Περί τοῦ σκοποῦ τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα καί περί διάκρισης, Ἀββᾶ Κασσιανοῦ, Φιλοκαλία 1.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Περί τοῦ σκοποῦ τοῦ πνευματικοῦ ἀγῶνα καί περί διάκρισης, Ἀββᾶ Κασσιανοῦ, Φιλοκαλία 1.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 2-6-2013 (Σύναξη Κυριακῆς)
http://www.hristospanagia.gr

«Ποιός εἶναι ὁ Θεός καί ποιός ὁ ἄνθρωπος» Πατερική Θεολογία, 16ο Μέρος, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Ποιός εἶναι ὁ Θεός καί ποιός ὁ ἄνθρωπος»

Πατερική Θεολογία, 16ο Μέρος

Ὁμιλία στίς 15-11-2014

Συνεχίζουμε μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ τήν Πατερική Θεολογία τοῦ π. Ἰωάννου τοῦ Ρωμανίδου καί ἔχουμε ἕνα κεφάλαιο πού ἐπιγράφεται: «Ποιός εἶναι ὁ Θεός καί ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος». Λέγαμε τήν προηγούμενη φορά ὅτι εἶναι βασικό – βασικότατο ἀξίωμα ἡ θέση -ἄς τό ποῦμε ἔτσι- τῶν Πατέρων, ὅτι δέν ὑπάρχει καμία ὁμοιότητα μεταξύ Θεοῦ καί κτισμάτων. Δέν ἔχουμε οὔτε λέξεις γιά νά περιγράψουμε τόν Θεό, οὔτε μποροῦμε μέ κάτι νά παρομοιάσουμε τόν Θεό. Ἄν τό κάνει αὐτό κανείς, τότε εἶναι στό δρόμο τῆς εἰδωλολατρίας. Οἱ εἰδωλολάτρες ταυτίζουν τόν Θεό μέ κάποια πράγματα, μέ κάποια εἴδωλα. Γι’ αὐτό καί οἱ ἀρχαῖοι εἰδωλολάτρες εἶχαν τά ἀγάλματα. Καί οἱ εἰκονομάχοι εἶχαν παρεξηγήσει τούς Ὀρθοδόξους κατηγορῶντας τους ὅτι εἶναι εἰδωλολάτρες, ἐπειδή προσκυνοῦν τίς εἰκόνες.

Ἀλλά δέν προσκυνοῦμε τίς εἰκόνες ὡς εἴδωλα, δέν ταυτίζουμε τήν εἰκόνα, τό ξύλο, μέ τόν Θεό, ἀλλά «ἡ τιμή ἐπί τό πρωτότυπον διαβαίνει», ὅπως μᾶς εἶπε ὁ Μέγας Βασίλειος καί τό υἱοθέτησαν καί οἱ ἄλλοι Ἅγιοι Πατέρες τῆς 7^ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γιά ἄλλον λόγο τό εἶχε πεῖ ὁ Μέγας Βασίλειος ἀλλά τό υἱοθέτησαν καί οἱ Ἅγιοι Πατέρες, γιά νά ἐκφράσουν τήν ἀλήθεια ὅτι, ὅταν κανείς προσκυνάει μιά εἰκόνα, δέν προσκυνάει τό χρῶμα, τό ξύλο, τό ὑλικό μέ τό ὁποῖο εἶναι κατασκευασμένη οὔτε τό ταυτίζει αὐτό τό ὑλικό μέ τόν Θεό, ἀλλά τιμᾶ τό εἰκονιζόμενο πρόσωπο. Θεωροῦμε ὅτι ὁ εἰκονιζόμενος εἶναι παρών στήν εἰκόνα του χαρισματικῶς, δηλαδή μέ τή θεία του χάρη.

«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιναὐτήν»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν βιάζεται καί βιασταί ἁρπάζουσιν αὐτήν»(Ματθ. Ια΄ :12). ἄν δέν ἀγωνιζόμαστε καθημερινά νά κατανικήσουμε τά πάθη μας, πού μᾶς ἐναντιώνονται, καί νάβάλουμε τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ στήν καρδιά μας, τότε τά πάθη αὐτά θά μᾶς καταβάλουν βίαια καί δυναστικά καί θά μποῦν στήνψυχή μας σάν κλέφτες καί ληστές.

Ἡ ἀγάπη μας γιά τίς οὐράνιες εὐλογίες ὁλοένα θά λιγοστεύει καί ἡ προσκόλλησή μας στά ἐγκόσμια ἀγαθά θά αὐξάνει.

