Κατηχούμενοι καί Πιστοί

Μητροπολίτης Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. ΙΕΡΟΘΕΟΣ

Κατηχούμενοι και Πιστοί

Η θεία Λειτουργία, την οποία ερμηνεύουμε στα κηρύγματα αυτά, αγαπητοί μου αδελφοί, χωρίζεται σε δύο βασικά μέρη. Το πρώτον είναι η Λειτουργία των Κατηχουμένων και το δεύτερον η Λειτουργία των Πιστών. Από την έναρξη της θείας Λειτουργίας μέχρι το Ευαγγέλιο και τις δεήσεις που ακολουθούν, μπορούσαν να παρευρίσκονται και οι κατηχούμενοι, όσοι δηλαδή προετοιμάζονταν για να βαπτισθούν, αλλά όταν ο διάκονος έλεγε “όσοι κατηχούμενοι προέλθετε, οι κατηχούμενοι προέλθετε, μη τις των κατηχουμένων, όσοι πιστοί έτι και έτι εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν”, τότε έφευγαν οι κατηχούμενοι και παρέμεναν μέχρι το τέλος στην θεία Λειτουργία όσοι ήταν βαπτισμένοι και επομένως ήταν ορθόδοξοι Χριστιανοί.
Κατηχούμενοι στην αρχαία Εκκλησία ήταν μια τάξη ανθρώπων, οι οποίοι προετοιμάζονταν για το άγιο Βάπτισμα και οι οποίοι όχι μόνον διδάσκονταν για τον Θεό, αλλά συγχρόνως, με ανάλογη αγωγή, προσπαθούσαν να καθαρίσουν την καρδιά τους από τα πάθη, δηλαδή να θεραπεύσουν το παθητικό της ψυχής.

Ἡ ἀγωγή τῆς ὑπακοῆς (Ἐπίσκ. Εἰρηναῖος, Αἰκατερίνμπουργκ καί Ἰρμπίτσκ)

Στα παιδικά χρόνια του Κυρίου μας λίγα ευαγγελικά χωρία αναφέρονται. Αλλ’ αυτά τα λίγα είναι σπουδαία και πολύ διδακτικά. Έτσι, για το δωδεκάχρονο Ιησού γράφει λ.χ. ο ευαγγελιστής Λουκάς: «… Και κατέβη μετ’ αυτών και ήλθεν εις Ναζαρέτ και ην υποτασσόμενος αυτοίς» (Λουκ. 2:51).

Το σημείο που τονίζει εδώ ο ευαγγελιστής για το «παιδίον Ιησούν», είναι η υπακοή στους επίγειους γονείς Του. Το ίδιο σημείο, την υπακοή όμως τώρα προς τον ουράνιο Πατέρα, τονίζει και ο απόστολος Παύλος, όταν γράφει για τον Ιησού, μεγάλο πια σε ηλικία: «Γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού» (Φιλιπ. 2:8). Προχωράει μάλιστα ακόμα περισσότερο ο απόστολος, και από την υπακοή αυτή εξαρτά τη σωτηρία του κόσμου: «Ώσπερ γαρ διά της παρακοής του ενός ανθρώπου αμαρτωλοί κατεστάθησαν οι πολλοί, ούτω και διά της υπακοής του ενός δίκαιοι κατασταθήσονται οι πολλοί» (Ρωμ. 5: 19).

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για την τεράστια σημασία της υπακοής στη ζωή των ανθρώπων γενικά. Το πόσο σπουδαία είναι, ιδιαίτερα στην αγωγή των παιδιών, το γνωρίζουν όλοι οι γονείς. Μπορούμε μάλιστα να πούμε, ότι όποιος κατόρθωσε να μάθει στα παιδιά του την υπακοή, έλυσε το πρόβλημα της αγωγής.

Ὁ Γέροντας Θεόκλητος Διονυσιάτης γιά τόν πνευματικό ἀγῶνα

Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι από την πρώτη ηλικία της πνευματικής μας ζωής είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση. Βαπτιζόμενοι αναδυόμαστε από την κολυμβήθρα στρατιώτες. Να καταλάβουμε ότι είμαστε σε εμπόλεμη κατάσταση και χρειάζεται αδιάλειπτος αγώνας. Αλλά προσοχή, ο αγώνας μας πρέπει να γίνεται νομίμως, δηλαδή μέσα στα πλαίσια της διδασκαλίας του Χριστού, των Αποστόλων και των Αγίων.

 Η ουσία της μυστικής ενώσεως έγκειται σ’ αυτό : «Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος εστίν ο αγαπών με. Ο δε αγαπών με αγαπηθήσεται υπό του πατρός μου και εγώ αγαπήσω αυτόν… και προς αυτόν ελευσόμεθα και μονήν παρ’ αυτώ ποιήσωμεν» (Ιω. 14:21-23). Λοιπόν, κατά το μέτρο της καθαρότητας γίνεται και η ένωση.

Κυριακή Γ Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως):Ἁπόστολος-Εὐαγγέλιο-Ὁμιλία γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου

Η ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΛΕΙΨΑΝΟΘΗΚΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ Η ΕΠΟΜΟΜΑΖΟΜΕΝΗ ΣΤΑΥΡΟΘΗΚΗ ΤΟΥ LIMBURG 

 ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΟΡΘΡΟΥ, ΤΡΟΠΑΡΙΑ ΚΑΙ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ : ΕΔΩ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 

Προς Εβραίους (δ΄ 14 – 16  ε΄ 1 - 6 )

Ἀδελφοί,

Ἔχοντες ἀρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τοὺς οὐρανούς, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολογίας. Οὐ γὰρ ἔχομεν ἀρχιερέα μὴ δυνάμενον συμπαθῆσαι ταῖς ἀσθενείαις ἡμῶν, πεπειραμένον δὲ κατὰ πάντα καθ' ὁμοιότητα χωρὶς ἁμαρτίας. Προσερχώμεθα οὖν μετὰ παρρησίας τῷ θρόνῳ τῆς χάριτος, ἵνα λάβωμεν ἔλεον καὶ χάριν εὕρωμεν εἰς εὔκαιρον βοήθειαν.

Πᾶς γὰρ ἀρχιερεὺς ἐξ ἀνθρώπων λαμβανόμενος ὑπὲρ ἀνθρώπων καθίσταται τὰ πρὸς τὸν Θεόν, ἵνα προσφέρῃ δῶρά τε καὶ θυσίας ὑπὲρ ἁμαρτιῶν, μετριοπαθεῖν δυνάμενος τοῖς ἀγνοοῦσι καὶ πλανωμένοις, ἐπεὶ καὶ αὐτὸς περίκειται ἀσθένειαν· καὶ διὰ ταύτην ὀφείλει, καθὼς περὶ τοῦ λαοῦ, οὕτω καὶ περὶ ἑαυτοῦ προσφέρειν ὑπὲρ ἁμαρτιῶν. Καὶ οὐχ ἑαυτῷ τις λαμβάνει τὴν τιμήν, ἀλλὰ καλούμενος ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ καὶ Ἀαρών.

Οὕτω καὶ ὁ Χριστὸς οὐχ ἑαυτὸν ἐδόξασε γενηθῆναι ἀρχιερέα, ἀλλ' ὁ λαλήσας πρὸς αὐτόν· υἱός μου εἶ σύ, ἐγὼ σήμερον γεγέννηκά σε· καθὼς καὶ ἐν ἑτέρῳ λέγει· σὺ ἱερεὺς εἰς τὸν αἰῶνα κατὰ τὴν τάξιν Μελχισεδέκ.

Ὁ δίκαιος ἀνταμείβεται καί σέ τούτη τή ζωή - Ὁσίου Παϊσίου Ἁγιορείτου "Ὡφέλιμες Διηγήσεις"

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/01/blog-post_126.html

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: «Δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος, πού νά μήν ἔχη καί κάτι πού νά τόν θλίβη»

Ο βίος του ανθρώπου είναι μαρτύριον, καθ’ ην στιγμήν εξεπέσαμεν εκ της αληθινής ευτυχίας, τώρα τρυγούμεν τον καρπόν της παρακοής, «ακάνθας και τριβόλους ανατελεί σοι η γη» ( Γεν. 3,18 ) και η γη της καρδίας. Πως θα γνωρίσωμεν ότι είμεθα εξόριστοι, ει μη εκ των θλίψεων και των βασάνων;

Δεν υπάρχει άνθρωπος, που να μην έχη και κάτι που να τον θλίβη. Θλίβονται και οι ευσεβείς χριστιανοί, μα έχουν εις το βάθος της ψυχής των και την ελπίδα ότι μίαν ημέραν αι θλίψεις αι πολλαί θα τους προξενήσουν και την μακαρίαν ανάπαυσιν.

