11 Νοεμβρίου 1704.Οι Ἅγιοι Μηνάς,Βικέντιος καὶ Βίκτωρας σώζουν τὴν Ἁγία Μαῦρα (Λευκάδας) ἀπὸ φοβερὸ σεισμό.

Σημείο αναφοράς αποτελεί για τους κατοίκους της Λευκάδας ο ναός των Αγίων Μεγαλομαρτύρων Μηνά, Βίκτορος και Βικεντίου.

Το χτίσιμο του ναού συνδέεται με θαύμα των Αγίων την ημέρα της κοινής μνήμης τους. Όταν δηλαδή, στις 11 Νοεμβρίου του 1704, σώθηκε η πολίχνη της Αγίας Μαύρας (Λευκάδας) από φοβερό σεισμό.

Διαβάζουμε στο καπιτολάριο της Εκκλησίας:

«1704, Νοεμβρίου 11 ώρα 2 (τά μεσάνυκτα) μνήμη των μεγάλων μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος καί Βικεντίου έγινε ο φοβερός σεισμός οπού έξεκωλήθηκε ο μεγάλος πλάτανος (ύπό κάτω από τήν ρίζαν του ευρέθη κονισματάκι των Αγίων Μηνά καί διά τούτο έγένηκε ή έκκλησία των αγίων…»

Μία ομάδα Λευκαδίων αργότερα, μετά τη θαυμαστή διάσωση του νησιού από τον φοβερό σεισμό χάρη στην παρέμβαση των Αγίων, ζήτησαν από τον «Ανώτερο Προνοητή» (δηλ. τον Ενετό διοικητή) της Λευκάδας μία έκταση γης για να χτίσουν ναό προς τιμήν τους.Oι τρεις Μεγαλομάρτυρες, oι Άγιοι. Μηνάς, Βίκτωρ καί Βικέντιος, παρ’ όλο που η μνήμη τους τίμάταί την ίδια ημέρα, έζησαν και μαρτύρησαν σε διαφορετικό τόπο και χρόνο.

Ο Άγιος Μηνάς καταγόταν από την Αίγυπτο και έζησε την εποχή του αυτοκράτορα Μαξιμιανού. Αρχικά κατάχθηκε στον στρατό και συγκεκριμένα στις τάξεις των Νουμέρων, τα λεγόμενα Ρουταλικά τάγματα. Υπηρετούσε κάτω από τις διαταγές του ηγεμόνα Αργυρίσκου, στο Κοτυάειο της Φρυγίας Σαλουταρίας.

Κάποτε εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τόν Ἅγιο Μηνά

Κάποτε εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τόν Ἅγιο Μηνά:

«Τόν Ἅγιο Μηνά, ἐγώ δέν ἤξερα ὅτι τόν εἰκονίζουν καί καβαλλάρη.

Ἡ μητέρα μου, πού τόν εἶχε δεῖ μία φορά καί τῆς ἔδωσε ἀπάντηση γιά ἕνα θέμα, μοῦ εἶχε πεῖ ὅτι, ὁ Ἅγιος Μηνάς εἶναι καβαλλάρης! Ἐγώ ἐπέμενα καί τῆς ἔλεγα ὅτι μόνον ὁ Ἅγιος Δημήτριος καί ὁ Ἅγιος Γεώργιος εἶναι καβαλλάρηδες.

Ἅγιος Μηνᾶς

Mίαν φοράν πηγαίνωντας ένας Xριστιανός να προσευχηθή εις τον Nαόν του Aγίου τούτου Mηνά, εκόνευσεν εις ένα ξενοδοχείον. O δε οικοκύρης του ξενοδοχείου γνωρίσας, ότι ο ξενοδοχηθείς είχεν άσπρα εις τον κόλπον του, εσηκώθη κατά το μεσονύκτιον και εφόνευσεν αυτόν. Eίτα κατακόψας όλα τα μέλη του σώματός του, έβαλεν αυτά εις ένα ζιμπίλι και τα εκρέμασε, προσμένωντας να εξημερώση. Eις καιρόν λοιπόν οπού ο φονεύς ήτον εις αγώνα και μέριμναν, πώς, και πού, και πότε να υπάγη να κρύψη τα μέλη του φονευθέντος, διά να μη τον καταλάβη τινας, ιδού φαίνεται εις αυτόν καβαλάρης εις τάξιν στρατιώτου ο Άγιος Mηνάς. Kαι τον εξέταζε τι έγινεν ο εκεί κονεύσας ξένος. O δε φονεύς εβεβαίονεν, ότι δεν ηξεύρει τίποτε. Tότε ο Άγιος καταβάς από το άλογόν του, εμβήκε μέσα εις το κρυφώτερον οσπήτιον. Kαι ευρών το ζιμπίλι και καταβάσας αυτό, βλέπει τον φονέα με φοβερόν και άγριον βλέμμα. Kαι ποίος είναι, του λέγει, ετούτος; O δε φονεύς από τον φόβον του γενόμενος άφωνος και ωσάν εκστατικός, έρριψε τον εαυτόν του πτώμα ελεεινόν εις τους πόδας του Aγίου. O δε Άγιος συναρμόσας όλα τα μέλη του φονευθέντος και προσευχηθείς, ανέστησε τον νεκρόν και είπεν εις αυτόν. Δος δόξαν εις τον Θεόν. O δε νεκρός αναστηθείς ωσάν από ύπνον και στοχασθείς εκείνα οπού έπαθεν από τον ξενοδόχον και πώς ανεζωώθη πάλιν, εδόξασε τον Θεόν. Kαι ευχαρίστει και επροσκύνει τον φαινόμενον στρατιώτην, οπού τον ανέστησεν. Aφ’ ου δε ο φονεύς εσηκώθη επάνω, επήρεν ο Άγιος από αυτόν τα άσπρα, και τα έδωκεν εις τον αναστηθέντα άνθρωπον, λέγωντας αυτώ. Πήγαινε αδελφέ, εις την στράταν σου. Eις δε τον φονέα γυρίσας, έδειρεν αυτόν, καθώς του έπρεπεν. Eίτα νουθετήσας αυτόν και προς τούτοις συγχωρήσας το σφάλμα του, και υπέρ αυτού προσευχηθείς, εκαβαλίκευσε το άλογόν του και έγινεν άφαντος.

