Τί ἀναφέρει τό Ἱερό Πηδάλιο γιά τό Ἅγιο 12ήμερο; , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ἡ ἐπιχειρούμενη νόθευση τοῦ «Πηδαλίου» ἀπὸ τὸν «ψευδάδελφο» Θεοδώρητο

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

Η ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΜΕΝΗ ΝΟΘΕΥΣΗ ΤΟΥ «ΠΗΔΑΛΙΟΥ» ΑΠΟ ΤΟΝ «ΨΕΥΔΑΔΕΛΦΟ» ΘΕΟΔΩΡΗΤΟ

Τα έτη «ωσεί σκιά παράγουσι» και ο «άνθρωπος μέντοι γε εν εικόνι διακορεύεται πλην μάτην ταράσσεται». Τον Άγιον Νικόδημον κατά την εποχήν αυτήν απησχόλει η έκδοσις του «Πηδαλίου» του, όπερ ενεπιστεύθη εις τον Ιερομόναχον Θεοδώρητον. Ούτος ήτο Λαυριώτης και διετέλεσεν Ηγούμενος της εν Αγίω Όρει Μονής του Εσφιγμένου επί τι διάστημα, μετά το οποίον διήγε βίον Ησυχαστικόν εν τοις ορίοις της Λαύρας. Ήτο εκ των λογίων της εποχής και απετέλουν μετά του Αγίου Νικο­δήμου, Χριστοφόρου Προδρομίτου, Ονουφρίου Κοντούρογλου, Κυρίλλου Καστανοφύλλη, Ιωσήφ Βατοπεδινού και άλλων, την αριστοκρατίαν του πνεύματος εν Αγίω Όρει, επηρεάζοντες την ιστορικήν ζωήν του τόπου.

Εις την εποχήν εκείνην των διενέξεων, ο Θεοδώρητος , αν και ευλαβής μάλλον ανήρ, μετ’ άλλων τινών είχε ταχθή κατά των συντηρητικών απόψεων του Αγίου Νικοδήμου, Μακαρίου Κόριν­θου, Παρίου και άλλων, εν τω θέματι της συνεχούς Θ. Μεταλήψεως και των Μνημοσύνων. Φαίνεται όμως, εκ του γεγονότος της αναθέσεως εις τούτον υπό του Αγίου, της επιβλέψεως κατά την εκτύπωσιν του «Πηδαλίου», ότι ασχέτως της διαφοράς αντιλήψεων, διετήρει μετά του θείου Νικοδήμου καλάς σχέσεις, ως αφήνεται να νοηθή εκ του χαρακτηρισμού του Θεοδώρητου υπό του Ευθυμίου ως «ψευδαδέλφου», δηλαδή αδελφού μη ειλικρινούς, όταν το «Πηδάλιον» εστάλη εκ Λειψίας νοθευμένον.

Εν πάση περιπτώσει, ο Άγιος Νικόδημος εθεώρει εαυτόν υποχρεωμένον έναντι του Θεοδωρήτου δια τον κόπον της επιβλέψεως εν τη εκτυπώσει του «Πηδαλίου». Ο Θεοδώρητος ανεγνώριζε την πνευματικήν υπεροχήν και πολυμάθειαν του Αγίου, γε­γονός βεβαιούμενον και εκ μιας επιστολής του Χρυσάνθου Λαυριώτου προς τον Θεοδώρητον, εχούσης ως εξής: «… Εύρον εις του διδασκάλου Κυρίλλου ασθενούντος, τους ελλογίμους κύρ Νικόδη­μον, κύρ Χριστοφόρον και άλλους. Έδωκα την ερμηνείαν εις την Αποκάλυψιν εις τον Νικόδημον, όστις ανεφώνησεν: είμαι υποχρεωμένος εις τον αδελφόν Θεοδώρητον, παραιτώ βέβαια όλας μου τας μελέτας, δια να θεωρήσω την ερμηνείαν μ’ όλον όπου δεν εί­μαι άξιος…». Η επιστολή φέρει χρονολογίαν 15.9.1799, δηλαδή εν έτος προ της εκδόσεως του «Πηδαλίου».

Τὸ «Πηδάλιον» τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου

π. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ

ΤΟ «ΠΗΔΑΛΙΟΝ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ

Η Εκκλησία ήτο δια τον Άγιον Νικόδημον η ατμόσφαιρα εντός της οποίας ανέπνεεν εν πνευματική ελευθερία. Μόνον εντός του θριγκού της Ορθοδοξίας η ύπαρξίς του ελάμβανε νόημα, έζη βαθέως, εμόρφωνεν αποστολήν, υπετάσσετο εις τον Θεόν, διηκόνει τους αδελφούς του.

Ο βίος του ευωδιάζει το θυμί­αμα του σεβασμού του προς την Εκκλησίαν. Ενδιεφέρετο σφοδρώς όχι μόνον να μη προσκρούση εις την Εκκλησίαν, αλλά και να καταστήση το κύρος αυτής σεβαστόν εις πάντα πιστόν. Όλοι οι αγώνες του, οίτινες ωδήγησαν αυτόν πολλάκις εις αντίθεσιν με τους ανθρώπους, αφετηρίαν είχον την προάσπισιν των νόμων και των θεσφάτων της Εκκλησίας. Εις την θείαν του ζωήν, δύο οδούς εγνώρισε. Την οδόν της πνευματικότητας της Ορθοδο­ξίας, η οποία αποτελεί συμπύκνωσιν, εις συνεχιζομένην παράδοσιν, του βίου των Πατέρων, τους οποίους ζηλωτώς εμιμείτο, και την οδόν της τηρήσεως των δογμάτων αυτής, άτινα διετυπώθησαν εις Κανόνας, υπέρ της κωδικοποιήσεως των οποίων τόσον εμόχθησεν.

Είναι εκ των παραδοξωτάτων, ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μέχρι του 1800 εστερείτο κώδικος των I. Κανόνων, δε’ ων κατευθύνεται η μυστική αυτή ολκάς. Κωδικοποιημένους, παρεφρασμένους επί το απλούστερον, δια την κατανόησιν υπό του πιστού λαού, και συμφωνούντας, μετά πλήθους υποσημειώσεων, έδωκεν ο Άγιος Πατήρ δια του «Πηδαλίου» του.

Δεν έδωκε μόνον τον προσφυέστερον τίτλον εις την Ολκάδα — Εκκλησίαν. Έγεινεν ο ίδιος και πηδαλιούχος. Παρέλαβεν άθροισμα άμορφον Κανόνων, πολλάκις αντιφασκόντων και διαφερόντων γραμματικώς και κατ’ έννοιαν, και ζυγοστατήσας με θεϊκήν σοφίαν, καθιέρωσεν ιδικόν του εξηγητικόν σύστημα, τας «συμφωνίας», δια των οποίων κατατοπίζεται ο σοφός και ο αμαθής. Αι δε υποσημειώσεις του, γραφείσαι πνευματοκινήτως, προσέλαβον ισοδύναμον κύρος προς τους εν σχέσει Κανόνας, ως επέκτασίς των, και ουδείς προσέχει τόσον Ράλλην και Ποτλήν, αλλά τι λέγει ο ιερός Νικόδημος.

Οἱ Ἱεροὶ Κανόνες, τὸ «Πηδάλιον» καὶ ἡ ἐν Ἀντισιοδώρῳ Τοπικὴ Σύνοδος, ἀπαγορεύουν τὴν τέλεση Θείας Λειτουργίας τὴν ἴδια ἡμέρα ἀπὸ τὸν ἴδιο ἱερέα στὸν ἴδιο Ναό!

