Μοῦ ἔστειλε τὸν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ.

Αναφέρει η μοναχή Συγκλητική:

«Κάπου κάπου τήν ἔστελναν κι αὐτή τά πρῶτα χρόνια γιά ἐξωτερική διακονία. Μιά φορά, θυμᾶμαι, ὅταν ἤμασταν στήν Πορταριά, τήν ἔστειλε ἡ Γερόντισσα στη Λάρισα να πουλήσει ποδιές. Καί πῆρε ὀκτώ χιλιάδες δραχμές. Ἐπιστρέφοντας, διασχίζοντας τίς γραμμές τοῦ τρένου, τῆς ἔπεσαν κάτω τά χρήματα καί τά ἔχασε. Μόλις τό κατάλαβε, ἄρχισε νά κλαίει καί νά παρακαλεῖ τήν Παναγία: “Παναγία μου, βοήθα με! Ἐπούλησα ὅλες τίς ποδιές· τώρα, πῶς νά πάω μέ ἄδεια χέρια καί τί νά πῶ τῆς Γερόντισσας;” Ἀλλά καί ἡ Παναγία μας δέν τήν ἄφησε.

Γιά νά μήν σταναχωρηθεῖ ὁ γέροντάς μου-Ἡ μοναχή Ἀντωνία καί ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ

Αυτές οι δύο καλογριές, Λουκία και Αντωνία, πού έφεραν ονόματα Άγιων, προς τιμήν των οποίων υπήρχαν παρεκκλήσια στην μονή του Ευαγγελισμού, ήτανε το ευλογημένο ζευγάρι, πού αροτριούσε τα μπαΐρια του μοναστηριού- τα δυο ευλογημένα ζώα, πού θέρμαιναν με την ζεστή τους αναπνοή το Βρέφος το τεχθέν τα δύο ζώα, πού ανάμεσα τους γνώριζες τον Χριστό Θεό. Εύρισκαν εκπλήρωση τού Προφήτου τα λόγια: «Εν μέσω δύο ζώων γνωσθήση».

Πώς να μη θυμάσαι την Αντωνία, πού αυγή-αυγή σκόλη-καθημερινή με τις γαλότσες στα πόδια και τα ράκη της έτρεχε να περιποιηθεί τα ζώα; Αγαπούσε τόσο πολύ το διακόνημά της, πού πασιχαρής έφθανε στον στάβλο.Έτρεχε σαν μικρή κοπελούδα. Δεν φαίνεται πώς πάταγε στην γη’ έχω την εντύπωση πώς πέταγε. Ολοπρόθυμα εκτελούσε την ταπεινή της διακονία, αγόγγυστα, χωρίς κοντανάσες και φυσήματα δύστηνα και λογισμούς: «Οι άλλες στο γραφείο, στο ραφείο, στην εκκλησία- εγώ στα ζώα». Και αυτό όχι μόνον κάποιες φορές, άλλ’ όλες τις μέρες της αφιέρωσής της. Και τα ευλογημένα ζώα ενστικτωδώς καταλάβαιναν την αγάπη και την φροντίδα της γι’ αυτά και πανηγύριζαν στην ταπεινή της παρουσία. Πάντα σιγοψιθύριζα στην θέα της: «Να ο Κουκουζέλης με τα τραγιά στον Άθωνα’ κι εκείνα, την ώρα πού έψαλλε στις ρεματιές και τους λόγγους, άφηναν την βοσκή και εκστατικά τον άκουγαν». Τραυλή και ισχνόφωνη όπως ήταν, θύμιζε τον Μωυσή, πού έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του Αιθήρ. Τα εύρισκε η Αντωνία με τα ζουλάπια.

Ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ εἶπε: «Μήν ἐμβολιαστῆτε καί θά σωθῆτε…»

Ἦταν 22 Ἰουλίου τοῦ 2020, ἡμέρα Τετάρτη, τῆς ἁγίας Μαγδαληνῆς καί τῆς ἁγίας Μαρκέλλας. Λόγῳ ὅτι δούλευα σερί δεκαπέντε ἡμέρες, τά παιδιά διαμαρτύρονταν καί ἤθελαν νά πᾶμε γιά μπάνιο. Παρ᾿ ὅλο πού ἦταν Τετάρτη, τούς κάναμε τό χατίρι. Φτειάξαμε νηστήσιμα φαγητά γιά νά ἔχωμε μαζί μας.

Εἶχα, ὅμως, 2 χρόνια πού εἶχα τάξει νά στείλω τάμα (μέ τό μπουκάλι) στόν ἀρχάγγελο Μιχαήλ στήν Σύμη καί πάντα τό ἀμελοῦσα (ὄχι ἐ- σκεμμένα). Τό εἶχα ἐπάνω στήν τηλεόραση μέ ἀφιέρωμα γιά τήν Σύμη. Ἐκείνη τήν ἡμέρα, εἶπα στήν ἀδερφή μου: «Δέν θά ξεκινήσωμε, ἄν δέν φτειάξωμε τό μπουκάλι νά τό στείλωμε στόν ἀρχάγγελο στήν Σύμη». Ἔτσι καί ἔγινε. Γράψαμε τά ὀνόματα, βάλαμε θυμίαμα, καρβουνάκια καί ἕνα μικρό δωράκι γιά τήν ἐκκλησία (λίγα χρήματα). Εἶπα στά μικρά ὅτι θά μείνωμε μέχρι ἀργά γιά νά τό ἀφήσωμε στήν θάλασσα, ὅταν φύγη ὁ κόσμος, γιά νά μήν προκαλέσωμε σχόλια.

Ξεκινήσαμε στίς 13:00 μ.μ. καί φτάσαμε περίπου 14:20 μ.μ. Γιάννενα – Ἡγουμενίτσα, τόσο εἶναι μέ παλιό αὐτοκίνητο. Δέν τρέχω γενικά.