Ἡ ἀγάπη μας γιά τό Θεό καί τόν πλησίον θά λιγοστεύει κι αὐτή. Τήν ἀνάπαυση τῆς συνείδησης καί τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς θά τίς νιώθουμε ὅλο καί πιό σπάνια.

Πρέπει ν᾿ ἀγωνιζόμαστε γιά τή σωτηρία τῆς ψυχῆς, γιατί εἶναι πολυτιμότερη ἀπ᾿ ὁτιδήποτε ἄλλο στόν κόσμο. Ὅλα τά ἐπίγεια πρέπει νά τά λογαριάζουμε σάν σκύβαλα, σάν φαντάσματα, ἐνῶ ὅλα τά οὐράνια καί κυρίως τόν ἴδιο τόν Κύριο, νά τά θεωροῦμε σάν τά μόνα ἀληθινά, αἰώνια, ὑπερευλογημένα καί ἀναλλοίωτα.

Ἅγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης: «Μέ ὅ,τι σχετίζεσαι ἀπ᾿ αὐτό καί ἐπηρεάζεσαι»

 Κάποτε ἀνέφερα στὸν Γέροντα τὴ γνώμη τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι «ἡ σφοδρὴ ἐπιθυμία τῆς ἀρετῆς ὁδηγεῖ στὴν πραγματοποίηση τῆς ἐπιθυμίας». 

Μόλις τὸ ἄκουσε, τὸ πρόσωπό του φωτίσθηκε ἀπὸ χαρὰ καὶ μοῦ εἶπε: 

«Εἶναι σπουδαῖο αὐτό. Κι ἐγὼ τὰ ἴδια λέω στοὺς ἀνθρώπους: Μὲ ὅ,τι σχετίζεσαι ἀπ᾿ αὐτὸ καὶ ἐπηρεάζεσαι: ἕνα κακὸ βιβλίο σοῦ κάνει κακό, 

ἕνα καλὸ βιβλίο σὲ ὠφελεῖ.

Ἡ ἀγάπη “φονεύει” τόν φόνο (Ἀρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ἱεροκήρυκας Ἱ. Μ. Πατρῶν)

Ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ «τὶ» τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστί».[i] Ὅταν τὸ δημιούργημα τοῦ Θεοῦ, ὁ ἄνθρωπος, ζῆ «ἐν τῷ Θεῷ», τότε ἀποκτᾶ τὸ χάρισμα τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Θεὸν καὶ τὸν συνάνθρωπο. Καὶ τοῦτο γιατὶ ἡ ἀγάπη εἶναι ἡ συνεκτικὴ ἐκείνη δύναμη, ἡ ὁποία συγκρατεῖ καὶ ὁδηγεῖ τὰ πάντα σὲ μία ἁρμονικὴ συμπόρευση καὶ κοινωνία. Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει: «Τὸ γὰρ πάντων αἴτιον τῶν κακῶν, τὸ μὴ εἶναι ἀγάπην».[ii] Καὶ ὁ Μ. Βασίλειος συμπερασματικῶς ἀποφαίνεται: «Εἰ γὰρ ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν, ὁ τὴν ἀγάπην οὐκ ἔχων τῆς θείας ἐστέρηται χάριτος».[iii]

Eἶναι πλέον βεβαιωμένο ὅτι ὁ σημερινὸς μηδενιστικὸς πολιτισμός μας ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο στὸ περιθώριο, στὸ κλείσιμο στὸν ἑαυτόν του, στὴν βία τὴν φονικὴ κατὰ τοῦ πλησίον ἢ στὴν κατάθλιψη. Τὸ «ἐγὼ» τὸ ἀντιλαμβάνεται ὡς ἄτομο – ἀτομικότητα. Κυρίως στὸν χῶρο τῆς κοινωνιολογίας καὶ τῆς πολιτικῆς τὸ «ἐγὼ» ταυτίζεται μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀριθμητικῆς ἀτομικότητος. Ἔτσι ἡ ἀνθρώπινη ὕπαρξη ἐντάσσεται στὴν ἀπρόσωπη κοινωνικὴ μονάδα, χωρὶς νὰ  ἀντιλαμβάνεται τὴν σχέση της μὲ τὸν «ἄλλον».

