Μελέτη εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, 16-4-2010, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Μελέτη εἰς τήν Ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου, Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, 16-4-2010, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Κυριακή Β Λουκᾶ. Ὁ Ἱερός Χρυσοστόμος γιά τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον.Μέρος Δεύτερο

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ : Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. στ΄, χωρία 31 έως 36

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

[Μέρος δεύτερο: υπομνηματισμός των χωρίων Ματθ. 5,42-48]

«Ἠκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη, ἀγαπήσεις τὸν πλησίον σου καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς καὶ προσεύχεσθε ὑπὲρ τῶν ἐπηρεαζόντων ὑμᾶς καὶ διωκόντων ὑμᾶς. ὅπως γένησθε υἱοὶ τοῦ πατρὸς ὑμῶν τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθοὺς καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. (:Ακούσατε ότι έχει δοθεί η εντολή: ‘’Να αγαπάς τον πλησίον σου και να μισείς τον εχθρό σου”. Εγώ όμως σας λέω να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να εύχεστε στον Θεό το καλό γι’ αυτούς που σας καταριούνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν και να προσεύχεστε για χάρη εκείνων που σας μεταχειρίζονται υβριστικά και περιφρονητικά και σας καταδιώκουν άδικα, ακόμη κι όταν ο διωγμός τους αυτός σας γίνεται για τις θρησκευτικές σας πεποιθήσεις. Για να μοιάσετε έτσι και να γίνετε παιδιά του Πατέρα σας που είναι στους ουρανούς· διότι και Αυτός τον ήλιο, που είναι δικός Του, τον ανατέλλει χωρίς διακρίσεις σε πονηρούς και καλούς, και βρέχει τη βροχή Του σε δικαίους και αδίκους)»[Ματθ. 5,45].

Πρόσεξε ότι την κορωνίδα των αγαθών την άφησε τελευταία. Γι’ αυτό και μας διδάσκει όχι μόνο να συγκρατείται κανείς όταν ραπίζεται, αλλά να δίνει και τη δεξιά του σιαγόνα· κι όχι μόνο να δίνουμε μαζί με τον χιτώνα και το ιμάτιο, αλλά και να ακολουθούμε δύο μίλια όποιον μας αγγαρεύει για ένα, για να δεχτούμε με κάθε ευκολία την εντολή που είναι ανώτερη από αυτές. «Και τι είναι ανώτερο απ’ αυτές;», θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος. Το να μη θεωρείς ούτε εχθρό σου όποιον κάνει όλα αυτά εις βάρος σου· ή μάλλον και κάτι άλλο ανώτερο από αυτό: διότι δεν είπε: «Να μη μισήσεις», αλλά «Να αγαπήσεις». Δεν είπε: «Να μην αδικήσεις», αλλά «Να ευεργετήσεις».

Εάν όμως εξετάσει κανένας με προσοχή αυτά που ειπώθηκαν παραπάνω, θα βρει και σε αυτά τα ίδια να υπάρχει μια προσθήκη πολύ ανώτερή τους· γιατί δεν έδωσε εντολή απλά να αγαπούμε, αλλά και να προσευχόμαστε για τους εχθρούς μας. Είδατε πόσα σκαλοπάτια ανέβηκε και πώς μας έστησε στην ίδια την κορυφή της αρετής;

Ὁσία Παρασκευή τοῦ Σάρωφ: Στούς ἐπισκέπτες της συνήθιζε νά βάζει μπόλικη ζάχαρη στό τσάι τους ἄν πρόβλεπε κάτι κακό

Η Οσία Παρασκευή προέρχονταν από μια οικογένεια χωρικών από την επαρχία Ταμπώφ και το όνομά της ήταν Ειρήνη. Οι γονείς της την πάντρεψαν και έμεινε παντρεμένη για 15 χρόνια χωρίς να αποκτήσει παιδιά. 

Μετά το θάνατο του συζύγου της υπέφερε πολύ. Μετά από ένα ταξίδι της στο Κίεβο αποφάσισε να αφιερωθεί στο Θεό. Η κουρά της έγινε στο Κίεβο και πήρε το όνομα Παρασκευή. Έζησε για 30 χρόνια στο δάσος του Σαρώφ μέσα σε μια σπηλιά την οποία έσκαψε με τα χέρια της.

Από τότε ακόμη θεωρούνταν δια Χριστόν σαλή και επειδή είχε και το προορατικό χάρισμα πολλοί άνθρωποι ζητούσαν τη βοήθειά της και τις προσευχές της. Ο Θεός επέτρεψε να υποφέρει την ίδια δοκιμασία με τον Άγιο Σεραφείμ. Ληστές την χτύπησαν σκληρά και έφτασε κοντά στο θάνατό. Τα τελευταία χρόνια της ζωής της ζούσε κατά μακρά τακτικά διαστήματα στη Μονή του Ντιβέγεβο.

