Πρόσεχε τήν κατάκριση! Τοῦ Χριστοῦ τήν κρίση τήν παίρνεις ἐσύ, καί ἔπειτα γίνεσαι ἀντίχριστος

-Διηγείτο ο πολυσέβαστος ιερομόναχος Ε., ερημίτης των Κατουνακίων. Κάποιος αδελφός μου είπε για την κατάκριση. «κατακρίνω πολύ, πώς να αποφύγω την κατάκριση;» Και του είπα. Όταν πρόκειται να μιλήσεις για ένα πρόσωπο, λέγε. Τώρα είναι παρών.

Πάρε παράδειγμα εσένα π.χ. όταν είσαι παρών, δεν σε κατακρίνει ο άλλος, όταν είσαι απών, σε κοπανάει στο κεφάλι σε κατακρίνει. Θυμάμαι ότι όταν ζούσε ο Γέροντας, τον κατέκρινε σε κάτι. Πήγα το βράδυ να κάνω προσευχή. Βλέπω ντουβάρι, δεν μπορώ να προχωρήσω την ευχή. Κύριε Ιησού…..Κύριε Ιησού …….δεν προχωρά κάπου έχω σφάλει σκέπτομαι, κάπου έχω αμαρτήσει. Λοιπόν;

 

Την προηγούμενη μέρα που πήγα, τι έκανα, τι μίλησα, τι έπραξα; Το βρήκα είχα κατακρίνει τον Γέροντα μου. Η άλλη μέρα ήταν Κυριακή και έπρεπε να λειτουργήσω. Ο παπάς εδώ τάχη δογματικά. Πρέπει να λειτουργήσει. Εκτός αν έχει κώλυμα. Τώρα τι να κάνω; Προσευχή. Θεέ μου, συγχώρεσε με. Θεέ μου έσφαλα. Συγχώρεσε με ζητώ συγγνώμη. Τίποτα. Καλά για μένα δεν έχει συγχωρέσει, δεν υπάρχει «ευλόγησαν»;

Πόσο φοβούνται οι δαίμονες την Παναγία

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΙΑ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΣΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ

Μια Κυριακή πήγα να λειτουργηθώ σε έναν ναό. Ήμουν μαθήτρια τότε.

Μετά το ανάγνωσμα του Ευαγγελίου ακολούθησε ένα πολύ όμορφο κήρυγμα του ιερέα περί μετανοίας και της δύναμης της θείας Κοινωνίας!

Όλος ο κόσμος που εκκλησιάστηκε εκεί πραγματικά συγκινήθηκε, μετανόησε και με πολύ σεβασμό στάθηκε να προσευχηθεί την ώρα που τα άγια περνούσαν από δίπλα τους.

Έσκυψα κι εγώ από ευλάβεια και προσευχόμουν…

Την ώρα εκείνη μια γυναικεία βαριά φωνή στα πίσω καθίσματα αναστέναζε και βογγούσε περίεργα. Εγώ τότε αναρωτήθηκα «Μα ποια είναι αυτή που διακόπτει τέτοια ιερή στιγμή!»

Δεν γύρισα να κοιτάξω γιατί δεν ήθελα να σταματήσω την προσευχή μου.

Η φωνή όμως γινόταν όλο και πιο δυνατή… Και την ώρα που ο ιερέας περνούσε δίπλα της, εκείνη δεν άντεξε. «Σταμάτα, με καις… με καις… φύγε…» του είπε.

Όλοι τότε γυρίσαμε να δούμε τι συνέβη.

Μια νέα όμορφη κοπέλα, στο όνομα Βαρβάρα, έπεσε στο πάτωμα και δεν άντεχε την παρουσία των Τιμίων Δώρων. Ήταν δαιμονισμένη. Αργότερα μάθαμε τον έναν απ’ τους λόγους που δαιμονίστηκε… με λεγεώνα δαιμόνων. Μας τον αποκάλυψε η ίδια. Είχε παρευρεθεί πολλές φορές σε συγκεντρώσεις προσευχής της γνωστής Βασούλας Ρύντεν.

Αυτή λοιπόν η κοπέλα ήταν δαιμονισμένη πλέον και ήθελε να απαλλαγεί από τα δαιμόνια που κουβαλούσε. Την ώρα όμως της λειτουργίας και μετά το κήρυγμα, εκείνα αποκαλύφθηκαν.