Δόξα σοι, Χριστὲ ὁ Θεός, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, δόξα σοι

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/03/blog-post_526.html

Το αγιογραφικό ανάγνωσμα της Κυριακής 19-03-2017

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανo. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2016. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Εβραίους κεφ. δ΄ 14 - 16 & ε΄ 1 - 6

δ΄ 14 - 16 & ε΄ 1 - 6

Ευαγγέλιον: Κατά Μάρκον κεφ. Η΄ 34 - 38 & Θ΄ 1

Η΄ 34 - 38 & Θ΄ 1

Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει εκπονήσει ὁ μακαριστός θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας, Κυριακή τῆς Τυρινῆς.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ θεραπεία τῆς ψυχῆς μας, Κυριακή τῆς Τυρινῆς.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 26-2-2017 (Κήρυγμα)
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Γ’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως) († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

 Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ: 

Γ’ Κυριακή τῶν Νηστειῶν (Σταυροπροσκυνήσεως) († Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

 http://alopsis.gr/%ce%b3-%ce%ba%cf%85%cf%81%ce%b9%ce%b1%ce%ba%ce%ae-%cf%84%cf%89%ce%bd-%ce%bd%ce%b7%cf%83%cf%84%ce%b5%ce%b9%cf%8e%ce%bd-%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%85%cf%81%ce%bf%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%ce%ba%cf%85-2/

Κλείνοντας λοιπόν αὐτά τά λόγια περί εὐχελαίου, νά γιατί θά διηγηθῶ γιά τήν πνευματική μάχη τῆς Σουροτσίκας, ( ὑποκοριστικό τοῦ ὀνόματος Ἀλεξάνδρα), ἡ ὁποία ἑτησίως ἐρχόταν στήν Ὄπτινα γιά νά συμμετάσχει στό μυστήριο τοῦ Εὐχελαίου.

Κλείνοντας λοιπόν αυτά τα λόγια περί ευχελαίου, να γιατί θα διηγηθώ για την πνευματική μάχη της Σουροτσίκας,

( υποκοριστικό του ονόματος Αλεξάνδρα) η οποία ετησίως ερχόταν στην Όπτινα για να συμμετάσχει στο μυστήριο του Ευχελαίου.
Η Σουροτσίκα είναι μια καθαρίστρια επαγγελματίας και ο στάρετς μάς λέει:

- Το να είσαι καθαρίστρια στην εκκλησία σημαίνει ότι έχεις κλίση, και η Σουριτσίκα έχει χάρισμα από τον Θεό.

Συνέβαινε να έρθει επίσκεψη στο σπίτι μου η Σουροτσίκα και μετά το σπίτι να λάμπει από καθαριότητα. Το πρόγραμμά της ήταν το ακόλουθο: Στις πέντε το πρωί πήγαινε στο μοναστήρι στο Μεσονυκτικό, μετά την Θεία λειτουργία καθάριζε τον ναό και έπειτα άρχιζε να μου πλένει και να καθαρίζει το σπίτι. Εγώ διαμαρτυρόμουν: -         Σουροτσίκα, ξεκουράσου!

Τα λόγια μου όμως πήγαιναν χαμένα. Μια μέρα της απαγόρευσα να κάνει δουλειά στο σπίτι.

ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ.Ἄλλη μιά φορά, θυμᾶμαι, πῆγα στό Ἱερό Βῆμα καί καθώς πλησίαζα στήν Ἁγία Τράπεζα ἀπό τό πλάι. Εἶδα μία φωτεινή λάμψι νά βγαίνη μέσα ἀπό τό Ἅγιο Ἄρτοφόριο.