Είχε κάτι παιδικές κούκλες τις οποίες φρόντιζε σαν παιδιά της. Η Παρασκευή ήταν πάντοτε πολύ καθαρή, φορούσε καθαρά και ανοιχτόχρωμα ρούχα και μεριμνούσε να διατηρεί το κελί της σε άριστη κατάσταση, κάτι που δεν συμβαδίζει με το τυπικό των υπόλοιπων σαλών. Το κρεβάτι της το είχε στολισμένο με χοντρά μαξιλάρια και πολλές κούκλες και δεν το χρησιμοποιούσε σχεδόν ποτέ, αφού κοιμόταν ελάχιστα και ποτέ ξαπλωμένη.

Όταν έλεγε την Ευχή συνήθιζε να πλέκει κάλτσες, ενώ όταν έκοβε χόρτα με το δρεπάνι έκανε πολλές εδαφιαίες μετάνοιες.

Μία θεραπεία ζήτησα τοῦ π. Σίμωνος (Ἀρβανίτη), ἐκεῖνος μοῦ ἔκανε δύο!

Ο Γέροντας, Ιερομόναχος, π. Σίμων Αρβανίτης, (1901-1988).

Πριν από έξι με επτά χρόνια, ένα πολύ κοντινό συγγενικό μου πρόσωπο, λόγω χειρουργικής αφαίρεσης μεσοσπονδύλιου δίσκου στον αυχένα, δεν μπορούσε να στρίψει δεξιά το κεφάλι του. Μόνον ελάχιστα.

Είχε και πόνους στον αυχένα, μόλις έκανε προσπάθεια να στρίψει λίγο το κεφάλι του. Τον πονούσα και λυπόμουν κατάκαρδα που βασανιζόταν τόσο πολύ, νέος άνδρας.

Σε κάποια στιγμή έκανα ενδόμυχη ευχή προς τον Κύριο των Δυνάμεων και Τον παρεκάλεσα να λύσει αυτό το πιάσιμο του σβέρκου και να το μεταφέρει σε μένα. Την επομένη μέρα το θαύμα έγινε.

Ο άνθρωπός μου ξύπνησε κατά πολύ ελαφρύτερος και χωρίς πόνους, εγώ δε σηκώθηκα από την στρωμνή μου με μαγκωμένο τον σβέρκο.

Δεν μπορούσα να στρίψω το κεφάλι δεξιά, παρά μόνον λίγο. Το έλεος του Ιησού Χριστού δεν επέτρεψε να μου δοθεί και ο πόνος. Τα χρόνια πέρασαν, είχα συνηθίσει στο πρόβλημα μου αυτό.

Είχα λησμονήσει και τελείως την αιτία. Νόμιζα ότι είχαν πιάσει άλατα οι σπόνδυλοι του αυχένα. Λίγο περίεργο, γιατί η μνήμη μου λειτουργεί καλά.

Ωστόσο, φαίνεται ότι λειτούργησε ο πνευματικός νόμος που λέει: “Κάνε το καλό και ξέχασέ το”. Πριν κάμποσους μήνες από σήμερα ήλθα και πάλι σε σας, πάτερ Ζωσιμά, και με σταυρώσατε με τον σταυρό του γέροντος Σίμωνος και έγινα καλά. Γιατρεύτηκα από εκείνη την ώρα από σοβαρή ζημιά και στα δύο γόνατα από πέσιμο.

Ἡ Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὅρους ζητᾶ τὴν ἀνάκληση τῶν προγραμμάτων Φίλη - Γαβρόγλου καὶ τῶν Φακέλων Μαθήματος!

Ἡ Ἱερὰ Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὅρους - Ἄθω, ἀπέστειλε ἐπιστολὴ πρὸς τὴν Ὑπουργὸ Παιδείας κ. Νίκη Κεραμέως, μετὰ τὶς νέες ἀποφάσεις τοῦ Συμβουλίου τῆς Ἐπικρατείας γιὰ τὸ μάθημα τῶν Θρησκευτικῶν. Στὴν Ἐπιστολὴ τους οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες ζητοῦν ἀπὸ τὴν Ὑπουργὸ νὰ ἀνακαλέσει τὰ ὑπάρχοντα προγράμματα σπουδῶν γιὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν καὶ νὰ ἀποσυρθοῦν οἱ διανεμηθέντες Φάκελοι Μαθήματος Θρησκευτικῶν. 

Διαβάστε τὴν ἐπιστολὴ τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων…

Κυριακή Β Λουκᾶ.Ἑρμηνεία τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου στήν Ἀποστολική περικοπή ἀπό τή Β «Πρός Κορινθίους» ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου Παύλου. Μέρος Τρίτο

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ: Προς Κορ.Β΄4,6-15

Ερμηνεία του Ιερού Χρυσοστόμου στην αποστολική περικοπή 

από τη Β΄«Προς Κορινθίους» επιστολή του αποστόλου Παύλου, κεφ.4,εδαφ. 6-18

[ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: υπομνηματισμός του εδαφίου Προς Κορ. Β΄ 4,18]

Επειδή λοιπόν τα βλεπόμενα είναι πρόσκαιρα, ενώ τα μη βλεπόμενα αιώνια, προς εκείνα ας έχουμε στραμμένο το βλέμμα μας. Καθόσον ποια απολογία θα μπορούσαμε να έχουμε, προτιμώντας τα πρόσκαιρα αντί των αιωνίων; Γιατί, και αν ακόμα το παρόν είναι ευχάριστο, ωστόσο δεν είναι αιώνιο· όμως το οδυνηρό αυτού είναι αιώνιο και ασυγχώρητο. Ποια λοιπόν απολογία θα έχουν εκείνοι που καταξιώθηκαν να λάβουν το άγιο Πνεύμα και να απολαύσουν τόση μεγάλη δωρεά, όταν μετά από όλα αυτά και προσηλώνονται στη γη και απορροφώνται από τα γήινα; Καθόσον ακούω πολλούς που λέγουν αυτά τα άξια για γέλια, λόγια: «δώσε μου τη σημερινή μέρα, και πάρε εσύ την αυριανή». «Γιατί», όπως λένε, «αν τα εκεί είναι τέτοια που λέτε εσείς, θα συμβεί τότε ένα και ένα, αν όμως δεν υπάρχει το εκεί, τότε θα είναι δύο έναντι κανενός». 

Τι πιο απρεπές υπάρχει από αυτά τα λόγια; Τι πιο ανόητο; Εμείς μιλάμε για τον ουρανό και τα απόρρητα εκείνα αγαθά, και εσύ μας παρουσιάζεις τα των ιπποδρομίων και δεν ντρέπεσαι ούτε πας να κρυφτείς από ντροπή λέγοντας τέτοια λόγια, που είναι λόγια των παραφρόνων; Δεν κοκκινίζεις από ντροπή με το να είσαι τόσο πολύ προσηλωμένος στα παρόντα; Δε θα σταματήσεις να παραφρονείς και να μωρολογείς, λέγοντας ανοησίες και στη νεότητά σου; Και το να τα λέγουν αυτά οι ειδωλολάτρες, δεν είναι καθόλου απορίας άξιο, το να λέγουν όμως πιστοί άνθρωποι τέτοιες ανοησίες, ποια συγνώμη έχει αυτό; Έχεις δηλαδή εξ ολοκλήρου υποψίες για τις αθάνατες εκείνες ελπίδες; Εξ ολοκλήρου νομίζεις ότι αυτά είναι αμφίβολα; Και πώς αυτά θα είναι άξια συγνώμης; 

«Και ποιος», λέγει κάποιος άλλος, «ήρθε και μας τα είπε τα εκεί;». Από τους ανθρώπους κανένας, αλλά αυτά τα είπε ο Θεός, που είναι ο πιο αξιόπιστος από όλους. Αλλά δε βλέπεις τα εκεί; Ούτε τον Θεό βλέπεις· άραγε λοιπόν δε θα πιστέψεις ότι υπάρχει Θεός, επειδή δεν Τον βλέπεις; «Το πιστεύω», λέγει, «και μάλιστα υπερβολικά».

Ἡ γνησιότητα τῆς πνευματικῆς μας ζωής φαίνεται στό παράδειγμά μας.

Όταν ξεκινούμε στην πνευματική ζωή, αρνούμεθα μερικά άσχημα πράγματα, μπαίνουμε στην μετάνοια, μας χαίρεται ο πνευματικός μας , μας χαίρονται οι γύρω, χαιρόμαστε και εμείς τον εαυτό μας. Μας χαίρεται και ο Θεός.

Όταν όμως λίγο παλιώσουμε, περάσουν 6 μήνες, 1 χρόνος. . Τότε δεν διορθωνόμαστε πια, παθαίνουμε ένα είδος στατικότητος και έχουμε μείνει μόνο σε κάποια εξωτερικά πράγματα. Στο να τρέξουμε να ακούσουμε λόγο Θεού, να τρέξουμε στις αγρυπνίες (να πάμε μάλιστα πρώτοι να πιάσουμε και την καλύτερη θέση) και τα λοιπά.