«Πόσο δημοκρατική είναι η πολιτική ηγεσία, που διώκει την ορθόδοξη πίστη του λαού που κυβερνά;»

«Πόσο δημοκρατική  είναι η πολιτική ηγεσία, που διώκει την ορθόδοξη πίστη του λαού που κυβερνά;»

Ηρακλής Ρεράκης, 

Καθηγητής Παιδαγωγικής – Χριστιανικής Παιδαγωγικής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

Μετά το μάθημα των θρησκευτικών, η πολιτική ηγεσία της χώρας συνεχίζει την επιχείρηση αποορθοδοξοποίησης της Ελλάδας και των Ελλήνων με την σταδιακή κατάργηση της προσευχής, του εκκλησιασμού,  του Σταυρού, των Εικόνων.

Μέσα στο Υπουργείο Παιδείας, λίγες μέρες μετά τον Δεκαπενταύγουστο, πετιέται  η Εικόνα της μητέρας του Χριστού και όλων των Ορθοδόξων στα σκουπίδια, ενώ ο Πρωθυπουργός της χώρας υποδέχεται τον Πρόεδρο της Γαλλίας με την ελληνική Σημαία κακοποιημένη, καθώς  αφαιρέθηκε εσκεμμένα ο Σταυρός από την κορυφή του ιστού της και αντικαταστάθηκε με μια λόγχη.

Η σημερινή πολιτική ηγεσία, πάσχουσα από οξείας μορφής ιδεοληψία, φαίνεται να ακολουθεί πιστά, σταθερά και απροκάλυπτα πλέον τη σκληρή τακτική της ασέβειας, έναντι της ορθόδοξης πίστης, των ιερών, των οσίων και των συμβόλων του ελληνικού λαού. Όμως, αυτή είναι η πίστη πάνω στην οποία στηρίζεται πνευματικά η μεγάλη πλειονότητα του ελληνικού λαού και με τη βοήθεια της οποίας έζησε και επέζησε σε πολύ δύσκολα χρόνια της ιστορίας του ο Ελληνισμός, πολεμώντας με την Παναγία, τον Σταυρό και την πίστη για την ελευθερία της χώρας.

«Τά δάκρυα». Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

 

   «Ἕνας ἀδελφός ρώτησε τόν ἀββά Ποιμένα:
 
Τί νά κάνω μέ τίς ἁμαρτίες μου;
 
Τοῦ λέει ὁ Γέροντας:
Ὅποιος θέλει νά λυτρωθεῖ ἀπό ἁμαρτίες, μέ τόν κλαυθμό λυτρώνεται ἀπ᾿ αὐτές. Καί ὅποιος θέλει ν᾿ ἀποκτήσει ἀρετές, μέ τόν κλαυθμό τίς ἀποκτᾶ. Γιατί τό κλάμα εἶναι ὁ δρόμος πού μᾶς παρέδωσαν ἡ Γραφή καί οἱ Πατέρες μας, λέγοντας: “Κλάψτε! Γιατί ἄλλος δρόμος, ἐκτός ἀπ᾿ αὐτόν, δέν ὑπάρχει”».
 
  Τά δάκρυα εἶναι φυσικό ἀποτέλεσμα τῆς πεσμένης ἀνθρωπίνης φύσεως. Πρίν ἀπό τήν προπατορική πτώση, ἡ φύση μας δέν γνώριζε τά δάκρυα. Γνώριζε μόνο τήν ὁλοκάθαρη ἀπόλαυση τῆς παραδείσιας μακαριότητας. Ἀλλά τήν ἔχασε αὐτή τή μακαριότητα. Καί τῆς ἔμειναν τά δάκρυα ὡς ἔκφραση τοῦ πόθου της γιά τή μακαριότητα, ὡς μαρτυρία τῆς πτώσεώς της, ὡς ἀπόδειξη τῆς παραδόσεώς της στήν ὀργή τοῦ Θεοῦ ἀλλά καί ὡς ἐλπίδα τῆς μελλοντικῆς ἐπιστροφῆς της στήν μακαριότητα. Ἀξιόπιστη εἶναι αὐτή ἡ ἐλπίδα, ἀφοῦ τό αἴσθημα τῆς συμπάθειας πρός τόν πλησίον δέν χάθηκε ἀπό τή φύση μας.

Θαυμαστά περιστατικά εν ζωή του Γέροντος Γαβριήλ Αγιοβαρναβίτη: Με την προσευχή του και με σταύρωμα θεράπευσε τον ξάδελφο του

  Στήν πατρίδα του, τή Λύση, ένας ξάδελφος του Γέροντος είχε τό πόδι του διπλωμένο καί δέν μπορούσε καθόλου να τό κουνήσει. 

