαυτῷ, μή γένηται ρῆμα κρυπτόν ἐν τῇ καρδίᾳ σου ἀνόμημα». Δηλαδή, πρόσεχε μήπως κάποιος κρυφός λογισμός γίνη μέσα στήν καρδιά σου ἀνόμημα, πτῶσις, πάθος καί αἰχμαλωσία.

........

Καί ἐπειδή ὅλοι μας ἔχουμε μέσα μας κάποια πάθη, πού τά ἱκανοποιοῦμε ἄλλος λιγότερο καί ἄλλος περισσότερο, ὀφείλουμε νά νεκρώσουμε τίς ρίζες τους. Οἱ ρίζες ἀχρηστεύονται, ἄν δέν τραφοῦν.

«Θεέ μου! Τό ὄνομά Σου εἶναι ἀγάπη! »

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Θεέ μου! Πόσο μᾶς εὐχαριστεῖ νά βλέπουμε πώς ὁ πλησίον μας μᾶς ἀγαπᾶ καί μᾶς συμπαθεῖ!

Ποιός μπορεῖ νά περιγράψει αὐτήν τή μακαριότητα τῆς καρδιᾶς πού διαπερνᾶται ἀπό τήν ἀγάπη τῶν ἄλλων πρός ἐμᾶς, ἀλλά κι ἀπό τή δική μου ἀγάπη πρός τούς ἄλλους; Εἶναι ἀπερίγραπτο. Κι ἄν ἐδῶ στή γῆ ἡ ἀμοιβαία ἀγάπη μᾶς εὐφραίνει τόσο πολύ, τότε μέ πόση γλυκύτητα κι ἀγάπη θά ᾿ μαστε πληρωμένοι στούς οὐρανούς, ὅταν θά συγκατοικήσουμε μέ τό Θεό, μέ τή Μητέρα Του, μέ τίς οὐράνιες δυνάμεις καί μέ τούς ἁγίους τοῦ Θεοῦ;

Ποιός μπορεῖ νά συλλάβει καί νά περιγράψει τέτοια εὐτυχία καί μακαριότητα;