Ὁ ἄνθρωπος, ὅμως, ὁ ὁποῖος κοινωνεῖ μὲ τὸν Προσωπικὸ Τριαδικὸ Θεό, δικαιώνεται ὡς ὀντότητα, ὅταν ἔχη ἄμεση ἀγαπητικὴ σχέση μὲ τὸν συνάνθρωπο, μὲ τὸν «ἄλλον», ἀφοῦ εἶναι πρόσωπο, ὅποιας ἡλικίας κι ἂν εἶναι ὁ «ἄλλος».

Πῶς θά καλλιεργήσουμε τήν ὑπακοή στά παιδιά; (Ἐπίσκ. Εἰρηναῖος, Αἰκατερίνμπουργκ καί Ἰρμπίτσκ)

Υπακοή είναι η υποταγή της θελήσεώς μας στη θέληση κάποιου άλλου. Αλλά για να υποτάξω τη θέλησή μου στη θέληση του άλλου, πρέπει να τον σέβομαι. Και επιπλέον πρέπει να τον αγαπώ, για να μπορώ να τον ακολουθήσω.

Η ισχυρότερη δύναμη της ψυχής είναι η θέληση! Αυτή κυριαρχεί πάνω σ’ όλες τις ψυχικές δυνάμεις του ανθρώπου. Αυτό που θέλουμε, αυτό και σκεφτόμαστε, αυτό λέμε, αυτό κάνουμε. Ο Θεός μας έδωσε την ψυχική αυτή δύναμη για να θέλουμε και να κάνουμε μόνο το καλό, ενώ αντίθετα να μισούμε και ν’ αποστρεφόμαστε το κακό. Αλλά η θέλησή μας αδυνάτισε εξαιτίας της αμαρτίας, και κλίνει περισσότερο προς το κακό. Αν και γνωρίζουμε το καλό, δεν έχουμε τη δύναμη ούτε να το θέλουμε με σταθερότητα, ούτε και να το κάνουμε. «Ού γάρ ο θέλω ποιώ αγαθόν, άλλ’ ο ού θέλω κακόν τούτο πράσσω» (Ρωμ. 7:19).

Η εξασθένηση αυτή της καλής θελήσεως είναι αποτέλεσμα της προπατορικής αμαρτίας, όπως και η ιδιοτροπία και το πείσμα, που πρέπει από την παιδική ηλικία να δαμαστούν και να ξεριζωθούν.

Τά Πρωτόκολλα τῶν Σοφῶν τῆς Σιών, ὁ Σιωνισμός, ὁ Ἀντίχριστος καί ὁ πειρασμός τῶν Χριστιανῶν.

…Ο Αντίχριστος θα κρατάει στα χέρια του όλη την κοσμική δύναμη. Όλη την κοσμική δύναμη. Αρχές και εξουσίες στα χέρια του θα είναι. Ο δικαστικός κόσμος, οι τράπεζες, οι άρχοντες, οι στρατιωτικοί, οι πάντες στα χέρια του θα είναι. Θα κρατάει πάσα κοσμικήν εξουσία. …

…Το θέμα είναι ότι ο Σιωνισμός είναι ο κατεξοχήν πρόδρομος του Αντιχρίστου. Θα λέγαμε, εν ευρεία εννοία, είναι ο Ψευδοπροφήτης. Λέω ‘εν ευρεία εννοία’ διότι ο Ψευδοπροφήτης, όπως σας είπα προηγουμένως, είναι συγκεκριμένο πρόσωπο. Ο Σιωνισμός θα φέρει τον Αντίχριστο. Ναι. Διότι Εβραίος θα είναι ο Αντίχριστος …

…Γιατί εμείς οι Χριστιανοί που επιτέλους δεν είμεθα μία αμελητέα δύναμις, μία αμελητέα ποσότης, γιατί να αφήνουμε στα χέρια των αντιθέων αυτήν την κοσμική εξουσία και να μην την αναλάβουμε εμείς; Αυτός είναι ο πειρασμός….

…Όμως ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να είναι μία κοσμική εξουσία αλλά ο Χριστιανισμός έρχεται να αποσπάσει από τον διαβολοκρατούμενο κόσμο ανθρώπινες ψυχές για να τις σώσει, να τους κάνει Αγίους. Τίποτε άλλο….

…Το Ευαγγέλιο ήδη εχάραξε την πορεία της Εκκλησίας μέσα στην ιστορία, ότι η Εκκλησία θα είναι πάντοτε Διωκομένη…. 