Γράφει ὁ Ἰωάννης Χατζηδιγενῆς, Θεολόγος

Ἀπίστευτα πράγματα ποὺ ἀντιβαίνουν τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀνακοινώθηκαν σήμερα (20-04-2021) ἀπὸ τὴν Διαρκή Ἱερὰ Σύνοδο (ΔΙΣ) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος. Ἐξ ἐπόψεως θεολογικῆς καὶ ἐκκλησιολογικῆς εἶναι τελείως ἄτοπο νὰ ἀκουστεῖ τὸ Χριστὸς Ἀνέστη στὶς 9 τὸ βράδυ τοῦ Μεγάλου Σαββάτου καὶ ἐν συνεχείᾳ νὰ τελεστεῖ ἡ Θεία Λειτουργία ἡ ὁποία θὰ διαρκέσει τὸ πολὺ μέχρι τὶς 10.30 μ.μ. ποὺ θὰ ἐπιτρέπεται και ἡ κυκλοφορία στοὺς δρόμους. Πῶς θὰ Λειτουργήσουν οἱ Ἱερεῖς δύο φορὲς τὴν ἡμέρα τοῦ Μεγάλου Σαββάτου;

Προσκρούει λοιπὸν ἡ ΔΙΣ μὲ τὴν ἀνακοίνωσή της στὸ Ἱερὸν Πηδάλιον τοῦ Ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου, στὸν Ἅγιο Ἰγνάτιο τὸν Θεοφόρο καὶ στὸν 10ο Κανόνα… τῆς ἐν Ἀντισιοδώρῳ τοπικῆς Συνόδου ἐπὶ Ἡρακλείου τό 613, πού ἀπαγορεύουν ρητῶς τὴν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας τὴν ἴδια ἡμέρα καὶ ἀπὸ τὸν ἴδιο Λειτουργό!

Μὲ τὴν ἐγκύκλιό της λοιπὸν ἡ ΔΙΣ, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν δημόσια τοποθέτηση τοῦ ἐκπροσώπου Τύπου της, ἀνακοίνωσε τὶς ἀθεολόγητες εἰσηγητικές της προτάσεις πρὸς τὴν Κυβέρνηση:

«…ἀπεφάσισε ὁμόφωνα κάνοντας χρήση τῆς Οἰκονομίας τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως φανερώνεται στὴν πλούσια παράδοσή Της, τὴν προσαρμογὴ τῆς ὥρας τελετῆς τῆς Ἀναστάσεως στὶς 9.00 μ.μ. τοῦ Μεγάλου Σαββάτου. Ἡ Τελετὴ θὰ πραγματοποιηθεῖ στὸ προαύλιο τῶν Ἱερῶν Ναῶν, σύμφωνα μὲ τὴν παράδοση, καὶ θὰ ἀκολουθήσει ἡ Ἀναστάσιμη Θεία Λειτουργία ἐντός του Ἱεροῦ Ναοῦ» (Διαβάστε ὁλόκληρη τὴν ἐγκύκλιο ΕΔΩ).

Ἂς δοῦμε τώρα τὸ ἀθεολόγητο τῆς συγκεκριμένης ἀνακοίνωσης, σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση τῶν Ἁγίων Θεοφόρων Πατέρων:

Θεία Εὐχαριστία: Τὴν ἴδια ἡμέρα, σὲ κάθε ἁγία Τράπεζα, καὶ ἀπὸ κάθε ἱερέα, τελεῖται μία μόνο Θεία Λειτουργία!

Ἡ Ζ΄ Οἰκουμενική Σύνοδος ἀπαγορεύει στούς Ἐπισκόπους νά δέχονται τό κλείσιμο τῶν Ναῶν ὁποιαδήποτε αἰτία κι ἄν ὑφίσταται!

Γράφει ὁ Ἰωάννης Χατζηδιγενῆς, θεολόγος

«Οἱ τὰ πάντα καλῶς διαταξάμενοι θείοι Πατέρες» 

ἀπαντοῦν στὰ περὶ κλεισίματος τῶν Ἱερῶν Ναῶν!

Ἅγιοι ἱεράρχες, γνωρίζετε καλῶς πώς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἐνεργοῦσα ἐν τῷ αὐτῷ Ἁγίῳ Πνεύματι «ἔκλεισε καλῶς καί ἀπολύτως» ὅλες τίς ὀπές διαρροῆς καί ὑπεκφυγῆς ἀπό τήν Ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καί τῆς ἱερᾶς Παραδόσεως, στήν ὁποία περιέχεται καί ἡ κοινή Θεία Λατρεία. Ἕνα εἶναι τό Ἅγιον Πνεῦμα, πού φωτίζει τούς Ἁγίους καί μᾶς ἀποκαλύπτουν ἅπασαν τήν Ἀλήθειαν. Συνεπῶς δέν ὑπάρχει περίπτωση ὑπεκφυγῆς ἀπό αὐτήν, διότι εἶναι καί βεβιωμένη καί καταγεγραμμένη. Ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει, μέ τό κλείσιμο τῶν ναῶν, καταφεύγουμε καί σήμερα στήν ἀσφαλή πηγή, γιά νά φανεῖ ἡ παρανομία ἡ ὁποία ἐπιτελεῖται, καί ἐσεῖς... ὡς σῶμα ἱεραρχικό τήν ἀποδέχεσθε! 

Οἱ «λόγοι προστασίας τῆς ὑγείας» εἶναι ἡ δικαιολογία τῶν πολιτικῶν γιά νά λαμβάνουν ὅλα αὐτά τά μέτρα. Προφανῶς καί οἱ περισσότεροι ἐπίσκοποι υἱοθέτησαν τήν λογική τῆς σωματικῆς ὑγείας ὡς ὑπέρτατο ἀγαθό γι΄ αὐτό καί συμφωνοῦν μέ τούς πολιτικούς σέ ὅλα. Εἶναι ὅμως ἡ σωματική ὑγεία ὑπέρτατο ἀγαθό, κρίνοντας τά πράγματα ἁγιοπατερικά; Βέβαια τό σῶμα ὀφείλουμε νά μήν τό καταστρέφουμε ἀλλά ἕως ποιοῦ σημείου; Ὅταν ἡ προστασία του βλάπτει τήν ψυχή; 

Ἡ ὑποσημείωση τοῦ Πηδαλίου ΚΗ΄κανών Πενθέκτης καί ἡ ἑρμηνεία της 4η Συνομιλία Ἀρχιμ.Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ὑποσημείωση τοῦ Πηδαλίου (ΚΗ΄ κανών Πενθέκτης) καί ἡ ἑρμηνεία της 4η Συνομιλία Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου μέ τόν π. Πέτρο Heers 8-5-2020 Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ἡ ὑποσημείωση τοῦ Πηδαλίου ΚΗ΄ κανών Πενθέκτης , Ἀρχιμ. Σάββα Αγιορείτου

Ἡ ὑποσημείωση τοῦ Πηδαλίου (ΚΗ΄ κανών Πενθέκτης) σχετικά μέ τήν Θ. Μετάληψη καί ἡ ἑρμηνεία της, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 8-5-2020

https://www.youtube.com/watch?v=V1JpAuYxTjM

Τί λέει ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης γιά τούς Βρικόλακες

Στα τέλη του 18^ου αιώνα μ.Χ. ο λόγιος μοναχός Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έχοντας την αμέριστη βοήθεια από τον επίσης λόγιο μοναχό Αγάπιο εκπονεί το Πηδάλιο. Το Πηδάλιο είναι μια αξιόλογη κανονική συλλογή σε δημώδη γλώσσα, στην οποία περιέχονται οι κανόνες των Οικουμενικών και Τοπικών Συνόδων, οι αποστολικοί κανόνες και οι κανόνες διαφόρων Πατέρων της Εκκλησίας, οι οποίοι κατοχυρώθηκαν από την Πενθέκτη Οικουμενική Σύνοδο του Τρούλου (691 – 692 μ.Χ.) και σχολιάστηκαν από τους μεγάλους κανονολόγους Ιωάννη Ζωναρά(1074 – 1130 μ.Χ.), Θεόδωρο Βαλσαμώνα (12^ος αιώνας μ.Χ.) και Αριστηνό (12^οςαιώνας μ.Χ.)...

Η αξία του Πηδαλίου δεν έγκειται μόνο στην μεγάλη ψυχική ωφέλεια και την σωτηρία των πιστών, αλλά και στις διάφορες ιστορικές και κοινωνικές αναφορές που περιέχει, κατά τον σχολιασμό των ιερών κανόνων, όχι μόνο για την εποχή που γράφονταν αλλά και για τις προηγούμενες.

Μια ενδιαφέρουσα λοιπόν αναφορά έχει να κάνει με τον 66^ο κανόνα  του Μεγάλου Βασιλείου ο οποίος εμποδίζει από την Θεία Κοινωνία για 10 χρόνια τους τυμβωρύχους, δηλαδή όσους ανοίγουν τους τάφους για να κλέψουν οτιδήποτε πολύτιμο αντικείμενο από το ενταφιασμένο σώμα. Σχολιάζοντας λοιπόν αυτό τον κανόνα ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης μας δίνει πολύτιμες πληροφορίες για το τι πίστευαν οι σύγχρονοί του χριστιανοί για τους Βρικόλακες και αν πράγματι υπάρχουν Βρικόλακες ή όχι. 

Στο κείμενο το οποίο θα παραθέσουμε ευθύς αμέσως, έχουμε επέμβει ως προς τη γλώσσα του για να είναι κατανοητή στους σημερινούς αναγνώστες, καθώς επίσης έχουμε κάνει και κάποιες ελάχιστες απαραίτητες διευκρινίσεις σεβόμενοι το πρωτότυπο κείμενο. Καλή ανάγνωση.

Ακολουθεί το κείμενο για τους Βρικόλακες

«Σωστό μου φαίνεται πως είναι, στη παρούσα υποσημείωση να προσθέσουμε, πόσο μεγάλης καταδίκης είναι άξιοι εκείνοι οι ιερείς ή λαϊκοί οι οποίοι ανοίγουν τους τάφους ισχυριζόμενοι πως θέλουν να βρουν τους αποκαλούμενους από αυτούς Βρικόλακες και να τους θανατώσουν. Ώ, σε τι ελεεινή κατάσταση και αγνωσία στην οποία έφτασαν οι τωρινοί Χριστιανοί!

Χριστιανοί αδελφοί, τι πλάνες είναι αυτές που έχετε; Τι ανόητους και νηπιώδεις λογισμούς στους οποίους πιστεύετε; Τι περιπαίγματα είναι αυτά, με τα οποία σας χωρίζουν οι δαίμονες από την αδίστακτη πίστη σας στο Θεό, και σας κοροϊδεύουν σαν τα ανόητα παιδιά;

Τί γράφει τό Πηδάλιο γιά τό δεύτερο γάμο;

 Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ἀλλά καί τό γενικώτερο πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ δεύτερος γάμος εἶναι συγχώρηση καί συγκατάβαση λόγῳ τῆς πνευματικῆς ἀδυναμίας καί τῆς δυσκολίας ὡς 

πρός τήν ἐγκράτεια. Ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει : «Εἰ δέ οὐκ ἐγκρατεύονται γαμησάτωσαν» ( ΑΚορ. 7, 9). Γιά τόν λόγο αὐτό οἱ Ἱεροί Κανόνες πού περιλαμβάμβάνονται στό Πηδάλιο ἀκολουθοῦντες τό πνεῦμα αὐτό ὁρίζουν διάφορα θέματα σχετικά μέ τόν δεύτερο γάμο:

 

Ὁ Α´ Κανών τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας λέγει ὅτι ὅσοι τελέσουν δεύτερο γάμο, νόμιμο βέβαια καί χωρίς νά ὑπάρχει ἐκ τῶν προτέρων σαρκική μίξη, ἀφοῦ περάσει λίγος χρόνος μέ κάποιο κανόνα νηστείας καί προσευχῆς, μποροῦν κατ’ οἰκονομίαν νά μεταλαμβάνουν.

 

Ὁ Μ. Βασίλειος στόν Δ´ Κανόνα του ἐπιβάλλει στούς διγάμους (δηλαδή ὅσους τελοῦν β´ γάμο) ἕνα ἤ δύο χρόνια ἀποχή ἀπό τή Θ. Κοινωνία.