Ό Γέροντας Γαβριήλ, τότε ακόμη Γεώργιος, ήταν 43 ετών καί ο ξάδελφος του 13 ετών. Ή χάρη του Θεού επισκίαζε από τότε τό γνήσιο φίλο του, τό σύνοικο της αρετής καί της προσευχής τό ενδιαίτημα.

Σπάνιες φωτογραφίες της Οσίας Σοφίας της Κλεισούρας

 

 

«Γιώργο, να κάνεις προσευχή στον Κύριο να σου δείξει την Κόλαση, όχι τον Παράδεισο, μπας και σωθείς»

 

- Γιώργο, να κάνεις προσευχή στον Κύριο να σου δείξει την Κόλαση, όχι τον Παράδεισο, μπας και σωθείς.

- Γέροντα, εσείς την έχετε δει;

Ἠχητικό Ἁγιολόγιο 28 Σεπτεμβρίου

Ἀκοῦστε τό βίο τῶν Ἁγίων της Ὀρθοδοξίας πού ἑορτάζουν σήμερα 28 Σεπτεμβρίου


Για να κατεβάσετε και να αποθηκεύσετε την ομιλία σε mp3 πατήστε ΕΔΩ (δεξί κλίκ αποθήκευση ως, ή αποθήκευση δεσμού ως)

Ἡ Ἀγόγγυστη Ὑπομονή στήν Ἀτεκνία, Ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἡ Ἀγόγγυστη Ὑπομονή στήν Ἀτεκνία, Ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης. Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 9-9-2017 (Κήρυγμα). Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://www.hristospanagia.gr/

Λόγος γιά τή μελέτη ἤ μνήμη τοῦ Θεοῦ

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Ἀπό τό βιβλίο: «ΑΣΚΗΤΙΚΕΣ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ»

Τόμος γ΄Λέγοντας μελέτη ἤ μνήμη τοῦ Θεοῦ, οἱ ἅγιοι πατέρες ἐννοοῦν μιά σύντομη προσευχή ἤ ἀκόμα καί μιά σύντομη πνευματική σκέψη γιά τόν Θεό, στήν ὁποία ἑκεῖνοι μαθήτευσαν  καί τήν ὁποία ἀγωνίστηκαν νά ἐντυπώσουν στόν νοῦ καί τή μνήμη τους, ἀντί γιά ὁποιαδήποτε ἄλλη σκέψη.

Μποροῦμε μέ μιά σύντομη πνευματική σκέψη γιά τόν Θεό νά ἀντικαταστήσουμε ὅλες τίς ἄλλες σκέψεις;

Μποροῦμε. Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος λέει: «Δέν θεώρησα ἀναγκαῖο νά γνωρίζω τίποτ᾿ ἄλλο παρά μόνο τόν Ἰησοῦ Χριστό, κι Αὐτόν σταυρωμένο» (Πρβλ. Α΄Κορ. 2:2).

Οἱ μάταιες γήινες σκέψεις, πού διαρκῶς ἀπασχολοῦν τόν ἄνθρωπο, δέν τόν ἀφήνουν ν᾿ ἀποκτήσει ὠφέλιμες καί ἀναγκαῖες γνώσεις. Ἀπεναντίας, ἡ σκέψη γιά τόν Θεό, ἄν ὁ χριστιανός τήν οἰκειωθεῖ, τόν πλουτίζει μέ τήν πνευματική γνώση. Μέ τήν ἀδιάλειπτη μνήμη του Χριστοῦ, φέρνει μέσα του τόν Χριστό, πού τοῦ ἀποκαλύπτει θεῖα μυστήρια, μυστήρια ἄγνωστα στούς σαρκικούς καί ψυχικούς ἀνθρώπους, μυστήρια ἀπρόσιτα στούς σοφούς τῆς γῆς. Στόν Χριστό «βρίσκονται κρυμμένοι ὅλοι οἱ θησαυροί τῆς σοφίας καί τῆς γνώσεως» (Κολ. 2:3). Αὐτῶν τῶν θησαυρῶν γίνεται κύριος ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἀποκτήσει μέσα του τόν Κύριο Ἰησοῦ.

«Τό παιδί θά γίνη καλά. Ὁ ἅγιος Δαυίδ τό εἶπε στόν Χριστό καί τοῦ ἔκανε τό χατήρι»

 Θαύμα οσίου Δαβίδ του εν Ευβοία και του γέροντα Ιακώβου Τσαλίκη

Μαρτυρία π. Ιωάννου Νιργιανάκη: «Στο Νοσοκομείο πού εργαζόμουν, στο Ν.Ι.Ε.Ε. (Νοσηλευτικό Ίδρυμα της Εκκλησίας της Ελλάδος), εισήχθη προς θεραπεία ένας φοιτητής 19 ετών με υψηλό πυρετό (39, 40, 40,5).