 Ομιλία μακαριστού Γέροντος π. Αθανασίου Μυτιληναίου (1927 – 2006)

Ψαλμός 65, 6.«Ὁ μεταστρέφων τήν θάλασσαν εἰς ξηράν, ἐν ποταμῷ διελεύσονται ποδί. ἐκεῖ εὐφρανθησόμεθα ἐπ᾿ αὐτῷ».Ψαλ.65, στίχ. 6. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ψαλμός 65, 6.«Ὁ μεταστρέφων τήν θάλασσαν εἰς ξηράν, ἐν ποταμῷ διελεύσονται ποδί. ἐκεῖ εὐφρανθησόμεθα ἐπ᾿ αὐτῷ».Ψαλ.65, στίχ. 6. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 2-4-2017(Κήρυγμα στήν ἀγρυπνία) 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://hristospanagia3.blogspot.gr/

Ὁ Σιωνίτης Ὑμνωδός...Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου, ἕτος 1855...Στό παρεκκλήσιο τοῦ διαμερισμοῦ τῶν ἱματίων τοῦ Χριστοῦ ψάλλουμε τά τροπάρια

Ὅταν ἔρχονται λογισμοί …

http://omothimadon.gr/?p=39795

Αὐτομεμψία, Εὐεργετινός. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Αὐτομεμψία, Εὐεργετινός. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 6-5-2017
(Σύναξη στό Ἀρχονταρίκι) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: Τόν ἐγωιστή ἄνθρωπο ὁ ἐγωισμός τόν ρεζιλεύει καί τόν θεατρίζει

Σήμερα θα μιλήσουμε για την μεγάλη πνευματική ασθένεια που λέγεται εγωισμός.

Ο εγωισμός είναι ένα παράλογο πάθος που μαστίζει κυριολεκτικά όλο το ανθρώπινο γένος· όλοι οι άνθρωποι πάσχουμε από αυτή τη μεγάλη ασθένεια. Τον εγωιστή άνθρωπο ο εγωισμός τον ρεζιλεύει και τον θεατρίζει. Αυτόν τον εγωισμό καλούμεθα από το Θεό να αγωνιστούμε, να τον καταπολεμήσουμε, για να απαλλαγούμε απ’ αυτόν.

Ο παλαιός άνθρωπος είναι η εμπαθής κατάσταση της ψυχής και στην κυριολεξία είναι εγωισμός.

Όλα τα πάθη, όλα τα αμαρτήματα, όλες οι πτώσεις, έχουν την αρχή τους, την αφετηρία τους στον εγωισμό. Μεγάλο κακό. Δεν αφήνει τον άνθρωπο ήσυχο· τον τυραννά νύχτα -μέρα. Όλοι γενικά οι άνθρωποι πάσχουν από αυτό το κακό, και περισσότερο από όλους εγώ ο αμαρτωλός.

Στον πρώτο καιρό που ήμουνα κοντά στον άγιο Γέροντά μου, όταν πρωτοπήγα κοντά του εκεί σ’ εκείνον τον απαράκλητο τόπο της ερήμου, εκεί κοντά σ’ αυτόν τον άνθρωπο, γνώρισα και είδα στην πράξη τον εγωισμό μου.

Όταν ήμουν στον κόσμο, οι άνθρωποι της Εκκλησίας με νόμιζαν ότι ήμουν ένα αγιασμένο παιδί. Εγώ αντιδρούσα σ’ αυτούς τους χαρακτηρισμούς, πλην όμως σιγά-σιγά οι έπαινοι μου κάνανε κακό. Και το κακό, αυτό το είδα στη πράξη, όταν έβαλα την κατά Θεόν αρχή να θεραπευθώ ψυχικά από όλα μου τα πάθη.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Νά εἶναι ἄρρωστος κανείς καί νά κάνη θεραπεία, αὐτό τό καταλαβαίνω. Ἀλλά νά εἶναι ὑγιής καί νά νομίζη ὅτι εἶναι ἄρρωστος καί νά ἀρρωσταίνη στά καλά καθούμενα, αὐτό εἶναι…»

