Ποιά ἦταν ἡ μοναχὴ Εὐπραξία ποὺ ἔζησε γιὰ 53 χρόνια στὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ Νέας Μάκρης

Η Ιερά Μητρόπολη Λευκάδος και Ιθάκης μετά θλίψεως αναγγέλλει την εκδημία της Οσιωτάτης Μοναχής της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ιράς Αθανίου Γερόντισσας Ευπραξίας.

Εκοιμήθη το βράδυ της Δευτέρας, 20ής Οκτωβρίου 2025 σε ηλικία 86 ετών η Γερόντισσα Ευπραξία, αδελφή της Ιεράς Μονής Αγίου Νικολάου Ιράς Αθανίου.

Η μακαριστή Γερόντισσα Ευπραξία (κατά κόσμον Αγγελική) Γκίκα, του Χρήστου και της Χρυσούλας, γεννήθηκε την 1η Ιουλίου του έτους 1939.

Προσήλθε ως δόκιμη στην Ιερά Μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και Αγίου Εφραίμ Όρους Αμώμων Αττικής, όπου εκάρη μοναχή την 25η Απριλίου 1961, μεγαλόσχημη δε την 27η Ιουλίου 1968 από τον μακαριστό Μητροπολίτη Αττικής και Μεγαρίδος κυρό Νικόδημο (Γκατζιρούλη), επί Ηγουμενίας της μακαριστής Γερόντισσας Μακαρίας Δεσύπρη.

Ἡ γερόντισσα Εὐπραξία τῆς νήσου τῆς Αἰγίνης

Η ταπεινή Γερόντισσα Ευπραξία,

διακονήτρια του Οσίου Ιερωνύμου της νήσου της Αιγίνης

Κατά καιρούς και επί αρκετόν χρονικόν διάστημα,

συνέβαινε να είναι κλειστόν το Ησυχαστήριον του Γέροντος, πολλοί δε προσκυνηταί, εξέφραζον την λύπην των και δικαίως, διότι προήρχοντο και από μακρυνούς, ενίοτε και από εκτός της Ελλάδος τόπους.

Τούτο συνέβαινε κάθε φορά που η υπέργηρος Γερόντισσα Ευπραξία, η οποία τόσον πιστώς και αξίως επετέλεσε την ιεράν διακονίαν της, εκάμπτετο από την ασθένειαν τόσον, ώστε είχεν απόλυτον ανάγκην ιατρικής περιθάλψεως και παρακολουθήσεως και διέμενεν εις τας Αθήνας.

Εις τας Αθήνας εφιλοξενείτο εις την οικίαν της Στυλιανής Νικολαράκου εις τους Αμπελοκήπους. Η Στυλιανή είχε γνωρίσει τον Γέροντα περίπου τρία έτη προ της κοιμήσεώς του.

Ως ήτο φυσικόν, απήλαυσε την πνευματική του ευεργεσία, τας σοφάς και αγίας συμβουλάς του αλλά και την πατρικήν αγάπην και στοργήν και ως άλλη «Μαρία» του Ευαγγελίου, έτρεχεν και έμενεν, οσάκις ηδύνατο, παρά τους πόδας του Γέροντος, επέτρεψε δε ο Θεός, την αξίωσε μάλλον, να προσφέρη τας ταπεινάς υπηρεσίας της, κατά τας τελευταίας ημέρας ασθενείας του Γέροντος.

«Ἤρθαμε νὰ φυλᾶμε τὸν Ἅγιο Λάζαρο, ἀλλὰ τελικὰ ὁ Ἅγιος Λάζαρος μᾶς φυλάει»(Η Γερόντισσα τῆς Βηθανίας Εὐπραξία μοναχή)

Του Λυκούργου Μαρκούδη

Την 1/14 Αυγούστου 2024 η Γερόντισσα της Βηθανίας Ευπραξία μοναχή μετέστη στους Ουρανούς. Στο ξεκίνημα του Δεκαπενταυγούστου με το παλαιό εορτολόγιο (που ακολουθεί το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων), παραμονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου με το νέο. Κοιμήθηκε στην Μονή που αγάπησε και διακόνησε για πολλές δεκαετίες. Εκεί που μας υποδέχθηκε αμέτρητες φορές.

Μικροκαμωμένη στο σώμα αλλά γιγαντωμένη στην ψυχή, έζησε διακριτικά και αθόρυβα βίο πνευματικού μεγαλείου, προσωπικής αφάνειας, χαρισμάτων θείων, ακολουθώντας πιστά τον λόγο του Ευαγγελίου.

Η φράση της που συχνά μας έλεγε, όταν αντιμετώπιζε δυσκολίες από τους «γείτονες» και όχι μόνο ήταν:

«Ήρθαμε να φυλάμε τον Άγιο Λάζαρο, αλλά τελικά ο Άγιος Λάζαρος μας φυλάει».

Αυτή ήταν η πίστη της, ανόθευτη και αληθινή, απροϋπόθετη και πλήρης. Εμπιστοσύνη απόλυτη στον Κύριό μας, την Παναγία Μητέρα Του και Μητέρα μας, τους Αγίους που διακονούσε με αφοσίωση. Στις προσωπικές τις δυσκολίες η παρηγοριά της ήταν ο Θεός και μόνο. Σε κάθε δυσκολία αντιμετώπιζε τα πάντα με σπάνια πίστη σταυρώνοντας αδιάκοπα ό,τι έχρηζε θεραπείας. Πως να της πεις για φάρμακα και γιατρούς, όταν σου απαντούσε με την βεβαιότητα ενός μικρού παιδιού που είναι απόλυτα παραδομένο στη φροντίδα των γονιών του, πως ο Θεός θα τα φροντίσει όλα; Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα πίστεως που ζούσαμε κοντά της. Αξιοζήλευτη η πίστη της για όλους εμάς που στη θεωρία είμαστε πλούσιοι, αλλά στην πνευματική πράξη παντελώς χρεωκοπημένοι.

Πάντα να μας υποδεχόταν όλους, όποια στιγμή, όποια μέρα, χωρίς περιορισμούς και προγράμματα.

«Έχουν κάνει τόσο κόπο οι άνθρωποι και έρχονται από τόσο μακριά… κι εμείς θα τους αφήνουμε έξω;».

Άφηνε κάθε άλλη εργασία, διακόνημα, πρόγραμμα, ακολουθία για να υποδεχτεί μαζί με την σεμνή αδελφότητά της τους προσκυνητές.

«Εμείς είμαστε εδώ, θα κάνουμε την ακολουθία λίγο πιο μετά» έλεγε όταν καθυστερούσε ένας εσπερινός επειδή εκείνη την ώρα έφθανε μια προσκυνηματική ομάδα στο μοναστήρι. Όσες φορές ζητούσα συγγνώμη που διακόπταμε την πρωινή τους τράπεζα, φτάνοντας πολύ νωρίς με κάποιο γκρουπ για να προλάβουμε το δικό μας πρόγραμμα, εκείνη με το άδολο χαμόγελό της απαντούσε «Μόλις είχαμε τελειώσει…» ή «μα θα συνεχίσουμε αμέσως μετά, δεν φεύγει η τράπεζα».

Ὅταν ἡ γερόντισσα Εὐπραξία συνάντησε τόν Ἅγιο Πορφύριο

Κάποτε η κα Βασιλική πού είχε Ι.Χ. της είπε:

–    Γερόντισσα θέλεις να σε πάω να δούμε τον π. Πορφύριο; Εγώ θα πάω για το παιδί μου. Είπανε και σε μένα να πάω. Βεβαίως να πάμε. Ορίστηκε η ημέρα πού μας βόλευε όλες. Φθάσαμε στον Γέροντα Πορφύριο στον Ωρωπό και με δυσκολία ανεβάσαμε τη Γερόντισσα στο κελί του.

Μόλις μας είδε είπε:

–    Καλώς την Ευπραξία μου. Έλα Γερόντισσα, έλα (Σημειωτέον ο Γέροντας πρώτη φορά έβλεπε τη Γερόντισσα).

–    Που με ξέρεις πάτερ;

–    Σε ξέρω βρέ Ευπραξία μου, σε ξέρω πολύ καλά είπε και έδειξε κατά το Χαλάνδρι. Τί κλαις βρέ Ευπραξία μου; Τί αμαρτίες έχεις και κλαις βρέ Γερόντισσα. Να χαίρεσαι βρέ να χαίρεσαι. Εμείς μαζί πήγαμε στο μοναστήρι. Τί αμαρτίες έκανες; Τίποτα, τα εξομολογήθηκες κιόλας.

Τότε ή Γερόντισσα του λέει..

Θαυμαστά γεγονότα στή ζωή τῆς γερόντισσας Εὐπραξίας. Πνευματικά κατορθώματα. Ἄκτιστο φῶς ...

Πνευματικά κατορθώματα

Μέσα σ’ αυτήν την πνευματική αδελφική κυψέλη ζούσαν μοναχές με πολύ μεγάλη πνευματική κατάρτιση και αγιότητα. Ή Γερόντισσα Ευπραξία διηγιόταν τα ακόλουθα περιστατικά:

Μια αδελφή δεν είχε καθόλου χρήματα για να ζήση. Οι δικοί της, άγνωστο γιατί, είχαν πάψει να της στέλνουνε και κατά συνέπεια δεν είχε να φάει. Ή αδελφή αυτή είχε την ευλογημένη συνήθεια μετά το πέρας της ακολουθίας στο καθολικό της Μονής να παραμένει στο ναό και να κάνη σε κάθε εικόνα του τέμπλου του ναού ένα τρακοσάρι κομποσκοίνι. Άρχιζε από τον αρχάγγελο Μιχαήλ και τελείωνε στον αρχάγγελο Γαβριήλ. Μια μέρα λοιπόν οι αδελφές της Μονής την άκουσαν έκπληκτες να μαλώνει στα Παριανά (όπως μιλάνε οι Παριανοί) με τον Αρχάγγελο Μιχαήλ και να του λέει ότι δεν θα σου ξανακάνω κομποσκοίνι άρχάντζελλέ μου διότι με άφησες χωρίς χρήματα, χωρίς φαγί. Την επομένη ημέρα η Γερόντισσα λαμβάνει μία επιταγή χωρίς αποστολέα, ανώνυμη, με πολλά χρήματα και καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του.

Θαυμαστά γεγονότα στή ζωή τῆς γερόντισσας Εὐπραξίας

Στην Ιερά Μονή Χριστού Δάσους στην Πάρο

’Άς επιστρέφουμε, όμως, στην διήγησή μας, για να γνωρίσουμε την πορεία όλης της οικογένειας.

Η μητέρα ’Άννα με την εντεκάχρονη Μαρία πήγαν για να μονάσουν στην 'Ιερά Μονή Χριστού του Δάσους, όπως λέγεται, στην Πάρο. Η Ιερά Μονή Χριστού ήταν εκείνη την εποχή ιδιόρρυθμη και αριθμούσε πολλές μοναχές. 

Γενική ηγουμένη της μονής ήταν η γερόντισσα Μάρθα, ενώ εντός της Μονής υπήρχαν επιμέρους γερόντισσες με τις υποτακτικές τους.

Η κυρία  Άννα παρουσιάστηκε στην γερόντισσα Μάρθα με τη μικρή της Μαρία και ζήτησε να τις δεχθούν στο Μοναστήρι για να μονάσουν και εκείνη τις δέχθηκε με χαρά. Η Άννα είπε στη Γερόντισσα ότι αυτή εδώ η μικρή είναι νύμφη Χριστού γι’ αυτό στην παραδίδω να την εκπαίδευσης πνευματικά. Τότε γύρισε η μικρή Μαρία και είπε στη μητέρα της: Μητέρα είσαι ψεύτρα πού λες ότι δεν είμαι παιδί σου. Είχε όμως μεγάλη χαρά πού ήταν στο μοναστήρι.

Ὁ Ἄρης Βελουχιώτης κάνει Ἐσπερινό μέ τή Γερόντισσα Εὐπραξία στήν Ἱερά Μονή Καλάμου Ἀττικῆς

«Ευχόμενος από μέσης καρδιάς ο Πανάγαθος Θεός ημών Κύριος Ιησούς Χριστός να ευλογήσει έτσι ώστε το κείμενο που ακολουθεί να γίνει αιτία συνεκτική για το έθνος. Σας προτείνω να το αναγνώσετε με προσοχή και δυνατή προοπτική απόφαση υψίστης εθνικής συνοχής».

Γέρων Νεκτάριος Μοναχός

Αγιορείτης

Ηγουμένη στην Ιερά Μονή Καλάμου

Βρισκόμαστε γύρω στο 1930. Η Γερόντισσα Ευπραξία, αφού εγκατέλειψε, κάτω από τις συνθήκες που προαναφέραμε, τη μετάνοιά της για να βρεθεί όπου την οδηγήσει ο Θεός, βρίσκεται ηγουμένη στην Ιερά Μονή του Καλάμου με μερικές υποτακτικές. Πριν πάει η ίδια στη Μονή αυτή οι βοσκοί της περιοχής καταπατούσαν τα χωράφια και τους χώρους της Μονής. Η Γερόντισσα ζήτησε από αυτούς να απομακρυνθούν και όπως ήταν φυσικό αντέδρασαν και μίλησαν άσχημα στη Γερόντισσα και κάποια ένας από αυτούς ήλθε στη Μονή οπλισμένος θέλοντας να τη σκοτώσει. Σήκωσε το όπλο και τη σημάδεψε, την ώρα που εκείνη προσευχόταν στον καλό Θεό να τη σώσει. Πριν όμως προλάβει να πατήσει τη σκανδάλη παρέλυσε το χέρι του, το όπλο έπεσε καταγής και ο βοσκός γύρισε στο χωριό και στο σπίτι του παράλυτος.