Ο φοιτητής αυτός ονομαζόταν Στυλιανός Στεργιανός του Χρήστου και της Ευαγγελίας, κάτοικος Πατησίων…Οι γονείς του ήσαν πνευματικά μου παιδιά, ευλαβέστατοι άνθρωποι και είχαν και ένα άλλο αγόρι.

 

«Ο Στέλιος λοιπόν, είχε ένα υψηλότατο πυρετό επί πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, χωρίς να υποχωρή ούτε μία γραμμή κάτω από το 39,5. Αδιάγνωστος όπως ήταν, στο τέλος ο καθηγητής κ. Μιλτιάδης Σαμαρτζής με τούς βοηθούς του κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η ασθένεια του Στέλιου πιθανόν να ήταν μία μορφή «ακοκυταρεναιμίας». Χρησιμοποίησαν όλα τα φάρμακα, ακόμη και μεγάλες δόσεις κορτιζόνης, χωρίς κανένα αποτέλεσμα.

 

«Οι γιατροί μας ενημέρωσαν ότι και το πιο απλό μικρόβιο πού μπορεί να κολλήση θα επιφέρη τον θάνατο.

Γέροντας Εὐμένιος: «Ἔχεις κάτι πού μαυρίζει τήν ψυχή σου»

 ΜΑΡΤΥΡΙΑ:

Όταν ήμουν Τετάρτη δημοτικού έπαιζα μπάλα στο δημοτικό μαζί με τα παιδιά της τάξης μου. Έτυχε να φοράω τον βαφτιστικό μου Σταυρό όπου η μητέρα μου μου είχε πει ότι αν τον χάσω να μην γυρίσω σπίτι. 

Και για κακή μου τύχη τον έχασα. Όταν σχολάσαμε πήγα στο μέρος όπου παίζαμε για να ψάξω και σκέφτηκα θα παρακαλέσω τον διάβολο να μου το βρει γιατί ο Θεός θα με καθυστερήσει. Άρχισα λοιπόν να λέω διαβολάκο μου σε παρακαλώ βρες μου το Σταυρό γιατί θα με σκοτώσει η μητέρα μου και φυσικά δεν τον βρήκα. 

Πέρασαν τα χρόνια και δεν το είχα εξομολογηθεί, γιατί το είχα ξεχάσει και φυσικά τότε ήμουν άπειρος στην εξομολόγηση. 

Η πρώτη μου φορά λοιπόν που εξομολογήθηκα στον γέροντα Ευμένιο, όταν τελείωσα με κοιτούσε με τόση στοργή και μου λέει: έχεις κάτι που μαυρίζει την ψυχή σου! Φοβήθηκα και τον ρώτησα τι;

'Από τή Σκύλα στή Χάρυβδη;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Σεπτεμβρίου 2017

ΑΠΟ ΤΗ ΣΚΥΛΑ ΣΤΗ ΧΑΡΥΒΔΗ;

Η σύγχρονη ιστορία έστειλε στο χρονοντούλαπό της τις δύο κυρίαρχες ιδεολογίες, οι οποίες μεσουράνησαν στο φιλοσοφικό, πολιτικό και κοινωνικό στερέωμα του ταραγμένου 20ου αιώνα και άφησαν ανεξίτηλα το στίγμα τους στην ανθρωπότητα. Πρόκειται για τον Ναζισμό και τονΜαρξισμό, οι οποίες ξεκίνησαν ως φιλοσοφικά και κοινωνιολογικά ιδεολογικά συστήματα και στη συνέχεια εφαρμόστηκαν ως πολιτικοοικονομικά. 

Παρ’ όλον όμως που η συνεισφορά τους στο ιστορικό γίγνεσθαι είναι σαφώς αρνητική, (γι’ αυτό και περιθωριοποιήθηκαν), εν τούτοις συνεχίζουν να ασκούν «γοητεία» σε σημαντική μερίδα συγχρόνων πολιτικών και διανοουμένων, οι οποίοι προσπαθούν να εξάρουν τις δήθεν «θετικές»τους προσφορές προς τον άνθρωπο και την κοινωνία. Μάλιστα δεν διστάζουν να αντιπαρατεθούν μεταξύ τους, για να δείξουν τις δήθεν«αβυσσαλέες διαφορές τους», καταδεικνύοντας η μια στην άλλη τα «αρνητικά της στοιχεία», ενώ δεν είναι διατιθέμενες να κάμουν την αυτοκριτική τους και να καταδείξουν τα δικά τους αρνητικά στοιχεία και να τα διορθώσουν, ώστε να γίνουν αποδεκτές από την σύγχρονη πραγματικότητα. Δεν μπορούν να δουν τις δικές τους χρεοκοπημένες θεωρήσεις και πρακτικές, οι οποίες τις έθεσαν στο περιθώριο της ιστορίας και της κοινωνίας. Αντίθετα μάλιστα πασχίζουν να την παρουσιάσουν ως «τη μόνη λύση» στα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά και οικονομικά αδιέξοδα. Με άλλα λόγια θέλουν να οδηγήσουν το σύγχρονο άνθρωπο, ή στη Σκύλα, ή στη Χάρυβδη, διότι περί αυτού πρόκειται! 

Ὅσιος Ὀνούφριος: «Ζήτησα αὐτή τή χάρη ἀπό τόν Θεό: ὅποιος κάνει τό μνημόσυνό μου καί μέ γιορτάσει ἤ γράψει ἤ διηγηθεῖ τήν ζωή μου, νά μήν τοῦ ἔλθει πειρασμός ἀπό τόν διάβολο»

  "Και όστις ευρεθεί εις κίνδυνον θαλάσσης ή θυμόν δικαστού ή εις άλλην τινα στενοχωρίαν και σε επικαλεσθή λέγων: "Παντοδύναμε Κύριε δια πρεσβειών του δούλου σου Ονουφρίου ελέησόν με, παρακαλώ την βασιλείαν σου", καθώς μου έταξες, επάκουσον της δεήσεως αυτού". 

"Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος, πριν το τέλος του διηγήθηκε στὸν Ὅσιο Παφνούτιο τὴν ζωή του καὶ τοὺς πνευματικοὺς ἀγῶνές του. Σὲ κάποια στιγμή, σταμάτησε νὰ μιλάει καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο τοῦ λέει:

-Ἄς σταματήσουμε τὰ λόγια παιδί μου, καὶ ἂς πάμε στὴν κατοικία μου.

Προετοιμάζεται γιὰ τὸ αἰώνιο ταξίδι.

Μὲ χαρὰ καὶ ἀγαλλίαση περπάτησαν τρία μίλια μέχρις ὅπου ἔφθασαν στὴν καλύβα τοῦ Ὁσίου Ὀνουφρίου. Μπῆκαν μέσα καὶ ἀμέσως προσευχήθηκαν στὸν Κύριο τὸν ὁποῖο εὐχαρίστησαν ποὺ τοὺς ἀξίωσε νὰ συναντηθοῦν καὶ νὰ συνομιλήσουν γιὰ τὸν Θεό. Τὸ ὅτι ἡ ὥρα πέρασε χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν φαινόταν ἀπὸ τὸ ἡλιοβασίλεμα. Ξαφνικὰ στὴ μέση τοῦ κελλιοῦ βλέπουν ἕνα ψωμὶ μεγάλο καὶ ὡραιότατο. Τότε ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος λέει:

-Σήκω παιδί μου, φάε καὶ πιὲς ὅ,τι μᾶς ἔστειλε ὁ Κύριος γιατὶ εἶσαι πολὺ ταλαιπωρημένος ἀπὸ τὴν πεζοπορία καὶ ἂν δὲν φᾶς κινδυνεύεις νὰ ἀῤῥωστήσεις.

Ὁ φιλοξενούμενος ἀπάντησε:

-Ζεῖ Κύριος ὁ Σωτήρας μας μπροστὰ στὸν Ὁποῖο βρισκόμαστε. Δὲν θὰ φάω ὅμως, ἂν δὲν φᾶμε μαζὶ μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη.

Τελικά, ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος πείσθηκε νὰ φάει καὶ αὐτός. Ἀφοῦ σηκώθηκαν καὶ ἔκαναν τὴν προσευχή τους ξανακάθησαν νὰ φᾶνε μὲ ὅ,τι τοὺς ἔστειλε ὁ Θεός. Ὁ Ὅσιος Ὀνούφριος ἔκοψε μὲ τὰ χέρια του τὸ ψωμὶ σὲ κομμάτια καὶ ἀφοῦ ἔφαγαν δόξασαν τὸν Θεό. Στὴν συνέχεια ὁ καθένας ἀσχολήθηκε μὲ ἀτομικὴ προσευχή.