Κυριακή τῆς ἐξορίας τοῦ Ἀδάμ

Κυριακή της εξορίας του Αδάμ

Την ημέρα αυτή θυμόμαστε την εξορία του πρωτόπλαστου Αδάμ από την τρυφή του Παραδείσου. Την ανάμνηση αυτή οι άγιοι Πατέρες μας την έβαλαν πριν από την αγία Τεσσαρακοστή, σαν να δείχνουν στην πράξη πόσο ωφέλιμο για την ανθρώπινη φύση είναι το φάρμακο της νηστείας και πόσο πάλι αισχρή είναι η πολυφαγία και η ανυπακοή.

Παραλείποντας λοιπόν οι Πατέρες όσα συμβαίνουν στον κόσμο εξαιτίας του πρωτόπλαστου Αδάμ, τα οποία είναι άπειρα, προβάλλουν τον ίδιο και δείχνουν καθαρά πόσο μεγάλο κακό έπαθε με το να μη νηστέψει για λίγο και αυτό το μετέδωσε και στη δική μας φύση, και ακόμη ότι η πρώτη εντολή που έδωσε ο Θεός στους ανθρώπους ήταν η νηστεία, όμως ο Αδάμ δεν τη φύλαξε αλλά υπάκουσε στην κοιλιά, ή μάλλον, μέσω της Εύας, υπάκουσε στον πλάνο όφι, τον διάβολο, και έτσι όχι μόνο θεός δεν έγινε, αλλά και τον θάνατο επέσυρε στον εαυτό του, και αυτό το κακό το μετέδωσε σε όλο το ανθρώπινο γένος.

Γι’ αυτή την απόλαυση του πρώτου Αδάμ ο Κύριος νήστεψε σαράντα μέρες και υπάκουσε στο θέλημα του Πατέρα. Και από αυτό οι άγιοι Απόστολοι επινόησαν την παρούσα αγία Τεσσαρακοστή, ώστε να απολαύσουμε εμείς με τη νηστεία την αφθαρσία, αφού φυλάξουμε εκείνο που ο Αδάμ δεν το φύλαξε και την έχασε.

Και από άλλη πλευρά, όπως είπαμε, ο σκοπός των Αγίων είναι να παρουσιάσουν σύντομα τα έργα του Θεού που έγιναν από την αρχή μέχρι το τέλος. Και επειδή η αιτία για όλες τις συμφορές μας στάθηκε η παράβαση και η έκπτωση του Αδάμ από τον Παράδεισο, γι’ αυτό και αυτή προβάλλουν τώρα, ώστε με την ανάμνησή της να την αποφύγουμε και να μη μιμηθούμε σε τίποτε την ακρασία του.

Ο Αδάμ λοιπόν, αφού την έκτη ημέρα πλάστηκε από το χέρι του Θεού και έλαβε με το εμφύσημα του Θεού την τιμή τού “κατ’ εικόνα” και πήρε στη συνέχεια την εντολή, έμεινε στον Παράδεισο περίπου έξι ώρες και μετά διώχτηκε με την παράβαση της εντολής.

Ἀρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος (†) - Ὁ παλαιός καί ὁ νέος Ἀδάμ

Ο πρώτος κάτοικος της γης ήταν ο Αδάμ. Το ωραιότερο και τελειότερο άγαλμα του Πραξιτέλη δεν μπορούσε να συγκριθεί με την αρμονία και την ομορφιά των μελών του σώματος του Αδάμ. Τα μάτια του έλαμπαν σαν δυό γαλάζιες λίμνες. Κατοικούσε στον ωραιότερο τόπο που μπορεί ο νους μας να φαντασθεί. Ήταν υγιής, υγιέστατος.

Η φύση ήταν υποταγμένη σ’ αυτόν. Τα μεγαλοπρεπή και ωραιότατα ζώα, τα πουλιά τα μικρά και τα μεγάλα με τα πολύχρωμα φτερά τους, ο άπειρος αριθμός των δένδρων με τα χρώματα, τα αρώματα και τους καρπούς, οι θάλασσες, οι πεδιάδες, τα βουνά, οι ωκεανοί, οι λίμνες, τα ποτάμια, όλα ήταν στην διάθεσή του και στην κυριαρχία του.

Περισσότερο απ’ όλα ο πρώτος αυτός άνθρωπος είχε ζωντανή σχέση, προσωπική σχέση με τον παντοδύναμο Θεό, Πατέρα του και Δημιουργό, από τις μεγάλες δημιουργικές παλάμες τού οποίου πήδησε στη γη ως απεριόριστος βασιλιάς.

Το σώμα του Αδάμ το διαπερνούσε και το διεπότιζε η χάρις του Αγίου Πνεύματος, η οποία του δημιουργούσε ένα σταθερό αίσθημα ευτυχίας. Διότι το Άγιο Πνεύμα είναι η πηγή, η αρχή, ο δημιουργός της ζωής και της ευτυχίας. Αλλά ο άνθρωπος αυτός δεν έμεινε πιστός στον Θεό. Δεν ετήρησε την εντολή του. Την παρέβη και δεν μετενόησε, ούτε ζήτησε συγχώρηση γι’ αυτό.

Ο Αδάμ είπε: «Η γυνή ην έδωκας μετ’ εμού αύτη με ηπάτησεν». Αυτή είναι η δικαιολογία των πρωτοπλάστων. Αυτή η εμμονή τους στην πράξη τους, αυτή τους η αμετανοησία, που προέρχεται από την ίδια τους την προσωπικότητα, από την ελευθέρα θέλησή τους, είναι βαρυτέρα από το αμάρτημά τους, το ότι δηλαδή έφαγαν από τον απηγορευμένο καρπό, από τον καρπό από τον οποίο και μόνο μέσα στον άπειρο αριθμό των καρπών ο Θεός τους απαγόρευσε να φάγουν.

Ἀδάμ, Ἰούδας, Πάπας

Ἅγ. Ἰουστίνος Πόποβιτς

Εις την ιστορίαν του ανθρωπίνου γένους υπάρχουν τρεις κυρίως πτώσεις: του Αδάμ, του Ιούδα, του πάπα. Η ουσία της πτώσεως εις την αμαρτίαν είναι πάντοτε η ιδία:
Το να θέλη κάνεις να γίνη καλός δια του εαυτού του.
Το να θέλη κάνεις να γίνη τέλειος δια του εαυτού του.
Το να θέλη κανείς να γίνη θεός δια του εαυτού του.
Αλλά τοιουτοτρόπως ο άνθρωπος ασυναισθήτως εξισούται με τον διάβολον. Διότι και αυτός ήθελε να γίνη Θεός δια του εαυτού του, να αντικαταστήση τον Θεόν με τον εαυτόν του.

Ἀδάμ-Χριστός.Π.Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

'' ΑΔΑΜ - ΧΡΙΣΤΟΣ ''. Πατήρ Αθανάσιος Μυτιληναίος

 https://www.youtube.com/watch?t=14&v=RpsTw4-b_Qo

Περί τῆς ἔννοιας τοῦ Δόγματος καί περί τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ_Πατερική Θεολογία_ Δ΄_ Μέρος_π. Ἰωάννου Ρωμανίδη_mp3

Π. Σάββας 2014-09-14_Περί τῆς ἔννοιας τοῦ Δόγματος καί περί τῆς πτώσεως τοῦ Ἀδάμ_Πατερική Θεολογία_ Δ΄_ Μέρος_π. Ἰωάννου Ρωμανίδη_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 14-09-2014 (Σύναξη στὸ Ἀρχονταρίκι στόν Ι. Ν. Ἁγίων Ἀναργύρων Πενταπλάτανου Γιαννιτσῶν).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)