Άλλη μιά φορά, θυμάμαι, πήγα στο Ιερό Βήμα καί καθώς πλησίαζα στήν Αγία Τράπεζα από το πλάι. Είδα μία φωτεινή λάμψι νά βγαίνη μέσα από τό Αγιο Αρτοφόριο. Δέν μπορούσα νά το αντικρύσω. Τέτοια λάμψι καί τέτοιο φως! Τί φόβος! Τί τρόμος! Καί ύστερα νά με πιάση ένας κλαυθμός, νά μή μπορώ νά σταθώ. Τί έχουμε! Τί λατρεύουμε! Γι’ αυτό στήν Αγία Τράπεζα νά προσέχουμε νά μή σβήνη τό ακοίμητο κανδήλι. Η εκκλησιαστική πρέπει νά έχη πολλή προσοχή καί φόβο Θεού τήν ώρα πού θά καθαρίζη στο Αγιο Βήμα. Θυμάμαι μιά εκκλησιαστική πού είχε πολλή εύλάβεια καί διακονούσε στον άγιο Λαυρέντιο. Είχε τρία ζευγάρια παντόφλες, ένα γιά τήν αυλή, πού το άφηνε έξω, ένα γιά τήν εκκλησία καί ένα γιά τό Ιερό. Όταν ήθελε νά πάη στο Ιερό, φορούσε τις παντόφλες του Ιερού κοκ.

Ἅγιος Γρηγόριος Θεολόγος: Ποίοι, πότε καί πόσο νά θεολογοῦν

Ποίοι, πότε και πόσο να θεολογούν

 

Τις πρωινές ώρες βγήκε από το κελλί του. Φώναξε δύο διάκους και τους μίλησε. Έπρεπε να ειδοποιήσουνε παντού. Το απόγευμα εκείνο θα κήρυττε, φυσικά στην Αναστασία. Οι διάκοι φύγανε αμέσως. Από στόμα σε στόμα η Πόλη έμαθε. Το απόγευμα οι ορθόδοξοι μαζεύτηκαν. Μαζί και μερικοί κακόδοξοι, αρειανοί, πνευματομάχοι και απολιναριστές.

Γέμισε η Αναστασία, πλημμύρισε ο γυναικωνίτης, έξω από το ναό κι άλλος κόσμος.

Καμμιά φορά ήρθε και ο Γρηγόριος. Μικρόσωμος σκελετωμένος, λίγο κυρτός, με τα μάτια χαιρετούσε τους πιστούς, του κάνανε διάδρομο να περάσει. Μπήκε στο ιερό Βήμα. Γονάτισε στην άγια Τράπεζα κι έμεινε ακίνητος για λίγα λεπτά. Σηκώθηκε, τράβηξε το βήλο της Ωραίας Πύλης και βγήκε. Στάθηκε στο μεγάλο σκαλοπάτι, κοίταξε με αγάπη το εκκλησίασμα, έδωσε τόνο αυστηρό στη φωνή και άρχισε:

Ἡ εἰδωλολατρία. Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Η ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ

Ό σατανάς δεν ικανοποιήθηκε με τό ότι υπέταξε τόν άνθρωπο καί μαζί του όλη τή γη, με τό ότι τόν κρατούσε αιχμάλωτο, χρησιμοποιώντας σάν αλυσίδες τά διάφορα πάθη πού ξεσήκωνε μέσα του, με τό ότι τόν έκανε δούλο της αμαρτίας καί, μέσω αυτής, δούλο δικό του. Ό λογισμός πού κυρίεψε τόν πονηρό άγγελο όσο βρισκόταν στον ουρανό, δεν τόν άφησε ούτε καί τότε πού ρίχτηκε, μετά την αποστασία του, κάτω από τόν ουρανό, στα πρόθυρα, θα λέγαμε, του άδη. Ποιος λογισμός; Να γίνει ίσος μέ τόν Θεό! 

Τόν λογισμό του, λοιπόν, αυτόν τόν έκανε πράξη, εισάγοντας στη γή την ειδωλολατρία.

Τό ανθρώπινο γένος όλο καί αυξανόταν, ενώ συνάμα όλο καί περισσότερο Ικανοποιούσε όχι μόνο τίς ανάγκες του, αλλά καί τίς ιδιοτροπίες του καί τίς αμαρτωλές επιθυμίες του. Μέ τέτοια ζωή, όμως, η αυτογνωσία καί η θεογνωσία είναι ασυμβίβαστες! Έτσι, βυθισμένοι στις επίγειες μέριμνες καί απολαύσεις, οι άνθρωποι έγιναν αποκλειστικά σαρκικοί καί έχασαν την ίδια την έννοια του ενός καί αληθινού Θεού. Αλλά τό αίσθημα της τιμής προς τόν Θεό, αίσθημα εγγενές στον άνθρωπο από την πλάση του καί επομένως φυσικό, είναι αναφαίρετο από την καρδιά του.