Πῶς ἐξομολογοῦσε ὁ στάρετς Θεόφιλος, ὁ διά Χριστόν σαλός

 O στάρετς Θεόφιλος ο διά Χριστόν σαλός (1788-1853).

 Ήταν παράξενο να βλέπης – έχουν πη αυτόπτες μάρτυρες – πώς ο μακάριος [ο στάρετς Θεόφιλος ο διά Χριστόν σαλός] έκανε την εξομολόγηση των ανθρώπων που έρχονταν σ’ αυτόν.

Δεν ρωτούσε για τις αμαρτίες τους, όπως συνήθως κάνουν οι πνευματικοί, αλλά έχοντας ακουμπήσει τ’ αγιασμένα χέρια του πάνω στο κεφάλι του ανθρώπου που εξομολογούσε, κοιτώντας ψηλά στον ουρανό, εκείνος ο ίδιος άρχιζε να απαριθμή όλες τις απόκρυφες αμαρτίες του.

«Μνημονεύετε τόν δυσώδη Θεόφιλο!».ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ.

 

Κάνεις δεν είναι τόσο ανόητος, όσο αυτός που δεν μπορεί να δει τις δικές του αμαρτίες, αλλά επίσης δεν μπορεί να δει τις αρετές των άλλων. Κανείς δεν είναι τόσο φωτισμένος, όσο αυτός πού μπορεί να δει και να αναγνωρίσει τις δικές του αμαρτίες και τις αρετές των άλλων.

Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εξισώνει εκείνους, οι οποιοι βλέπουν μόνον τα λάθη των άλλων, με μύγες πού πέφτουν πάνω στις πληγές των άλλων όχι γιά να τούς θεραπεύσουν, αλλά γιά να τούς καταφάγουν και να τούς μολύνουν περισσότερο.

«Ο Θεός μάς έχει στείλει εδώ γιά να εξιλεωθούμε», έλεγε ο μακάριος Θεόφιλος του Κιέβου (1853). Εκείνος πού γνωρίσει και συναισθάνεται ότι βρίσκεται στη, ζωή για να εξιλεωθεί, ησυχάζει στη σιωπή και την περισυλλογή για τις δικές του αμαρτίες, πού τον έφεραν εδώ ώστε να μετανιώσει γι’ αυτές. Ο όσιος γράφει επίσης:

Ὁ Στάρετς Θεόφιλος, ὁ διά Χριστόν σαλός, διδάσκει ταπείνωση στόν ἄγριο ταῦρο!

Ο Στάρετς Θεόφιλος (1778-1853).

 Ο Ιβάν Κάτκωφ […] ήρθε στον Στάρετς [Γέροντα] Θεόφιλο [δια Χριστόν σαλός] να εξομολογηθή και καθώς του μιλούσε για τις προσωπικές του υποθέσεις, ανέφερε ότι είχε έναν ταύρο που ήταν ιδιαίτερα ατίθασος.

«Αγόρασα έναν ταύρο, Μπάτουσκα [Παππούλη]. Σχεδίαζα να τον κρατήσω για τον εαυτό μου, αλλά τώρα δεν ξέρω τι να τον κάνω. Έχει γίνει ηλίθιος και χτυπάει όποιον βρη με τα κέρατά του. Μάλλον θα πρέπει να τον σφάξω και λυπάμαι γι’ αυτό».

 «Αφού είναι έτσι, δώστον σ’ εμένα», είπε ο Στάρετς.

 «Σ’ εσένα; Κύριε ελέησον! Είναι αδύνατον και να τον πλησιάση κανείς. Πολλοί έχουν τραυματισθή από τα χτυπήματά του».

 «Μη σε νοιάζει. Θα του διδάξουμε την ταπείνωση».

 «Μα, πώς μπορώ εγώ…».

 «Πολύ απλό. Θα πας και θα του πης:

Στή διάρκεια τῆς Θ. Λειτουργίας βλέπω μία σταυρόσχημη ἀκτίνα νά κατεβαίνει ἀπό ψηλά

 Ο στάρετς Θεόφιλος(ο Άγιος Θεόφιλος ο δια Χριστόν σαλός εδώ) ιερομόναχος του ρωσικού βορρά, που ασκήθηκε σε διάφορα μοναστήρια και ερημητήρια του Κιέβου, δεν έπαυε, ακόμα και όταν λειτουργούσε, να σκανδαλίζει τους άλλους αδελφούς με την παράξενη συμπεριφορά του.
Ο τότε μητροπολίτης Κιέβου Φιλάρετος, ενοχλημένος απ’ όλα αυτά κάλεσε τους συμβούλους του, για να εξετάσει την περίπτωση του ιερομονάχου.

