Μνήμη ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης, π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

MΝΗΜΗ ΑΓΙΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 21-5-2002]

Η εορτή, αγαπητοί μου, των αγίων θεοστέπτων και ισαποστόλων βασιλέων, αγίου Κωνσταντίνου και αγίας Ελένης μάς δίνει την ευκαιρία να δούμε ένα μεγάλο σταθμό στην πορεία της Εκκλησίας μας μέσα εις τους αιώνες. Η Εκκλησία εβρίσκετο, όπως γνωρίζετε και πρέπει να γνωρίζουμε, να διαβάζουμε, θα λέγαμε, την πορεία της Εκκλησίας μες στην ιστορία, εβρίσκετο εις απηνή διωγμόν υπό της τότε κρατούσης πολιτείας, η οποία θεωρούσε σαν εσχάτη προδοσία εκ μέρους των Χριστιανών το γεγονός ότι δεν εθυσίαζαν στην «αγαθή τύχη» του αυτοκράτορος, του Καίσαρος. Έτσι, τρεις αιώνες η Εκκλησία δίδει συνεχώς μάρτυρες εις την θριαμβεύουσα Εκκλησία.

Το βιβλίο της Αποκαλύψεως μάς δίδει μία θαυμασία εικόνα των μαρτύρων στον ουρανό. Θα σας το διαβάσω, παρότι είναι λίγο μακρά η περικοπή: «Καὶ ὅτε ἤνοιξε τὴν πέμπτην σφραγῖδα», γράφει ο Ιωάννης ο ευαγγελιστής, «εἶδον ὑποκάτω τοῦ θυσιαστηρίου τὰς ψυχὰς τῶν ἐσφαγμένων διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἣν εἶχον(Αυτός ο χώρος, νοητός πάντοτε, κάτω από το θυσιαστήριον δεν είναι παρά ο Παράδεισος)»· «ἐσφαγμένων», λοιπόν, «διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ ἀρνίου ἣν εἶχον(:την οποίαν είχαν)· «καὶ ἔκραξαν φωνῇ μεγάλῃ λέγοντες· ἕως πότε, ὁ δεσπότης ὁ ἅγιος καὶ ὁ ἀληθινός, οὐ κρίνεις καὶ ἐκδικεῖς τὸ αἷμα ἡμῶν ἐκ τῶν κατοικούντων ἐπὶ τῆς γῆς; Καὶ ἐδόθη αὐτοῖς ἑκάστῳ στολὴ λευκή, καὶ ἐρρέθη αὐτοῖς(:ειπώθηκε εις αυτούς) ἵνα ἀναπαύσωνται ἔτι χρόνον μικρόν –σημειώσατε: «χρόνον μικρόν»-, ἕως πληρώσωσι καὶ οἱ σύνδουλοι αὐτῶν καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτῶν οἱ μέλλοντες ἀποκτέννεσθαι ὡς καὶ αὐτοί».

Βλέπει κανείς ότι το θέμα του διωγμού των Χριστιανών και του μαρτυρίου των Χριστιανών θα είναι έως το τέλος της ιστορίας. Οι δε Πατέρες μάς λέγουν, συγκεκριμένα ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων, ότι προς το τέλος της Ιστορίας, το μαρτύριο θα είναι φοβερότερο και οδυνηρότερο· των Χριστιανών· ιδίᾳ στις ημέρες του Αντιχρίστου. Όταν μάλιστα –το είδαμε στον αιώνα μας, να κάνουν, να προσβάλλουν τον μάρτυρα, με πράγματα τα οποία, βέβαια, οι παλαιότεροι αιώνες δεν τα είχαν διανοηθεί· όπως, φερειπείν, μίαν φαρμακευτικήν, φαρμακευτικήν προσέξτε, ένα φαρμακευτικόν μαρτύριον ή ένα ψυχολογικόν μαρτύριον κ.ο.κ. Να κάνουν, φερειπείν, σε ανθρώπους υγιείς μεγάλες δόσεις ινσουλίνης, μόνο και μόνο για να υφίστανται μαρτύριον- είναι φοβερό πράγμα… Αυτά γίνηκαν λίγα χρόνια πιο πίσω. Τα ξέρετε πού γίνηκαν. Ο Θεός να ελεεί πάντως, το μαρτύριον θα υπάρχει και θα επιτείνεται.

Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁδηγεῖ στὴν τέλεια ἀγάπη, Ἁγ. Διαδόχου Φωτικής-Λόγος ἀσκητικὸς (ἰστ'), Φιλοκαλία τόμος Α', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ ὁδηγεῖ στὴν τέλεια ἀγάπη, Ἁγ. Διαδόχου Φωτικής-Λόγος ἀσκητικὸς (ἰστ'), Φιλοκαλία τόμος Α', Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 21-5-2024, Ἁγ. Κωνσταντίνου καὶ Ἑλένης 

Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

 http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Νά ἕνας ἅγιος κυβερνήτης καί πολιτικός πού δείχνει πῶς νά ξεπεράσουμε τήν κρίση

ΝΑ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Πού είναι ο άγιος Κωνσταντίνος σήμερα;

VatopaidiFriend: Σας παρουσιάζουμε μερικά μόνο δείγματα της αγιότητας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μακάρι όλες οι χώρες του κόσμου (και η Ελλάδα) να είχαν έναν κυβερνήτη με έστω ένα μικρό ψήγμα της δικής του εκπληκτικής καλωσύνης και φωτισμού. Δυστυχώς όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό δεν συμβαίνει.

Περί των ευεργεσιών του Κωνσταντίνου προς τους πένητας και τους ενδεείς.

Διένειμε πλουσίως χρήματα εις τους ενδεείς, εδεικνύετο μάλιστα φιλάνθρωπος και ευεργετικός ακόμη και εις τους εκτός Εκκλησίας παρουσιαζομένους εις αυτόν· εις τους θλιβερούς και ελεεινούς επαίτας της αγοράς εφρόντιζε να δοθούν όχι μόνον χρήματα και αναγκαία τροφή, αλλά και εύσχημος (= αξιοπρεπής και ωραία) ενδυμασία, εις εκείνους δε οι οποίοι είχον ευημερία αλλά λόγω μεταβολής συνθηκών βίου εδυστύχησαν παρείχε πλουσιωτέρας χορηγίας. Παρέχων με βασιλικόν φρόνημα μεγαλοδώρους ευεργεσίας προς τοιαύτα πρόσωπα, εις άλλους μεν εδώριζεν αγροτικά κτήματα, άλλους δε ετίμα με διάφορα αξιώματα.Και δι’ όσους μεν περιέπεσαν εις ορφανίαν εφρόντιζεν ως πατήρ, των δε χηρών ανεκούφιζε την εγκατάλειψιν με την ειδικήν μέριμναν· και μάλιστα υπάνδρευε κόρας αι οποίαι μετά τον θάνατον του πατρός των είχον μείνει ορφαναί με γνωρίμους του και πλουσίους άνδρας, έπραττε δε ταύτα αφού προηγουμένως προσέφερεν εις τας νύμφας όσα έπρεπε να εισφέρουν ως προίκα δια τον γάμον. Όπως δε ο ανατέλλων ήλιος μεταδίδει εις όλους αφθόνως τας μαρμαρυγάς του φωτός, κατά παρόμοιον τρόπον και ο Κωνσταντίνος, εμφανιζόμενος εμπρός εις τα ανάκτορα με την ανατολήν του ηλίου ωσάν να ανέτελλε μαζί με τον φωστήρα του ουρανού, εξέπεμπε φωταυγείας της καλοκαγαθίας του εις όλους όσοι προσήρχοντο εις αυτόν. Δεν ήτο δυνατόν απλώς να τον πλησιάση κανείς χωρίς ν’ απολαύση κάποιον αγαθόν ούτε ήτο δυνατόν να απογοητευθούν όσοι ήλπισαν να λάβουν την βοήθειάν του. (Ευσέβιου, Εις τον βίον του μακαρίου Κωνσταντίνου βασιλέως, Λόγος Α΄, 43)

Πώς ηνείχετο (ανεχόταν) και τους άφρονας.

Επιπροσθέτως ηνείχετο με ανεξικακίαν και μερικούς οι οποίοι ήσαν ερεθισμένοι εναντίον του, παραγγέλων και εις αυτούς με ήρεμον και πράον φωνήν να είναι σώφρονες και όχι στασιασταί. Μερικοί από αυτούς, σεβόμενοι τας παραινέσεις, απηλλάγησαν από τας επιδιώξεις των, τους δε αθεραπεύτους προς σώφρονα λογισμόν παρέδιδεν εις την διάθεσιν του Θεού, μη επιθυμών ποτέ να λάβη ο ίδιος μέτρα εναντίον οποιουδήποτε. Τούτο συνέβη ευλόγως και εις την Αφρικήν.

Οἱ Ἰσαπόστολοι ἅγιοι Κωνσταντῖνος καί Ἑλένη καί ἡ ἀναγκαία μετάνοια μᾶς, 21-5-2023, Σάββα ἁγιορείτου

 

Ἀναζήτησις καί εὕρεσις τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ ἐπί Κωνσταντίνου καί Ἑλένης τῶν Ἁγίων καί πρώτων ἐν Χριστιανοῖς Εὐσεβεστάτων Βασιλέων

Τῷ τριακοσιοστῷ εἰκοστῷ ἔτει ἀπὸ τοῦ πάθους τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ζήτησις καὶ ἀνεύρεσις ἐγένετο ἐν ᾧ (Σταυρῷ) ἐκρεμάσθη ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ἐγένετο δὲ κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον βασιλεύοντος Κωνσταντίνου τοῦ θεοφιλεστάτου ἀνδρός, ὃν ἔτεκεν ἡ σεμνοτάτη Ἑλένη ἡ φιλόχριστος. Αὕτη ζήτησιν ἐποίησεν περὶ τοῦ πεποθημένου Τιμίου καὶ Ἁγίου ξύλου, ἐφ᾿ ᾧ ὁ Χριστὸς ἐκρεμάσθη. Κοιλοπονοισάσης γὰρ ἐμπόνως τὴν ἐνανθρώπισιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ ὕψωσιν καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν αὐτοῦ Ἀνάστασιν, οὐκ ἐκαρτέρησεν ἡ σεμνοπρεπεστάτη, ἀλλ᾿ ὅλῃ τῇ ψυχῇ καὶ τῇ διανοίᾳ χρησαμένῃ, ἔσπευσεν τοῦτον ἀναζητῆσαι, καὶ ἄχραντον δῶρον τῷ κόσμῳ ἀναδεῖξαι· τοιούτῳ γὰρ ζήλῳ εὐτρόπῳ καὶ δυσευρέτῳ ἐπεπόθει τὸ ἁγιασθέν ξύλον.

Ἐπορεύθη ἐν Ἰερουσαλήμ ἐν τῷ μηνὶ δευτέρῳ, ὀγδόῃ καὶ εἰκάδι σὺν στρατιώταις ἅμα πολλοῖς, καὶ ἐκκλησίαν συγκροτήσασα ἐκάλεσεν πάντας τοὺς εὑρισκομένους Ἰουδαίους ἐν Ἰερουσαλήμ καὶ ὅσους ἦσαν περιληφθέντες εἰς τὰς πέριξ...

πόλεις καὶ κώμας· συνήχθησαν δὲ πάντες οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἀριθμὸν δισχίλιοι, οὕς μεταστειλαμένη ἡ μακαρία Ἑλένη, λέγει αὐτοῖς, «ἔγνων ἀπὸ τῶν ἁγίων Προφητῶν, ὅτι σπέρμα δίκαιοι ἦτε, ἠγαπημένοι ὑπὸ Κυρίου, ἀλλ᾿ ὑμεῖς οὐ συνείκετε, ἀλλ᾿ ἐνομίσατε τὸ φῶς εἶναι σκότος, καὶ τὴν ἀλήθειαν ψεῦδος, καὶ τὸν θέλοντα ὑμᾶς ἀπὸ τῆς κατάρας λυτρώσασθαι, κατηράσασθε αὐτόν, καὶ τὸν τοὺς νεκροὺς ἐγείραντα ἠθελήσατε νεκρὸν προσαγορεῦσαι. Τἀνῦν δὲ λέγω ὑμῖν, ἐπιλέξασθε ἑαυτοῖς τοὺς νομίζοντας εἰδέναι τὸν νόμον περὶ οὗ μέλλω ἐπερωτᾶν ὑμᾶς λόγον.

Οἱ δὲ ἐπορεύθησαν μετὰ φόβου μεγάλου, καὶ συνήθροισαν τοὺς νομίζοντας εἰδέναι τὸν νόμον ἄνδρας χιλίους, μαρτυροῦντες περὶ αὐτῶν καὶ λέγοντες ὅτι οὗτοι εἰσὶν οἱ τὸν νόμον εἰδότες ἀκριβῶς· ἡ δὲ λέγει αὐτοῖς «ἀκούσατὲ μου φησὶ τοὺς λόγους, ἐνωτήσασθαι πάντα τὰ ρήματα τοῦ στόματὸς μου· οὐκ ἠκούσατε τῶν ἁγίων προφητῶν, πῶς κατήγειλαν περὶ τοῦ Χριστοῦ, καὶ τοῦ δι᾿ αὐτῶν λαλοῦντος ἁγίου Πνεύματος καὶ λέγοντος: «παιδίον ἐγεννήθη, οὗ ἡ μήτηρ αὐτοῦ οὐ γνωρίσεται» καὶ ὁ ὑμνῳδὸς Δαβὶδ «προορώμην τὸν Κύριον ἐνώπιον μου διαπαντός, ὅτι ἐκ δεξιῶν μου ἐστὶ ἵνα μὴ σαλευθῶ» καὶ πάλιν Ἡσαΐας προανεφώνει περὶ ὑμῶν, ὅτι «Υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δὲ μὲ ἠθέτησαν», καὶ αὖθις ὁ αὐτὸς προφήτης ὑπολαμβάνει λέγων «ἔγνω βοῦς τὸν κτησάμενον, καὶ ὄνος τὴν φάτνην τοῦ Κυρίου αὐτοῦ, Ἰσραήλ δὲ με οὐκ ἔγνω καὶ ὁ λαὸς μου οὐ συνῆκε». Ἴδε οὖν ὑμεῖς οἱ ἀναγινώσκοντες οὐ νοεῖτε. ὅθεν φυλαττομένους ὑμᾶς, δίδωμι ὑπὸ στρατιωτῶν ἔχοντας διορίαν, ἐπιλέξασθε οὖν ἑαυτοῖς τοὺς νομίζοντας εἰδέναι τὸν νόμον. Οἱ δὲ πάλιν καθ᾿ ἑαυτοὺς συμβούλιον ποιησάμενοι, εὗρον ἄνδρας πεντακοσίους, τοὺς εἰδότας ἀκριβῶς τὸν νόμον· καὶ παραγενομένων αὐτῶν, λέγει αὐτοῖς «τίνες οὗτοι;» Λέγουσιν«Οὗτοι εἰσὶ Δέσποινα ἡμῶν καὶ κυρία, οἱ καλῶς καὶ ἀκριβῶς τὸν νόμον εἰδότες».

«Ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν σύγχρονων ‘Χριστιανῶν’» Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ἡ ἐκκοσμίκευση τῶν σύγχρονων ‘Χριστιανῶν’»

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Ἀπόσπασμα 21/5/22

Σήμερα ποὺ ἑορτάζουμε τοὺς Ἁγίους Κωνσταντῖνο καὶ Ἑλένη, τοὺς Ἰσαποστόλους Βασιλεῖς, ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε μερικὰ πράγματα: τὸ πρῶτο, ὅτι ἕνα κράτος τότε πραγματικὰ προοδεύει καὶ κραταιοῦται καὶ μεγαλύνεται καὶ δοξάζεται, ὅταν ἔχει ἀρχηγὸ τὸν Χριστό, καὶ προστάτη του τὸν Τίμιο Σταυρό, ὅπως ἡ αὐτοκρατορία τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Ὅταν λειτουργεῖ σωστὰ ἡ κρατικὴ ἐξουσία, καὶ ἐπίσης ἡ Ἐκκλησία, ἡ διοικοῦσα Ἐκκλησία ὡς διακονία τοῦ λαοῦ, καὶ δὲν ὑπάρχει ὁ λεγόμενος Καισαροπαπισμός, ὅπου ὁ Καίσαρας προσπαθεῖ νὰ κυριαρχήσει ἐπάνω εἰς τὴν Ἐκκλησία· ὁ βασιλέας, ὁ αὐτοκράτορας, ἡ κοσμικὴ ἐξουσία νὰ κυριαρχήσει ἐπάνω εἰς τὴν Ἐκκλησία. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς ἔγινε εἰς τὸ Ὀρθόδοξο λεγόμενο Βυζάντιο ὅπως εἴπαμε, ποὺ δὲν εἶναι σωστὴ ἡ ὀνομασία, πιὸ σωστὰ θὰ λέγαμε ἡ Ὀρθόδοξη Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, Ὀρθόδοξη Βασιλεία τῶν Ρωμαίων· καὶ ἔτσι αὐτοαπεκαλοῦντο καὶ οἱ λεγόμενοι Βυζαντινοί, Ρωμαῖοι καὶ ὄχι Βυζαντινοί. Αὐτὸ εἶναι ἕνα ψεύτικο ὄνομα ποὺ τὸ ἔδωσαν οἱ ἐχθροὶ τῆς Ρωμιοσύνης, οἱ Φράγκοι, οἱ αἱρετικοὶ τῆς Εὐρώπης, γιὰ νὰ ἀποκόψουν τὴν βασιλεία αὐτὴ τῆς Ρωμανίας ἀπὸ τὸ ἱστορικό της παρελθόν, καὶ τοὺς Ρωμιούς, τοὺς διάδοχους τῶν Ρωμαίων, τοὺς Ὀρθοδόξους πλέον Ρωμαίους ἀπὸ τὴν ἱστορική τους προέλευση, ἀπὸ τὸ ἱστορικό τους παρελθόν. Γιατὶ πραγματικά, οἱ διάδοχοι τῶν Ρωμαίων δὲν εἶναι οἱ Γερμανοί, οἱ Φράγκοι οἱ ὁποῖοι ἦταν ἄθεοι, καὶ δυστυχῶς καὶ σήμερα εἶναι ἄθεοι καὶ ἀντίχριστοι, ἀλλὰ εἶναι ἀκριβῶς οἱ Ὀρθοδοξοποιημένοι Ρωμαῖοι τῆς Ρωμανίας· ὅλοι αὐτοὶ ποὺ συναπετέλεσαν τὴν μόνη Ὀρθόδοξη Αὐτοκρατορία ποὺ κράτησε πάνω ἀπὸ χίλια χρόνια.

Τὸ ἕνα λοιπὸν εἶναι αὐτό. Καὶ σήμερα ἄν θέλουμε, τὸ κράτος μας, ἡ πατρίδα μας, τὸ ἔθνος μας νὰ πάει μπροστὰ ὅπως λέμε, ἤ πιὸ σωστὰ νὰ πάει ψηλά, νὰ πάει στὸν Θεό, νὰ ἑνωθεῖ μὲ τὸν Θεὸ καὶ νὰ ἔχει ἀληθινὴ πρόοδο -γιατὶ ἀληθινὴ πρόοδος εἶναι ἡ ἁγιοποίηση, εἶναι ὁ ἐξαγιασμὸς τῶν πολιτῶν τοῦ κράτους, τότε τὸ κράτος προοδεύει- τότε θὰ πάει καλά, ὅταν θὰ ἐπιτευχθεῖ αὐτό· ὅταν ὅλοι ἤ τοὐλάχιστον μία κρίσιμη πλειοψηφία -θὰ λέγαμε- τῶν πολιτῶν, τῶν Ἑλλήνων τῶν σημερινῶν ποὺ ἀποτελοῦν τὸ Ὀρθόδοξο κράτος, τὸ Ὀρθόδοξο ἔθνος τῆς Ἑλλάδος, μετανοήσουμε πραγματικά, καὶ βάλουμε ὡς κέντρο τῆς ζωῆς μας τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι τὸν χρυσό ἤ ὁποιαδήποτε ἄλλη κατάσταση ποὺ παραπέμπει καὶ συνιστᾶ εἰδωλολατρία.

Ἀπό τό Συναξάρι – Ἅγιοι Κωνσταντῖνος καί Ἑλένη. Οἱ θεόσεπτοι βασιλεῖς καί Ἰσαπόστολοι.

21 Μαΐου

Ο άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας, ο πρώτος χριστιανός αυτοκράτορας, ο οποίος με τη χάρη του Θεού έγινε «Απόστολος του Κυρίου μεταξύ των βασιλέων» [1], ήταν γιος του λαμπρού στρατηγού Κωνστάντιου του Χλωρού και της αγίας Ελένης. Γεννήθηκε στη Ναϊσσό (Νίσα), περί του 286, και μεγάλωσε στα πεδία των μαχών, μαθαίνοντας από τον πατέρα του, όχι μόνο την τέχνη του πολέμου, αλλά και τη σοφή διακυβέρνηση των υπηκόων του, όπως και την επιείκεια έναντι των χριστιανών.

Μετά την αναγόρευσή του (286), ο Διοκλητιανός, αναγκασμένος να διοικήσει μια υπερβολικά μεγάλη αυτοκρατορία, που απειλείτο πανταχόθεν από τους βαρβάρους και κλυδωνιζόταν από συνεχείς συνωμοσίες, εμπιστεύθηκε στον φίλο του Μαξιμιανό τη διακυβέρνηση της Δύσεως και, λίγα χρόνια μετά (293), τοποθέτησε δύο καίσαρες, ως συμβοηθούς των δύο αυγούστων: τον Μαξιμιανό Γαλέριο στην Ανατολή και τον Κωνστάντιο Χλωρό στη Δύση, με δικαιοδοσία επί της Μεγάλης Βρετανίας, της Γαλατίας και της Ισπανίας. Για να εξασφαλίσει την αφοσίωση εκείνου, τον υποχρέωσε να αποπέμψει την αγία Ελένη και να νυμφευθεί τη θυγατέρα του Μαξιμιανού, κράτησε δε τον νεαρό Κωνσταντίνο ως όμηρο στη Νικομήδεια, την πρωτεύουσά του. Έτσι ο Κωνσταντίνος πέρασε τη νεότητά του μέσα σε ειδωλολατρικά ήθη, στην αυλή του Διοκλητιανού και κατόπιν του Γαλέριου, όπου διακρίθηκε για τη μεγαλοπρέπεια στο παρουσιαστικό και στους τρόπους και την ανδρεία του στις μάχες, πρωτίστως όμως για την ηθική ευθύτητα και την καλοσύνη που κέρδιζαν τη συμπάθεια όλων όσοι τον πλησίαζαν. Διέλαμπε με τις αληθινές βασιλικές αρετές της αγνότητας και της επιείκειας που τον ανύψωναν υπεράνω των δολοπλοκιών και των χαμερπών συνηθειών που ενδημούν στους αυλικούς κύκλους. Τα προτερήματα αυτά, ωστόσο, γεννούσαν τον φθόνο, ιδιαιτέρως από τη μεριά του Γαλέριου, ο οποίος τον έστελνε διαρκώς σε επικίνδυνες εκστρατείες, από τις οποίες ο Κωνσταντίνος έβγαινε πάντα νικηφόρος και αποκομίζοντας στο τέλος περισσότερη δόξα.

Μνήμη Ἁγίου Κωνσταντίνου καί Ἑλένης. π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

Μνήμη Αγίου Κωνσταντίνου και Ελένης - Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος

https://www.youtube.com/watch?v=nkN2zIPY3BI

Ἀντίγραφο τῆς θαυματουργῆς εἰκόνας τοιχογραφίας πού βρέθηκε στήν Ἱερά Μονή Ἁγίας Ἄννης

Αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας τοιχογραφίας που βρέθηκε στην Ιερά Μονή Αγίας Αννης στα Ιεροσόλυμα . Απεικονιζει την Παναγια ενθρονη αγκαλιά με τον μικρο ΧΡΙΣΤΟ και δεξιά και αριστερά. Ο Μεγας Κωνσταντικος και η μητερα του Αγια Ελενη οι ιδρυτές των Αγίων Προσκυνηματων σε ολη την Αγια Γη.Φαινονται και οι Αγγελοι.Πληθος θαυμάτων συμβαίνουν απο αυτη την εικόνα.

 

 

Ὁ Βίος τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης

 
 Βίος Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης των Ισαποστόλων

Οι Άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη οι Ισαπόστολοι τιμόνται στις 21 Μαΐου

Ο Μέγας Κωνσταντίνος

Γέννηση και καταγωγή

Ο Μέγας Κωνσταντίνος γεννήθηκε το 274 μ.Χ. εις την Ναϊσόν ή Νίσσαν της Μοισίας, περιοχή δηλαδή της σημερινής Νοτιοσλαβίας ή Κεντρικής Σερβίας.

Μητέρα του ήταν η ευσεβέστατη χριστιανή Αγία Ελένη, της οποίας η μνήμη εορτάζεται την 21η Μαΐου από κοινού με τον υιό της, τον Άγιο Κωνσταντίνο.

Τόπος γεννήσεως της Αγίας μητέρας του αναφέρεται το Δράπανο της Βιθυνίας, που λέγεται σήμερα Γιάλοβα και που στην εποχή του ο Μέγας Κωνσταντίνος είχε μετονομάσει ο ίδιος, προς τιμήν της, εις Ελενόπολιν.

Πατέρας του Άγιου ήταν ο Κωνστάντιος ο Α΄, ο ονομαζόμενος Χλωρός, δια την χλωμότητα του προσώπου του. Η Ιλλυρία, που είναι η σημερινή βορειοδυτική περιοχή της Βαλκανικής χερσονήσου η περιβρεχόμενη δυτικά από την Αδριατική θάλασσα, ήταν η πατρίδα του πατέρα του.

Οι πεποιθήσεις της Ελένης

Η ίδια επηρέασε και τον γιό της Κωνσταντίνο. Προσπάθησε να του μεταδώσει την πίστη του Χριστού και να φέρεται με συμπάθεια στους χριστιανούς, στη θρησκεία Του και στην Εκκλησία.

Χωρισμός των Γονέων

Ο Διοκλητιανός διόρισε Καίσαρα στη Δύση τον Κωνστάντιο τον Χλωρό, τον πατέρα του Μ. Κωνσταντίνου. Στον Κωνστάντιο παρεχώρησε τα δυτικότατα μέρη της αυτοκρατορίας ήτοι την Γαλατία (Γαλλία) την Βρετανία και την Ισπανία.

Οι νόμοι τότε επέβαλαν, για να ανέβει κανείς εις τα υψηλά αξιώματα, να έχει σύζυγο από ευγενή και επίσημη οικογένεια.

Στη βιογραφία του Κωνσταντίνου αναφέρεται, ότι οι γονείς χώρισαν με κοινή συμφωνία. Τούτο έγινε διότι:

Πρώτον. Ο Κωνστάντιος μόλις έγινε Καίσαρ θα διευκόλυνε τους χριστιανούς των μεγάλων επαρχιών του.

Δεύτερον. Η άνοδος του άνοιγε τον δρόμο στο αξίωμα του Αυγούστου, δηλαδή του αυτοκράτορα, που τόση μεγάλη σημασία θα είχε για τους χριστιανούς.

Τρίτον. Για τον γιό τους Κωνσταντίνο, που συγκέντρωνε τόσες ελπίδες. Για όλα αυτά η Ελένη δέχθηκε αυτήν την θυσία. Πόση, όμως, θλίψη και στενοχώρια θα πέρασε.

Πόσο ταπεινώθηκε! Χρειαζότανε γενναία ψυχή για ν’ αντέξει. Το υπέμεινε, όμως, διότι ήταν χριστιανή καταρτισμένη με την σκέψη, ότι θα συντελέσει στο να βοηθηθεί η πίστης των χριστιανών με αυτόν τον τρόπον.

Ο Διοκλητιανός κράτησε όμηρο τον Κωνσταντίνο, για περισσότερη ασφάλεια ώς εγγύηση, δεν θα πολεμούσε εναντίον του.

Ο Κωνσταντίνος, λοιπόν, κρατείται ως όμηρος εις τα ανάκτορα του Διοκλητιανού και εν συνεχεία του Γαλερίου στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας. Εκεί διέρχεται την νεότητά του και του δίνεται η ευκαιρία να θαυμάσει την γενναιότητα των χριστιανών στους βάρβαρους διωγμούς, που εξαπέλυσαν τότε οι αυτοκράτορες εναντίον τους.

Ἅγιοι Κωνσταντῖνος καὶ Ἑλένη

ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΣΤΕΠΤΩΝ ΚΑΙ  ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΩΝ
ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ

Είναι γνωστό πως λίγα πρόσωπα στη μακραίωνη πορεία της ανθρωπότητας τιμήθηκαν από την Ιστορία με τον τίτλο του Μεγάλου. Εξέχουσα ανάμεσά τους μορφή αποτελεί αναμφίβολα ο Μέγας Κωνσταντίνος. Κι αναδείχτηκε πραγματικά Μεγάλος, όχι μόνο σε έργα πολιτικής σύνεσης, οικονομικής διαχείρισης, διοικητικής μεταρρύθμισης, στρατιωτικής δεξιοτεχνίας, φρόνησης και ανδρείας, αλλά, με άριστο συνδυασμό, Μεγάλος και σε έργα μεγάλα, στερέωσης του μέχρι τότε χειμαζομένου Χριστιανισμού, ενίσχυσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, αποκατάστασης της εσωτερικής της ενότητας, τιμής των αγίων Μαρτύρων, ανέγερσης ναών, σύγκλησης Συνόδων...

Και μαζί του ασφαλώς μεγαλύνεται η Αγία μητέρα του Ελένη, παιδαγωγός, και συμβοηθός, και συντελεστής στα θεία έργα, στη φιλανθρωπία, στην εύρεση του Τιμίου Σταυρού και ανάδειξη των Αγίων Τόπων, στη στήριξη των πιστών, στον εκχριστιανισμό των απίστων...

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Στό Μεθόριο δύο κόσμων

Στό Μεθόριο δύο κόσμων

Εὐδοξία Αὐγουστίνου, Φιλόλογος - Θεολόγος 

Μέγας Κωνσταντῖνος καί ἁγία Ἑλένη. Δύο μεγάλες μορφές ἁγίων πού τιμοῦμε μέσα στόν μήνα Μάιο καί πού ὁ λαός μας ἰδι­αίτερα συνδέεται μαζί τους.

 Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος, ὁ γιός τοῦ ἑλληνοϊλλυρικῆς καταγωγῆς ρωμαίου ἀ­ξι­ωματούχου καί μετέπειτα Καίσαρος καί Αὐγούστου Κωνστάντιου τοῦ Χλωροῦ καί τῆς ἁγίας Ἑλένης, διακρινόταν γιά τήν ὡραιότητα τοῦ σώματός του, τήν εὐγένεια τῆς ψυχῆς του καί τά ἐξαιρετικά πνευ­ματικά καί φυσικά χαρίσματα. Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα του (306) ὁ στρατός τόν ἀνακήρυξε αὐτοκράτορα τῆς Δύσης.

 Ἀπό τίς πρῶτες του ἐνέργειες ἦταν νά στα­μα­τήσει τόν φοβερό διωγμό τῶν χριστιανῶν μέ τό περίφημο «Διάταγμα τῶν Μεδιολά­νων» (313). Ἀφοῦ προηγουμέ­νως κατα­τρό­πωσε τόν Λικίνιο, ἔγινε μο­νοκρά­τορας σέ ὅλη τήν ἀπέραντη αὐτο­κρατορία (324) καί προχώρησε στό με­γαλειῶδες μεταρρυθμιστικό του ἔργο. Εἶ­ναι ὁ πρῶ­τος αὐτοκράτορας πού προσ­χωρεῖ στό ἀνακαινιστικό κήρυγμα τοῦ Χριστοῦ, ἀγ­καλιάζει τήν Ἐκλησία του καί δημιουργεῖ μιά νέα προοπτική πολι­τι­σμοῦ.

Ὁ συνεορτασμός τῆς ἑορτῆς τῆς Ἀναλήψεως καί τῆς μνήμης τῶν Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης τό ἔτος 2015

 

 Κατὰ τὸ ἔτος ποὺ διανύουμε (2015) ἡ μνήμη τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου καὶ
Ἑλένης (Ἁγίων), ποὺ ἑορτάζεται κάθε ἔτος τὴν 21η Μαΐου, συμπίπτει μὲ τὴν ἑορτὴ τῆς Ἀναλήψεως τοῦ Κυρίου. Μὲ τὴν Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου κλείνει ἡ ἱστορικὴ τοῦ Κυρίου διαδρομὴ ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἀναλαμβάνεται στοὺς οὐρανούς, προκειμένου νὰ καθήσει ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός.
Ἡ Ἀνάληψη τοῦ Κυρίου πραγματοποιήθηκε σαράντα ἡμέρες μετὰ τὴν
Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς ὁ Δεσπότης Χριστὸς παρουσίᾳ τῶν μαθητῶν Του
ἀνελήφθη στοὺς οὐρανούς. Εἶναι ἡ μόνη Δεσποτικὴ ἑορτή, τῆς ὁποίας τὴν ἡμέραν ἑορτασμοῦ καθόρισε ὁ Κύριος. Ὡς ἐκ τούτου κανεὶς ἐκ τῶν ἀνθρώπων δὲν μπορεῖ νὰ μεταθέσει ἢ νὰ παραλείψει τὸν ἑορτασμὸ της, πέραν τῆς συγκεκριμένης ἡμέρας.
Κατὰ γενικὴ ἀρχὴ τοῦ τυπικοῦ, τὴν κυριώνυμο ἡμέρα τῶν Δεσποτικῶν καὶ
Θεομητορικῶν ἑορτῶν καὶ κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἀποδόσεώς τους δὲν συμψάλλεται
ἀκολουθία κανενὸς ἁγίου. Αὐτὴ ἡ ἀρχὴ ἰσχύει γιὰ ὅλες τὶς Δεσποτικὲς καὶ
Θεομητορικὲς ἑορτές.

Θαύματα, ζωντανές ἀποδείξεις τῆς ὕπαρξης τοῦ Θεοῦ, η'μέρος.Τελευταῖο

48) Το Θαύμα του Αγίου Μηνά το 1826 στο Ηράκλειο

 

Το Θαύμα του Αγίου Μηνά το Πάσχα του 1826 σφράγισε τη σχέση του Αγίου με το τουρκοκρατούμενο Ηράκλειο. Ο πολιούχος του Μεγάλου Κάστρου είναι πλέον στην παράδοση του τόπου ο υπερφυσικός προστάτης, που επεμβαίνει θαυματουργικά και σώζει την πόλη και τον λαό της σε κρίσιμες ώρες.

 

Η κύρια πηγή για το Θαύμα είναι η αφήγηση του Στέφανου Νικολαΐδη (1817-1907). Ο Στέφανος Νικολαΐδης ήταν παιδί δέκα περίπου ετών και διατήρησε στη μνήμη του ζωηρή την εντύπωση της πίστης, για τη θαυματουργική σωτηρία της πόλης από την απειλή γενικής σφαγής, κατά τη νύχτα της Κυριακής του Πάσχα του 1826.

 

Την πίστη του αυτή εξέφρασε αργότερα με τη σύνθεση ιδιαίτερης ακολουθίας, που ψάλλεται ακόμα «εις ανάμνησιν» του Θαύματος εκείνου, την Τρίτη της Διακαινησίμου στον παλαιό (μικρό) Ναό του Αγίου Μηνά. Επίσης χαρακτηριστικό είναι το απολυτίκιον του Θαύματος που ψάλλεται εκείνην την ημέρα προς ανάμνηση του γεγονότος. Την ημέρα εκείνη τελείται και το Ιερό Μνημόσυνο των θυμάτων της μεγάλης σφαγής του 1821.

 

Ας δούμε τώρα πώς συνέβη το καταπληκτικό αυτό Θαύμα:

Τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου. Ἡ Θύρα (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου Καντιώτου)

Ἡ θύρα

«Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾿ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει»(Ἰω. 10,9)

(Ομιλία του †Επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶναι ἑορτὴ καὶ πανήγυρις μεγάλη. Ἑορτάζουν δύο θρησκευτικὲς φυσιογνωμίες, δύο ἅγιοι, ποὺ ἡ γλῶσσα τῆς Ἐκκλησίας τοὺς ἀνέβασε πολὺψηλά, στὸ ἐπίπεδο τῶν ἰσαποστόλων.

Σήμερα εἶναι ἡ μνήμη τῶν δύο ἁγίων θεοστέπτων βασιλέων καὶ ἰσαποστόλων Κωνσταντίνου καὶ τῆς σεβασμίας μητρός του Ἑλένης.Σήμερα, κοντὰ στοὺς ἁγίους, ἑορτάζουν καὶ ὅσοι καὶ ὅσες φέρουν τὰ ὡραῖα ὀνόματά τους. Μικροὶ καὶ μεγάλοι, ἁπλοῖ ἄνθρωποι τοῦ λαοῦ ἀλλὰ καὶ ἀξιωματοῦχοι καὶ κυβερνῆται καὶ πρίγκιπες καὶ βασιλεῖς ἑορτάζουν σήμερα. Δὲν εἶπα τίποτε. Σήμερα ἑορτάζει ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς λαός, ἑορτάζουν γενεὲς γενεῶν. Λίγα ὀνόματα στὴν ἱστορία τοῦ πολυπαθοῦς καὶ μαρτυρικοῦ ἔθνους μας ἠλεκτρίζουν τόσο ὅσο τὸ ὄνομα Κωνσταντῖνος . 

Τὸ ὄνομα αὐτὸ ἔφερε ὁ σημερινὸς ἅγιος, ὁ Κωνσταντῖνος Α΄ ὁ Μέγας  (†337), ὁ ἔν-δοξος καὶ ἡρωικὸς ἱδρυτὴς τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ἀλλὰ καὶ ὁ τελευταῖος μαρτυρικὸς αὐτοκράτωρ τοῦ Βυζαντίου, ὁ Κωνσταντῖνος ΙΑ΄ ὁ Παλαιολόγος  (1405-1453). Ἔτσι τὸ ὄνομα Κωνσταντῖνος  ἔγινε σύμβολο,συνδέθηκε μὲ τὶς παραδόσεις καὶ τοὺς θρύ-λους τοῦ γένους μας, καὶ ἰδίως μὲ τὸ ὅραμα τῆς βασιλίδος τῶν πόλεων, τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καί ἤ Ἁγία Ἑλένη_Διδάγματα ἀπό τήν ζωή τους_mp3

Π. Σάββας 2010-05-21_Περί τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου

 
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 21-05-2010

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία

Π. Σάββας 2011-05-21_Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καί ἤ Ἁγία Ἑλένη_Διδάγματα ἀπό τήν ζωή τους_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 21-05-2011

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία

Προσκύνημα Τιμίου Ξύλου καί ἱερῶν λειψάνων τῶν ἁγίων Κωνσταντίνου & Ἑλένης ἀπό τήν Ἱερά Μονή Παντοκράτορος Ἁγίου Ὄρους

 

Ἡ ὑποδοχή θά γίνει ἐπί τῆς ὁδοῦ Μαραθωνομάχων πλησίον τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ τό Σάββατο 22 Μαρτίου στίς 6.00 τό ἀπόγευμα ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας κ. Κυρίλλου
Στόν ἱερό Ναό Ἁγίου Κοσμᾶ Αἰτωλοῦ
Ἀμαρουσίου
Ἀπό Σάββατο 22 Μαρτίου ἓως καί Κυριακή 30 Μαρτίου
τίθεται σέ παλλαϊκή προσκύνηση
Ὁ ναός βρίσκεται στό Μαρούσι, Βυζαντίου 14 και
Μαραθωνομάχων (ΗΣΑΠ – Προαστιακός στάση
Νεραντζιώτισσα) Τηλ. 210 6199116
Καθημερινά θά τελοῦνται ὃλες οἱ ἀκολουθίες
καί ἡ παράκληση στόν Τίμιο Σταυρό.

Νά ἕνας ἅγιος κυβερνήτης καί πολιτικός πού δείχνει πῶς νά ξεπεράσουμε τήν κρίση

ΝΑ ΕΝΑΣ ΑΓΙΟΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΔΕΙΧΝΕΙ ΠΩΣ ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ.

Πού είναι ο άγιος Κωνσταντίνος σήμερα;

VatopaidiFriend: Σας παρουσιάζουμε μερικά μόνο δείγματα της αγιότητας του Μεγάλου Κωνσταντίνου. Μακάρι όλες οι χώρες του κόσμου (και η Ελλάδα) να είχαν έναν κυβερνήτη με έστω ένα μικρό ψήγμα της δικής του εκπληκτικής καλωσύνης και φωτισμού. Δυστυχώς όμως στις περισσότερες περιπτώσεις αυτό δεν συμβαίνει.
Περί των ευεργεσιών του Κωνσταντίνου προς τους πένητας και τους ενδεείς.
Διένειμε πλουσίως χρήματα εις τους ενδεείς, εδεικνύετο μάλιστα φιλάνθρωπος και ευεργετικός ακόμη και εις τους εκτός Εκκλησίας παρουσιαζομένους εις αυτόν· εις τους θλιβερούς και ελεεινούς επαίτας της αγοράς εφρόντιζε να δοθούν όχι μόνον χρήματα και αναγκαία τροφή, αλλά και εύσχημος (= αξιοπρεπής και ωραία) ενδυμασία, εις εκείνους δε οι οποίοι είχον ευημερία αλλά λόγω μεταβολής συνθηκών βίου εδυστύχησαν παρείχε πλουσιωτέρας χορηγίας. Παρέχων με βασιλικόν φρόνημα μεγαλοδώρους ευεργεσίας προς τοιαύτα πρόσωπα, εις άλλους μεν εδώριζεν αγροτικά κτήματα, άλλους δε ετίμα με διάφορα αξιώματα.

Ἡ ἁγία Ἑλένη, ἡ ἰσαπόστολος (21 Μαΐου)

 Η ΑΓΙΑ ΕΛΕΝΗ Η ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

Κάποια αλήθεια λέει, πως πίσω από κάθε πραγματικά μεγάλο άνδρα στέκει μια πραγματικά μεγάλη μητέρα.

Σ' αυτή και το ψυχικό της μεγαλείο χρωστά ο κόσμος τις ξεχωριστές εκείνες μορφές, που τον ανέβασαν και τον δόξασαν.

Απόδειξη τρανή της αλήθειας αυτής είναι και το παράδειγμα των δύο θεοστέπτων βασιλέων και ισαποστόλων, των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης.

Τη μνήμη τους τιμά και γιορτάζει η Εκκλησία μας κάθε χρόνο την 21η Μαΐου.

Μια σύντομη κι ευλαβική αναδρομή της σκέψης μας στη ζωή και το έργο της αγίας Ελένης, της εξαίρετης αυτής μητέρας και φλογερής χριστιανής και ισαποστόλου, που η επίσκεψη και προσφορά της στο ευλογημένο νησί μας το αγιάζει μέχρι σήμερα και θα το αγιάζει μέχρι της συντέλειας των αιώνων, πολλά θα έχει να μας διδάξει.

Ας την παρακολουθήσουμε.

Η υπέροχη αυτή γυναίκα γεννήθηκε στη Δρεπάνη της Βιθυνίας της Μ. Ασίας γύρω στο 248 μ.Χ. από γονείς άσημους και φτωχούς. Της επαρχίας αυτής όχι μονάχα η πρωτεύουσα Νίκαια, αλλά και πολλές άλλες πόλεις ήσαν Ελληνικότατες. Γι' αυτό και το όνομα Ελένη που δόθηκε στην κόρη ήταν αποτέλεσμα όχι μιας ελληνίζουσας παραλαβής, αλλά μιας Ελληνικής συνείδησης.

Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καί ἤ Ἁγία Ἑλένη_Διδάγματα ἀπό τήν ζωή τους_mp3

Π. Σάββας 2010-05-21_Περί τοῦ Ἁγίου Κωνσταντίνου

 
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 21-05-2010

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία

Π. Σάββας 2011-05-21_Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος καί ἤ Ἁγία Ἑλένη_Διδάγματα ἀπό τήν ζωή τους_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 21-05-2011

Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, 'Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία