ΙΕΡΕΥΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΠΡΑΒΗΤΑΣ . Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ, Ο ΑΠΛΟΥΣ, Ο ΠΡΑΟΣ . 4. Μαρτυρίες πιστῶν πού τόν γνώρισαν.

Μαρτυρίες πιστῶν πού τόν γνώρισαν.

α. Μαρτυρίες ἀπό τήν Ἀρναία

Δέσποινα Διαμαντούδη 

Πολύ μικρός ἔμεινε ὀρφανός, Ἔζησε σὲ μητριά. Τώρα πῶς περνοῦσα δέν ξέρω,

Ἀπὸ μικρὀ παιδί εἶχε τὴ χάρη ὅτι θά γινόταν ἱερέας. Ἡταν συµµαθηταί μὲ τὸν ἀδελφὸ µου. Καὶ στὸ Δημοτικό καὶ στό Γυμνάσιο, ὅταν ἔπαιζαν ἔργα, σκὲτς κ.λ.π., πάντα γινόταν ἱερέας. Εἶχε µεγάλη ἀγάπη σὲ ὅλο τόν κόσμο. Δέν εἶχε διακρίσεις, καὶ στούς ἐχθρούς καί στούς φίλους, Καὶ ὅταν κανείς τόν κατέκρινε, ἔλεγε: «Ἄντε ὁ εὐλογημένος. Ἄς πάει στὴν εὐχή τοῦ Κυρίου». Ἠταν ἐλεήμων. Ἀγαποῦσε πολύ τούς πτωχούς καί τά μικρά παιδιά.

Ἠταν πρᾶος,. Εἶχε ἀγάπη. Ἠταν ἐλεήμων, Μᾶς δίδασκε τήν Κυριακή νά πηγαίνουμε στήν Ἐκκλησία καὶ µετά τήν Ἐκκλησία νἁ µήν κάνουμε δουλειά, ἀλλά τό ἀπόγευμα νά πηγαίνουμε ἐπισκέψεις σὲ ὀρφανά, σὲ χῆρες καὶ σὲ ἀρρώστους.

Εἶχα πάει νά ἀνάψω τό καντήλι του καὶ βλέπω ἕναν ἱερέα. Ηταν ἐκεῖ καὶ προσευχόταν καί προσκυνοῦσε. Μοῦ λέει: «Ἀπό ποῦ εἶστε, ἀπό τήν Ἀρναία,». «Να!», λέω, «ἀπό ἐδῶ». Μοῦ λέει: «Νά εἶστε πολύ εὐτυχισμένοι, γιατί ἔχετε ἕναν ἅγιο ἄνθρωπο. Κάποτε θά ἐξελιχθεῖ Ἅγιος ὁ π. Βασίλειος». Λέω: «Ἀπό ποῦ εἶστε;». Μοῦ λέει; «Εγώ ἔρχομαι ἀπό τή Ρόδο. Καί ἔρχομαι ἀποκλειστικά γιά νά τόν προσκυνήσω».

Ὁ διά Χριστόν σαλός Γερόντιος ρουμάνος

Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΌΝ ΣΑΛΟΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΡΟΥΜΑΝΟΣ .

«Με τη βοήθεια του Θεού και ενός γνωστού από τους Αγίους Τόπους, καταφέραμε να φτάσουμε, μαζί με τον Πατέρα Ηγούμενο Κλήμεντα από το Μοναστήρι των Πτωχών και τον Πατέρα Διάκονο Μαρίαν, για να τελέσουμε την προβλεπόμενη λειτουργία για τον Πατέρα Γεροντίε, στο νοσοκομείο όπου τάφηκε, στο νεκροτομείο, στη Βηθλεέμ. Όταν τον έφεραν από το ψυχρό θάλαμο αποθήκευσης, το πρόσωπό του ήταν γαλήνιο, φωτεινό και λαμπερό...

Ὁ Φιλοθεΐτης π. Σάββας μιλάει γιὰ τὸν Δημήτριο Παναγόπουλο†

Ὁ Φιλοθεΐτης π. Σάββας μιλάει γιὰ τὸν Δημήτριο Παναγόπουλο†

Εἶχα τὴ μεγάλη εὐλογία νὰ βρεθῶ κάποτε μὲ τὸν κ. Παναγόπουλο στὸ Ἅγιο Ὄρος καὶ 3 ὧρες ἤμασταν μαζί σὲ ἕνα κελί μόνοι μας καὶ τὸν παρακάλεσα νὰ μοῦ διηγηθεῖ ἐμπιστευτικῶς, τὴ ζωή του ἐν περιλήψει. Μοῦ εἶπε καταπληκτικὰ πράγμα (μὲ παρακάλεσε, ὅσο ἦταν ἐν ζωῇ, νὰ μὴν τὰ ἀποκάλυπτα σὲ κανέναν), γιὰ νὰ δεῖτε σὲ τί πνευματικὰ μέτρα ἤτανε ὁ Παναγόπουλος.