Σύντομα όμως έριξε φως στην υπόθεση ένας αδελφός, στον οποίο ο στάρετς είχε δώσει εξηγήσεις για την «ανάρμοστη» συμπεριφορά του στη διάρκεια των ιερών ακολουθιών:

Κατά τήν διάρκεια τῆς Θείας Λειτουργίας, βλέπω μιά ἀκτίνα ἀπό Φῶς σέ σχήμα Σταυροῦ νά ἔρχεται ἀπό ψηλά καί νά σκεπάζη τόν Λειτουργό ἱερέα καί ὅλους ὅσους βρίσκονται ἐκεῖ μαζί του. Μερικές φορές τούς καλύπτει ὅλους ἀνεξαιρέτως. Βλέπω μιά παράξενη δροσιά νά κατεβαίνει στά Τίμια Δώρα καί φωτεινοί Ἄγγελοι νά πετοῦν πάνω ἀπ’ τήν Ἁγία Τράπεζα ψάλλοντας: «Ἅγιος, "Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ' πλήρης ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ τῆς δόξης Σου!» ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ .

Ο βιογράφος του Στάρετς Παρθενίου στόν επίλογό του, περιληπτικά αλλά με βάθος καί σαφήνεια απεικόνισε τήν πνευματική του σχέση με τόν αγιασμένο Φιλάρετο, γράφοντας τά εξής:

«Μεγάλη ήταν η αγάπη του "Αγίου Φιλάρετου γιά τον Στάρετς Παρθένιο, αλλά καί απεριόριστη η αφοσίωση του Στάρετς πρός εκείνον. Κι αυτός ο πνευματικός δεσμός, εξασφάλιζε παρηγοριά καί στους δύο, στήν ασκητική τους πορεία, σ’ αυτή τή ζωή. Η ψυχή του Μητροπολίτη, συχνά κουρασμένη από τις ευθύνες καί τά προβλήματα του αξιώματος του, έβρισκε ανάπαυση στήν επικοινωνία μέ τόν πνευματοφόρο Στάρετς, καί η ψυχή του Στάρετς στηριζόταν στήν σοφία του Μητροπολίτη μέ απόλυτη εμπιστοσύνη».

Πώς είναι δυνατόν, θά ρωτήσετε, ο Μητροπολίτης Φιλάρετος, νά παραμένη τόσο ψυχρός πρός τον μακάριο Θεόφιλο, πού ήταν ένας τόσο αξιόλογος άνθρωπος, ενώ ο ίδιος είχε τόση αγάπη γιά τόν Μοναχισμό καί άληθινούς πνευματικούς δεσμούς μέ τούς Πατέρες τής Λαύρας; Καί γιατί ένοιωθε τόσο μεγάλη αγάπη γιά τον Ιερομόναχο Παρθένιο, παραμένοντας συγχρόνως σχεδόν αδιάφορος γιά τόν ασκητή Στάρετς Θεόφιλο;

 Η απάντησή μας είναι η εξής:

«Ὄχι! ὅλα ἔχουν τελειώσει! Ὁ Θεός εἶναι Δίκαιος. Μέ πρόσβαλαν, μέ κατέστρεψαν καί μ’ ἄφησαν σάν ζητιάνο. Ὁ Κύριος ἔδωσε καί ὁ Κύριος τ’ ἀφαίρεσε». ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

 Στο Κίεβο ζούσε τότε ένας πλούσιος ζωέμπορας ο Ά. Ντώφ. Η σύζυγός του ήταν ευλαβής καί μέ φόβο Θεού. Αλλά εκείνος ήταν ένας αγροίκος, σκληρός καί ολιγόπιστος άνθρωπος. Η γυναίκα του δέν έλειπε από τήν εκκλησιά καί τά Μοναστήρια, καθώς τής άρεσε νά δίνη ελεημοσύνη, νά βοηθάη τούς φτωχούς καί περιπλανώμενους προσκυνητές καί ευλαβείτο πολύ