 Μεγαλύτερη αρρώστια είναι το να πιστέψει ο άνθρωπος στον λογισμό του ότι έχει κάποια αρρώστια. Ο λογισμός αυτός του δημιουργεί άγχος, τον κάνει να στεναχωριέται, να μην έχη όρεξη για φαγητό, να μην μπορή να κοιμηθή, να παίρνη φάρμακα, και τελικά αρρωσταίνει , ενώ ήταν καλά. Να είναι άρρωστος κανείς και να κάνη θεραπεία, αυτό το καταλαβαίνω. Αλλά να είναι υγιής και να νομίζη ότι είναι άρρωστος και να αρρωσταίνη στα καλά καθούμενα, αυτό είναι… Ένας λ.χ., ενώ έχει και σωματική και πνευματική δύναμη, δεν μπορεί να κάνη τίποτε, γιατί έχει πιστέψει στον λογισμό του που του λέει ότι δεν είναι καλά, με αποτέλεσμα να σβήνη σωματικά και πνευματικά. Δεν είναι ότι λέει ψέματα. Αν ο άνθρωπος πιστέψη ότι κάτι έχει, πανικοβάλλεται, τσακίζεται, και δεν έχει μετά κουράγιο να κάνη τίποτε. Έτσι αχρηστεύεται χωρίς λόγο. Έρχονται μερικοί στο Καλύβι που είναι τελείως τσακισμένοι. «Μου λέει ο λογισμός ότι έχω έιτζ», λένε και το πιστεύουν. Τους ρωτάω: «Μήπως συνέβη εκείνο, εκείνο;». «Όχι», μου λένε. «Τότε άδικα στεναχωριέσαι. Πήγαινε να κάνης μία εξέταση, για να σου φύγη ο λογισμός». «Και αν γίνη η εξέταση και βρουν ότι έχω κάτι;», λένε μερικοί και δε με ακούν και βασανίζονται.  Ενώ αυτοί που ακούν, κάνουν εξέταση, βλέπουν ότι δεν έχουν τίποτε και, να δήτε, το πρόσωπό τους αλλάζει, το κουράγιο επανέρχεται. Οι άλλοι από την στενοχώρια ξαπλώνουν στο κρεβάτι και ούτε να φάνε δεν θέλουν. Εντάξει, έχεις έιτζ. Για τον Θεό δεν υπάρχει δύσκολο πρόβλημα. Αν ζήσης πιο πνευματικά, εξομολογήσαι, κοινωνάς, κ.λ.π., θα βοηθηθής.-Πώς ξεκινάει, Γέροντα, και νομίζει κάποιος ότι είναι άρρωστος;

Κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, βλέπω μιά ἀκτίνα ἀπό Φῶς σέ σχήμα Σταυροῦ νά ἔρχεται ἀπό ψηλά καί νά σκεπάζη τόν Λειτουργό ἱερέα καί ὅλους ὅσους βρίσκονται ἐκεῖ μαζί του. Μερικές φορές τούς καλύπτει ὅλους ἀνεξαιρέτως. Βλέπω μιά παράξενη δροσιά νά κατεβαίνει στά Τίμια Δώρα καί φωτεινοί Ἄγγελοι νά πετοῦν πάνω ἀπ’ τήν Ἁγία Τράπεζα ψάλλοντας: «Ἅγιος, "Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ' πλήρης ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ τῆς δόξης Σου!» ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ .

Ο βιογράφος του Στάρετς Παρθενίου στόν επίλογό του, περιληπτικά αλλά με βάθος καί σαφήνεια απεικόνισε τήν πνευματική του σχέση με τόν αγιασμένο Φιλάρετο, γράφοντας τά εξής:

«Μεγάλη ήταν η αγάπη του "Αγίου Φιλάρετου γιά τον Στάρετς Παρθένιο, αλλά καί απεριόριστη η αφοσίωση του Στάρετς πρός εκείνον. Κι αυτός ο πνευματικός δεσμός, εξασφάλιζε παρηγοριά καί στους δύο, στήν ασκητική τους πορεία, σ’ αυτή τή ζωή. Η ψυχή του Μητροπολίτη, συχνά κουρασμένη από τις ευθύνες καί τά προβλήματα του αξιώματος του, έβρισκε ανάπαυση στήν επικοινωνία μέ τόν πνευματοφόρο Στάρετς, καί η ψυχή του Στάρετς στηριζόταν στήν σοφία του Μητροπολίτη μέ απόλυτη εμπιστοσύνη».

Πώς είναι δυνατόν, θά ρωτήσετε, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος, νά παραμένη τόσο ψυχρός πρός τον μακάριο Θεόφιλο, πού ήταν ένας τόσο αξιόλογος άνθρωπος, ενώ ο ίδιος είχε τόση αγάπη γιά τόν Μοναχισμό καί άληθινούς πνευματικούς δεσμούς μέ τούς Πατέρες τής Λαύρας; Καί γιατί ένοιωθε τόσο μεγάλη αγάπη γιά τον Ιερομόναχο Παρθένιο, παραμένοντας συγχρόνως σχεδόν αδιάφορος γιά τόν ασκητή Στάρετς Θεόφιλο;

 Η απάντησή μας είναι η εξής: