Νά φοβᾶσαι τόν ἄνθρωπο,πού δέν φοβᾶται-σέβεται τά Ἅγια τοῦ Θεοῦ»

Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἔχουμε ποτέ διερωτηθεῖ, γιατί ὁ λαϊκός, πού εἰσέρχεται στό «Ἱερό», δέν ἐπιτρέπεται νά περάσει μπροστά ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα; Γιατί δηλ. ἐπιτρέπεται νά περάσει ἀπό «πίσω» ἤ ἀπό ἀριστερά ἀπό δεξιά; Τί ἀλλάζει ὡς πρός τήν ἱερότητα τῆς Ἁγίας Τραπέζης; Θά τό καταλάβουμε ἀπό τά ἀκόλουθα.

Στό προαύλιο τοῦ νομικοῦ Ναοῦ ὑπῆρχε τό «θυσιαστήριον τῶν ὁλοκαυτωμάτων», ὅπου θυσίαζαν ζῶα. ‘Ο Κύριος ἀπαγόρευσε τούς ὑπηρέτες τοῦ Μωυσῆ, νά τό πλησιάζουν. Παράβαση ἐντολῆς Του σήμαινε θάνατο καί γιά τόν Μωυσῆ, ὡς φύλακα τοῦ θυσιαστηρίου, καί γιά τούς ὑπηρέτες του! (Ἀριθμ. 18: 3). («Ὁ Θεός δέν ἀστειεύεται»). Καί ἡ Ἁγία Τράπεζα εἶναι ἀσύγκριτα ἀνώτερη ἀπό τό θυσιαστήριο τῶν ὁλοκαυμάτων! Ἄλλο: Ὅταν οἱ Ἰσραηλῖτες «διέσχιζαν» τόν Ἰορδάνη ποταμό, μέ τήν Κιβωτό, ὁ λαός, κατ’ἐντολή Θεοῦ, στεκόταν μακρυά ἀπό τήν Κιβωτό ἕνα περίπου χιλιόμετρο! (Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ 3: 4). Ἡ δέ Ἁγία Τράπεζα εἶναι ἀσύγκριτα ἀνώτερη ἀπό τήν Κιβωτό τῆς Διαθήκης!

Καί ἄρα ὁ λόγος πού ὁ λαϊκός δέν ἐπιτρέπεται νά περάσει μπροστά ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα, εἶναι, ὅτι ὑπάρχει κίνδυνος, περνώντας μπροστά της, ( ἰδιαίτερα ἄν ὁ «διαδρομος» εἶναι στενός) νά τήν πλησιάσει ἤ καί νά τήν ἀγγίξει. Δηλαδή, θά πρέπει νά περνᾶ ὅσο πιό μακρυά μπορεῖ, σάν νά βλέπει μπροστά του φωτιά καί νά φεύγει μακρυά...! Καί ὅταν περνᾶ κοντά ἤ καί ἀγγίζει τήν Ἁγία Τράπεζα, τί γίνεται; Ἁμαρτάνει καί ὁ ἴδιος, καί ὁ Ἱερέας πού τόν βλέπει, καί δέν τόν νουθετεῖ (Ἀριθμ. 18: 3). Ἡ Ἁγία Τράπεζα δέν εἶναι τραπέζι!

Ὅταν ὁ Κύριος ἔδιωξε (γιά δεύτερη φορά) τούς ἐμπόρους ἀπό τό προαύλιο τοῦ Ναοῦ, μεταξύ τῶν ἄλλων, «δέν ἄφηνε νά μεταφέρει κανείς διά μέσου τοῦ προαυλίου (!) κανένα πρᾶ­γ­μα!» (Μκ. 11:16). Σκεφθεῖτε πόσο ἁμαρτάνουμε, ὅταν μεταφέρουμε διάφορα πράγματα (ἄσχετα μέ τόν Ναό), διασχίζοντας τόν Ναό! Καί πόσο, ὅταν τά εἰσάγουμε στό «Ἱερό», περνώντας πίσω ἀπό τήν Ἁγία Τράπεζα ἤ ἀκόμα θέτοντάς τα πάνω στήν Ἁγία Τράπεζα!

Μποροῦν νά κοινωνοῦν ὅσοι καί ὅσες ἔχουν προγαμιαῖες σχέσεις ;

  Ἕνας, λοιπόν νεαρός, ἔχει σήμερα προγαμιαῖες «σχέσεις».  Κάνει μερικές μέρες ἀποχή, νηστεύει, ἐξομολογεῖται, καί ζητεῖ νά κοινωνήσει.

Καί μετά, τι ;  Ἔχοντας  ὡς «ἐφόδιο» τήν Θ. Κοινωνία (!)  θά  συνεχίσει τό «ἔργο» του.  Μπορεῖ, λοιπόν, ὁ Ἱερέας νά τοῦ ἐπιτρέψει τήν Θ. Κοινωνία;

     Ὁ συγκεκριμένος νεαρός δέν πῆγε ἐν μετανοίᾳ στήν Ἐξομολόγηση, ἀλλά πῆγε ἁπλά νά πάρει τήν ἄδεια γιά νά κοινωνήσει. Ὅμως, ἡ Ἐξομολόγηση προϋποθέτει μετάνοια, καί μετάνοια σημαίνει ἀποκοπή ἀπό τήν ἁμαρτία, διαφορετικά ( χωρίς αποκοπή ) δέν ὑπάρχει  μετάνοια. 

Ἀλλά χωρίς μετάνοια κανονικά δέν πρέπει νά δίνεται ἄφεση ἁμαρτιῶν,  επομένως έτσι δέν ὑπάρχει καί πραγματική Ἐξομολόγηση! Πῶς, λοιπόν νά  κοινωνήσει αὐτός ὁ νεαρός, τή στιγμή πού δέν ἔχει συγχωρηθεῖ ἡ ἁμαρτία του;   

++++++++++++++++++++++++++

Ἄν κοινωνήσει, μιμεῖται τόν προδότη Ἰούδα...! Εἶχε (ὁ Ἰούδας) στό μυαλό του στήν ἁμαρτία, στήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ, κοινώνησε,  καί στή συνέχεια πήγε καί ἔκανε πράξη αὐτό  πού εἶχε στό μυαλό του.

Εμείς τί λέμε; «Οὐ φίλημά σοι δώσω καθάπερ ὁ Ἰούδας» ! Αυτό ακριβώς ὑποσχόμαστε στόν Χριστό ἐν ὥρᾳ Θ.  Κοινωνίας.  

Οἱ  νεοφώτιστοι χριστιανοί τῆς Κορίνθου κοινωνοῦσαν ὅπως-- ὅπως, μέ ἀποτέλεσμα νά τό «πληρώνουν» αυτό ἀκριβά.  

Ὁ  Απόστολος Παῦλος τούς ἔγραψε:  

«Ὅποιος  τρώει τόν  Ἄρτο καί πίνει τό Ποτήριο τοῦ Κυρίου μέ τρόπο ἀνάξιο γίνεται ἔνοχος ἁμαρτήματος ἀπέναντι στό Σῶμα καί στό Αἶμα τοῦ Κυρίου. Γι’αὐτό πρέπει νά ἐξετάζει κανείς προσεκτικά τόν ἑαυτό του, καί τότε νά τρώει ἀπό τόν Ἄρτο, καί νά πίνει ἀπό τό Ποτήριο. Γιατί ὅποιος τρώει τόν Ἄρτο καί πίνει τόν Οἶνο μέ τρόπο ἀνάξιο, χωρίς νά ἀναγνωρίζει  σ’ αὐτά τό Σῶμα τοῦ Κυρίου, αὐτό πού τρώει κι αὐτό πού πίνει φέρνουν πάνω του καταδίκη.

Ἡ ζωή τῆς Παναγίας ἀπό τήν Πεντηκοστή μέχρι τήν Κοίμησή Της

 Α. Επισκέπτεται τον Άθω.

Ήρθε η ώρα που οι Απόστολοι θα διασκορπίζοντο στη γη για να κηρύξουν το Ευαγγέλιο. Όμως για το που θα πήγαινε ο καθένας, θα έριχναν κλήρο. Έβαλαν κλήρο και για την Παρθένο. Ο κλήρος έδειξε για Αυτή την μακρινή χώρα των Ιβήρων.

Το δέχθηκε. Και ετοιμάζονταν. Όμως ο Υιός της είχε άλλο σχέδιο. Της παραγγέλνει με τον αρχάγγελο Γαβριήλ : «Μη πας στην Ιβηρία. Μη φεύγεις από την Ιουδαία. Πήγαινε προ στιγμή στη χερσόνησο του Άθω.» (τότε κατοικείτω από ειδωλολάτρες).

Ενώ το είχε «χωνέψει», πως θα πήγαινε στην Ιβηρία, τώρα αλλάζει τα σχέδια. (Τόσο εύκολα…)Ξεκίνησε με τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο για τον Άθω (σήμερα Άγιον Όρος) . Καθώς έμπαινε στο λιμάνι (πάντα κατά την παράδοση) έγιναν τέρατα και σημεία.

Τα δένδρα, τα σπίτια και η κορυφή του Άθω, προσκυνούσαν την μεγάλη επισκέπτρια.

Το μεγάλο άγαλμα του Δία, που στέκονταν στην κορυφή, έπεσε στο γκρεμό, κάνοντας μεγάλο κρότο. Έγινε συντρίμμια.

Τα άλλα αγάλματα εκραύγαζαν : «Άνδρες του Απόλλωνος πηγαίνετε στο λιμάνι του Κλήμεντος. Προϋπαντήστε την Μαρία, τη Μητέρα του Θεού». Ευθύς τα αγάλματα αυτά εκονιορτοποιήθησαν. (Ήδη ο Υιός της ετοίμασε το έδαφος για πνευματική σπορά). Τρόμος κυρίευσε τους κατοίκους. Κατέβηκαν στο λιμάνι. Υποδέχτηκαν με δέος την Μητέρα του Κυρίου. Και άκουσαν από το πανάγιο στόμα της το μήνυμα της σωτηρίας.

Η Θεοτόκος ευχαρίστησε τον Κύριο και τον παρακάλεσε :

- Να προστατεύει τον τόπο αυτό μέχρι της συντέλειας του αιώνος από αοράτους και ορατούς εχθρούς. Και να του χαρίζει όλα τα αγαθά.

Και ο Υιός της της απάντησε :

- Ότι μου ζήτησες θα γίνει. Αρκεί να φυλάττουν τις εντολές μου. Από τώρα και στο εξής ο τόπος αυτός θα είναι δικός σου. Θα είναι το περιβόλι σου και λιμάνι σωτηρίας.

- Μάνα γιατί μοσχοβολάει τό σπίτι; Τί ἔγινε; - Ἦλθε ὁ παπάς παιδί μου καί μᾶς ἔκανε Ἁγιασμό

  Ο Ορθόδοξος Αγιασμός είναι ένα ζωντανό Θαύμα του Ουρανού…

Παίρνεις από την ίδια βρύση, την ίδια ώρα και ημέρα, δυο ποτήρια νερό. Το ένα το «διαβάζει» ο ιερέας, κάνοντας το νερό «Αγιασμό».

Το άλλο το αφήνεις χωρίς προσευχή. Μένουν και τα δυο ποτήρια εκτεθειμένα στον αέρα. Αποτέλεσμα; Το νερό που δεν έγινε Αγιασμός βγάζει φυσαλίδες, φθείρεται, και αλλοιώνεται.

Αντίθετα, το νερό που έγινε Αγιασμός, παρόλο που είναι κι αυτό εκτεθειμένο, παρόλο που πάρθηκε από την ίδια πηγή, και την ίδια στιγμή, παραμένει πάντα καθαρό και φρέσκο, λες και μόλις βγήκε από την πηγή.

* * *

Ο 70χρονος ηπειρώτης κληρικός Γ. Π., έλεγε το 1980: «Πρόσφατα γκρεμίσαμε το σπίτι, που έχτισε ο πάππους μου, τον περασμένο αιώνα. Και βρήκαμε στα Θεμέλια τον σπιτιού, και στις τέσσερις γωνίες, τέσσερα σφραγισμένα μπουκαλάκια, που μέσα είχαν Αγιασμό. Και ήταν το νερό πεντακάθαρο».

• Ήταν (το νερό) κλεισμένο στο μπουκάλι.
• Ήταν θαμμένο στη γη εκατό περίπου χρόνια.

Ὁ Βίος τοῦ Ἁγίου Μίλου(+10 Νοεμβρίου)

Αρχιμ. Βασιλείου Μπακογιάννη

Ἡ πόλη τῆς Πάτρας ἔχει τήν «εὐλογία» νά ἔχει Ἱερό Ναό, μοναδικόν ἐν Ἑλλάδι, ἀφιερωμένο σ’ ἕναν ἄγνωστο σέ πολλούς Ἅγιο: Στόν Πέρση Ἐπίσκοπο καί Μάρτυρα Μίλο. (Μνήμη του 10 Νοεμβρίου). Καί τοῦτο γιατί, ὁ ἴδιος ὁ Ἅγιος ἐπέλεξε νά «ἀποκαλυφθεῖ» στήν Πάτρα, μέσα ἀπό ἕνα «σημαδιακό» θαῦμα, πού ἔκανε ἐν ἔτει 1939. Μέ ἀφορμή, λοιπόν, αὐτό τό θαῦμα, φανέρωση τοῦ Ἁγίου, καί μέ πρωτοβουλία τοῦ ἀειμνήστου θεολόγου Νικολάου Σωτηροπούλου (+2014), κτίσθηκε ὁ συγκεκριμένος Ναός. Τά «θυρανοίξια» ἔγιναν στόν Ἑσπερινό τῆς μνήμης τοῦ Ἁγίου (9.11.2006), ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Χρυσόστομο. 

Ναός, Ἱερέας, Θ. Λειτουργία, Θ. Κοινωνία (ἀρχιμ. Βασίλειος Μπακογιάννης)

Ζοῦμε στή λεγόμενη  Νέα Ἐποχή. Καί Νέα Ἐποχή  σημαίνει νέος τρόπος ζωῆς, νέο σκεπτικό, νέα ἤθη. Τό βλέπουμε καθημερινά, ἀκόμα καί μέσα στούς χώρους τῆς Ἐκκλησίας μας.  Οἱ ἔννοιες «Ναός», «Ἱερέας» «Λειτουργία», «Θ. Κοινωνία», πού στίς παλαιότερες ἐποχές προκαλοῦσαν δέος  στίς ψυχές τῶν χριστιανῶν μας,  σήμερα  ἔχουν καταντήσει ἔννοιες «ρουτίνα».  Καί ὅπως ἔλεγε ὁ μακαριστός π.  Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος (+1996) ἡ Νέα Ἐποχή δέν θά ἀδειάσει τίς ἐκκλησίες ἀπό κόσμο, ἀλλά αὐτόν τόν κόσμο πού πάει στίς ἐκκλησίες,  θά τοῦ ἀλλάξει τά μυαλά. Καί ἀπό ὅτι φαίνεται ὁ προφητικός του  λόγος ἐπαληθεύθηκε.Βιώνουμε πρωτόγνωρα πράγματα! Ἐνδεικτικά:α. «Ἀλειτούργητο», ἔλεγαν (κατηγοροῦσαν) οἱ πατέρες μας αὐτόν, πού δέν πήγαινε στήν ἐκκλησία. Ἦταν μιά βαριά κατηγορία. Δείχνοντας ἔτσι πόσο  εὐλαβοῦντο τή Λειτουργία. Σήμερα ἀκόμα καί ἡ λέξη  «ἀλειτούργητος», ἔχει  ἐξοβελισθεῖ ἀπό τό λεξιλόγιό μας!