 τούς ασκητές. Ηταν εξ ολοκλήρου αφοσιωμένη στον Στάρετς Θεόφιλο καί συχνά τόν προσκαλούσε στό σπίτι της. Ο σύζυγός της από τήν άλλη μεριά, ήταν σκληρόκαρδος καί άσωτος καί δέν ανεχόταν τήν παρουσία του Στάρετς στό σπίτι του. Συνέχεια ονείδιζε την γυναίκα του γιατί τόν προσκαλούσε:

«Δέ ντρέπεσαι νά χάνης την ώρα σου μ’ αυτόν τόν θρησκόληπτο τρελλό;» τήν ρωτούσε.

Ενα ωραίο πρωί, πού αυτός έλειπε από τό σπίτι, ο Στάρετς έφτασε εφοδιασμένος μέ κομμάτια κάρβουνο.

Αρχισε νά ζωγραφίζη μέ μηδενικά τήν ταπετσαρία, άλλα κατά δεκάδες καί άλλα κατά εκατοντάδες καί χιλιάδες.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. «’Ώ, τί χωρατατζῆς εἶσαι ἐσύ! Γιά δές τί σκαρφίστηκε ὁ γέρος! Ἕνα νεκρό σπουργίτι»

Αλλη μιά περίπτωση αναφέρεται, όχι μέ λιγότερο ενδιαφέρον. Στήν πόλη της Τούλα, ζούσαν δύο περιπλανώμενοι προσκυνητές, η Κίτρινα καί ο αδελφός της Ιβάν. Δεν είχαν οικογένεια ή συγγενείς. Κάθε Άνοιξη ξεκινούσαν γιά προσκύνημα στά ιερά μέρη· αυτός στόν Βορρά κι εκείνη στό Νότο. Όταν άρχιζε τό κρύο, επέστρεφαν στό σπίτι γιά νά περάσουν τόν χειμώνα.

Μιά χρονιά λοιπόν η Κατρίνα ήρθε στό Κίεβο καί ως συνήθως, σταμάτησε νά δη τόν Στάρετς Θεόφιλο.

Ο μακάριος της έδωσε την ευχή του καί μαζί μ’ αυτήν κι ένα μικρό πήλινο δοχείο, τυλιγμένο μέ χαρτί σαν ενθύμιο.

«Ορίστε, πάρτο! Αλλά πρόσεξε μή τυχόν καί τό ανοίξης πριν φτάσης στό σπίτι σου».

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. «Μή τολμήσης νά τό σκεφτῆς κἄν. Πήγαινε ὅσο πιό γρήγορα μπορεῖς».

Η Μαρία Ντουντάρεβα, σύζυγος κάποιου μεσίτη, ήθελε από πολύ καιρό να πάη στό Κίεβο. Εξ αιτίας όμως της επιδημίας της χολέρας του 1853, ανέβαλε το ταξίδι της. Είχε μιά σχολαστική φροντίδα γιά την υγεία της. Τελικά όμως τό ριψοκινδύνευσε καί ξεκίνησε. Καθώς πλησίαζε στό ερημητήριο Κιταγιέφσκαγια, αποφάσισε νά δη καί τον Στάρετς Θεόφιλο. Φτάνοντας στην πόρτα του, ο Θεόφιλος βγήκε να την συναντήση κουβαλώντας κι ένα μικρό κουτί μ’ ένα καπάκι.

«Γειά σου, γειά σου γυναίκα του μεσίτη! Έλα, έχω ετοιμάσει ένα μικρό κουτάκι γιά σένα, σ’ αρέσει;».

«Ναι, Μπάτουσκα πάρα πολύ».

«Καί αν κλείσουμε το καπάκι έτσι, θάναι καλά τότε;».

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. Ἕνας χωρικός ἦρθε στό Κίεβο νά προσκυνήση καί πῆγε στόν μακάριο νά τόν συμβουλευτῆ καί νά τόν εὐλογήση γιά νά μπῆ σέ Μοναστήρι.

Ενας χωρικός ήρθε στό Κίεβο νά προσκυνήση και πήγε στόν μακάριο νά τον συμβουλευτή καί νά τόν ευλογήση γιά νά μπη σέ Μοναστήρι.

 Ο Στάρετς Θεόφιλος τόν άκουσε καί μετά ρώτησε:

«Θέλεις να φας;».

 Ο χωρικός έγνεψε με τό κεφάλι καταφατικά.

«Ορίστε φάε», κι έδωσε στό νεαρό λίγη σούπα.

Στόν πάτο της γαβάθας υπήρχε κάτι πολύ σκληρό πού δεν μπορούσε νά το μασήση. Ο Στάρετς ήταν πολύ περίεργος νά δη, αν ο νέος άντρας μπορούσε νά τά καταφέρη μ’ αυτό τό «πράγμα», καί τόν παρακολουθούσε μέσα από τήν πόρτα του κελιού του. Αλλά μιας καί η προσπάθεια ξεπερνούσε τις δυνάμεις του νεαρού, βγήκε έξω καί του είπε:

«Καλά πρός το παρόν, άρκετά. Αρκετά. Πήγαινε στήν Ιερά Μονή Μιχαηλώφσκυ καί ζήσε εκεί».

Ο νέος πήγε στό Μοναστήρι καί διακρίθηκε γιά τήν ταπείνωση, τήν απλότητα καί την εξυπνάδα του καί έγινε βοηθός του κελάρη. Σύντομα όμως ξέσπασε μιά μεγάλη δοκιμασία. Ο κελλάρης, Ιερομόναχος Μιχαήλ (από τους ιερείς του Ορλώφ) αγανάκτησε πολύ μέ τον ταπεινό βοηθό του καί ζητούσε νά τον διώξη από τό Μοναστήρι.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. (1788-1853Μ.Χ). Ἕνας ἡγούμενος, σέ κάποιο ἀπό τά Μοναστήρια τῆς Ἐπαρχίας τοῦ Κίεβου διηγεῖται:

Ένας ήγούμενος, σε κάποιο άπό τά Μοναστήρια τής Επαρχίας τού Κίεβου διηγείται:

«Τό 1852 συμπλήρωσα τις σπουδές μου στό εκκλησιαστικό σεμινάριο τού Κούρσκ κι ένοιωσα τήν επιθυμία νά γίνω Μοναχός· έτσι πήγα στήν Λαύρα τού Κίεβου γιά προσκύνημα. Είχα άκούσει ότι ό Στάρετς Θεόφιλος δεν ευλογούσε τό ίδιο όλους καί γι’ αυτό πρίν πάω στό κελί του, έστειλα πρώτα έναν φίλο μου νά πάρη τήν ευχή του, ενώ εγώ κρύφτηκα πίσω από ένα δέντρο γιά νά δώ πώς θά τόν δεχόταν ό Στάρετς.

Ό Θεόφιλος τόν καλοδέχτηκε, τόν εύλόγησε καί τού είπε μερικές καλές κουβέντες. Παίρνοντας θάρρος εγώ από μιά τέτοια ύποδοχή, βγήκα πρόθυμα από τό δέντρο καί γονάτισα μπροστά του σταυρώνοντας τά χέρια γιά νά μ’ ευλογήση.

«Φύγε!», μου είπε ό Στάρετς, «δέν είμαι Αρχιεπίσκοπος νά σ’ εύλογήσω. Πήγαινε σ’ έναν Αρχιεπίσκοπο, αύτός θά σ’ εύλογήση».

Έμεινα άναυδος. Έπνιξα τά δάκρυα κι ίσια πού μπορούσα νά σταθώ όρθιος στά πόδια μου. Ό φίλος μου πρόσεξε τήν κατάστασή μου, μέ πήρε από τό χέρι καί φύγαμε από τό ερημητήριο. Δέν ξέρω πώς έφτασα στήν Λαύρα.

Ἡ Ἡγουμένη Σεραφείμα τοῦ μοναστηριοῦ Φλορόφσκυ τοῦ Κιέβου.Ὁ Στάρετς Θεόφιλος ὁ διά Χριστόν Σαλός, ἀσκητής τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου

Στις 5 Ιουλίου 1853, στις 8 μ.μ. η ηγουμένη Σεραφείμα του Μοναστηριού Φλορόφσκυ του Κίεβου καί η Μοναχή 'Αγνή, η οικονόμος του Μοναστηριού, έφτασαν στήν Λαύρα μέ σκοπό νά παρακαλέσουν τόν Μητροπολίτη Φιλάρετο, νά λειτουργήση στό Μοναστήρι τους, τήν ημέρα πού πανηγύριζε η εκκλησία τους, αφιερωμένη στήν εικόνα της Παναγίας του Καζάν.

Ο Δεσπότης υποδέχτηκε εγκάρδια τίς επισκέπτριες καί δέχτηκε μ’ ευχαρίστηση τήν πρόσκλησή τους.

«Καλά, καλά», είπε. «Σίγουρα θάρθω. Μόνον φροντίστε ότι χρειάζεται γιά τήν Θεία Λειτουργία».

Η ηγουμένη ετοιμάστηκε ν’ αναχωρήση από τόν Δεσπότη, αλλά εκείνος τήν σταμάτησε:

«Σκέφτεστε νά επιστρέψετε αμέσως, Σεβαστή Μητέρα;».

«Ναί, έτσι είχαμε σχεδιάσει, Σεβασμιώτατε».

«Σήμερα εγώ θά λειτουργήσω στό ερημητήριο Κιταγιέφσκαγια στήν εκκλησία του 'Αγίου Σέργιου. Αφού έτυχε νά βρίσκεστε εδώ, μήπως θέλετε νά παρακολουθήσετε καί τήν Θεία Λειτουργία;».

«Νάναι ευλογημένο Αγιε Δέσποτα. Μέ μεγάλη μας χαρά».

«Μπάτουσκα!!! Ἀλήθεια καί τρισαλήθεια, εἶναι σιμιγδάλι!». «Βιάσου καί σέρβιρε τούς καλεσμένους μας κουτούτσικε πρίν κρυώση».

 Άλλο ένα περιστατικό πού διηγήθηκε ο ύποτακτικός του Στάρετς Θεόφιλου:

 Ό Στάρετς είχε μεταφερθή στό ερημητήριο Γκολοσεγιέφσκαγια. Μιά ημέρα, τόν Μάϊο του 1853, περίπου έξι μήνες πριν τόν θάνατό του, ο μακάριος φώναξε τόν υποτακτικό του:

 «Παντελεήμων! ’Άς πάμε στό δάσος νά προσευχηθούμε στον Θεό».

Καθώς βάδιζαν, ο Στάρετς διάβαζε τό Εύαγγέλιο, έψαλλε κι έπλεκε ένα ζευγάρι κάλτσες, ενώ ο Παντελεήμων έκοβε σανό σ’ όλο τό δρόμο καί έκανε δεμάτια γιά νά ταΐση τόν ταύρο στην επιστροφή τους στό σπίτι. Πήγαν μακρυά- καί όταν έφτασε πιά τό απόγευμα, κατά τήν δύση του ήλιου, οι οδοιπόροι μας πήραν τόν δρόμο του γυρισμού.

Περπατώντας πίσω απ’ τό μέρος όπου τώρα βρίσκεται τό ερημητήριο Πρεομπραζέσκαγια, ο Στάρετς σταμάτησε καί ρώτησε:

«Τι θάλεγες νά ξεκουραζόμασταν γιά λίγο σ’ αυτόν τόν λόφο Παντελεήμων καί ν’ απολαύσουμε από δώ την θέα της 'Αγίας Λαύρας;».

Ο κατάκοπος υποτακτικός, μή περιμένοντας δεύτερη κουβέντα, ξάπλωσε στό γρασίδι κι άρχισε νά ροχαλίζη. Ο Στάρετς Θεόφιλος έβγαλε ένα κομμάτι πάγο τό έβαλε στό νερό, πρόσθεσε καί λίγο μέλι καί τό ήπιε γιά νά δυναμώση τό εξαντλημένο του σώμα.

Πέρασε μισή ώρα. Ξαφνικά ο μακάριος φώναξε:

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ .«Κάτσε κάτω! Κάτσε ἀμέσως!Ὁ Κύριος καθοδηγεῖ ὁλόκληρο τόν κόσμο. Αὐτός θά ὁδηγήση τό μικρό μας κοχύλι!».