Μαρτύριον τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ τοῦ Αἰγυπτίου

ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΗΝΑ ΤΟΥ ΑΙΓΥΠΤΙΟΥ

Πολλῆς ὠφελείας καὶ σωτηρίας εἶναι πρόξενον, εὐλογημένοι Χριστιανοί, νὰ διηγῆταί τινας τῶν ἁγίων Μαρτύρων τοὺς ἀγῶνας καὶ τὰ κατορθώματα, καὶ οὐ μόνον ἐκεῖνος ὁποῦ τὰ διηγεῖται ὠφελεῖται, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀκούοντες ἔχουσι μέγα διάφορον εἰς τὴν ψυχήν τους. Διότι, ὅταν ἀκούῃ τις, πῶς ἐπολιτεύθη ὁ δεῖνα Ἅγιος, πῶς ἐμαρτύρησε, πῶς ἔχυσε τὸ αἷμα του ὑπὲρ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, παρακινεῖται καὶ ἐκεῖνος πρὸς μίμησιν καὶ πάντοτε προθυμεῖται ὁ τοιοῦτος, ἐὰν ἔλθῃ καιρὸς νὰ ὑπομείνῃ καὶ αὐτὸς τὰ ὅμοια. Πάντων μὲν οὖν τῶν ἐνδόξων Μαρτύρων, ὡς εἶπον, αἱ διηγήσεις δίδουσι μέγα διάφορον εἰς τὴν τοῦ διηγουμένου ψυχὴν καὶ εἰς τὴν τῶν ἀκουόντων, ἐξόχως δὲ τοῦ ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ, τοῦ σήμερον ἑορταζομένου, ἡ διήγησις πολλὴν ὠφέλειαν ψυχικὴν δύνεται νὰ δώσῃ καὶ εἰς τὸν λέγοντα καὶ εἰς τοὺς ἀκούοντας. Διὰ τοῦτο, εὐσεβέστατοι Ἄρχοντες, γενῆτε πρόθυμοι εἰς τὴν ἀκρόασιν τῆς διηγήσεως, καὶ δεήθητε καὶ ἐσεῖς τοῦ Ἁγίου, νὰ μὲ δώσῃ λόγον ἱκανὸν νὰ διηγηθῶ τὸ Μαρτύριόν του καὶ τὰ θαύματά του.

Διότι ἐγὼ ἔπαθα ὥσπερ εἷς πτωχὸς ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἀποτολμήσας νὰ φιλεύσῃ τὸν Βασιλέα μὲ ὅλον του τὸ στράτευμα, πῶς εἰς τὰ ὕστερα ἀνάγκη νὰ ἐντραπῇ, ὅτι δὲν δύνεται νὰ ἔχῃ τόσην ὑπηρεσίαν, οὐδὲ φαγητὰ ἄξια διὰ βασιλέα καὶ τόσον λαόν. Τὸ αὐτὸ συνέβη καὶ εἰς ἐμέ ἐπειδὴ ἐγὼ μὲν εἶμαι πτωχὸς εἰς τὸν λέγειν καὶ ἀδύνατος νὰ διηγοῦμαι τοιούτου μεγάλου Ἁγίου μαρτύριον. ἡ δὲ αὐθεντία σας ὡς βλέπω, ἔχετε μεγάλην προθυμίαν νὰ ἀκούετε, καὶ ἀναμένετε ὅλοι σας νὰ φιλευθῆτε πνευματικῶς ἀπὸ ἑνὸς πτωχοῦ στόμα. Διὰ τοῦτο γοῦν, παρακαλῶ τὴν ἀντίληψίν σας, δεηθῆτε τοῦ θεοῦ, ἵνα διὰ πρεσβειῶν τοῦ ἑορταζομένου Ἁγίου, δώσης μοι λόγον πρέποντα ἐν ἀνοίξει τοῦ στόματος, διότι βούλομαι νὰ ἀρχίσωι τὴν περὶ τοῦ Ἁγίου διήγησιν, καὶ ἀκούσατε τὴν προθύμως, ἵνα λάβητε καὶ τὸν ἄξιον μισθὸν παρ᾿ αὐτοῦ.