Βέβαια είναι πολύ πολύ σημαντικά όλα αυτά και ειδικά όπου μαθαίνουμε πως ακούγεται Ορθόδοξος λόγος Θεού, να έχουμε την λαχτάρα και την φροντίδα για την αγάπη του Κυρίου να πηγαίνουμε.

Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη κατάρα, ἀπό τό νά ξεχωρίζει ὁ ἄνθρωπος τόν ἑαυτόν ἀπό τόν Χριστόν!

Ο Ἱεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος αναφέρεται σε αυτούς που εκκλησιάζονται,αλλά ποτέ δεν κοινωνούν χρησιμοποιώντας διάφορες δικαιολογίες.Και δυστυχώς είναι πολλοί...

«Ο άνθρωπος που δεν κοινωνεί, είναι αντίχριστος. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα, από το να ξεχωρίζει ο άνθρωπος τον εαυτόν από τον Χριστόν!

Ταπεινολογίες ακούω:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποῦ εἶναι ὁ Θεός;

ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποῦ εἶναι ὁ Θεός;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Ἐκεῖ ποὺ Τὸν ἄφησες. Πήγαινε ΕΚΕΙ καὶ σὲ περιμένει νὰ βαδίσετε πλέον μαζί.


https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/09/blog-post_2.html

28 Σεπτεμβρίου. Χαρίτωνος ὁμολογητοῦ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ. Ἡμέρας. Σαβ. ιε΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α´ Κορ. δ´ 17 - ε´ 5).

Α Κορ. 4,17        Διὰ τοῦτο ἔπεμψα ὑμῖν Τιμόθεον, ὅς ἐστι τέκνον μου ἀγαπητὸν καὶ πιστὸν ἐν Κυρίῳ, ὃς ὑμᾶς ἀναμνήσει τὰς ὁδούς μου τὰς ἐν Χριστῷ, καθὼς πανταχοῦ ἐν πάσῃ ἐκκλησίᾳ διδάσκω. 

Α Κορ. 4,17               Δια τούτο σας έστειλα τον Τιμόθεον, πνευματικόν μου τέκνον, αγαπητόν και πιστόν εν Κυρίω, ο οποίος και θα σας υπενθυμίση πως ζω, πως εγώ φέρομαι και εργάζομαι εν Χριστώ, καθώς επίσης και πως διδάσκω το Ευαγγέλιον του Κυρίου πανταχού εις κάθε Εκκλησίαν. 

Ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις ὡς ὅρος τελειότητας τοῦ χριστιανοῦ, 11-2-2011, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑπομονή στίς θλίψεις ὡς ὅρος τελειότητας τοῦ χριστιανοῦ, 11-2-2011, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Κυριακή Β Λουκᾶ. Ὁ Ἱερός Χρυσοστόμος γιά τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης πρός τόν πλησίον.Μέρος πρῶτο

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ΛΟΥΚΑ : Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, κεφ. στ΄, χωρία 31 έως 36

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΤΟΛΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

[Μέρος πρώτο: υπομνηματισμός των χωρίων Ματθ. 5,38-42]

«Ἠκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη, ὀφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ καὶ ὀδόντα ἀντὶ ὀδόντος·Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ᾿ ὅστις σε ῥαπίσει ἐπὶ τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλλην·καὶ τῷ θέλοντί σοι κριθῆναι καὶ τὸν χιτῶνά σου λαβεῖν, ἄφες αὐτῷ καὶ τὸ ἱμάτιον(:Ακούσατε ότι έχει λεχθεί: ‘’Εκείνος που πλήγωσε και τραυμάτισε κάποιον πρέπει να δώσει ένα μάτι του για το μάτι που έβλαψε, και ένα δόντι του για το δόντι που έσπασε ή πέταξε έξω με το χτύπημά του’’. Εγώ όμως σας λέω να μην προβάλετε αντίσταση στον Πονηρό, που χρησιμοποιεί ως όργανό του, εκείνον που σας βλάπτει. Αλλά όποιος σε ραπίσει στο σαγόνι σου από το δεξιό μέρος, στρέψε σε αυτόν και το άλλο μέρος, για να το ραπίσει κι αυτό. Και σε εκείνον που θέλει να κάνει δίκη μαζί σου και να σου πάρει το πουκάμισο, άφησέ του και το πανωφόρι σου)»[Ματθ.5,38-40].

Βλέπεις ότι δεν εννοούσε τον ίδιο τον οφθαλμό μας προηγουμένως, όταν νομοθετούσε να βγάζουμε τον οφθαλμό που μας σκανδαλίζει[Ματθ. 5,29: «εἰ δὲ ὁ ὀφθαλμός σου ὁ δεξιὸς σκανδαλίζει σε, ἔξελε αὐτὸν καὶ βάλε ἀπὸ σοῦ· συμφέρει γάρ σοι ἵνα ἀπόληται ἓν τῶν μελῶν σου καὶ μὴ ὅλον τὸ σῶμα σου βληθῇ εἰς γέενναν(:Κι αν κάποιο πρόσωπο που είναι χρήσιμο, φιλικό και αγαπητό σε σένα σαν το δεξί σου μάτι σου γίνεται αφορμή εμπαθούς επιθυμίας και αμαρτίας, χωρίσου οριστικά απ’ αυτό και πέταξέ το μακριά από σένα˙ όπως θα έκανες και με το μάτι σου, εάν κινδύνευε να πάθει και να βλαφτεί απ’ αυτό όλο το σώμα σου· διότι σε συμφέρει να χαθεί ένα από τα μέλη σου και να μη ριχτεί όλο το σώμα σου στη φωτιά της κολάσεως. Σε συμφέρει να στερηθείς τη φιλία και τη χρησιμότητα του προσώπου αυτού και να μη ριχτείς μαζί με εκείνο στη φωτιά της κολάσεως)»], αλλά έκανε λόγο για εκείνους που μας βλάπτουν με τη φιλία τους και μας ρίπτουν στο βάραθρο της απώλειας. Πραγματικά, Αυτός που τονίζει εδώ με τόση έμφαση και δεν επιτρέπει να αφαιρεί ως ανταπόδοση κάποιος τον οφθαλμό ακόμα και εκείνου που του βγάζει τον δικό του, πώς είναι δυνατόν να νομοθέτησε να βγάζουμε τον δικό μας οφθαλμό; 

Σοφά Λόγια ...

Όταν γιορτάζεις την ονομαστική σου γιορτή, γιόρταζε με σκοπό να πετύχεις έλεος από το Θεό με την πρεσβεία του Αγίου σου.

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Η γέννηση των παιδιών είναι εύκολη. Η αναγέννηση είναι δύσκολη!

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Πολλοί άνθρωποι έχουν χάσει την πίστη τους επειδή έχασαν το πνεύμα της προσευχής, ή επειδή δεν είχαν ποτέ αυτό το πνεύμα, ή τέλος πάντων δεν το έχουν τώρα. Με λίγα λόγια ολιγοπίστησαν επειδή δεν προσεύχονται. Ο άρχοντας αυτού του κόσμου έχει μεγάλο πεδίο δράσης στις καρδιές τους, έγινε κυρίαρχος.

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Η εξομολόγηση είναι θεληματική και ειλικρινής των αμαρτημάτων που διαπράχθηκαν – χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με αυτομεμψία και συντριβή καρδιάς- ενώπιον του προσώπου που η Εκκλησία έχει ορίσει για τη συγχώρεση των αμαρτιών. Για να είναι αληθινή και αποτελεσματική, πρέπει να είναι εκούσια και ειλικρινής, γιατί η βεβιασμένη και ανειλικρινής εξομολόγηση είναι άκαρπη, καθώς δεν αποτελεί γνήσια υπαγόρευση της καρδιάς, έκφραση μεταμέλειας και φανέρωση του πόθου για θεραπεία. Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με θάρρος και αυτοκατάκριση, γιατί το θάρρος είναι εκδήλωση αποστροφής προς την αμαρτία, ενώ η ντροπή δείχνει την έλλειψη θάρρους.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως

Ἡ ἀμετανόητη γυναίκα!

Κάποτε, μία γυναίκα ζούσε με Νηστείες και Προσευχές.

Φαινόταν εξωτερικά ευλαβής, είχε όμως πολλή υπερηφάνεια και πίστευε πώς ήταν αγία.

Είχε επίσης τόση μνησικακία, πού, αν μάλωνε με κάποια άλλη, όχι μόνο δεν τη συγχωρούσε, μα ούτε ήθελε νά την ξαναδεί στα μάτια της.

Κάποτε αρρώστησε και κάλεσε τον πνευματικό, άλλά δεν εξομολογήθηκε καθαρά.

Αυτό το συνηθίζουν μερικοί επιπόλαιοι χριστιανοί, πού κρύβουν τις μεγάλες αμαρτίες και φανερώνουν τις μικρές.