Ο μακάριος περπατούσε κάποια ημέρα στήν όχθη του Δνείπερου πρός τήν Λαύρα. Ο υποτακτικός του Παντελεήμων ήταν μαζί του.

Ήταν περίπου δυό ώρες πριν σημάνουν οι καμπάνες της εκκλησίας.

Φτάνοντας στο μέρος πού οι σπηλιές της Λαύρας δεσπόζουν στόν λόφο, ο Στάρετς είδε μιά βάρκα δεμένη στήν όχθη καί είπε:

«Ξέρεις τί σκέφτομαι Παντελεήμων;».

«Τί Μπάτουσκα;».

«Νά περάσουμε οί δυό μας στήν αντικρινή όχθη. Κανείς εκεί δέν προσεύχεται στόν Θεό, έτσι εμείς θά προσευχηθούμε γιά τόν καθένα καί μετά θά διαβάσουμε τό 'Ιερό Ψαλτήρι»

«"Οπως θέλεις Μπάτουσκα».

Έτσι, ήλθαν οι δυό τους στήν όχθη κι ο μακάριος έλυσε την βάρκα, η οποία ήταν χωρίς κουπί καί διέταξε τόν Παντελεήμονα νά καθήση μέσα σ’ αύτήν.

«Μά πώς θά πάμε; ρώτησε μέ απορία ο υποτακτικός.

«Καλά τότε, γνώριζε ὅτι, σ’ αὐτό ἐδῶ τό μέρος θά λάμψη σύντομα ἡ Δόξα τοῦ Θεοῦ κι ἕνα μεγάλο Μοναστήρι θά χτιστῆ. Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

 Ο μακάριος προείπε και το ακόλουθο πού αφορούσε την ίδρυση του Μοναστηριού της Αγίας Τριάδας Ιονόφσκυ.

Στο αγρόκτημα Σάμπουργκ του ρρημητηρίου Κιταγιέφσκαγια, ζούσε η δόκιμη μοναχή Πελαγία. Έτρεφε μιά αληθινή ευλάβεια πρός το πρόσωπο του Στάρετς και με αγάπη εκπλήρωνε κάθε διακονία πού θα της ανέθετε ο μακάριος. ’Αν της έλεγε να πλύνη μιά πουκαμίσα, θά τήν έπλενε. ’Αν της έλεγε νά βάλη τά χαλινάρια στόν ταύρο, θά τά έβαζε. Αν τήν έστελνε στό Δνείπερο νά πλύνη ένα ζευγάρι μπότες, θά πήγαινε. Εξ αιτίας αυτής της ακρίβειας στήν διακονία καί της απλότητας στην υπακοή, ο Στάρετς τήν αγαπούσε πολύ καί συχνά τήν προστάτευε από διάφορους πειρασμούς καί μπλεξίματα.

Κάποτε, ένας Ιερομόναχος Μεγαλόσχημος από τό Αγιον Όρος, ήρθε στήν Λαύρα καί πρότεινε νά κείρη κρυφά την Πελαγία κι άλλες τρεις δόκιμες από τό αγρόκτημα. Εκείνες όμως, δίσταζαν νά δεχθούν τήν δελεαστική προσφορά χωρίς τήν ευλογία του Στάρετς Θεόφιλου. Πήγαν λοιπόν σ’ εκείνον νά τον συμβουλευτούν.

Ο μακάριος δεν έβγαλε λέξη, μόνον έφερε ένα καρβέλι χωρίς τήν εσωτερική ψίχα καί τότε είπε:

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. «Νά τό θυμᾶστε φίλοι μου! Σ’ αὐτό τό σημεῖο θά χτιστῆ ἕνα Μοναστήρι, καί πολλοί ζωντανοί καί νεκροί θά βροῦν ἐδῶ ἀνάπαυση».

 Εχουμε αναφέρει στά προηγούμενα κεφάλαια τόσες περιπτώσεις καί ενδεικτικά γεγονότα, τά οποία μάς έπεισαν γιά τό γνήσιο Θείο χάρισμα της διόρασης, πού είχε ο Στάρετς Θεόφιλος. Κι επιπλέον, γιά τήν σύνεση καί την ακρίβεια μέ την οποία τό χρησιμοποιούσε, για νά συμβουλεύη καί νά διορθώνη τις ψυχές, σ’ αύτόν τόν μάταιο κι αμαρτωλό κόσμο.

 Στά όσα άναφέρθηκαν, προσθέτουμε μερικά ακόμα γεγονότα σχετικά μ’ αυτό το χάρισμα του μακαρίου.

1)      Το πρωινό της 14ης Αύγουστου 1852, ο μακάριος ξεκίνησε με το κάρο του από το Κιτάγιεφ γιά την Λαύρα. Ήταν παραμονή της γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου καί ο Θεόφιλος σκόπευε νά περάση μιά νύχτα καί μιά ημέρα εκεί. Καθώς προχωρούσε μέσα στό δάσος, εκεί κοντά όπου τώρα βρίσκεται τό ερημητήριο Πρεοπραζένσκαγια, ο ταύρος έστριψε πρός τά δεξιά σάν νάχε χάσει τόν δρόμο, αλλά ο Στάρετς απορροφημένος στό Ψαλτήρι του, δέν τό πρόσεξε κι ο ταύρος συνέχισε τήν πορεία του μέσα στό πυκνό δάσος. Κάποιοι ξυλοκόποι πού βάδιζαν εκεί από τό πλησιέστερο χωριό, παρατήρησαν αυτό τό λάθος κι άρχισαν νά φωνάζουν πρός τόν Στάρετς:

Ὁ Στάρετς Θεόφιλος, ὁ διά Χριστόν Σαλός, Ἀσκητής τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου. Ἡ χήρα

Η Μαρία Ματθέγιεβνα Γκένζο, χήρα πλουσίου γαιοκτήμονα από την Χέρσωνα, είχε μπλεχτή σε μιά Δικαστική υπόθεση, γιά αρκετά χρόνια με τους κουνιάδους της, που αφορούσε τα κτήματα. Εξ αιτίας της έλλειψης πονηριάς εκ μέρους της, έχασε τήν δίκη καί τώρα ήταν ολοκληρωτικά κατεστραμμένη. Στήν απόγνωση της έκανε έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο γιά επανεξέταση της Δικαστικής απόφασης. Έχοντας ακούσει γιά τόν Στάρετς από ευλαβείς γνωστούς της, η Γκένζο ταξίδεψε στο Κίεβο να ζητήση την συμβουλή του μακαρίου διορατικού.

Ο Στάρετς τότε ζούσε στο ερημητήριο Κιταγιέφσκαγια και συναντώντας την επισκέπτρια τής έφερε ένα πελώριο καυτό καρβέλι άσπρο ψωμί, χωρισμένο σέ δύο μέρη. Στο κάτω μισό υπήρχε μιά λακκούβα στην ψίχα που την γέμισε μέ τόσο πολύ λάδι, ώστε να ξεχειλίση καί νά τρέχη στο πάτωμα.

Δέν ὑπάρχουν ἀπογοητεύσεις σέ ἐκείνους πού τά σχέδιά τους ἐξαρτῶνται ἀπό τά σχέδια τοῦ Θεοῦ

http://apantaortodoxias.blogspot.gr/2017/02/blog-post_13.html

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. «Δέν μπορεῖτε νά πᾶτε στόν Ἄθωνα. Μείνετε ἐδῶ», τούς ἀπάντησε ὁ Στάρετς. «Δέν θά σᾶς ἐπιτρέψουν νά πᾶτε».

3 Δύο χωρικοί από τήν επαρχία Σαράτωφ, ο Ιωνάς καί ο Δαμιανός, ξεκίνησαν γιά τό Αγιον ’Όρος. Στόν δρόμο τους, σταμάτησαν στό Κίεβο νά προσκυνήσουν τ’ αγία μέρη καί νά επισκεφτούν τόν Στάρετς Θεόφιλο γιά νά πάρουν τήν ευλογία του γιά τό ταξίδι.

«Δεν μπορείτε νά πάτε στόν Άθωνα. Μείνετε εδώ», τούς απάντησε ο Στάρετς. «Δεν θα σας επιτρέψουν νά πάτε». Οι νέοι άνδρες δέν τόν άκουσαν καί πήγαν στήν “Οδησσό. Τό Ρωσικό Υπουργείο δέν τούς έδωσε διαβατήριο εξ αιτίας της αυξανόμενης έντασης μέ τήν Τουρκία. Οι φίλοι επέστρεψαν στό Κίεβο κι έγιναν δεκτοί στήν Λαύρα σάν δόκιμοι.

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. (1788-1853Μ.Χ) "Ὁ Στάρετς δέν μιλοῦσε καθαρά στόν καθένα. Στούς πολλούς χρησιμοποιοῦσε παραβολές μέ σημασία."

Ο Στάρετς δεν μιλούσε καθαρά στόν καθένα.

Στους πολλούς χρησιμοποιούσε παραβολές μέ σημασία. Είχε ακόμα τήν συνήθεια νά δίνη στόν επισκέπτη του κάποιο αντικείμενο πού από μόνο του δέν είχε κάποιο νόημα, αλλά προφητικά φανέρωνε τήν τύχη πού τόν περίμενε π.χ. μιά στάμνα, μιά φλούδα δέντρου, ένα σάπιο μήλο, ένα αχλάδι, ένα κομμάτι πίττα, ένα αγγούρι, ένα κουρέλι, ένα πρόσφορο, ένα σβωλάκι κερί, ακόμα καί μιά χούφτα κοπριά πού συνήθως πάντα υπήρχε στό καλάθι του. Όλα αυτά γιά τόν Στάρετς είχαν μιά συμβολική σημασία γιά τό συγκεκριμένο πρόσωπο. Κάποτε, έστειλε τον υποτακτικό του στόν Ιερομόναχο Μόδεστο, τον επιστάτη της Λαύρας, μέ μερικές βρώμικες κάλτσες.

«Δώστες σ’ αυτόν καί πές του νά τις πλύνη», είπε ο μακάριος.

Μετά από λίγο οι κάλτσες επιστράφηκαν πλυμένες.

«’Ά, όχι έτσι!», φώναξε ο Στάρετς. «Πήγαινέ τις του πίσω ξανά. Πές του νά τίς πλύνη καλύτερα».

Καί τις έστειλε στόν Μόδεστο γιά δεύτερη φορά. Τι σήμαιναν οι βρώμικες κάλτσες;

Ο ΣΤΑΡΕΤΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΑΣΚΗΤΗΣ ΤΗΣ ΛΑΥΡΑΣ ΤΩΝ ΣΠΗΛΑΙΩΝ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ. «Τέτοιες ἀκριβῶς εἶναι καί οἱ ἀρετές σου μπροστά στόν Θεό», εἶπε ὁ μακάριος αὐστηρά. «Βρωμᾶνε, κυρία μου, βρωμᾶνε!».

Υπήρχαν κι άλλες περιπτώσεις ανάλογες.

Μιά φορά εμφανίστηκε μιά κυρία μ’ όλους τους τύπους της αριστοκρατίας. Ο Στάρετς δεν ήταν στό Μοναστήρι τήν ώρα πού η θαυμάστριά του έφτασε εκεί.

Ως συνήθως ήταν έξω, τριγυρνώντας στά δάση.

Κάποιοι όμως πού βρίσκονταν ψηλά στό καμπαναριό του Κιταγιέφσκαγια, είδαν τόν Στάρετς να επιστρέφη. Περπατούσε μέ σκυμμένο τό κεφάλι κι είχε βρώμικα κουρέλια καί πετσέτες κρεμασμένες πάνω του. Μόνο ο Θεός γνωρίζει πού τά βρήκε όλα αύτά! Μιά άπ’ αύτές τις πετσέτες ήταν λερωμένη, χωρίς υπερβολή, μέ περιττώματα.

Προχωρώντας πρός τήν ευγενή κυρία ο Θεόφιλος σταμάτησε καί είπε σέ απλή μικρορώσικη διάλεκτο:

«Ω! Αυτή είναι μιά μεγάλη κυρία! Πρέπει νά σκουπίσω τά χέρια μου».

Καί τά σκούπισε μέ τήν λερωμένη πετσέτα.

«Ορίστε! Φίλησέ το!», της είπε απλώνοντας τό χέρι του. Εκείνη, όπως είναι ευνόητο, έκανε πρός τά πίσω μέ τρόμο.