Θαύματα τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ [1]

Θαύματα τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ

Ἀλλὰ καὶ ὁ Χριστὸς τοιουτοτρόπως τὸν ἐτίμησε καὶ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ καὶ εἰς ἐτοῦτον τὸν κόσμον, ὅτι μετὰ τὸν θάνατον τοῦ ἄπειρα θαύματα ἔκαμεν, ἀπὸ τὰ ὁποῖα βούλομαι νὰ διηγηθῶ μερικὰ εὐσεβέστατοι χριστιανοί, ἀλλὰ πρὸ τοῦ νὰ ἀρχίσω τὴν διήγησιν, τοῦτο δέομαι τὴν αὐθεντία σας, νὰ μὴν ἀπιστῆτε εἰς αὐτά, ἐὰν εἶναι καὶ παράδοξα, διότι ἡ δύναμις τοῦ Χριστοῦ οὐ μόνον τοιαῦτα δύνεται νὰ τελειώσῃ, ἀλλὰ καὶ ἄλλα μεγαλήτερα, θαῤῥῶ δὲ ὅτι καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν τοιαῦτα καὶ ἄλλα παραδοξότερα ἀκούομεν ἀπὸ τὸς γραφάς, ὁποῦ ἐγίνοντο ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Μάρτυρας καὶ ὁσίους εἰς τοὺς παλαιοὺς καιρούς. Μὴ γοῦν ἀπιστοῦμε καὶ εἰς ταῦτα, ἀλλὰ μετὰ πίστεως καὶ καθαροῦ συνειδότος ἂς ἀκούσωμεν καὶ τὴν περὶ τούτων διήγησιν, ἵνα λάβωμεν καὶ τέλειον τὸν μισθὸν τοῦ κόπου μας παρὰ τοῦ Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ.

Εἰς τὴν Κωνσταντινουπολιν ἦτο ποτὲ ναὸς τοῦ Ἁγίου τούτου ἐπιφανὴς καὶ περίβλεπτος, εἰς τὸν ὁποῖον ἐσύντρεχαν πανταχόθεν τὰ περίχωρα, καὶ ἑώρταζαν τὴν πανήγυριν τοῦ Ἁγίου, κατὰ τὴν σήμερον ἡμέραν. Ἕνας γοῦν Χριστιανὸς εὐσεβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν, θέλοντας νὰ ἔλθῃ εἰς τὴν πανήγυριν τοῦ Ἁγίου, ἐπῆρε καὶ μερικὰ ἄσπρα μετὰ τοῦ λόγου του νὰ ἀγοράσῃ πραγματείαν, καὶ ἐπειδὴ ἐνύκτωσε, καὶ δὲν ἐφτασε νὰ ἔμβῃ μέσα εἰς τὰ κάστρον, ἔμεινε εἰς τινὸς Χριστιανοῦ ὁσπίτιον, θαῤῥώντας ὅτι εἶναι ξενοδόχος καλός, ἐκεῖνος δέ, ὡς εἶδε τὸν ξένον μοναχόν, καὶ ὅτι εἶχε καὶ ἄσπρα πλησίον του, εἰς πόσα φέρνει ἡ φιλαργυρία τὸν ἄνθρωπον! σηκώνεται τὴν νύκτα καὶ φονεύει τον. Καὶ διὰ νὰ μὴ φαίνεται ἀκέραιον τὸ κορμί, ἐπίασε καὶ κατέκοψέν το εἰς λεπτὰ κομμάτια, ἔπειτα ἔβαλέν το εἰς ἕνα δισάκκιον, καὶ ἐκρέμασεν τὸ εἰς τὸ παράμεσον κελλάρι, ἀπαντυχαίνοντας, πότε νὰ εὕρῃ καιρὸν ἐπιτήδειον νὰ τὸ παραμερίσῃ, καὶ νὰ τὸ ῥίξῃ εἰς ἀπόκρυφον τόπον. Πρὸς δὲ τὸ ταχὺ φαίνεται ὁ ἅγιος Μηνᾶς εἰς στρατιώτου σχῆμα καβαλλάρης, καὶ ἐρωτᾷ τον διὰ τὸν ξένον ὁποῦ ἐπέζευσεν ἀποσπερῆς.

Ὁ ἅγιος Μηνᾶς δεόμενος καί οἱ δύο καμῆλες

Προστάτης των εμπόρων και των καραβανιών, ο Αιγύπτιος μεγαλομάρτυρας Μηνάς, ήταν ο πιο αγαπητός άγιος των γηγενών της δυτικής ερήμου της χώρας του Νείλου. Abu Mina ονομαζόταν το ξακουστό προσκύνημά του στα δυτικά της Αλεξάνδρειας, απ’ όπου εκατοντάδες χιλιάδες προσκυνητές έφευγαν στη διάρκεια της Πρωτοβυζαντινής εποχής με ένα μικρό πήλινο φλασκί, ένα παγούρι, με αγιασμένο ύδωρ.

Ο άγιος σε στάση δέησης και δεξιά κι αριστερά (γονατιστές συνήθως) δυο καμήλες. Χιλιάδες τέτοια φλασκιά έχουν βρεθεί και κάθε μουσείο στα πέρατα του κόσμου έχει στις χριστιανικές-μεσαιωνικές συλλογές του τουλάχιστον ένα τέτοιο αναμνηστικό.

Λόγω της σχέσης με την πρωτοβυζαντινή Αίγυπτο, αλλά και της σχέσης με τους εμπόρους και μεταφορείς, η πρωτοβυζαντινή Θεσσαλονίκη απέκτησε έναν μεγάλο ναό αφιερωμένο στον άγιο, πολύ κοντά στο τότε λιμάνι (ο χώρος ταυτίζεται περίπου με «τα Λαδάδικα», καταβυθισμένος από καιρό).

Ἅγιος Μηνᾶς καί ἅγιος Νεκτάριος.

Ο Άγιος Νεκτάριος ευρισκόμενος σε ένα ερημοκκλήσι του Αγίου Μηνά στην Αίγινα, κοντά στον αρχαίο ναό της Αφαίας, είχε προφητεύσει στις Μοναχές:

- Εδώ θα γίνει γυναικείο Μοναστήρι. Οι Μοναχές που άκουσαν είπαν:

- Ο Σεβασμιώτατος όλο Μοναστήρια φαντάζεται, είναι όμως αδύνατο σε αυτόν τον ερημικό, απομακρυσμένο τόπο να γίνει Μοναστήρι.

Τὸ ὄνομα Ἒλ Ἀλαμέϊν πρὸς τιμὴν τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ γιὰ τὴν βοήθειά του στὶς μάχες ἐναντίον τοῦ Ρόμμελ

Ὅταν τὸ 1942, ὁ ἀρχηγὸς τῶν χιτλερικῶν στρατιῶν Ρόμμελ, καταλαμβάνοντας τὴν Βόρειο Ἀφρική, ἔβαλε στόχο καὶ τὴν Ἀλεξάνδρεια, δόθηκε στὸ Ἒλ Ἀλαμέϊν ἡ μάχη τῶν Γερμανῶν μὲ τὶς συμμαχικὲς δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν Ἑλλήνων. Οἱ γερμανικὲς ὀρδὲς νικήθηκαν, τράπηκαν ντροπιασμένοι σὲ ἄτακτη φυγὴ καὶ συνελήφθησαν ἅπαντες αἰχμάλωτοι. Ἡ ἐξέλιξη τῆς μάχης αὐτῆς ἔπαιξε καθοριστικὸ ρόλο στὴν ἔκβαση τοῦ πολέμου. Αὐτὸ ὅμως ποὺ δὲν γνωρίζουν πολλοί, εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ ὄνομα Ἒλ Ἀλαμέϊν προῆλθε στὰ Ἀραβικὰ ἀπὸ τὸ ὄνομα Ἅγιος Μηνᾶς, διότι ἐκεῖ ὑπῆρχε ναὸς τοῦ Ἁγίου, ἴσως καὶ ὁ τάφος του, ποὺ ἀποτελοῦσαν μεγάλο προσκύνημα γιὰ τοὺς πιστοὺς Χριστιανοὺς καὶ σημειώθησαν πάμπολλα θαύματα! Ἕνα ἐξ’ αὐτῶν συνέβη καθὼς οἱ στρατιὲς τοῦ Ρόμμελ κατευθύνονταν πρὸς τὴν Ἀλεξάνδρεια, τῆς ὁποίας ἡ πτώση ἐθεωρεῖτο βεβαῖα.

ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΗΝΑ

https://youtu.be/xdDKNRf-1Jo

Συν Θεω ζωντανή μετάδοση τώρα: ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΚΟΝ-ΟΡΘΡΟΣ-ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΜΗΝΑ

Θαύματα στό Ἅγιον Ὄρος

Ο γέροντας Λάζαρος Διονυσιάτης († 1974) κατέγραψε πολλές θαυμαστές και κατανυκτικές διηγήσεις συμμοναστών του από την Ιερά Μονή Διονυσίου. Παραθέτουμε δύο απ’ αυτές.

Διήγηση Ανθίμου Μοναχού Διονυσιάτου

Μεταξύ άλλων ο αδελφός Άνθιμος μου διηγήθηκε τα ακόλουθα: «Κατά την εποχή που ήμουν μάγειρος (1951-52), μία Κυριακή που τελούνταν αγρυπνία, πήρα από το Σάββατο εσπέρας από τον Δοχειάρη (αποθηκάριο) ρεβίθια να βράσω. Τα μούσκεψα κατά τη συνήθεια και στην ώρα του όρθρου τα έβαλα στο καζάνι και έβραζαν. Τα έβραζα επί τρεις συνεχείς ώρες. Ξόδεψα δύο φορτία ξύλα, και αυτά τα ευλογημένα (ή μάλλον τ’ αφορισμένα) αντί να μαλακώσουν και να βράσουν, περισσότερο έσφιγγαν και σκληρύνονταν. Δεν φαντάζεσαι, αδελφέ, τη στενοχώρια μου. Πώς να τραπεζώσω; Οι πατέρες όλη τη νύχτα ν’ αγρυπνούν στην εκκλησία και να μείνουν νηστικοί στην τράπεζα; Δεν έβρισκα παρηγοριά· τι να κάμω;

»Περίλυπος και στενοχωρημένος όπως ήμουν, ανέβηκα στο παρεκκλήσι των αγίων Αρχαγγέλων, του οποίου την επιμέλεια και φιλοκαλία είχα αναλάβει εδώ κι ένα έτος. Αφού άναψα τα καντήλια και με πολλή ευλάβεια και με στρωτές μετάνοιες τους προσκύνησα και ασπάσθηκα την αγία εικόνα τους, πήρα το κομβοσχοίνι στα χέρια μου και με πολλή αγάπη και ευλάβεια τους παρακαλούσα να με συνδράμουν και να με βγάλουν από τη θλίψη που είχα.

Τότε εἶδα μέ χρυσά γράμματα μήκους ἑνός μέτρου μπροστά εἰς τό σῶμα τοῦ Ἁγίου τρία γράμματα «Ναί».

Ένα ακόμα θαυμαστό περιστατικό από την ζωή των οσίων γερόντων του Αγίου Όρους, που συνέβη στον Μακαριστό Γέρων Εμμανουήλ Γρηγοριάτη (1918-2008)

~ Ἐγώ κάποτε, ὡς Μοναχός θυμᾶμαι, ἤμουν πολύ ἄρρωστος. ῎Επρεπε νά κάνω μία ἐγχείρησι στήν καροτίδα. Οἱ ἰατροί μοῦ εἶπαν, ὅτι ἐάν δέν τήν κάνω, θά τελειώσω τήν ζωήν μου σέ ὀλίγες ἡμέρες. Ἐάν θά τήν κάνω, θά συμβοῦν δύο πράγματα· ἤ θά πεθάνω ἐπάνω εἰς τήν ἐγχείρησι, ἤ θά παραμείνω «φυτό».

Εἶπα στόν ἑαυτόν μου, ὅτι ἐκείνη τήν νύκτα θά κάνω ἀγρυπνία, νά παρακαλέσω τόν Χριστό, τούς ῾Αγίους μας, νά μέ πληροφορήσουν τί πρέπει νά κάνω. Προσευχόμουν ὄρθιος ἐπί ἀρκετές ὧρες. Κουράσθηκα κάι κάθισα λίγο νά ξεκουρασθῶ. Τότε μέ πῆρε ὁ ὕπνος καί εἶδα τό ἑξῆς ὄνειρο.

Εἶδα ὅτι εὑρισκόμουν σέ μία ἐκκλησία. Στό τέμπλο τῆς ὁποίας οἱ ῞Αγιοι ἦσαν διαστάσεων τριῶν μέτρων καί φάρδους δύο μέτρων. Μέ θαυμασμό ἔβλεπα, ὅτι τά πρόσωπα τοῦ Χριστοῦ, καί τῆς Παναγίας, ἦσαν ζωντανά, δηλαδή ἐστέκοντο ἐκεῖ ὡς ζωντανοί ἄνθρωποι. Ἐπλησίασα στόν Χριστό, τοῦ ἔβαλα τρεῖς μετάνοιες, καί τοῦ εἶπα·

«Πές μου Δέσποτα Χριστέ μου, εἶναι θέλημά σου νά γίνῃ ἡ ἐγχείρησις ἤ ὄχι;»

Ὁ τρομερός προστάτης τῶν ἀδικημένων.

".....Mίαν φοράν πηγαίνωντας ένας Xριστιανός να προσευχηθή εις τον Nαόν του Aγίου τούτου Mηνά, εκόνευσεν εις ένα ξενοδοχείον. O δε οικοκύρης του ξενοδοχείου γνωρίσας, ότι ο ξενοδοχηθείς είχεν άσπρα( λεφτά) εις τον κόλπον του, εσηκώθη κατά το μεσονύκτιον και εφόνευσεν αυτόν. Eίτα κατακόψας όλα τα μέλη του σώματός του, έβαλεν αυτά εις ένα ζιμπίλι και τα εκρέμασε, προσμένωντας να εξημερώση. Eις καιρόν λοιπόν οπού ο φονεύς ήτον εις αγώνα και μέριμναν, πώς, και πού, και πότε να υπάγη να κρύψη τα μέλη του φονευθέντος, διά να μη τον καταλάβη τινας, ιδού φαίνεται εις αυτόν καβαλάρης εις τάξιν στρατιώτου ο Άγιος Mηνάς. Kαι τον εξέταζε τι έγινεν ο εκεί κονεύσας ξένος. O δε φονεύς εβεβαίονεν, ότι δεν ηξεύρει τίποτε. Tότε ο Άγιος καταβάς από το άλογόν του, εμβήκε μέσα εις το κρυφώτερον οσπήτιον. Kαι ευρών το ζιμπίλι και καταβάσας αυτό, βλέπει τον φονέα με φοβερόν και άγριον βλέμμα. Kαι ποίος είναι, του λέγει, ετούτος;

Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς συναρμολογεῖ τά ἄψυχα μέλη τοῦ προσκυνητή καί τόν ἀνασταίνει !

Ένας χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε να πάει στην πανήγυρη του Αγίου Μηνά. Όταν βράδυασε, κατέλυσε σ’ ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος, όμως, ο οποίος κατάλαβε ότι ο ξένος είχε αρκετά λεφτά μαζί του, σηκώθηκε τα μεσάνυχτα και τον σκότωσε.

Μετά κατέκοψε τα μέλη του, τα έβαλε σε ένα ζεμπίλι και τα τοποθέτησε κάπου περιμένοντας να ξημερώσει.

Ενώ, λοιπόν, ο δολοφόνος σκεφτόταν πώς, πού και πότε να πάει να κρύψει τα άψυχα μέλη, εμφανίζεται μπροστά του ο Άγιος Μηνάς, έφιππος και με στρατιωτική στολή και αρχίζει να τον ρωτά πού βρίσκεται ο ξένος που κατέλυσε στο ξενοδοχείο του.

Ο ξενοδόχος, έκανε πως δεν ήξερε κάτι γι’ αυτό, και τον διαβεβαίωνε πως πραγματικά δεν γνώριζε τίποτε.

Ο άγιος, τότε, κατέβηκε από το άλογό του και μπήκε στο εσωτερικό του ξενοδοχείου και αφού βρήκε το ζεμπίλι στο οποίο υπήρχαν τα μέλη του ξένου, κοίταξε με άγριο και φοβερό βλέμμα τον φονιά και τον ρώτησε:

Τό θαῦμα τοῦ Ἁγίου Μηνᾶ στόν Γέροντα Χατζη-Γεώργη τόν Ἁγιορείτη

 «Μεταξύ των αδικημένων Πατέρων της Εκκλησίας μας είναι και ο Οσιώτατος πατήρ Γεώργιος, ο Χατζη-Γεώργης, ο οποίος είναι ένας σύγχρονος Άγιος της εποχής μας, αλλά, μπορούμε να πούμε, και μεγάλος Άγιος, ανάλογα με την εποχή μας.», γράφει ο Γέρων Παΐσιος ο Αγιορείτης.

Ο Γέρων Χατζη-Γεώργης (1809 - 1886 μ.Χ.), «ο μέγας και περιβόητος ασκητής», ασκήτευσε στο Άγιον Όρος επί μακρό χρονικό διάστημα.

Θαῦμα Ἁγίου Μηνᾶ: Ὁ ἄπληστος ξενοδόχος

 Κάποιος χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη, οδεύοντας για το πανηγύρι του Αγίου Μηνά και έχοντας μαζί του αρκετά χρήματα, κατέλυσε σε ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος είδε τα ξένα χρήματα και, κυριευμένος από απληστία, σκότωσε τον προσκυνητή, τον διεμέλισε και έβαλε τα κομμάτια του σε μία σπυρίδα (ζεμπίλι). 

Ενώ σκεφτόταν που να θάψει τα μέλη του θύματός του για να μην αποκαλυφθεί το έγκλημα, καταφθάνει στο ξενοδοχείο ένας έφιππος στρατιώτης, ο Άγιος Μηνάς, και τον ρωτάει επίμονα πού βρίσκεται ο προσκυνητής. Ο ξενοδόχος τον διαβεβαιώνει ότι δεν γνωρίζει τίποτε αλλά ο Άγιος ξεπεζεύει, εισέρχεται στα ενδότερα του ξενώνα, βρίσκειτην σπυρίδα, την φέρνει μπροστά του και τον ρωτάει με φοβερό και άγριο βλέμμα να του πει ποιος είναι ο νεκρός.

 

Τότε ο φονιάς έφριξε, πέφτοντας άφωνος και τρέμων στα πόδια του άγνωστου ιππέα. Ο Άγιος συνάρμοσε τα μέλη του θύματος, προσευχήθηκε και ανέστησε το νεκρό προσκυνητή παραγγέλνοντάς του να δοξάζει τον Θεό. Ο αναστημένος, σαν να είχε εγερθεί από τον ύπνο, κατάλαβε όσα έπαθε, εδόξασε τον Θεό και προσκύνησε τον Άγιο.

«Ὁ Ἅγιος Μηνᾶς, ἀφοῦ συνάρμοσε ὅλα τά μέλη τοῦ σκοτωμένου, προσευχήθηκε καί τόν ἀνέστησε»

 Κάποιος Χριστιανός από την Κωνσταντινούπολη μεταβαίνοντας στην πανηγύρι του Αγίου Μηνά, κατέλυσε σ’ ένα ξενοδοχείο. Ο ξενοδόχος, που τον αντελήφθη ότι είχε χρήματα μαζί του, σηκώθηκε κατά τα μεσάνυχτα και τον σκότωσε. Έπειτα, αφού κομμάτιασε τα μέλη του, τα έβαλε σ’ ένα ζεμπίλι και τα κρέμασε, αναμένοντας να ξημερώσει, για να τα εξαφανίσει.

Ενώ όμως ο φονιάς βρισκόταν σε αγωνία και μέριμνα, πώς, πού και πότε να εξαφανίσει τα μέλη του σκοτωμένου χωρίς να τον αντιληφθεί κανείς, νάσου και του παρουσιάζεται ο Άγιος Μηνάς ως στρατιώτης καβαλάρης και τον ρωτά τί έγινε ο ξένος που κατέλυσε στο πανδοχείο του τη νύκτα. Ο ξενοδόχος προσποιείται παντελή άγνοια. Τότε ο Άγιος καταβαίνοντας από το άλογο μπήκε στο εσωτερικό της οικίας και πήγε ίσια προς το ζεμπίλι. Αφού το κατέβασε, κοίταξε με άγριο βλέμμα τον φονιά και του είπε.

 

Ποιός είναι αυτός;

Ἀπό τό μαρτύριο τοῦ ἁγίου Μηνᾶ

 

Ο άγιος Μηνάς μίλησε με πολλή παρρησία για τη δύναμη του Χριστού στον έπαρχο Ερμογένη, ο οποίος τον δίκαζε και τον υπέβαλλε σε βασανιστήρια. Τον διαβεβαίωνε δηλαδή ότι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού όλα μπορεί να τα κάνει, ακόμη και βαριές αρρώστιες και πάθη ανίατα να θεραπεύσει, αλλά και εκείνα που μόνο ο Θεός μπορεί. Και ως μάρτυρα των λόγων του έφερνε τον λαό που ήταν εκεί.

Ο έπαρχος του απάντησε: «Τώρα θα αποδείξω ότι λες φλυαρίες και καυχιέσαι μάταια. Όταν δηλαδή κόψω ή κάψω ένα από τα μέλη σου και εσύ, που προσκυνάς τον Χριστό, δεν μπορέσεις να το αποκαταστήσεις, πώς θα φανείς ότι έδωσες στ’ αλήθεια σε άλλους αυτά που δεν μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου;» Ο άγιος τότε είπε: «Εύχομαι, έπαρχε, να διαπιστώσεις σ’ εμένα τη δύναμη του Χριστού· γιατί είμαι βέβαιος ότι θα απορρίψεις αμέσως το αξίωμα που έχεις τώρα και θα γίνεις και εσύ ένας από αυτούς που έχουν αρχηγό τον Χριστό».

Ο έπαρχος λοιπόν, θέλοντας να ικανοποιήσει την οργή του, αλλά και ελπίζοντας ότι θα αποδείξει ψεύτη τον άγιο μπροστά σε όλους, διέταξε να αφαιρέσουν με μαχαίρια όλο το σαρκώδες μέρος των πελμάτων του, επάνω στα οποία στηρίζονται τα πόδια, και έπειτα να σταθεί πατώντας με γυμνά κόκκαλα καθώς θα τον ρωτούσαν για τους θεούς, έτσι ώστε, από τους αφόρητους πόνους που θα του τρυπούσαν την καρδιά, να δυσκολεύεται στις απαντήσεις και στην αντίκρουση των επιχειρημάτων.

Ἡ σωτηρία τοῦ ὑπηρέτη ἀπό τόν Ἅγιο Μηνά

 Κάποιος πλούσιος χριστιανός έταξε στον Άγιο Μηνά να προσφέρει έναν ασημένιο δίσκο στο ναό του. Παρήγγειλε λοιπόν στον αργυροχόο δύο δίσκους και του ζήτησε στον μεν ένα να γράψει το όνομα του Αγίου στον δε άλλον το όνομα το δικό του. 

Επειδή όμως ο δίσκος ο προορισμένος για τον Άγιο έγινε λαμπρότερος και ωραιότερος, ο χριστιανός, από απληστία κινούμενος, δίχως να ντραπεί τον κράτησε για τον εαυτό του.

 

Ταξιδεύοντας λοιπόν στη θάλασσα, δείπνησε στο πλοίο χρησιμοποιώντας ασυλλόγιστα και χωρίς ευλάβεια τον δίσκο του Αγίου. Μετά το δείπνο ο υπηρέτης του ανευλαβούς χριστιανού προσπάθησε να πλύνει τον δίσκο στη θάλασσα με αποτέλεσμα να του πέσει στο νερό και να βυθισθεί. Τότε ο νεαρός υπηρέτης φοβήθηκε πολύ, σάστισε και, προσπαθώντας να πιάσει τον δίσκο, έπεσε κι αυτός στη θάλασσα. Όταν ο κύριός του αντελήφθη το συμβάν, συναισθάνθηκε ότι πλήρωνε τα επίχειρα της απληστίας του και τυπτόμενος από την συνείδησή του, παρακαλούσε τον Θεό να βρει έστω το λείψανο του μικρού υπηρέτη του, τάζοντας να δώσει στο ναό του Αγίου Μηνά και τον δεύτερο δίσκο, και τα χρήματα που άξιζε ο χαμένος στη θάλασσα δίσκος. Αφού βγήκε στη στεριά περίμενε με αγωνία στην ακρογιαλιά μήπως και εκβρασθεί το πτώμα του υπηρέτη.

Θαῦμα Ἁγίου Μεγαλομάρτυρος Μηνᾶ: Ἑβραῖος βαπτίζεται χριστιανός

Ένας Εβραίος είχε φίλο Χριστιανό, που του εμπιστευόταν μεγάλα ποσά, κάθε φορά που ταξίδευε σε μακρινό τόπο. Σ’ αυτόν εμπιστεύτηκε την τελευταία φορά ένα πορτοφόλι με πεντακόσια νομίσματα.

Ο Χριστιανός όμως έβαλε κατά νουν να καταχραστεί την εμπιστοσύνη του Εβραίου και να σφετεριστεί τα χρήματά του. Έτσι, όταν εκείνος επέστρεψε από το εξωτερικό και ζήτησε το πορτοφόλι του, αρνήθηκε ότι έλαβε τέτοιο πράγμα. Ο Εβραίος, που δεν περίμενε τέτοια συμπεριφορά από τον φίλο του, στενοχωρήθηκε πολύ και κόντευε να χάσει το λογικό του. Όταν κάπως συνήρθε, έκανε την ακόλουθη πρόταση στον Χριστιανό. Επειδή δεν υπήρχε μάρτυρας κατά την παραλαβή των χρημάτων, να φανερωθεί μέσω του Αγίου Μηνά ποιος είχε το δίκιο. Ο Χριστιανός δέχτηκε την πρόταση και πήγαν οι δύο μαζί στο ναό του Αγίου.

Εκεί ο Χριστιανός χωρίς δισταγμό κι αργοπορία έκανε όρκο και βεβαίωσε την άρνηση της παρακαταθήκης. Μετά τον όρκο βγήκαν κι οι δυο από το ναό κι ανέβηκαν στ’ άλογά τους, για να γυρίσει ο καθένας στο σπίτι του. Το άλογο όμως του Χριστιανού κατεχόταν από μία νευρικότητα και ατακτούσε. Εξαγριωνόταν ενάντια στον αφέντη του, στεκόταν στα πισινά του, δάγκανε το χαλινάρι και φοβέριζε να τον γκρεμίσει, να τον σκοτώσει. Σε μία στιγμή τον πέταξε στη γη, χωρίς όμως να τον βλάψει. Χάθηκαν μόνο το μαντήλι του, το κλειδί του κι η χρυσή του σφραγίδα. Έπειτα, αφού ξαναΐππευσε προχωρούσε μαζί με τον Εβραίο. Εκείνος ο καημένος, μη υποφέροντας τη ζημιά των χρημάτων, ήταν λυπημένος κατάκαρδα και στέναζε σ’ όλο τον δρόμο.

Θαύματα, ζωντανές ἀποδείξεις τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ, η'μέρος.Τελευταῖο

48) Το Θαύμα του Αγίου Μηνά το 1826 στο Ηράκλειο

 

Το Θαύμα του Αγίου Μηνά το Πάσχα του 1826 σφράγισε τη σχέση του Αγίου με το τουρκοκρατούμενο Ηράκλειο. Ο πολιούχος του Μεγάλου Κάστρου είναι πλέον στην παράδοση του τόπου ο υπερφυσικός προστάτης, που επεμβαίνει θαυματουργικά και σώζει την πόλη και τον λαό της σε κρίσιμες ώρες.

 

Η κύρια πηγή για το Θαύμα είναι η αφήγηση του Στέφανου Νικολαΐδη (1817-1907). Ο Στέφανος Νικολαΐδης ήταν παιδί δέκα περίπου ετών και διατήρησε στη μνήμη του ζωηρή την εντύπωση της πίστης, για τη θαυματουργική σωτηρία της πόλης από την απειλή γενικής σφαγής, κατά τη νύχτα της Κυριακής του Πάσχα του 1826.

 

Την πίστη του αυτή εξέφρασε αργότερα με τη σύνθεση ιδιαίτερης ακολουθίας, που ψάλλεται ακόμα «εις ανάμνησιν» του Θαύματος εκείνου, την Τρίτη της Διακαινησίμου στον παλαιό (μικρό) Ναό του Αγίου Μηνά. Επίσης χαρακτηριστικό είναι το απολυτίκιον του Θαύματος που ψάλλεται εκείνην την ημέρα προς ανάμνηση του γεγονότος. Την ημέρα εκείνη τελείται και το Ιερό Μνημόσυνο των θυμάτων της μεγάλης σφαγής του 1821.

 

Ας δούμε τώρα πώς συνέβη το καταπληκτικό αυτό Θαύμα: