Παρεάκι Καθηγητῶν στὸ Τμῆμα Θεολογίας ΑΠΘ;

Σε πρόσφατη εκπομπή του π. Θεοδώρου Ζήση με θέμα «Οι βεβηλώσεις Ιερών Ναών με κοσμικές εκδηλώσεις» στις 23-4-2026, έγινε λόγος για τη «Λατρευτική Εβδομάδα», που πραγματοποιήθηκε κατεξοχήν σε ιερούς ναούς της Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης από τις 27/3 έως τις 4/4/2026. Στο πλαίσιο αυτό το Τμήμα Θεολογίας ΑΠΘ εξέδωσε ανακοίνωση σχετικά με τα γεγονότα διαμαρτυρίας εναντίον της «εβδομάδας» αυτής, τα οποία και καταδικάζει.

Ερευνητέο όμως σε τέτοιες περιπτώσεις είναι το αν υπήρξε όντως Συνεδρίαση του Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ για να εξαχθεί αυτό το κείμενο και ακολούθως να ανακοινωθεί, αφού δεν φέρει ονοματολογία μελών, ούτε αριθμό Πρωτοκόλλου, ούτε και ημερομηνία έκδοσης. Στερείται δηλαδή των διακριτικών εκείνων στοιχείων που το καθιστούν έγκυρο. Κατατάσσεται έτσι στην κατηγορία των συνθηματικών φέιγ-βολάν*.

Ἄν, σέ αὐτή τή χώρα, ἔμειναν κάποιοι πού πιστεύουν στόν Θεό...

Γιά τούς ὑγειονομικούς-ἀπεργούς πείνας

Καλοῦνται ἔστω καί τήν ὕστατη τούτη ὥρα...

Μετά ἀπό τόσες μέρες ἀπεργίας πείνας...

Νά παρέμβουν κάποιοι ἐκ τῶν κρατούντων...

Ὑπέρ τῶν ἀπεργῶν πείνας, πού ἐξαντλοῦνται...

Προκειμένου, νά μή θρηνήσουμε νεκρούς, ἔξω ἀπό τό Ὑπουργεῖο Ὑγείας...

Γιά τούς ὑγειονομικούς τῆς ἀναστολῆς, χωρίς ἕνα εὐρώ μισθοδοσίας...

Πού ἀντιμετωπίζονται, οἰκονομικά, σκληρότερα καί ἀπό στυγνό ἐγκληματία...

Ἔτσι ὁδηγοῦνται στό θάνατο...

Μασκονόμοι...

Γράφει ὁ Ἀναστάσιος Ὀμ. Πολυχρονιάδης

Δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ

Πρός: Ἱερά Μητρόπολη Νεαπόλεως καί Σταυρουπόλεως

Ἀντί ἄλλης ἀπάντησης, πρός τή Μητρόπολη Νεαπόλεως, γιά τήν ἀπομάκρυνση τοῦ π. Γαβριήλ Σιδηρόπουλου ἀπό τόν Ἱερό Ναό Ἁγίας Εἰρήνης Χρυσοβαλάντου, Ν. Εὐκαρπίας Θεσσαλονίκης, ἐπισυνάπτω τό κείμενο μέ τίτλο: "Μασκονόμοι".

«Τίποτα μέσα στόν χῶρο αὐτό τόν ἱερό καί ἅγιο δέν εἶναι δυνατό νά μᾶς μεταδώσει ἰόν τινά, ἐπιδημία ἤ πανδημία.

Γιατί;

Διότι, τά πάντα χαριτώνονται. Προσφέρεται ὁ Χριστός.

Ὁ χῶρος αὐτός εἶναι ἅγιος καί ἱερός καί κυρίως ὅταν... ἔχει ἐγκαινιασθεῖ.

Δέν εἶναι ἕνα ἐντευκτήριο.

Δέν εἶναι ἕνας χῶρος κοινωνικῆς σύναξης.

Εἶναι ὁ τόπος ὅπου λατρεύεται, ἀλλά καί θυσιάζεται ὁ Χριστός.

Καί μᾶς λέει ἕνας μεγάλος ἅγιος τῆς Γεωργίας [...] σύγχρονος, τόν ὁποῖον πάρα πολύ ἀγαποῦν οἱ Γεωργιανοί ἀδελφοί μας, οἱ ὁποῖοι, οἱ περισσότεροι, εἶναι πολύ εὐσεβεῖς, ὁ ἅγιος Γαβριήλ [...] ὅτι ἀκόμη καί ἡ σκόνη ἀπό τά πατώματα καί τά ἀντικείμενα τῆς Ἐκκλησίας [...] ὅταν τελεῖται ἡ Θεία καί Ἱερά Μυσταγωγία, προπαντώς, εἶναι καί αὐτή φέρουσα τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Ὅταν τό ὠμοφόριο καταντᾶ ἀξεσουάρ...

Ἀναστάσιος Ὁμ. Πολυχρονιάδης, δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ

Ἦταν Κυριακή πρωί, μίας περασμένης ἐποχῆς... Ἕνας ἀφανής διωγμός ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας εἶχε ξεσπάσει ἐν Ἑλλάδι... Δυστυχῶς, μέ τή στήριξη προσώπων «ἐκκλησιαστικῶν»... Χωρίς αὐτές ἡ Πολιτεία δέν θά μποροῦσε νά κάνει ρούπι... Ἔτσι, οἱ ναοί παρέμεναν ἑρμητικά κλειστοί γιά τούς πιστούς... Ὅποιος τολμοῦσε νά ρωτήσει γιατί, τό «σύστημα» ἀντιδροῦσε καί τόν «πετοῦσε»... Χαρακτηρίζοντάς τον συνωμοσιολόγο, ψυχάκια καί ἄλλα τέτοια παρόμοια καί «ψυχωφελῆ»...

Οἱ πιστοί ὅμως ἤθελαν νά ἐκκλησιαστοῦν… Ξεκίνησαν ἀπό τό σπίτι δύο-τρεῖς, δειλά-δειλά... Ἀπό στενό σέ στενό, ἀπό δέντρο σέ δέντρο, πίσω ἀπό σταθμευμένα αὐτοκίνητα προχωροῦσαν... Ὁ φόβος τῆς σύλληψης ἦταν ὁρατός... Δέν δήλωνε «ἀθεϊστικό» τό καθεστώς... Τό ἀντίθετο μάλιστα... Ἐκεῖ, ἦταν καί τό πρόβλημα...

Οἱ πιστοί ἔτρεξαν γρήγορα... Κρύφτηκαν πίσω ἀπό τό τοιχάκι τοῦ αὐλόγυρου... Ἔχοντας τήν ἐλπίδα τῆς εἰσόδου τους... Λίγα μέτρα πιό πέρα σταθμευμένο ἕνα περιπολικό τῆς ἀστυνομίας, μέ ἀναμμένο φανό... Σκοπός του ἡ διασπορά τοῦ φόβου, γιά τήν διάλυση κάθε πιθανῆς ἀντίστασης πιστῶν...«ἀντικαθεστωτικῶν»... Θυμίζοντας τήν Ἀλβανία τοῦ Χότζα... Τότε, πού ὁ μακαριστός Σεβαστιανός, ὁ δεσπότης τῆς Κόνιτσας, ὁ ἀετός τῆς Ἠπείρου, τιμώντας τό ὠμοφόριό του, διαδήλωνε παντοῦ, χωρίς κανένα φόβο, ὑπέρ τοῦ ἀνοίγματος τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ σκλαβωμένου ποιμνίου του...

Μασκονόμοι…

Γράφει ο Αναστάσιος Ομ. Πολυχρονιάδης, Δρ. pd. Θεολογίας ΑΠΘ

«Τίποτα μέσα στον χώρο αυτό τον ιερό και άγιο δεν είναι δυνατό να μας μεταδώσει ιόν τινά, επιδημία ή πανδημία.

Γιατί;

Διότι, τα πάντα χαριτώνονται. Προσφέρεται ο Χριστός.

Ο χώρος αυτός είναι άγιος και ιερός και κυρίως όταν έχει εγκαινιασθεί.

Δεν είναι ένα εντευκτήριο.

Δεν είναι ένας χώρος κοινωνικής σύναξης.

Είναι ο τόπος όπου λατρεύεται, αλλά και θυσιάζεται ο Χριστός.

Και μας λέει ένας μεγάλος άγιος της Γεωργίας […] σύγχρονος, τον οποίον πάρα πολύ αγαπούν οι Γεωργιανοί αδελφοί μας, οι οποίοι, οι περισσότεροι, είναι πολύ ευσεβείς, ο άγιος Γαβριήλ […] ότι ακόμη και η σκόνη από τα πατώματα και τα αντικείμενα της Εκκλησίας […] όταν τελείται η Θεία και Ιερά Μυσταγωγία, προπαντώς, είναι και αυτή φέρουσα την άκτιστη Χάρη του Αγίου Πνεύματος».