Ἀποκατάσταση τῶν πάντων: Ἡ κρίσιμη διάκριση ἐπίγνωσης καὶ μέθεξης στὸν Ἅγιο Γρηγόριο Νύσσης.

ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ

ΕΡΩΤΗΣΗ 19: Ἐπειδὴ ὁ Γρηγόριος Νύσσης μέσα στὰ συγγράμματά του φαίνεται γιὰ ἐκείνους ποὺ δὲν γνωρίζουν τὸ βάθος τῆς ὑψηλῆς θεωρίας του νὰ ὑποδηλώνει μιὰ ἀποκατάσταση, παρακαλῶ νὰ μᾶς πεῖς γι’ αὐτὸ ὅ,τι γνωρίζεις.

ΑΠΟΚΡΙΣΗ: Ἡ Ἐκκλησία γνωρίζει τρεῖς ἀποκαταστάσεις· μιὰ ἀποκατάσταση τοῦ καθενός μας ἀνάλογα μὲ τὴν ἀρετή του, ἀποκατάσταση ποὺ γίνεται ὅταν ἐκπληρώσει τὴν ἀρετὴ ποὺ τοῦ ἀναλογεῖ.

Δεύτερη (ἀποκατάσταση γνωρίζει) τὴν ἀποκατάσταση ὅλης τῆς φύσης κατὰ τὴν ἀνάσταση στὴν ἀφθαρσία καὶ τὴν ἀθανασία.

Τρίτη, αὐτὴ ποὺ κάνει ὑπερβολικὴ χρήση της στοὺς λόγους του ὁ Γρηγόριος Νύσσης, εἶναι ἡ ἑξῆς· ἡ ἀποκατάσταση στὴν ἀρχική της κατάσταση τῶν ψυχικῶν δυνάμεων ποὺ ὑπέπεσαν στὴν ἁμαρτία. Πρέπει δηλαδὴ ὅπως ἡ ὅλη φύση κατὰ τὴν ἀνάσταση θ’ ἀπολαύσει τὴν ἀφθαρσία τῆς σάρκας σὲ χρόνο ποὺ ἐλπίζομε, ἔτσι καὶ οἱ παραστρατημένες δυνάμεις τῆς ψυχῆς στὸ μάκρος τῶν αἰώνων πρέπει ν’ ἀποβάλουν τὶς μνῆμες τῆς κακίας ποὺ ἔχουν ἐναποτεθεῖ σ’ αὐτὲς καὶ ἀφοῦ περάσουν ὅλους τοὺς αἰῶνες χωρὶς νὰ βρίσκουν στάση, νὰ ἔρθουν στὸ Θεό, ποὺ δὲν ἔχει πέρας, κι ἔτσι μὲ τὴν ἐπίγνωση, ὄχι μὲ τὴ μέθεξη τῶν ἀγαθῶν, ν’ ἀναλάβουν τὶς δυνάμεις τους, ν’ ἀποκατασταθοῦν στὴν ἀρχικὴ κατάστασή τους καὶ νὰ δειχθεῖ ὁ δημιουργὸς ἀνεύθυνος ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτία.

Τό ἀπέναντι πεζοδρόμιο ἤ ἄλλως περί ἀποκαταστάσεως τῶν πάντων

ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ 

Ή ΑΛΛΩΣ ΠΕΡΙ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΠΑΝΤΩΝ

Μία χιλιαστική, νεοπατερική, καμπαλιστική κακοδοξία

    Ξεκινάει το άρθρο μας με την εξής διήγηση. «Είναι μια σεβάσμια γιαγιά, η κυρία Σπυριδούλα, που περιμένει υπομονετικά, στην άκρη του πεζοδρομίου. Και ενώ αναμένει κάποιους συγγενείς της να έρθουν να την πάρουν με το αυτοκίνητό τους, εμφανίζονται ξαφνικά δύο νεαροί που βιαστικά χωρίς να τη ρωτήσουν την αρπάζουν και επιχειρούν να την περάσουν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Παρόλο την ισχνή αντίστασή της και τις εύλογες διαμαρτυρίες της οι νεαροί κάτω από την ευχαρίστηση και την ηδονή της προσφοράς της δήθεν καλής τους πράξης προς ένα αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό τους ξεχνάνε μια βασική πλην όμως ουσιώδη λεπρτομέρεια.  Να συμμεριστούν, να κατανοήσουν και να σεβασθούν την αληθινή επιθυμία της κυρίας Σπυριδούλας και να τη βοηθήσουν να πάει στο απέναντι πεζοδρόμιο αφού όμως εκείνη το είχε ζητήσει και το ήθελε».

Η αναγκαστική μεταφορά της όσο και θεάρεστη αν φαίνεται σε μια πρώτη ανάγνωση ως πράξη, στην πραγματικότητα για την ίδια αποτελεί κόλαση, ταλαιπωρία, βιασμό της ελευθερίας της, καταπάτηση του συνειδήσεώς της, αν θέλετε και στραγγαλισμό  του αυτεξουσίου της.