Αὐτὸ φαίνεται καὶ ἀπὸ τὸ ἔργο του, διότι ἔχω συναντήσει πάνω ἀπὸ 100 ἀνθρώπους, ποὺ δὲν γνώριζαν τὸν Παναγόπουλο ἀλλὰ ἀπὸ μία ὁμιλία του, ποὺ ἄκουσαν σὲ μία κασέτα, ἄφησαν τὴν ἁμαρτία καὶ πῆραν τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Παναγόπουλος μοῦ εἶπε:

Ἤμουν στὴ κοσμικὴ ζωή καὶ στὴν ἁμαρτία. Τὴν πρώτη πληροφορία ὅτι θὰ μὲ ἐλεήσει ὁ Κύριος, τὴν πῆρα ὅταν ἤμουν στρατιώτης. Εἶδα στὸν ὕπνο μου, ὅτι πήγαινα στὸ χωριό μου. Βαδίζοντας πρὸς τὰ ἐκεῖ, μοῦ φώτιζε καὶ μὲ ὁδηγοῦσε στὸ δρόμο ἕνα δυνατό φῶς ἀπὸ τὸν οὐρανό. Ὅταν ξύπνησα, μοῦ δόθηκε σὰν ἐξήγηση, ὅτι τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ θὰ μὲ φώτιζε καὶ θὰ μὲ ὁδηγοῦσε στὸ δρόμο Του. Ἔτσι λίγο - λίγο μὲ ὁδηγοῦσε ὁ Θεὸς στὸ δρόμου του...

Ὅταν ὅμως ἀπολύθηκα, ἐπὶ 4 συνεχόμενα χρόνια, δὲν μποροῦσα νὰ βρῶ ἐργασία, ὅλο ἐμπόδια καὶ ἀποτυχίες. Εἶχα φτάσει σχεδὸν σὲ ἀπελπισία καὶ σκεφτόμουνα νὰ ἀφήσω τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἐπιστρέψω στὸν κόσμο καὶ στὴν ἁμαρτία. Τότε θυμάμαι, συνάντησα μία μέρα στὸ δρόμο, ἕναν γνωστό μου εὐλαβέστατο συνταγματάρχη, στὸ ὁποῖο ἄνοιξα τὴν καρδιά μου καὶ εἶπα τὸν πόνο μου. Καὶ ἐκεῖνος μοῦ εἶπε:

Ὁ Γέροντας Εὐθύμιος Ἁγιορείτης γράφει γιὰ τὸν Πνευματικό του π. Εὐσέβιο Γιαννακάκη

Ἀρκετοὶ Ἁγιορεῖτες, οἱ ὅποιοι στὰ φοιτητικά τους χρόνια εἶχαν Πνευματικό τον π. Εὐσέβιο, καὶ ἄλλοι ποῦ μαθήτευσαν κοντά του, μιλοῦν σήμερα μὲ πολλὴ εὐγνωμοσύνη καὶ Ἀγάπη γιὰ ἐκεῖνον. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὁ π. Εὐθύμιος, ἱερομόναχος στὴν Καλύβη τῆς Ἀναστάσεως, γράφει:

«Τὸν π. Εὐσέβιο γνώρισα τὸ ἔτος 1974, ὅταν πρωτοπῆγα στὴν Ἀθήνα γιὰ εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις. Στὴ συνέχεια ὡς φοιτητὴς ἐκκλησιαζόμουν στὸν Ἅγιο Λουκᾶ του Ἱπποκράτειου καὶ ἐξομολογούμην σ’ ἐκεῖνον, ὅσον καιρὸ ἤμουν στὴν Ἀθήνα. Ἀποτελοῦσα μέλος μιᾶς μικρῆς συνάξεως μὲ ἱεροσπουδαστές της Ριζαρίου καὶ θεολόγους φοιτητές. Τακτικὰ μᾶς συγκέντρωνε ὁ Γέροντας καὶ μᾶς βοηθοῦσε πνευματικὰ μὲ τὴν πεῖρα του καὶ τὴν διάκρισή του. Ἦταν ἡ λατρευτικὴ ζωὴ τοῦ παρεκκλησίου ὄαση πνευματική, καὶ ὁ σεβαστὸς π. Εὐσέβιος φύλακας ἄγγελος στὰ δύσκολα φοιτητικὰ χρόνια.

Αἰσθανόμουν ἕναν αὐθόρμητο σεβασμὸ καὶ ἐμπιστοσύνη στὸ πρόσωπό του. Ἡ μειλίχια καὶ ἤρεμη μορφή του μετέδιδε παρηγοριὰ καὶ αἰσιοδοξία. Ἡ ἁπλότητά τοῦ βοηθοῦσε νὰ τὸν πλησιάσεις καὶ νὰ ἄνοιξης τὴν καρδιά σου. Ἡ ἱεροπρέπειά τοῦ ἐνέπνεε εὐλάβεια. Ἡ πνευματική του ζωὴ ἦταν κρυφή, δὲν μιλοῦσε γιὰ τοὺς ἀγῶνες του. Ἄνετα ἐν τούτοις διεφαίνετο ἡ ἀσκητικότητά του, ἡ αὐταπάρνησή του καὶ ἡ ἀφοσίωσή τοῦ στὸ καθῆκον του.

Τὸν γνωρίσαμε ὡς εὐλαβέστατο Λειτουργὸ καὶ ἄριστο Πνευματικό. Τὸν βλέπαμε, παρ’ ὅλη τὴν ἡλικία του νὰ ἀναλώνει τὸν χρόνο του, τὶς δυνάμεις του, τὸν ἑαυτό του ὁλόκληρο στὴν διακονία τῶν ἀγαπημένων του ἀσθενών. Ἔπαιρνε τὴν λύπη τους καὶ τοὺς μετέδιδε ἐλπίδα.

Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης – Διηγήσεις: "ὁ Ἐσταυρωμένος μὲ ζωντανὸ σῶμα" "Πολὺ θαυματουργὸς ὁ ὅσιος Δαὺΐδ" "Πόσες φορὲς εἶδα τὸν ἅγιο Δαυΐδ!"

λδ΄. Ὁ Ἐ­σταυ­ρω­μέ­νος μέ ζωντανό σῶ­μα

Mί­α Με­γά­λη Πα­ρα­σκευ­ή τήν ὥ­ρα τῆς Ἀ­πο­κα­θη­λώ­σε­ως, μό­λις κα­τέ­βα­σε τό Σῶ­μα, ἔ­κλαι­γε μέ με­γά­λη συγ­κί­νη­ση καί δέ­ος. Καί με­τά εἶ­πε: «Πα­τέ­ρες μου, σή­με­ρα δέν κα­τέ­βα­σα σῶ­μα ἁ­γι­ο­γρα­φη­μέ­νο, ἀλ­λά σῶ­μα ἀν­θρώ­πι­νο. Οἱ φλέ­βες Του χτυποῦ­σαν στίς δι­κές μου φλέ­βες. Ἡ σάρ­κα Του ἀκούμπα­γε στήν δι­κιά μου σάρ­κα. Κα­τα­λά­βαι­να τό αἷ­μα νά τρέ­χη στίς φλέ­βες Του».

λε΄. «Πο­λύ θαυ­μα­τουρ­γός ὁ ὅ­σι­ος Δαυ­ΐδ»

O Ἅ­γι­ος, παι­διά μου, εἶ­ναι πο­λύ θαυ­μα­τουργός. Σ᾽ ἄλ­λον ἔ­χει δώ­σει τό φῶς του, ἄλ­λον φέρνει σέ με­τά­νοι­α κι ἄλ­λα δι­ά­φο­ρα θαύ­μα­τα (κάνει). Νά ᾽χε­τε τήν εὐ­λο­γί­α καί τήν εὐ­χή τοῦ Ἁ­γί­ου. Σέ μία γυ­ναῖ­κα ἔ­δω­σε τό φῶς της καί ἔ­κα­νε κα­λά τό πό­δι της, πού εἶ­χε πρη­στῆ σάν τούμ­πα­νο. Τῆς ἐμ­φα­νί­στη­κε στόν ὕ­πνο της καί, χω­ρίς νά γνω­ρί­ζη τό ὄ­νο­μά του, τόν ἐ­πι­κα­λέ­στη­κε. Ἄλ­λη γυ­ναῖ­κα, δέν εἶ­χε παι­δί. Ἀ­κούμ­πη­σε στό λεί­ψα­νο τοῦ Ἁ­γί­ου καί εἶ­πε: ”Ἅ­γι­έ μου, ἰα­τρέ τῶν ψυ­χῶν καί τῶν σω­μά­των, σέ πα­ρα­κα­λῶ νά μοῦ χα­ρί­σης ἕ­να παι­δί­”. Στόν χρό­νο ἐ­πά­νω ἀ­πέ­κτη­σε παι­δί. Ὅ­ταν τήν Με­γά­λη Τεσ­σα­ρα­κο­στή βγαί­νη ἡ ἁ­γί­α Κά­ρα του, πάν­τα βρέ­χει στό χω­ριό, ἔ­στω κι ἂν ὅ­λη τήν ἡ­μέ­ρα ὁ ἥλι­ος καί­η.

»Ὁ Ἅ­γι­ος, κα­τά τήν πί­στη θαυ­μα­τουρ­γεῖ. Κα­τά τό ”ἡ πί­στις σου σέ­σω­κέ σε­”, ἐ­νερ­γεῖ τό θαῦ­μα. Γι᾽ αὐ­τό, συ­νέ­χει­α ὁ κό­σμος κά­νει εὐ­χα­ρι­στή­ρι­ες Λει­τουρ­γί­ες».

«Ἡ θαυμαστή ἀφθαρσια τοῦ Ἱεροῦ Λειψάνου τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Γρηγορίου τοῦ Ε»

Η θεόθεν απόδειξις της αγιότητος του Αγίου Ενδόξου Ιερομάρτυρος, Γρηγορίου του Ε΄, Πατριάρχου Κων/πόλεως, τον οποίον η Αγιωτάτη ημών Εκκλησία, δια Συνοδικής Πράξεως Αυτής της 8ης Απριλίου 1921, ενέγραψε εις τας δέλτους των Αγίων της αμωμήτου ημών πίστεως, είναι η θαυμαστή αφθαρσία του μαρτυρικού του λειψάνου.

Η άφθαρτος και ακήρατος διατήρησις του ιερού λειψάνου του Αγίου Ενδόξου Ιερομάρτυρος, Γρηγορίου του Ε΄, Πατριάρχου Κων/πόλεως, ο οποίος δια της αρνήσεως της αλλαξοπιστίας του και της σωτηρίας της ζωής του και δια την ομολογίαν της πίστεως και «διά τόν λόγον τοῦ Θεοῦ καί τήν μαρτυρίαν τοῦ Ἀρνίου ἥν εἶχε», είναι η αιτία της αναγνωρίσεως, παρά της συνειδήσεως της Εκκλησίας, της αγιότητός του.[....]

Οὕτω κατά τόν ἐπιτάφιον πρός τόν Πατριάρχην λόγον του (19 Ἰουνίου 1821) ὁ σοφός κληρικός Κωνσταντῖνος Οἰκονόμος ὁ ἐξ Οἰκονόμων ἔλεγε: “Πολλαί πόλεις καί χῶραι καί πρώην εὐλογήθησαν, ἐκλεχθεῖσαι θεόθεν εἰς ξένων ἁγίων λειψάνων οἰκητήρια. Τάς Λιπάρας ἐδιάλεξεν εἰς πρόσκαιρον κατοικίαν τοῦ ἱεροῦ αὐτοῦ λειψάνου ὁ ἀπόστολος Βαρνάβας. Εἰς τήν νῆσον τῶν Κορυφῶν διεύθυνε τάς τρίβους αὐτοῦ διά θαλάσσης ὁ θεοφόρος Ἅγιος Σπυρίδων. Καί ὁ ἱερός Γρηγόριος ἐξελέξατo τήν Ὀδησσόν... Δοξάζου, λοιπόν, ἀείμνηστε Γρηγόριε, καί εἰς τήν γῆν, καθώς καί εἰς τούς οὐρανούς. Ἀναπαύου τό μέν ἱερόν σου λείψανον εἰς τήν Ὀδησσόν, τήν δ’ ἁγίαν σου ψυχήν εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐκεῖ μετά τοῦ πατριάρχου Ἀβραάμ καί πάντων τῶν Ἁγίων ἱεραρχῶν, ἐκεῖ ἔμπροσθεν εἰς τόν θρόνον τοῦ Ἀρνίου, ἐνδεδυμένος τήν λευκήν τῆς ἀθωότητος στολήν, τήν ὁποίαν ἐλεύκανας διά τοῦ αἵματος τοῦ Ἀρνίου καί αἵματος τοῦ μαρτυρίου σου, κράτει τόν φοίνικα τῆς νίκης καί δοξολόγει τῆς δόξης τόν Κύριον”.

Μαρτυρίες ποῦ ἐπιβεβαιώνουν τὸ Ὀρθόδοξο πνεῦμα του Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Σεραφείμ.

10η Ἀπριλίου 1998 - 10 Ἀπριλίου 2024

26 χρόνια ἀπό την κοίμηση του ἀνυπόκριτου και ἀλησμόνητου Ἀρχιεπισκόπου Αθηνών κυροῦ Σεραφείμ.

“Ελληνικέ λαέ, εἶμαι αὐτός πού φαίνομαι, δέν ἔχω ἄλλο πρόσωπο, ἀπεχθάνομαι το ψέμα, δέν φοβᾶμαι οὔτε μή χάσω τον θρόνο μου, οὔτε καί τον θάνατο με τον οποίο κοιμήθηκα δίπλα του πολλές φορές…Φοβάμαι μόνον τον Θεό…” (Ἀρχιεπίσκοπος Σεραφείμ)

Μαρτυρίες πού επιβεβαιώνουν τό Ορθόδοξο πνεύμα του:

(α) Μητροπολίτης Σισανίου καί Σιατίστης κκ. Αντώνιος Κόμπος:” Είχα δεί σέ ενύπνιο τόν μακαριστό αρχιεπίσκοπο Σεραφείμ, μέ μιά εξαστράπτουσα αρχιερατική στολή, νά υπερίπτανται στόν ουρανό καί ομολογώ ξαφνιάστηκα, καί τόν ρώτησα:”

– Μακαριωτατε, πώς έγινε αυτό;

– Παιδί μου, εγώ δέν ήμουν άξιος, αλλά επειδή αγαπούσα υπερβολικά τήν Εκκλησία καί ήμουν πάντα κατά τού Πάπα καί έκαμα ό,τι μπορούσα γιά νά προστατεύσω τήν Εκκλησία μας…, γι’ αυτό παιδί μου!”.

(β) π. Γεώργιος Μεταλληνός:” Όσα λάθη κι άν διέπραξε, τήν πίστη δέν τήν έβλαψε!”.

(γ) κ. Σωτηρία Νούση: “Κάποτε ήμουν στό σπίτι του καί τού τηλεφώνησαν από τά γραφεία τής Αρχιεπισκοπής καί τού είπανε:

– Ό εκπρόσωπος τού Πάπα βρίσκεται στήν Αθήνα καί σάς παρακαλεί νά τόν δεχτείτε γιά νά μιλήσετε.

“Άστραψε καί βρόντηξε!” Νευριασμένος τού απάντησε:

– Αφού ξέρεις ότι δέν θέλω νά τούς βλέπω αυτούς! Δεν αντέχω βρέ παιδί μου! Πείτε του ότι δέν μπορώ καί νά τόν δείτε εσείς!

Καί νευριασμένος έκλεισε τό τηλέφωνο…

Πάτερ Χριστόδουλος: Πῆρα ἀπαντήσεις γιὰ τὶς τελευταῖες στιγμὲς τοῦ Κυπριανοῦ

 

σ.σ Με επίκαιρο μήνυμα και για το καρναβάλι στο βίντεο.

Συνέντευξη στη ΡαδιοΧρηστότητα έδωσε ο Πατέρας Χριστόδουλος Παπαϊωάννου με αφορμή τη συμπλήρωση ενός έτους από την εθνική τραγωδία των Τεμπών, η οποία στοίχισε τη ζωή σε 57 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων ο γιος του Κυπριανός.

Ερωτηθείς πώς ήταν ο Κυπριανός σαν παιδάκι, απάντησε ότι «ο Κυπριανός όπως και τα άλλα παιδιά, όταν αποφασίσαμε με την παπαδιά να κάνουμε οικογένεια, σκεφτήκαμε ότι εμείς δεν είμαστε άξιοι να μεγαλώνουμε παιδιά που ανήκουν στον Θεό, που μπορούν να ονομάζουν τον Θεό Πατέρα. Γιατί η πίστη μας εμάς είναι μια πίστη που οδηγεί τον άνθρωπο στην υιοθεσία, στον Θεό Πατέρα μέσω του Ιησού Χριστού. Το ξέρουμε πολύ καλά ότι όταν ο άνθρωπος αποφασίσει να ζήσει χριστιανικά, ο στόχος είναι να φτάσει στην υιοθεσία. Αυτό το πράγμα το είχαμε εμπεδώσει, γι αυτό ένα πράγμα που κρατήσαμε είναι να έχουμε ενωμένα τα παιδιά με τον Θεό, όσο μας είναι δυνατόν. Μέσω των μυστηρίων αποφασίσαμε να βαφτίσουμε όλα τα παιδιά μας γρήγορα, δηλαδή λίγο μετά τις 40 ημέρες, και προσπαθούσαμε να τα έχουμε ενωμένα με τον Θεό μέσω του μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας. Εμείς σαν άνθρωποι έχουμε πολλές αδυναμίες, και εγώ και όλοι άνθρωποι αλλά ο Θεός είναι δυνατός.

Ο Κυπριανός, όπως και τα άλλα τα παιδιά, είχαν αυτή την προαίρεση αλλά παρατήρησα ότι από μικρό παιδί είχε μια έλξη ιδιαίτερη. Δηλαδή χωρίς να το διδάξουμε εμείς αυτός είχε έλξη προς τον Θεό, γι αυτό όταν έκανα ένα εκκλησάκι εκεί στο σπίτι, από οκτώ χρονών τον Κυπριανό, τον είχα να είναι ο εκκλησιαστικός μου. Δηλαδή του επέτρεψα να μπαίνει μέσα στο ιερό της μικρής εκκλησίας που είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νεκτάριο. Καθάριζε τα καντήλια, την Αγία Τράπεζα στο εκκλησάκι και το έκανε με πολλή ευχαρίστηση, χωρίς να του λέω τίποτα. Πολλές φορές ερχόμουν στο σπίτι και τον έβρισκα στο εκκλησάκι να ψέλνει, να καθαρίζει, δηλαδή αφιέρωνε χρόνο από μόνος. Δεν του έκανα ποτέ καμιά παρατήρηση».

Ἐνδεικτικές μαρτυρίες Ἁγίας Γραφῆς καί Θεοφόρων Πατέρων γιά ὁμοφυλοφιλία—σοδομισμό.

Ενδεικτικές μαρτυρίες Αγίας Γραφής και Θεοφόρων Πατέρων για ομοφυλοφιλία—σοδομισμό.

Στέργιος Μπούγιας, Θεολόγος

Στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε κυριαρχεί το θέμα της ομοφυλοφιλίας ,του σοδομισμού, και είναι ανάγκη να υπογραμμιστούν ορισμένες αλήθειες που τίθενται υπό αμφισβήτηση.

Η διδασκαλία της Αγίας Γραφής, Παλαιάς και Καινής, και των Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας μας, είναι Φάρος Φωτεινός που μας δείχνει καθαρά το θέλημα του Θεού.