Στήν διασταύρωση τῆς Ἡγουμενίτσας, λέει ὁ ἀνηψιός:

— Θεία, λές νά φτάση στήν Σύμη τό μπουκάλι;

Λέω, χωρίς νά σκεφτῶ:

Ὁ Ἀρχάγγελος ὑποδεικνύει λιτανεία

Ο Αρχάγγελος υποδεικνύει λιτανεία

Πηγή: Θαύματα Αρχαγγέλου Μιχαήλ, εκδόσεις Ορθόδοξο Ίδρυμα Απόστολος Βαρνάβας, σελ. 84

Βρίσκεστε: /ΧΙΟΥ /Νένητα /

Είναι αρκετά χρόνια που κατά τη συγκομιδή των καρπών έπιανε βροχή και δεν σταματούσε. Ένα παιδί βγήκε έξω προς το μέρος της μονής όταν σταμάτησε λίγο η βροχή και παραδόξως βλέπει την εικόνα του Αρχαγγέλου να παρουσιάζεται ο ίδιος ως αξιωματικός με γκέτες.

- Μη φοβάσαι παιδί μου, αλλά πήγαινε στο μοναστήρι να πεις των καλογραιών να βγάλουν την εικόνα του Ταξιάρχη, να κάνουν λιτανεία να πάψει το κακό.

Ξύπνα μανούλα μου καί σοῦ ἔφερα τό γιατρό σου, τόν Ταξιάρχη μας ἀπό τόν Μανταμάδο

Κατεβαίνοντας το πρωί στο Ναό, συναντώ μια μεσόκοπη γυναίκα στο παγκάρι, με δάκρυα στο πρόσωπό της και κρατώντας δυο λαμπάδες στο χέρι της έτοιμη να βγει να τίς ανάψει.

Όταν με είδε, το πρόσωπό της φωτίστηκε, άνοιξαν τα δακρυσμένα μάτια της από χαρά και με ρώτησε αυθόρμητα:

“Ήρθες; Σε περίμενα. Θέλω να σού μιλήσω, να σού ‘πώ το θαύμα που μού έκανε ο Αρχάγγελος και ήρθα από μακριά να Τόν ευχαριστήσω.

– Άναψε τις λαμπάδες σου, να κάνω και ‘γώ τον όρθρο και έπειτα καθόμαστε στο γραφείο και τα λέμε, τής είπα.

Όταν τέλειωσε ο όρθρος, μέ πλησιάζει βιαστικά και μού λέει:

-Πάτερ, με συγχωρείτε, επειδή βιάζομαι να φύγω με ΤΑΧΙ, για να προλάβω το αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη, κάθισα και σάς έγραψα το θαύμα πρόχειρα, στα δυο αυτά χαρτιά του Ναού και σας παρακαλώ να το δημοσιεύσετε, γιατί τό έταξα στον Άγιο.

– Εντάξει, θα το διαβάσω και θα δούμε, τής είπα και τήν χαιρέτησα.

Εκείνη μού φίλησε το χέρι παρακαλώντας με να μην το ξεχάσω.

Το έγγραφο πρόχειρο, λόγω βιασύνης της γυναίκας, όμως καθαρό και ευανάγνωστο, έλεγε:

Πάτερ, την ευχή σας.

Ἡ Θαυματουργή εἰκόνα τοῦ Ταξιάρχη Μιχαήλ στήν Ἱερά Μονή Ταξιαρχῶν Νενητα Χίου

Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΉ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΤΑΞΙΑΡΧΗ ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΝΕΝΗΤΑ ΧΙΟΥ

Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΟΛΟΣΩΜΗ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΔΕΟΣ ΜΕ ΥΨΟΣ 1.80 εκ.

Η Μονή των Παμμεγίστων Ταξιαρχών στα Νένητα.. χωριο της νοτιοανατολικης Χιου.. ιδρύθηκε το 1305 προς τιμή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.. από την μοναχή Ξένη.. η οποία καταγόταν απ’ το Βασιλειώνικο....

Στην αρχή.. η μονή ήταν αφιερωμένη στην Παναγία και είχε 87 καλόγριες....

Το 1306 μετονομάσθηκε σε «Μονή Ταξιαρχών».. ύστερα από θαυματουργή εύρεση της Εικόνας του Αρχαγγέλου Μιχαήλ...

Πρόκειται για ένα πνευματικό καταφύγιο.. όπου ο ολοζώντανος Ταξιάρχης φυλάττει.. σκέπει και φωτίζει κάθε ψυχή που τον επικαλείται και αιτείται τη βοήθειά του...

Χιλιάδες πιστοί σπεύδουν στο γλυκό Μοναστηράκι αυτό.. για να προσκυνήσουν και να αποτίσουν φόρο τιμής στους Πρωτάγγελους και Αρχάγγελους των νοερών.. αύλων.. ουρανίων δυνάμεων των Ασωμάτων.. των Παμμεγίστων Ταξιαρχών.....

Το όμορφο αυτό μοναστηράκι.. με τις λίγες μοναχές.. δημιουργήθηκε κατά τρόπο θαυμαστό και διαχρονικά.. από την όλη πορεία της Μονής διαπιστώνεται.. ότι αγαπήθηκε από τον ευλαβή κόσμο που το στήριξε και το στηρίζει μέχρι σήμερα...

Τα Νένητα.. ένας μεγάλος οικισμός.. απλωμένος στην επίπεδη στέψη μιας πλατιάς ράχης.. από όπου εποπτεύει τους ελαιώνες και την ακτή.. απέχει περίπου 18 χιλιόμετρα από την πόλη της Χίου και 2 χιλιομετρα απο την θαλασσα...

Κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.. τα Νένητα ήταν το μεγαλύτερο χωριό από όλα τα Μαστιχοχώρια με 2,5 χιλιάδες κατοίκους.. ενώ σήμερα αριθμεί περίπου 1180 κατοίκους...

Σήμερα τα Νένητα είναι ένα από μεγαλύτερα χωριά της Χίου με πλούσια κοινωνική και πολιτιστική δραστηριότητα....

Παρά την έντονη μετακίνηση του πληθυσμού των χωριών προς την πόλη.. φαινόμενο που παρατηρείται στα περισσότερα χωριά του νησιού.. τα Νένητα παραμένουν ένα ζωντανό και πολυπληθές χωριό που χρόνο με το χρόνο αναβαθμίζεται...

Οι κάτοικοι των Νενήτων ασχολούνται με τη γεωργία και παράγουν μαστίχα..ελιές.. ελαιόλαδο.. αμύγδαλα και σταφύλια...

Τα Νένητα είναι ένα από τα 21 χωριά (Μαστιχοχώρια) της νότιας Χίου όπου καλλιεργείται.. εκεί και πουθενά αλλού στον κόσμο.. το μαστιχόδεντρο ή μαστιχοφόρος σχίνος (Pistacia lentiscus).. από το οποίο εξάγεται η μαστίχα....

ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΕ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ

Μοῦ ἦρθε μία εὐωδιά, τόσο γλυκιά τόσο ὄμορφη! Δέν εἶχα ξαναμυρίσει κάτι τόσο ὄμορφο ποτέ στή ζωή μου!

Λόγω της ημέρας ( γιορτή Αρχαγγέλου Μιχαήλ) και λόγω του γεγονότος που έζησα σήμερα θα ήθελα να μοιραστώ την ιστορία μου.

Προσπαθούσαμε με τον σύντροφο μου 3 χρόνια για παιδάκι. Χωρίς να υπάρχει κάποιος λόγος υγείας δεν τα καταφέρναμε.

Στην περιοχή μου υπάρχει ένα μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Είμαι ιδιαίτερα δεμένη με την συγκεκριμένη μονή . Είναι ένα μέρος που με ηρεμεί και με βοηθάει να λύνω όποιο πρόβλημα αντιμετωπίζω με ηρεμία και θετικότητα.

Η εικόνα του Αρχαγγέλου που βρίσκεται στη μόνη είναι θαυματουργή.. Δεν γνώριζα τον συγκεκριμένο λόγο όμως. Ήξερα απλά ότι έχει βοηθήσει πολλούς ανθρώπους.

Μ. Παρασκευή στην λειτουργία ασυναίσθητα μου βγήκε από την ψυχή μου μέσα μια ευχή προς τον Αρχάγγελο να μας βοηθήσει να φέρουμε στον κόσμο μία ψυχούλα.

Μέτα από δύο εβδομάδες είχα θετικό τεστ....

Ἀνάμνηση θαύματος Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ καί εὕρεση τοῦ Τιμίου Ἥλου

Ανάμνηση θαύματος Αρχαγγέλου Μιχαήλ και εύρεση του Τιμίου Ήλου

Εορτάζει 2 ημέρες μετά το Άγιο Πάσχα.

Ἐν Γοναταῖς παραδόξου θαύματος, τοῦ Ἁγιάσματος παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ

Γέρας νεουργὸν εὐλογῶ Ἀρχαγγέλῳ,

Ἁγιάσματος Γοναταῖς τοῦ ἐκ πέτρας.

Προσκύνησις τοῦ τιμίου Ἥλου τοῦ ἡλώσαντος τὴν ἄχραντον δεξιὰν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν

Προσηλώσαντα ἐν Σταυρῷ τῷ τιμίῳ,

Ἧλον σέβομαι τὸν δεξιὸν Δεσπότου.

Το παρακάτω κείμενο προέρχεται από το «ΕΓΚΟΛΠΙΟΝ», το οποίο εξεδώθει στην Καβάλα τον Οκτώβριο του 1967 μ.Χ., δαπάνη της Ι. Μονής του Φιλοθέου.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΙΣ

Τῶν ἐν τῆ Νήσῳ Θάσω γενομένων θαυμασίων παρὰ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ καὶ περὶ τοῦ τιμίου Ἥλου τοῦ έκ τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ (ἤτοι μέρους τοῦ Καρφίου οῦ τὴν Πανσέβαστον Δεξιὰν τοῦ Σωτήρος καθηλώσαντος) καὶ ἀφιέρωμα γενομένου παρὰ τοῦ Βυζαντινοῦ Αὐτοκράτορος Νικηφόρου τοῦ Βοτανειάτου εἰς τήν Ἰερὰν Μονὴν τοῦ Φιλοθέου τὴν ἐν Ἀγίω Ὅρει κειμένην..

Εὐλόγησον Πάτερ.

Κατά τὸ χιλιοστὸν ἐνενηκοστὸν ἔτος ἀπὸ Χριστοῦ, ἦτο εἰς τὴν Νῆσον Θάσον, εἷς ἀσκητὴς Ὅσιος καὶ Ἅγιος ἄνθρωπος, ὀνομαζόμενος Λουκᾶς, ὅστις ἀσκήτευσε πρῶτον, εἰς τὸν τόπον τὸν νῦν λεγόμενον τοῦ Λουκά· ὅπου ἔκαμεν ἐκεῖ ἀσκητεύων δεκατέσσαρα ἔτη, ὅτε καὶ ἔκτισε μικρὸν Ναόν, ἐπ' ὀνόματι τοῦ Ἀγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωαννου τοῦ Θεολόγου (1).

Ἐνοχλούμενος δὲ ὁ Ὅσιος ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ καὶ ἡσυχώτερον καὶ ἐρημικώτερον τόπον ζητῶν, κατέβη εἰς τὰ σπήλαια, τῆς βαθείας καλουμένης Ποταμίας, ὅπου εἶναι τώρα ὁ Ναὸς τοῦ Ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, ἔνθα καὶ ἤσκησεν ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ εἴκοσι ἔτη. Κατὰ δὲ τὸ δέκατον ἕβδομον ἔτος, τῆς ἐν τῷ τόπῳ τούτῳ τῆς βαθείας Ποταμίας ἀσκήσεώς του, προσευχόμενος ἐν μιᾷ τῶν ήμερῶν ἐκεῖ ὁ Ὅσιος Λουκᾶς, βλέπει ἔμπροσθέν του ἐξαστράποντα τὸν Ἀρχιστράτηγον Μιχαὴλ καὶ λέγοντα αὐτῷ, «εἰρήνη σου». Φοβηθεὶς δὲ ὁ Ὅσιος καὶ έκπλαγεὶς ἐπὶ τῆ παραδόξῳ θέᾳ καὶ ἀστραπηφόρῳ μορφῆ, συνεχῶς ἔλεγε τὸ, «Παναγία Θεοτόκε βοήθει μοι». Ὁ δὲ Ἀρχιστράτηγος ἐνθαρρύνων αὐτὸν, τῷ ἔλεγεν ἵνα μὴ φοβηθῆ, διότι δὲν ἦτο ὡς αὐτὸς ἐδόκει, φάντασμα, ἀλλ' ὁ Ἀρχιστράτηγος τοῦ Θεοῦ Μιχαήλ· καὶ εἶπεν αὐτῷ, ὅτι μὲ ἀπέστειλεν ὁ Κύριος εἰπεῖν σοι, ὅτι μετὰ τρία ἔτη παραλαμβάνει ἐν εἰρήνῃ τὸ πνεῦμά σου, εἰς τὰς αἰωνίους ἀναπαύσεις.

Ὁ δὲ Ὅσιος, φοβηθεὶς περισσότερον διὰ τὸν λόγον τοῦτον, καὶ φάντασμα νομίζων τὸ φαινόμενον, ἔπεσε προύμυτα καὶ συνεχῶς ἔκραζε τό, «Κύριε έλέησον»· ὁ δὲ θεῖος Ἀρχιστράτηγος καὶ αὖθις παραθαρρύνας αὐτὸν, ἐφάνη ὅτι ἐκτύπησεν ώς μέ ράβδον τινά, τὴν ἐκεῖ κατὰ πρόσωπον πέτραν λέγων, «ἐν ὁνόματι τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἰοῦ καὶ τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, Ἀμήν.» καὶ εὐθῦς ἀνέβλυσεν ῦδωρ ἐξ ἐκείνης τῆς πέτρας. Λαβὼν δὲ θάρρος ὁ Ὅσιος, ἐζήτει διὰ τὴν προτέραν ἀπιστίαν συγχώρησιν (ἐπειδὴ πολλάκις ἐδοκίμασε νὰ τὸν ἀπατήση ὁ διάβολος διὰ πολλῶν καὶ ποικίλων φαντασιῶν).

Τό ἐν Χώναις θαῦμα

ΤΟ ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑ

πηγή: ΤΟ ΕΙΛΗΤΑΡΙΟΝ

ΤΟ ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑ

Μια από τις θαυματουργικές επεμβάσεις του αρχαγγέλου Μιχαήλ, με την οποία, όπως αναφέρεται και στο απολυτίκιο της παρούσης ημέρας, «διεφύλαξε τὸν ἑαυτοῦ ναὸν ὡς ἄλλην κιβωτὸν καὶ ἠκόντισε πόρρω τὸν ῥοῦν τῶν ποταμίων ῥείθρων», είναι το εν Χώναις θαύμα, που η ανάμνησή του γιορτάζεται στις 6 Σεπτεμβρίου.

Όταν οι άγιοι Απόστολοι ξεκίνησαν για να κηρύξουν το λόγο του Ευαγγελίου σ’ όλη την οικουμένη, ο ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος κατευθύνθηκε αρχικά στην Έφεσο. Δεύτερος σταθμός του ήταν η Ιεράπολη, στα σύνορα Φρυγίας και Λυδίας.

Κατά την Ιεράπολη υπήρχε η τοποθεσία «Χαιρέτοπος». Εκεί ο άγιος Ιωάννης, αφού δίδαξε και θαυματούργησε, προφήτευσε ότι κάποτε θ’ αναβλύσει πλούσιο αγίασμα, που θα τιμάται στ’ όνομα του αρχαγγέλου Μιχαήλ και θα κάνει πολλά θαύματα.

Έτσι κι έγινε. Το αγίασμα που ανέβλυσε, θεράπευε καθημερινά, με τη δύναμη του αρχαγγέλου, όχι μόνο χριστιανούς αλλά και απίστους.

Κάποιος ειδωλολάτρης από την Λαοδίκεια είχε μια κόρη βουβή. Ο αρχάγγελος την έκανε καλά με το αγίασμα, κι ο πατέρας της από ευγνωμοσύνη έχτισε εκεί περικαλλή ναό προς τιμήν του Αρχιστρατήγου.

Είχαν περάσει ενενήντα χρόνια από το χτίσιμο του ναού, όταν μια μέρα ήρθε ένα δεκάχρονο παιδί από την Ιεράπολη, με σκοπό ν’ αφιερωθεί στον Ταξιάρχη. Ονομαζόταν Άρχιππος. Παρέμεινε εκεί, διακονούσε στο ναό ως νεωκόρος κι έκανε αυστηρή άσκηση, παρά τη νεαρή του ηλικία.

Η αγία του ζωή, καθώς και τα καθημερινά θαύματα του αρχαγγέλου, ερέθιζαν τους απίστους. Επιχείρησαν λοιπόν κάποτε να σκοτώσουν τον Άρχιππο και να εξαφανίσουν το αγίασμα. Όταν όμως πλησίασαν, είδαν από μέσα να βγαίνει φωτιά, κι έφυγαν τρομαγμένοι.

Στ’ αριστερά της εκκλησίας έτρεχε ένας ποταμός, ο Χρύσος. Αυτόν σκέφτηκαν οι ειδωλολάτρες να κατευθύνουν πάνω από το αγίασμα, ώστε να αναμειχθεί με το νερό του ποταμού, κι έτσι οι χριστιανοί να μη μπορούν να το χρησιμοποιήσουν.

Πραγματικά, έστρεψαν την κοίτη του Χρύσου πάνω στο αγίασμα, αλλά ξαφνικά το ποτάμι, σαν να σεβάστηκε τη χάρη του αρχαγγέλου, στράφηκε προς τα δεξιά του ναού σε τόση απόσταση, όση είχε πριν προς τ’ αριστερά. Από τότε τα νερά του ακολουθούν την ίδια ροή.

Ύστερα κι απ’ αυτή την αποτυχία τους οι ειδωλολάτρες σοφίστηκαν άλλο τέχνασμα. Στ’ ανατολικά του αγιάσματος πήγαζαν δύο μεγάλα ποτάμια, ο Λυκόστρατος και ο Κούφος. Κατεβαίνοντας, περνούσαν σε μεγάλη απόσταση από τις δύο πλευρές του ναού. Ύστερα ενώνονταν, διέσχιζαν τη Λυκία και χάνονταν στη θάλασσα, απέναντι από τη Ρόδο.

Αυτά τα δύο ποτάμια σκέφτηκαν να στρέψουν πάνω στο ναό και το αγίασμα, ώστε να μην απομείνει ούτε ίχνος. Ο τόπος προσφερόταν. Ήταν πολύ κατηφορικός και το νερό θα κατέβαινε με μεγάλη ορμή. Έσκαψαν, πελέκησαν ένα βράχο, άνοιξαν τάφρους και χαντάκια και σχημάτισαν φράγμα για να συγκεντρωθεί το νερό.

Πέρασαν δέκα μέρες. Τότε οι ασεβείς ελευθέρωσαν το φράγμα, και τα νερά των ποταμών όρμησαν με παφλασμό προς το αγίασμα.

Ο Άρχιππος, ανύποπτος, προσευχόταν στο ναό. Καθώς τα νερά πλησίαζαν με ορμή, ακούει μια βροντή και βλέπει τον αρχάγγελο Μιχαήλ να κατεβαίνει μέσα στην εκκλησία και να του λέει με δυνατή φωνή:

-Άρχιππε, βγες από το ναό πριν σε καταποντίσουν τα νερά!

Ο Άρχιππος βγήκε και, μην αντέχοντας να βλέπει την αστραφτερή όψη του αρχαγγέλου, έπεσε στο έδαφος. Πραγματικά, έμοιαζε με πύρινο στύλο που έφτανε μέχρι τον ουρανό.

-Σήκω! φωνάζει στον Άρχιππο, στάσου στ’ αριστερά μου και μη φοβάσαι!

Αμέσως σηκώνει το χέρι του, σταυρώνει την πέτρα που ήταν ριζωμένη πίσω στην εκκλησία και προστάζει:

-Μέχρι εδώ θα είναι η κίνησή σου!

Και με το ακόντιο που κρατούσε, χτύπησε δυνατά το βράχο, που άνοιξε μέχρι κάτω βαθιά. Τα νερά τον είδαν και φοβήθηκαν. Στάθηκαν εκεί.

Πάλι ο αρχάγγελος κάνει το σημείο του σταυρού και διατάζει:

-Να χωνευτούν τα νερά εδώ!

Αμέσως έγινε δυνατός σεισμός, και τα νερά των ποταμών χωνεύτηκαν μέσα σ’ εκείνο το φαράγγι. Γι’ αυτό και η τοποθεσία εκείνη ονομάστηκε από τότε «Χώνες». Ο ναός του αρχαγγέλου Μιχαήλ έμεινε ακέραιος, και ο νεωκόρος Άρχιππος δόξασε το Θεό και τον αρχάγγελό Του γι’ αυτή τη φοβερή του θαυματουργία.

⁜

Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.

Ὡς νεφέλη ὡράθης ἐπισκιάζουσα,

Μιχαὴλ Ταξιάρχα, τῷ σῷ ἁγίῳ ναῷ,

ὑετίζων δαψιλῶς ὕδωρ ἀθάνατον·

ὅθεν ὡς ἄλλην κιβωτόν,

διεφύλαξας αὐτόν,

καὶ ῥείθρων τῶν ποταμίων,

τὸν ῥοῦν ἠκόντισας πόρρω,

πρὸς εὐφροσύνην τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

⁜

https://wra9.blogspot.com/2021/09/blog-post_06.html

Ὁ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ κυκλοφορεῖ σάν ἀξιωματικός τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ στόν Ἔβρο;

φώτο από https://www.iefimerida.gr/

Τι συμβαίνει ;

Εμείς οφείλουμε να το διηγηθούμε τέτοιες ώρες και ο καιρός θα δείξει και ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ θα αποδείξει.

Εβρίτης ιερέας πηγαινοέρχεται αυτές τις δύσκολες μέρες κατά μήκος της συνοριογραμμής μας στο ποτάμι για να βοηθήσει και να ευλογήσει. 

Εκεί λοιπόν συναπαντούσε πολλές φορές πάνω – κάτω ένα τζιπ του Ελληνικού Στρατού να το οδηγεί μόνος του ένας άγνωστος του αξιωματικός με χαρακτηριστικά έντονα που τα συγκράτησε ο ιερέας.

Στην προσπάθεια του να τον σταματήσει και να τον χαιρετήσει από κοντά , αυτός περνούσε σαν σίφουνας , απλώς τον χαιρετούσε και τον χαμογελούσε ιλαρά.

Σκέφτηκε να τον φωτογραφίσει αν και απαγορεύεται, αλλά κάθε φορά στο κινητό του αποτυπωνόταν μόνο η σκόνη που άφηνε πίσω του το στρατιωτικό όχημα.

Ήταν τόσο αποφασισμένος ο ιερέας να μάθει ποιος ήταν, που αποφάσισε προχθές να χρησιμοποιήσει κάθε μέσο για να σταματήσει το τζιπ με τον άγνωστο αυτό αξιωματικό.

Το βράδυ που σκεφτόταν αυτά, του παρουσιάστηκε ο άγνωστος του αυτός αξιωματικός, κατ όναρ όπως μας είπε και του λέει αυστηρά:

Ποτάμι τά δάκρυα (βίντεο) ἀπό τήν θαυματουργή εἰκόνα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ πού βρίσκεται στήν Ὀρθόδοξη Ἱερά Μονή Kpka, τρία χλμ ἀνατολικά τοῦ Kistanje στήν κεντρική Κροατία..

 

Ποτάμι τα δάκρυα(βίντεο) από την θαυματουργή  εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ που βρίσκεται στην Ορθόδοξη Ιερά Μονή Kpka,τρία χλμ ανατολικά του Kistanje στην κεντρική Κροατία..τι μας περιμένει!!!!

Δείτε το Tweet του χρήστη @maks_movich: https://twitter.com/maks_movich/status/1131647646404370433?s=09

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2019/05/kpka-kistanje.html

Ἦλθε ὁ Ταξιάρχης καί μοῦ εἶπε:«Ἀκόμη δέν ἔβαλες μυαλό; Δέν πρόκειται ἐδῶ νά γίνης καλά. Αὐτό θά γίνη, ὅταν μέ πίστη ἔλθης στόν ναό μου»

Ο καιρός «σκεπτικός», μελαγχολικός, συννε­φιασμένος. Πότε-πότε στάλες ψιλής βρο­χής συνεπλήρωναν το όλο σκηνικό της ακατάστατης αυτής ημέρας της 2ας Μαΐου 1987 και παραμο­νής της παλλεσβιακής πανήγυρης του Αρχαγγέλου Μιχαήλ Μανταμάδου.

Οι χριστιανοί απ’ όλο το νησί, αψη­φώντας τις κακές καιρικές συνθήκες, με τα πόδια, μικρά μικρά πολύχρωμα αν­θρώπινα ρυάκια, έτρεχαν προς την «θάλασσα» αυτή της ελπίδας, στον Ταξιάρ­χη Μανταμάδου, οδηγούμενοι, θαρρείς, κάθε χρόνο τις ημέρες αυτές από κά­ποιο αστέρι μαγικό, όμοιο μ' αυτό που οδήγησε τους Μάγους προς την Φάτνη.

Απ' όλο το βορειοδυτικό μέρος του Νησιού μας, για να έλθουν οι προσκυνητές με τα πόδια στον Ταξιάρχη Μαντα­μάδου, θα πρέπη να περάσουν απαραι­τήτως μέσα από την κωμόπολη της Α­γίας Παρασκευής, δώδεκα χιλιόμετρα α­πόσταση από τον Μανταμάδο. Εκεί ξε­κουράζονται για λίγο και με νέες δυνά­μεις συνεχίζουν την οδοιπορία τους προς τον Ταξιάρχη. Στο κέντρο του χω­ρίου αυτού έχει το καφενείο του ο Πλά­των Κούτρος. Από την Παρασκευή μέ­χρι τα ξημερώματα της Κυριακής, ημέρα της πανήγυρης του Προσκυνήματος, το καφενείο του κ. Κούτρου ήταν γεμάτο από τους οδοιπόρους προσκυνητές. Τους έβλεπε αυτός και προβληματιζό­ταν «Είναι δυνατόν να υπάρχουν τόσοι άνθρωποι ακόμα που να πιστεύουν τό­σο δυνατά, ώστε να διανύουν τέτοιες αποστάσεις με τα πόδια, για να πάνε να προσκυνήσουν τον Ταξιάρχη;» έλεγε. Όταν δε είδε δύο άνδρες να έχουν στην πλάτη τους από ένα αρνί, τάμα προς τον Ταξιάρχη, δεν άντεξε και τους πείραξε: «Για δες, μωρέ, μυαλό που έχουν μερικοί άνθρωποι· να σηκώνουν με την πλάτη αρνιά και να τα πάνε τόσο δρό­μο στον Ταξιάρχη! Τρώει ο Ταξιάρχης αρνιά;» και γέλασε. Οι ώρες κυλούσαν και όσο πλησίαζε το σούρουπο της παραμονής της πανήγυρης, τόσο οι προσκυνητές επλήθαιναν και ο κεντρικός δρόμος της κωμό­πολης της Αγίας Παρασκευής γέμιζε απ' αυτούς, που άλλοι σταματούσαν να ξε­κουραστούν και άλλοι πάλι συνέχιζαν την οδοιπορία τους χωρίς ανάπαυλα.

Η σύζυγος του κ. Κούτρου, που και αυτή βρισκόταν στο καφεvεio και βοηθούσε τον σύζυγό της στην πολλή δουλειά που είχε αυτές τις ώρες, του είπε: «Μου είχες υποσχεθή, Πλάτων, ότι θα με πή­γαινες την παραμονή το βράδυ στον Τα­ξιάρχη με το αυτοκίνητο να ανάψουμε ένα κερί. Τι λες, θα πάμε;» Εκείνος της απάντησε: «Δεν βλέπεις, βρε γυναίκα, τι δουλειά έχει το μαγαζί; Θα αφήσουμε τώρα τη δουλειά και θα τρέχουμε στον Ταξιάρχη;»

Ἡ Θαυματουργή εἰκόνα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ στή Θάσο. Τό θαυμαστό γεγονός μέ τόν Τίμιο Ἧλο

  Η Παρουσία και τα Θαύματα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στον τόπο αυτό είναι στενά συνδεδεμένη και με την ιστορία, του Τιμίου Ήλου, που αναφέραμε παραπάνω, ο Οποίος επίσης αποτελεί πηγή πολλής χάριτος και ιαμάτων σ’αυτούς, που με πίστη και φόβο Τον προσκυνούν.

Στους πρώτους χρόνους της δουλείας του Γένους μας από τους Τούρκους σ’όλα τα Μοναστήρια είχαν επιβληθεί πολύ μεγάλοι φόροι, που ήταν πραγματική μάστιγα. Μεταξύ των άλλων και το Μοναστήρι του Φιλοθέου στο Άγιον Όρος είχε φθάσει σε μεγάλη οικονομική ανέχεια και στέρηση και αυτών των αναγκαίων. Έτσι αποφάσισαν να στείλουν μια συνοδεία από τρεις μοναχούς με επικεφαλής, τον σεβασμιο Ιερομόναχο Γαβριήλ, για συνδρομή στους ηγεμόνες της Βλαχίας, που πάντα βοηθούσαν πολύ το Άγιον Όρος.

 

Οι μοναχοί πήραν μαζί τους και τα σπουδαιότερα άγια κειμήλια της Μονής για ευλογία και προσκύνηση. Μεταξύ των άλλων ήταν και μέρος του Τιμίου Ήλου ( δηλαδή του Καρφιού που μπήκε στο Δεξί Χέρι του Χριστού), δώρο του Αυτοκράτορα Νικηφόρου Βοτανειάτη που το είχε αφιερώσει με Χρυσόβουλο στη Μονή και μέρος του Αγίου Λειψάνου του Αγίου Παντελεήμονος.

 Έτσι η συνοδεία των μοναχών με πλοίο έπλεαν για τη Κωνσταντινούπολη, από όπου θα εφοδιαζόταν με Πατριαρχικά συστατικά Γράμματα για τους Ηγεμόνες των Παραδουναβίων Χωρών και τους εκεί Αρχιερείς.

 Μόλις όμως είχαν πλεύσει πέντε μίλια, ένας δυνατός άνεμος τους έσπρωξε προς τη Θάσο και με πολλή βία τους έφερε στην περιοχή του Αρχαγγέλου, που ήταν και Μετόχι της Μονής Φιλοθέου, στη «Βαθειά Ποταμιά». Νεκροί από το φόβο και την ταλαιπωρία, έσυραν εκεί το πλοίο κι ανέβηκαν στο Μετόχι τους λίγο να αναπαυθούν, μέχρι να κοπάσει η θαλασσοταραχή. Μάλιστα άναψαν και φωτιά έξω από το Ναό και καθόντουσαν αμέριμνοι.

«Εἶμαι ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ. Δέν ἐπιθυμῶ νά χτιστεῖ ὁ ναός ἐκεῖ πού σημαδέψατε, ἀλλά ἐδῶ πού θά σᾶς δείξω»

 Ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης († 1991), ο ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία, αξιώθηκε από το Θεό για την οσιακή και μαρτυρική του ζωή πολλά χαρίσματα.

Ολόκληρος ο βίος του ήταν μια συνεχής μυσταγωγία, με αποκορύφωμα τη θεία λειτουργία.

Την ώρα εκείνη, όπως ο ίδιος διηγόταν, άγγελοι γέμιζαν τον ιερό χώρο, δοξολογούσαν το Θεό, λειτουργούσαν μαζί του! Έβλεπε τα νεανικά τους πρόσωπα, ένιωθε τα φτερά τους ν’ αγγίζουν πάνω του.

 

-Αχ, πάτερ μου, έλεγε σε κάποιον υποτακτικό του, αν βλέπατε τι γίνεται την ώρα του Χερουβικού, όταν ο ιερέας διαβάζει την ευχή, θα φεύγατε όλοι.

 

Άγγελοι ανεβαίνουν και κατεβαίνουν και συχνά αισθάνομαι τις φτερούγες τους να χτυπάνε στους ώμους μου!

 

Πολλές φορές επίσης είδα αγγέλους και αρχαγγέλους στην αγία Τράπεζα, να κρατάνε ο σώμα του Κυρίου.

Ταξιάρχης Μανταμάδου Λέσβου: Ὅταν τό στόμα τοῦ Ταξιάρχη στήν εἰκόνα ἄνοιξε καί μιλοῦσε

Είναι η ίδια εικόνα του Ταξιάρχη Μιχαήλ αυτό που βλέπεται στις φωτογραφίες από το ομώνυμο μοναστήρι στο χωριό Μανταμάδος Λέσβου.Υπάρχει όμως μια πολύ μεγάλη διαφορά! ΄

Στην επάνω φωτό ο Ταξιάρχης είναι με ανοιχτό το στόμα, ενώ στην κάτω με κλειστό, όπως είναι καθημερινά όταν επισκέπτεται κάποιος τον ιερό ναό για να προσκυνήσει.

Τι έχει συμβεί;

Η επάνω φωτό είναι τραβηγμένη προ 20ετίας περίπου από προσκυνητή που είχε πάει εκεί για να προσκυνήσει. Καθώς περίμενε στη σειρά,καθ” ότι πολύς κόσμος συρρέει καθημερινά εκεί, μια γυναίκα μπροστά του προσεύχονταν με δάκρυα στα μάτια στον άγιο να την βοηθήσει σε ένα μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπιζε. 

Τό θαῦμα τοῦ Πανορμίτη τῆς Σύμης στό ἐκ γενετῆς τυφλό παιδί!

Διηγείται ο κύριος Αργύρης Μαλιδάκης, 91 ετών, κάτοικος Καλύμνου,

Το θαύμα που έζησε σαν αυτόπτης μάρτυρας στο μοναστήρι του Πανορμίτη της Σύμης κατά τη διάρκεια της εορτής του Αρχαγγέλου πριν 50 περίπου χρόνια:
Ετοιμάστηκα με τη γυναίκα μου και τα παιδιά μου, για να πάμε να προσκυνήσουμε τον Ταξιάρχη στη Σύμη για την γιορτή του από την Κάλυμνο, αλλά δεν υπήρχε μέσο. Το λιμεναρχείο μας ενημέρωσε ότι θα περνούσε ένα πλοίο, που μετέφερε ξύλα και μπετόβεργες για το μοναστήρι στη Σύμη και ότι αυτό μόνο θα μπορούσε να μας πάρει.
Επιβιβαστήκαμε στο πλοίο, στο οποίο επέβαινε ήδη μια γυναίκα με το τυφλό παιδί της, η οποία πήγαινε για προσκύνημα όπως και εμείς και έτσι γνωριστήκαμε στο ταξίδι.

Κορυφαῖος ἐπιστήμονας καί ἱερέας ὁμολογεῖ ἐκπληκτικό θαῦμα: Μέ χειρούργησε ὁ Ἀρχάγγελος Μιχαήλ

“Τους άκουγα να μου δίνουν ζωή μόνο 2% !…”

Πρόκειται για ένα γεγονός στο οποίο αναφέρονται στοιχεία και ονόματα υπαρκτά και μάλιστα σοβαρών και έγκριτων επιστημόνων.

Το εν λόγω περιστατικό, συνέβη στον π. Δανιήλ Σάπικα, κάτοικο Αθηνών, Αρχιμανδρίτη και γιατρό.

Τό 1976 αποφοίτησε από τή Θεολογική Σχολή Αθηνών, και το 1978 χειροτονήθηκε κληρικός. Τό 1992 αποφοίτησε από τήν Ιατρική Σχολή τού Πανεπιστημίου Αθηνών, καί τό 1992 εκλέγεται ενεργό μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών Νέας Υόρκης. Μάλιστα είναι καί ο πρώτος Ορθόδοξος κληρικός μέλος τής Ακαδημίας Επιστημών, όπως αναφέρει το orthodoxia-ellhnismos.gr.

Στίς 19.2.01 σέ πανηγυρική εκδήλωση ενώπιόν του Αρχιεπισκόπου Αθηνών, εκπροσώπου τού Προέδρου τής Ελληνικής Δημοκρατίας καί μελών τής Κυβέρνησης, τού απονεμήθηκε πλατινένιος κόττινος γιά τίς υπηρεσίες του στόν Οικουμενικό Ελληνισμό. Διηγείται ο ίδιος…

Μεγάλο θαῦμα τοῦ Ταξιάρχη σέ ἀνάπηρη ἑτοιμοθάνατη γυναίκα

Ήτανε μία Κυριακή του Ιουλίου. Το παλλεσβιακό προσκύνημα των Παμμεγίστων Ταξιαρχών δεχόταν από πολύ πρωί τους προσκυνητές του.

Μία λαοθάλασσα τα προαύλια του. Από τους αριθμούς των αυτοκινήτων διαπίστωνες ότι οι περισσότεροι προσκυνητές ήταν από άλλα διαμερίσματα της χώρας μας.

Η Κυριακάτικη λειτουργία προχωρούσε . Οι καλλίφωνοι ιεροψάλτες του Προσκυνήματος με τις μελώδικες τους ψαλμωδίες, ξεκούραζαν την άκρη του εκκλησιάσματος και το ενίσχυαν στην πνευματική του ανάταση. Ήταν όλοι συνεπαρμένοι από τη θεία λειτουργία και ο καθένας ξεχωριστά, αφοσιωμένος στις ενδόμυχες προσευχές του.

Ξαφνικά, μία γυναίκα προσπαθούσε με κόπο να παραμερίσει τον κόσμο και να φτάσει μπροστά στην θαυματουργό εικόνα του Αρχαγγέλου, κρατώντας στην αγκαλιά της ένα αρνί. Όταν έφτασε μπροστά στην εικόνα αναλύθηκε σε δάκρυα.

– “…Ταξιάρχη μου! Σωτήρα μου! Επιτέλους με αξίωσες να έρθω να σε προσκυνήσω και να σε ευχαριστήσω, χωρίς βοήθεια, μόνη μου!!…”

Σε λίγο στα σκαλιά του γραφείου, διαστακτική φάνηκε η γυναίκα…..

Ἕνας πιλότος τῆς SUDAN AIR εὐχαριστεῖ τόν Ἀρχάγγελο Μιχαήλ – Συγκλονιστικό Θαῦμα!

 Ήταν ένα ανοιξιάτικο πρωινό στή μακρινή χώρα κάτω, στο Σουδάν. Στό αεροδρόμιο της πρωτεύουσας παρατηρείτο μια ασυνήθιστη κίνηση. Εκτός των κανονικών δρομολογίων, ανέμελα νιάτα, μαθητές, με τους εκδρομικούς σάκους των, είχαν γεμίσει τις αίθουσες του αερολιμένα.
Μια σχολική εκπαιδευτική, αεροπορική εκδρομή, είχε προγραμματιστεί για την ημέρα αυτή. Σχολικά τραγούδια και χαρούμενες φωνές έσπαγαν το μονότονο βουητό των αεροπλάνων, που απογειωνόταν και προσγειωνόταν εις τον αερολιμένα. Και ξάφνου τα μικρόφωνα ανήγγειλαν;..
«Οι εκδρομείς και οι κύριοι συνοδοί αυτών να επιβιβαστούν εις το σκάφος. Το σκάφος σε 5 λεπτά απογειώνεται». Ένας χείμαρρος από νέα παιδιά όρμισε στον αερολιμένα και κατευθύνθηκε προς το αεροσκάφος. Σέ τρία λεπτά όλα ήταν έτοιμα για την απογείωση.

“Ζωντάνεψε ἡ εἰκόνα τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ μπροστά μου!”

Ένα άλλο θαυμαστό περιστατικό , που δείχνει πόσο ζωντανή είναι παρουσία του Αρχαγγέλου  Μιχαήλ , είναι και το ακόλουθο:

Ένα ανδρόγυνο προχωρημένης ηλικίας από την Θεσσαλονίκη, στολισμένο με ευλάβεια και θεοσέβεια, ήρθαν και προσκύνησαν τον Ιούλιο του 2008 την Παναγία μας. Στην μετέπειτα συζήτηση ο ηλικιωμένος κύριος είπε τα εξής εντυπωσιακά.

“Ένα καλοκαίρι εγώ πήγα κοντά σ’ έναν Γέροντα που ασκείται σ’ ένα μοναστήρι της Μυτιλήνης και μ’ έμαθε να προσεύχομαι. Μ’ έμαθε όλες τις προσευχές και επειδή του είπα πως θα πάω να προσκυνήσω και τον Αρχάγγελο Μιχαήλ στο Μανταμάδο, μ’ έβαλε και έμαθα το απολυτίκιό του, “Όπου επισκιάσει η Χάρις σου, Αρχάγγελε…”