Η περιγραφή της δημιουργίας του ανθρώπου στο βιβλίο της Γένεσης είναι σαφής και δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. «Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον κατ΄εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς» (Γεν,1,27). Άνδρα και Γυναίκα δημιούργησε ο Θεός τον άνθρωπο, τονίζει με σαφήνεια ο Θεόπτης Μωυσής. Πλάσμα του Τριαδικού Θεού ο άνθρωπος «κατ΄εικόνα ημετέραν και καθ΄ομοίωσιν». Ως εικόνα του Θεού με τα χαρίσματα που έλαβε, βασικό σκοπό και στόχο έχει να φτάσει στη θέωση, να μοιάσει με το Δημιουργό του. Δυστυχώς ακολούθησε η πτώση και η έξωση των Πρωτοπλάστων από τον κήπο της Εδέμ και χάθηκε ο βασικός προσανατολισμός. Κυριαρχεί πλέον η φθορά, ο θάνατος, το σκοτάδι. Η ανθρώπινη φύση αλλοτριώνεται, δηλητηριάζεται και ρέπει επιμελώς προς την αμαρτία. Βαρύνει τους ώμους της ανθρωπότητας η θεληματική αποδοχή της αμαρτίας και κληρονομείται από γενιά σε γενιά. Δεν μένει ο άνθρωπος στα φυσιολογικά όρια, συνεχώς εκτρέπεται, οι φυσικές του λειτουργίες δεν κινούνται μέσα στα όρια της δημιουργίας με αποτέλεσμα να αιχμαλωτίζεται και να επιλέγει το «παρά φύσιν» από το «κατά φύσιν». Βασική αιτία αυτής της ψυχικής κατάστασης του ανθρώπου είναι η αμαρτία, η οποία μολύνει τον άνθρωπο και προκαλεί διαταραχή στον ψυχικό του κόσμο. Ιδιαίτερα το αμάρτημα της πορνείας αιχμαλωτίζει κυριολεκτικά τον άνθρωπο. Κατά τον απ. Παύλο «παν αμάρτημα ό εάν ποιήσει οάνθρωπος εκτός του σώματός εστίν.

Ποιά ἦταν ἡ τελευταῖα ἐπιθυμία τοῦ Ἁγίου Παΐσιου λίγο πρίν φύγει ἀπό τή ζωή

«Με κάλεσε λίγες ημέρες πριν κοιμηθεί, λέγοντάς μου κάτι που με συγκλόνισε:

“Να προσεύχεσαι πρώτα για τους κεκοιμημένους, δεν μπορούν να προσευχηθούν για τον εαυτό τους”.

Κατάλαβα ότι γνώριζε τι θα συμβεί… Μόνο την τελευταία εβδομάδα της ζωής του με κάλεσε και μου είπε: “Τώρα θα σε παρακαλέσω να με αφήσετε με τον Θεό. Εκανα τα πάντα, έφαγα ακόμα και κρέας το οποίο μου είπες να φάω”.

Ηταν η τελευταία του επιθυμία…

Ὅσιος Γεώργιος Καρσλίδης

Τα πόδια του ήταν σχεδόν παράλυτα, παγωμένα. Ἄν δέν φοροῦσε μποτάκια, δέν μποροῦσε νά περπατήσει. Ἦταν κατάμαυρα τά πόδια του, ἄψυχα, τά δάχτυλά του τό ἕνα πάνω στό ἄλλο κολλημένα, ἀδύνατα, κοκκαλιάρικα.

Ἐγώ τοῦ τά ἔπλυνα καί τά ἔβλεπα. Δέν μποροῦσε νά περπατήσει μεγάλη ἀπόσταση, δέν εἶχε δύναμη. Χωρίς μπαστούνι πουθενά δέν πήγαινε.

Δύο μαρτυρίες γιά τόν παπα-Φώτη”τόν διά Χριστόν σαλό’'

Μαρτυρία π. Σταύρου Σακλαμάκη

Κάποια Κυριακή ξύπνησα με υψηλό πυρετό και με εμετούς. Μου ήταν αδύνατο να λειτουργήσω και να κοινωνήσω.

Σκεφτόμουν τέτοια ώρα ποιον να ειδοποιήσω, ώστε να με αντικαταστήσει και να λειτουργήσει στην ενορία μου.

Τελικά τηλεφώνησα στον π. Ραφαήλ, που στην ενορία του έχει συνεφημέριο και τον παρακάλεσα να έλθει να με εξυπηρετήσει. Με χαρά και με προθυμία δέχτηκε.

Σκέφτηκα ότι μέχρι να έλθει ο π. Ραφαήλ, καλό θα ήταν να κατέβαινα στην εκκλησία να ανάψω τα καντήλια και να ξεκινήσω την ακολουθία του Όρθρου.

Μόλις έφτασα στο Ναό ήταν ήδη εκεί ο παπα-Φώτης και είχε ήδη ξεκινήσει την ακολουθία! Με έκπληξη τον ρώτησα πώς βρέθηκε;

Με φυσικότητα εκείνος μου απάντησε:

– Δεν είσαι άρρωστος; Ήλθα να λειτουργήσω.

Στην ενορία μου υπάρχει ένα εξωκλήσι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία. Σε κάποια επίσκεψη του ο παπα-Φώτης μου είπε πως, δοθείσης ευκαιρίας, θα ήθελε να λειτουργήσει εκεί.

Πράγματι, μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα, μία κυρία μου ζήτησε να τελέσουμε στο εξωκλήσι αυτό Θεία λειτουργία. Την προηγούμενη ημέρα, κατά το μεσημέρι, θυμήθηκα την επιθυμία του παππούλη.

Πού να τον έβρισκα όμως και πώς να τον ειδοποιήσω; Στις 4:00 μ.μ., χωρίς καμία ειδοποίηση ο παπα-Φώτης ήταν στο σπίτι μου! Απόρησα, αλλά δε μου έδωσε καμία εξήγηση.

Βέβαια, θα πρέπει να ομολογήσω πως κι άλλες φορές ο παππούλης απαντούσε σε πνευματικού περιεχομένου λογισμούς μου, χωρίς καν να τον ρωτήσω!

Μαρτυρία Ιερομονάχου, π. Θεοφάνη Κάσσου

Μια φορά, ενώ ήταν συνταξιούχος Ιερέας, ξεκίνησε μ’ έναν κοινό γνωστό μας να πάει στο Πλωμάρι να συλλειτουργήσει με τους εκεί Ιερείς και να παρασταθεί στο μνημόσυνο ενός γνωστού του.

Οἱ δαίμονες ἐνοχλούνταν πολύ ἀπό τή μνημόνευση τοῦ ὁσίου...

Ευσεβής νέα ανέφερε ότι σε μία Θεία Λειτουργία ο Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης μνημόνευε, ως συνήθως, στην αγία πρόθεση πολλά ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων.

Την ώρα εκείνη άκουγε λεπτές και άσχημες φωνές να επαναλαμβάνουν ειρωνικά τα ονόματα.

Ρώτησε τη μητέρα της, αν άκουγε κι εκείνη τις φωνές αυτές, αλλά δεν τις άκουγε.

Ἀπό τά ἀπομνημονεύματα τῆς Τατιάνα Τσομάι.

Δεν έχω δει ποτέ τον π. Γαβριήλ να τρώει, παρά μόνο που με το μικρό του δαχτυλάκι έπαιρνε λίγη ζάχαρη ή μέλι και το έτρωγε.

Όταν φτάσαμε κοντά του, φώναξε τη μοναχή Παρασκευή, στο κελί του: «Παρασκευή, στρώστε το τραπέζι!» Και η μοναχή Παρασκευή έκανε το τραπέζι με τηγανητές πατάτες, ζυμαρικά, σούπα, φρούτα. Μερικές φορές ο Γέροντας Γαβριήλ έβαζε φαγητό στο πιάτο του, αλλά δεν έτρωγε ποτέ. Θυμάμαι μια φορά που είπε: «Για έναν καλό μοναχό, μια προσφορα την ημέρα πρέπει να είναι αρκετή». "Πως;! – Ρώτησα τον εαυτό μου… – Τι λέει;!” Κάποτε μου είπε: «Τώρα τόσοι άνθρωποι λιμοκτονούν, τόσοι κρατούμενοι δεν έχουν ούτε ένα κομμάτι ψωμί στις φυλακές. Πώς μπορώ να φάω κάτι;"

Θυμάμαι μια φορά κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής επισκεφθήκαμε τον Γέροντα Γαβριήλ στο μοναστήρι. Ζήτησε ζυμαρικά. Και εμείς, οι νεόκοποι πιστοί, αρχίσαμε να διαβάζουμε την ετικέτα στο κουτί. «Μάλλον, στη σύνθεση του αυγού, και θα σπάσουμε τη νηστεία», σκεφτήκαμε. Ο παπάς μας κοίταξε, περίμενε μέχρι να διαβάσουμε τη σύνθεση γραμμένη με τα πιο μικρά γράμματα και μετά είπε αυστηρά:

Οἱ ''μουσαφιραῖοι'' τοῦ Ὁσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Τις ευχές της διάβαζε πάντοτε χαμηλοφώνως και όταν έβγαινε με το θυμιατό στην ωραία πύλη για να προσφωνήσει.."την Θεοτόκον και Μητέρα του Φωτός"... με πολλή κατάνυξη και γλυκύτητα πρόφερε την κάθε λέξη.

Στην Μεγάλη Είσοδο σταματούσε πάντα μπροστά στο Δεσποτικό (δεν προχωρούσε αμέσως στην Ωραία Πύλη) και μνημόνευε.

Μερικές φορές συνέβαινε το εξής. Ενώ έκανε την Μεγάλη Είσοδο και σταματούσε στο Δεσποτικό, άρχιζε το βήμα του να γίνεται ασταθές.

ΕΥΣΕΒΉΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΔΙΆ ΧΡΙΣΤΌΝ ΣΆΛΟΣ ΤΉΣ ΡΟΥΜΑΝΊΑΣ. Ἀναφέρει προσκυνήτρια.

Για τον Ευσεβή έμαθα ότι σε πολλές περιπτώσεις τον ρωτούσαν για την υγεία των αρρώστων, ότι έλεγε σε κάποιους να μην παίρνουν ορισμένα φάρμακα γιατί τους πονούσε, και σε άλλους τους έστελνε σε γιατρούς, «για να είναι πιστοί».

Πριν από μερικά χρόνια, το 2015, όταν το τρίτο μας παιδί, ο Ιωάννης, ήταν περίπου δύο ετών, κρυολόγησε και φαινόταν ότι ήταν ένα πιο περίπλοκο πρόβλημα. Ο γιατρός τον συμβουλεύτηκε και του συνέταξε θεραπεία και μου είπε ότι αν η κατάσταση επιδεινωθεί, πρέπει να τον εισάγω στο νοσοκομείο.

Συγκλονιστική μαρτυρία:

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΜΑΡΤΥΡΙΑ :

Μου είπαν,ένας Ιερέας ανεμβολιαστος ήταν διασωληνομενος και οι γιατροί που τον επισκέπτονταν με τους νοσοκόμους λέγανε: καλά να παθει. Έφυγε η ψυχή του κ βλέπει τον Χριστό και Του λέει: ποιος είμαι εγώ Κύριε να σε δω; Και του απαντά:

Φοβερές ἀποκαλύψεις γιά τόν Δ. Παναγόπουλο ἀπό τόν μακαριστό π. Σάββα Φιλοθεΐτη

Είχα τη μεγάλη ευλογία να βρεθώ κάποτε με τον κ. Παναγόπουλο στο Άγιο Όρος και 3 ώρες ήμασταν μαζί σε ένα κελλί μόνοι μας και τον παρακάλεσα να μου διηγηθεί εμπιστευτικώς, τη ζωή του εν περιλήψει. Και μου είπε καταπληκτικά πράγμα (με παρακάλεσε, όσο ήταν εν ζωή, να μην τα αποκάλυπτα σε κανέναν), για να δείτε σε τι πνευματικά μέτρα ήτανε ο Παναγόπουλος. Αυτό φαίνεται και από το έργο του, διότι έχω συναντήσει πάνω από 100 ανθρώπους, που δεν γνώριζαν τον Παναγόπουλο, αλλά από μία ομιλία του που άκουσαν σε μία κασέτα, άφησαν την αμαρτία και πήραν το δρόμο του Θεού. Ο Παναγόπουλος μου είπε:

- Ήμουν στη κοσμική ζωή και στην αμαρτία. Η πρώτη πληροφορία ότι θα με ελεήσει ο Κύριος, την πήρα όταν ήμουν στρατιώτης. Είδα στον ύπνο μου, ότι πήγαινα στο χωριό μου. Βαδίζοντας προς τα εκεί, μου φώτιζε και με οδηγούσε στο δρόμο ένα δυνατό φως από τον ουρανό. Όταν ξύπνησα, μου δόθηκε σαν εξήγηση, ότι το φως του Θεού θα με φώτιζε και θα με οδηγούσε στο δρόμο Του. Έτσι λίγο - λίγο με οδηγούσε ο Θεός στο δρόμου του...

Όταν όμως απολύθηκα, επί 4 συνεχόμενα χρόνια, δεν μπορούσα να βρω εργασία, όλο εμπόδια και αποτυχίες. Είχα φτάσει σχεδόν σε απελπισία και σκεφτόμουνα να αφήσω το δρόμο του Θεού και να επιστρέψω στον κόσμο και στην αμαρτία. Τότε θυμάμαι, συνάντησα μια μέρα στο δρόμο, έναν γνωστό μου ευλαβέστατο συνταγματάρχη, στο οποίο άνοιξα την καρδιά μου και είπα τον πόνο μου. Και εκείνος μου είπε:

''Έτσι είναι Δημήτρη! Ο Θεός εκείνον που εκλέγει, τον υποβάλλει σε πολλές θλίψεις και πειρασμούς, μέχρι να τον κάνει σκεύος εκλογής. Πρέπει Δημήτρη να περάσεις αυτές τις θλίψεις και τους πειρασμούς και θα σου δώσει μετά ο Θεός πολλή Χάρη!''.

(Σε αυτό το σημείο της διήγησης ο Παναγόπουλος άρχισε να κλαίει)

Τον συνταγματάρχη ο Θεός τον έστειλε την κατάλληλη ώρα. Με παρηγόρησε με τα λόγια του και με απέτρεψε να εγκαταλείψω το δρόμο του Θεού.

Ἀναφέρει προσκυνητής:Ἄγιον Ὄρος, Ἱερά Μονή Φιλοθέου, Δεκέμβριος τοῦ 1994

Γέροντας Εφραίμ, ο Φιλοθεϊτης (Αριζόνα)

Άγιον Όρος.Ιερά Μονή Φιλοθέου. Δεκέμβριο του 1994.

Πάω στις 01 : 00 στην αγρυπνία και λέγω σε ένα Μοναχό ότι θέλω να εξομολογηθώ στο Γέροντα Εφραίμ.Μου λέει πήγαινε εκεί, πιάσε σειρά και θα σε φωνάξει ένας Μοναχός.Ημουν πρώτος στη σειρά.Χειμώνας.Αδελφοί μου, περίμενα πέντε ώρες όλη τη νύχτα.Κολώνα και άγρυπνος.Ο Γέροντας είχε μέσα στο Εξολογητήριο ένα Μοναχό που ήθελε να φύγει από το Μοναστήρι και να πάει σε άλλο Μοναστήρι .

Θαυμαστή στιχομυθία μεταξύ Ἁγίων!

~ Καθήμενος μία ημέρα ο παππούς (γέρων Αρσένιος ο Σπηλαιώτης) μαζί με τον γέροντα Παΐσιο στο παγκάκι της αυλής, εδέχθη την εξής ερώτηση από τον Γέροντα Παΐσιο:

«Γέρο-Αρσένιε, βλέπεις καμμία φορά τον γέρο-Ιωσήφ στον ύπνο σου;».