Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀσώτου.Παναγιώτης Τρεμπέλας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

Κατά Λουκάν, κεφ. ΙΕ΄, εδάφια 11-32

11 Εἶπε δέ· ἄνθρωπός τις εἶχε δύο υἱούς. 12 καὶ εἶπεν ὁ νεώτερος αὐτῶν τῷ πατρί· πάτερ, δός μοι τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας. καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὸν βίον. 13 καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συναγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ζῶν ἀσώτως. 14 δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα ἐγένετο λιμὸς ἰσχυρὸς κατὰ τὴν χώραν ἐκείνην, καὶ αὐτὸς ἤρξατο ὑστερεῖσθαι. 15 καὶ πορευθεὶς ἐκολλήθη ἑνὶ τῶν πολιτῶν τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ ἔπεμψεν αὐτὸν εἰς τοὺς ἀγροὺς αὐτοῦ βόσκειν χοίρους. 16 καὶ ἐπεθύμει γεμίσαι τὴν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν κερατίων ὧν ἤσθιον οἱ χοῖροι, καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ.

17 εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθὼν εἶπε· πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου περισσεύουσιν ἄρτων, ἐγὼ δὲ λιμῷ ἀπόλλυμαι! 18 ἀναστὰς πορεύσομαι πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ ἐρῶ αὐτῷ· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου. 19 οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου· ποίησόν με ὡς ἕνα τῶν μισθίων σου.

20 καὶ ἀναστὰς ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα αὐτοῦ. ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη, καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ καὶ κατεφίλησεν αὐτόν. 21 εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ υἱός· πάτερ, ἥμαρτον εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ οὐκέτι εἰμὶ ἄξιος κληθῆναι υἱός σου. 22 εἶπε δὲ ὁ πατὴρ πρὸς τοὺς δούλους αὐτοῦ· ἐξενέγκατε τὴν στολὴν τὴν πρώτην καὶ ἐνδύσατε αὐτόν, καὶ δότε δακτύλιον εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, 23 καὶ ἐνέγκαντες τὸν μόσχον τὸν σιτευτὸν θύσατε, καὶ φαγόντες εὐφρανθῶμεν, 24 ὅτι οὗτος ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη. καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι.

25 ῏Ην δὲ ὁ υἱὸς αὐτοῦ ὁ πρεσβύτερος ἐν ἀγρῷ· καὶ ὡς ἐρχόμενος ἤγγισε τῇ οἰκίᾳ ἤκουσε συμφωνίας καὶ χορῶν, 26 καὶ προσκαλεσάμενος ἕνα τῶν παίδων ἐπυνθάνετο τί εἴη ταῦτα. 27 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἥκει καὶ ἔθυσεν ὁ πατήρ σου τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν, ὅτι ὑγιαίνοντα αὐτὸν ἀπέλαβεν.28 ὠργίσθη δὲ καὶ οὐκ ἤθελεν εἰσελθεῖν. ὁ οὖν πατὴρ αὐτοῦ ἐξελθὼν παρεκάλει αὐτόν.29 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε τῷ πατρί· ἰδοὺ τοσαῦτα ἔτη δουλεύω σοι καὶ οὐδέποτε ἐντολήν σου παρῆλθον, καὶ ἐμοὶ οὐδέποτε ἔδωκας ἔριφον ἵνα μετὰ τῶν φίλων μου εὐφρανθῶ· 30 ὅτε δὲ ὁ υἱός σου οὗτος, ὁ καταφαγών σου τὸν βίον μετὰ πορνῶν, ἦλθεν, ἔθυσας αὐτῷ τὸν μόσχον τὸν σιτευτόν. 31 ὁ δὲ εἶπεν αὐτῷ· τέκνον, σὺ πάντοτε μετ᾿ ἐμοῦ εἶ, καὶ πάντα τὰ ἐμὰ σά ἐστιν· 32 εὐφρανθῆναι δὲ καὶ χαρῆναι ἔδει, ὅτι ὁ ἀδελφός σου οὗτος νεκρὸς ἦν καὶ ἀνέζησε, καὶ ἀπολωλὼς ἦν καὶ εὑρέθη.

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

11 Και για να κάνει σαφέστερη και περισσότερο κατανοητή την αλήθεια αυτή, είπε και την εξής παραβολή: Ένας άνθρωπος, είχε δύο γιους.

....ὦ ἡσυχία ὀφθαλμῶν καὶ ἀκοῆς καὶ γλώσσης χαλινός·~Ἁγία Ἄννα~

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/blog-post_387.html

19 Φεβρουαρίου. Ἀρχίππου, Φιλήμονος καὶ Ἀπφίας (α ́ αἰών). Φιλοθέης ὁσιομάρτυρος τῆς Ἀθηναίας (†1589). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαβ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Τιμ. ς΄ 11-16).

Α Τιμ. 6,11         Σὺ δέ, ὦ ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ταῦτα φεῦγε· δίωκε δὲ δικαιοσύνην, εὐσέβειαν, πίστιν, ἀγάπην, ὑπομονήν, πρᾳότητα.

Α Τιμ. 6,11                Συ δε, ω άνθρωπε του Θεού, απόφευγε όλα αυτά τα αμαρτήματα και πάθη. Επιδίωκε δε να αποκτήσης την δικαιοσύνην, την ευσέβειαν, την πίστιν, την αγάπη, την υπομονήν, την πραότητα.

Πολύτεκνες Οἰκογένειες: «Εἶναι φοβερό πῶς ἐνεργεῖ στούς φιλότιμους ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ!»

Άγιος Παΐσιος.

Ο Θεός αγαπάει και φροντίζει ιδιαίτερα τους πολυτέκνους. Σε μια μεγάλη οικογένεια δίνονται πολλές ευκαιρίες στα παιδιά να ααπτυχθούν κανονικά, εφόσον οι γονείς τους δίνουν σωστή αγωγή.

Το ένα παιδί βοηθάει το άλλο. Ή μεγαλύτερη κόρη βοηθάει την μητέρα, το δεύτερο παιδί φροντίζει το μικρότερο κ.λπ. Υπάρχει αυτό το δόσιμο και ζουν μέσα σε μια ατμόσφαιρα θυσίας και αγάπης. Ο μικρός τον μεγάλο και τον αγαπά και τον σέβεται. Αυτό φυσιολογικά καλλιεργείται σε μια πολύτεκνη οικογένεια.

Γι’ αυτό, όταν στην οικογένεια είναι μόνον ένα ή δυο παιδιά, οι γονείς χρειάζεται πολύ να προσέξουν πώς θα τα μεγαλώσουν. Συνήθως κοιτάζουν να μην τους λείψει τίποτε, οπότε τα παιδιά τα έχουν όλα δικά τους και αχρηστεύονται τελείως.

Πάρε μια κοπέλλα μοναχοκόρη που τα έχει όλα. Έχει την υπηρέτρια, που θα της φέρει το φαγητό στην ώρα του, που θα της νοικοκυρέψει το δωμάτιο της κ.λπ. Ή υπηρέτρια πληρώνεται, αλλά καλλιεργείται κιόλας, γιατί δίνεται, προσφέρει, ενώ αυτή, αν δεν κάνη καμιά θυσία, μένει κούτσουρο, ακαλλιέργητη.

Εγώ συνιστώ στους νέους να πάρουν σύζυγο από πολύτεκνη οικογένεια, γιατί τα παιδιά που μεγαλώνουν με οικονομική δυσκολία συνηθίζουν στην θυσία, επειδή σκέφτονται πώς να βοηθήσουν τους γονείς. Αυτό σπάνια το συναντάς στα καλομαθημένα παιδιά.

Αλλά και οι πολύτεκνοι γονείς έχουν πλούσια καρδιά. Θυμάμαι στην Κατοχή ήταν στην γειτονιά μας ένα παιδάκι ορφανό, που είχε μείνει τελείως μόνο του.

Ένας πολύτεκνος οικογενειάρχης, με δέκα παιδιά, το λυπήθηκε, το πήρε στο σπίτι του και το μεγάλωσε και αυτό μαζί με τα δικά του παιδιά. Και ξέρετε έπειτα τι ευλογίες είχε από τον Θεό! Θα τον άφηνε ό Θεός αβοήθητο με τέτοιο φιλότιμο που, είχε;

Διήγηση τοῦ Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Νικηφόρου:

Διήγηση του Μητροπολίτη Κινσάσας κ. Νικηφόρου:

« Είχαμε πανηγύρι στο Κελλί, δεν ήταν η πανήγυρη των Αγίων Διονυσίου και Μητροφάνους, και είχα το διακόνημα του τραπεζάρη και ετοίμασα την τράπεζα.

Κάποια στιγμή βλέπω, ότι όλα τα ψωμιά τα οποία υπήρχαν ήταν μόνο τρία. Τότε δεν είχα προβλέψει ότι έπρεπε νά ’χουμε περισσότερα ψωμιά. Ήταν δικό μου φταίξιμο, δεν είχα ενημερώσει τον Γέροντα ότι είναι λίγα τα ψωμιά και πώς θα βγάλουμε την πανήγυρη; Τότε μ’ έπιασε κρύος ιδρώτας. Τώρα τί θα κάνουμε;

Ο κόσμος μαζευόταν, τα ψωμιά σε καμμιά περίπτωση δεν θα έφταναν. Πήγα αρκετά τρομαγμένος στον Γέροντα [τον γνωστό Υμνογράφο, π. Γεράσιμο Μικραγιαννανίτη] και του λέω:

-Ευλόγησον, Γέροντα, δεν προέβλεψα, μόνο τρία ψωμιά έχουν μείνει, τί θα κάνουμε;

Να ζυμώσουνε δεν γινόταν, από τη Δάφνη δεν ερχόταν κανένας εκείνη την ώρα να μας φέρει ψωμιά. Έτσι θα μέναμε χωρίς ψωμιά και ο κόσμος μαζευότανε.

Εκείνος όμως με χτύπησε στην πλάτη και με ήρεμο ύφος μου είπε:

Ἡ χριστιανική πίστη καί ζωή καί ἡ σύγχρονη ἔκρηξη τῆς κοινωνικῆς βίας

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ,

Πρόεδρος της Πανελληνίου Ενώσεως Θεολόγων

Η χριστιανική πίστη και ζωή και η σύγχρονη έκρηξη της κοινωνικής βίας

Όταν ρωτήθηκε ο νομπελίστας Οδ. Ελύτης, «τι σας ανησυχεί περισσότερο όταν αναλογίζεστε το μέλλον», απάντησε: «Είναι η βαρβαρότητα, τη βλέπω να έρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω από άνομες συμμαχίες και προσυμφωνημένες υποδουλώσεις».

Ο άλλος νομπελίστας, επίσης, ο Γ. Σεφέρης, με πιο μεγάλη αισιοδοξία, τονίζει ότι οι όποιες δυσχέρειες «δεν πρέπει να καταντούν φράχτες, όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς», καθώς «η αναπόφευκτη βία εξαγοράζεται με την μεγαλοσύνη της ανθρώπινης καρδιάς… Σ’ αυτό τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται… Σε τούτο τ᾿ ακρογιάλι περιμένω ν᾿ αράξει ένας άνθρωπος ένα υπόλειμμα, μια σχεδία… Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε».

Βιώνοντας κάποιος μερικά από τα γεγονότα του παρόντος, βλέπει να προοιωνίζουν ένα δυσάρεστο μέλλον για τον άνθρωπο που λησμόνησε ότι είναι συγγενής του Θεού, κατ΄ εικόνα και καθ΄ ομοίωσίν Του.

Η συνεχιζόμενη απομάκρυνσή του από τον Θεό της αγάπης, ολοένα και μεγεθύνει τα προβλήματά του, καθώς η ζωή του μετατρέπεται σε ζούγκλα και ο ίδιος σε άγριο θηρίο. Μερικοί άνθρωποι αναζητούν τον άλλο για να εκτονώσουν, πάνω στο σώμα και στην ψυχή του, όλα τα απωθημένα που έχουν μέσα τους, εξαιτίας, συνήθως, της ελλειπτικής και τραυματισμένης οικογενειακής ή σχολικής ή περιβαλλοντικής τους κοινωνικοποίησης.

Όλο και πιο πολύ διαπιστώνεται ότι το «αγαπήσεις τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου… και τον πλησίον σου ως εαυτόν», ως τρόπος ζωής που ολοκληρώνει τον άνθρωπο και τον φέρνει να σιμώνει προς τον Θεό και τον συνάνθρωπο, παραμερίζεται, καθώς ο άλλος δεν αναζητείται για μια αληθινή σχέση, κοινωνία ή αδελφοποίηση, αλλά για να γίνει θύμα της ψυχικής αγριότητας ενός συνανθρώπου, θύματος και αυτού μιας «ακοινώνητης» κοινωνίας.

Νηπτική θεωρία τοῦ ἀνωνύμου καί ἀπελπισμένου ἁγιορείτου

ΝΗΠΤΙΚΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΚΑΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΠΡΟΟΙΜΙΟ

Οὐρανόφρονε φίλε τοῦ κόπου τῆς ἀνάγνωσης τοῦ παρόντος βιβλίου!

Θὰ πρέπει νὰ εἰποῦμε, πρῶτα, τὰ λόγια ἐκεῖνα τοῦ θρηνητικώτατου Ἱερεμία· «Τὴν κοιλίαν μου ἀλγῶ, καὶ τὰ αἰσθητήρια τῆς καρδίας μου· μαιμάσσει ἡ ψυχή μου, σπαράσσεται ἡ καρδία μου» (Ἱερεμ. δ΄ 19), καὶ τὰ δάκρυα τρέχουν ἀπὸ τὰ μάτια μας σὰν δύο βρύσεις ἀπὸ πηγή, στοχαζόμενοι τὴν κατάσταση τῶν ἀδελφῶν μας Μοναχῶν. Διότι, ὄχι μόνον δὲν ποθοῦν νὰ ἀσχολοῦνται ὅσο πρέπει μὲ τὴν θεωρία τῆς μοναδικῆς ἀσκήσεως, καθὼς ὅλοι οἱ ἀρχαῖοι καὶ νεώτεροι πνευματέμφοροι Πατέρες διδάσκουν, ἀλλὰ καὶ διότι τὴν ἀποστρέφονται, ὅταν ἀκοῦν γιὰ τὴν νήψη καὶ τὴν καρδιακὴ εὐχή, σύμφωνα μὲ τὸν ματαιόφρονα ἐκεῖνον Βαρλαάμ, τὸ θηρίο τῶν λατίνων, καὶ τὸν Ἀκίνδυνο καὶ τὸν Γρηγορᾶ καὶ τὸν Πρόχορο Κυδώνη, τοὺς μανιακοὺς ἀντιπάλους τῆς ἱερῆς αὐτῆς ἐργασίας, κατὰ τῶν ὁποίων ἡρωικῶς ἀγωνίστηκε ὁ γενναῖος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, ὁ Φιλόθεος ὁ Πατριάρχης καὶ ἄλλοι. Ἡ αἰτία ποὺ ἀντιπαθοῦν οἱ τωρινοὶ Μοναχοὶ νὰ ἀκοῦν γιὰ τὴν νήψη καὶ τὴν καρδιακὴ εὐχὴ εἶναι ὅτι ὁ μεγάλος μας ἀντίπαλος διάβολος, σ᾿ αὐτὸν τὸν ἔσχατο αἰῶνα περισσότερο ἀπὸ τοὺς προηγούμενους, ἀγωνίζεται ὄχι μόνον νὰ ἐξαφανίσει τελείως τὴν μνήμη τῆς ἐπίμονης καὶ σωτηριώδους ἐπιστήμης, ἀλλὰ σχεδὸν καὶ τὶς εὐχὲς καὶ τοὺς ὕμνους ποὺ ἐκτενῶς τελοῦνται στὶς ἐκκλησίες ἀπὸ κοινοῦ. Ὅμως, ἐπειδὴ μέχρι τὴν συντέλεια τῶν αἰώνων δὲν θὰ ἐκλείψουν οἱ ἐκλεκτοὶ τοῦ Θεοῦ νὰ παροτρύνουν ὅλους πρὸς μίμηση καὶ κατόρθωση τῆς ἀρετῆς, ἔμπρακτης καὶ θεωρητικῆς (καὶ ὄχι μόνον αὐτοὶ ἀλλὰ καὶ οἱ προφῆτες τῆς νέας χάριτος), συγγράφηκε τὸ παρὸν πόνημα ὡς ἕνα ψυχωφελέστατο ὑπόμνημα καὶ θεραπευτικὸ τῆς ἐνάρετης καὶ εὐσεβοῦς πολιτείας, τοῦ ὁποίου ἡ μελέτη μπορεῖ νὰ διώξει ἀπὸ κάθε ψυχὴ τὸν νυσταγμὸ ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὰ παράλογα καὶ ἀνυπότακτα πάθη καὶ κάθε φοβία καὶ δειλία· ἀκόμη μπορεῖ νὰ προξενήσει θεϊκὸ πόθο, προκοπὴ καὶ ἀγῶνα τελειότητος τῆς ἐν Χριστῷ ἐνηλικίωσης καὶ ἐπίτευξη τῆς οὐράνιας Βασιλείας ποὺ βρίσκεται μέσα μας, σύμφωνα μὲ τὸν ἀψευδῆ λόγο τοῦ Σωτῆρος·

Ὅσιος Μαρτινιανός

ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΙΑΝΟΣ

Ο όσιος Μαρτινιανός γεννήθηκε στην Καισάρεια της Παλαιστίνης προς τα τέλη του 4ου αιώνος. Διαπνεόμενος από θείο πόθο εκ νεότητός του, απαρνήθηκε τον κόσμο σε ηλικία δεκαοχτώ ετών και μετέβη σε κάποιο όρος που ονομαζόταν «Κιβωτός», όπου ζούσαν και άλλοι ερημίτες για να διάγουν ασκητικό βίο. Επί είκοσι έξι χρόνια επιδόθηκε με τόσο ζήλο στους άθλους της αρετής, ώστε απέκτησε το χάρισμα της θαυματουργίας. Ο δαίμων, φθονώντας την πρόοδο αυτή, προσπαθούσε να τον περισπάσει από την αδιάλειπτη προσευχή του με κάθε είδους λογισμούς, ο άγιος όμως παρέμενε ατάραχος έχοντας απόλυτη εμπιστοσύνη στη βοήθεια του Θεού.

Μία γυναίκα έκλυτων ηθών άκουσε να γίνεται λόγος για την αγγελική βιοτή του Μαρτινιανού, δήλωσε υποτιμητικά πως ο όσιος παρέμενε αγνός μόνο και μόνο γιατί του έλειπαν οι εφάμαρτες ευκαιρίες και ορκίστηκε ότι θα κατάφερνε να τον αποπλανήσει. Παρουσιάστηκε μπροστά στο κελί του ένα βράδυ που έβρεχε καταρρακτωδώς, ντυμένη με κουρέλια, ικετεύοντας τον ασκητή να της προσφέρει στέγη για τη νύκτα. Συμπονώντας την και φοβούμενος μην την κατασπαράξουν τα άγρια θηρία της ερήμου, ο άνθρωπος του Θεού τής άνοιξε την πόρτα, την έβαλε να ζεσταθεί δίπλα σε μια δυνατή φωτιά, την φίλεψε λίγους χουρμάδες και αποσύρθηκε στο εσωτερικό δωμάτιο, όπου πέρασε σχεδόν όλη τη νύχτα ψάλλοντας και προσευχόμενος πριν πλαγιάσει.

ΕΥΣΕΒΉΣ ΓΕΡΟΝΤΙΟΣ Ο ΔΙΆ ΧΡΙΣΤΌΝ ΣΆΛΟΣ ΤΉΣ ΡΟΥΜΑΝΊΑΣ. Ἀναφέρει προσκυνήτρια.

Για τον Ευσεβή έμαθα ότι σε πολλές περιπτώσεις τον ρωτούσαν για την υγεία των αρρώστων, ότι έλεγε σε κάποιους να μην παίρνουν ορισμένα φάρμακα γιατί τους πονούσε, και σε άλλους τους έστελνε σε γιατρούς, «για να είναι πιστοί».

Πριν από μερικά χρόνια, το 2015, όταν το τρίτο μας παιδί, ο Ιωάννης, ήταν περίπου δύο ετών, κρυολόγησε και φαινόταν ότι ήταν ένα πιο περίπλοκο πρόβλημα. Ο γιατρός τον συμβουλεύτηκε και του συνέταξε θεραπεία και μου είπε ότι αν η κατάσταση επιδεινωθεί, πρέπει να τον εισάγω στο νοσοκομείο.

Ὁ παπα-Δημήτρης Γκαγκαστάθης (1902-1975) μέ τά κατηχητικά τῆς ἐνορίας του... Ὅταν στήν Ἑλλάδα ὑπῆρχε ἡ Ὀρθοδοξία τῆς καρδιᾶς καί ὄχι τῆς ταυτότητας!!!

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/02/1902-1975.html

18 Φεβρουαρίου. Λέοντος πάπα ̔Ρώμης (†461). Ἀγαπητοῦ ἐπισκόπου Σινάου τοῦ ὁμολογητοῦ (δ ́ αἰ.). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Παρ. λδ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Α΄ Ἰω. β΄ 7-17).

Α Ιω. 2,7           Ἀδελφοί, οὐκ ἐντολὴν καινὴν γράφω ὑμῖν, ἀλλ᾿ ἐντολὴν παλαιάν, ἣν εἴχετε ἀπ᾿ ἀρχῆς· ἡ ἐντολὴ ἡ παλαιά ἐστιν ὁ λόγος ὃν ἠκούσατε ἀπ᾿ ἀρχῆς.

Α Ιω. 2,7                   Αδελφοί, δεν σας γράφω νέαν, άγνωστον εντολήν, αλλ' εντολήν παλαιάν, την οποίαν έχετε ακούσει από την αρχήν, που επιστεύσατε και επιστρέψατε προς τον Χριστόν. Και η εντολή αυτή η παλαιά είναι το κήρυγμα του Ευαγγελίου, που έχετε ακούσει εξ αρχής, και το οποίον είναι κήρυγμα αγάπης.

Ἀπό τή ζωή τοῦ πατέρα Παναγιώτη στά Ἄγραφα

Ο πατέρας Παναγιώτης θεωρούσε χρέος του να μην αφήσει κανένα στα χωριά που λειτουργούσε να φύγει για την άλλη ζωή χωρίς να τον μεταλάβει. Έκανε αποστάσεις ακόμη και 40 χιλιόμετρα πεζός με το δισκοπότηρο στα χέρια. Μέσα στα χιόνια ,στο κρύο και την ζέστη , αμίλητος να περπατάει.

Θυμάμαι κάποια φορά τον ρώτησα:

- Γιατί παππούλη δεν μιλάς ποτέ όταν έχεις το δισκοπότηρο στα χέρια;

- Μπροστά στον Βασιλιά των απάντων , ποιός μπορεί να μιλήσει παιδί μου;

Κάποια άλλη φορά περάσαμε μπροστά από μια εκκλησία και πήγα να κάνω τον Σταυρό μου. Ο παππούλης στα χέρια είχε το δισκοπότηρο και χωρίς να μιλήσει μου έκανε νόημα να σταματήσω να τον κάνω. Αφού κοινώνησε τον άρρωστο βοσκό σε μια στάνη και επιστρέψαμε στην εκκλησία τον ρώτησα:

Πήγαινε νά τόν ἐπισκεφτεῖς στή Σουρωτή, πές του ὅτι θές μέ πίστη καί ἐκεῖνος πού ἔχει μεγάλη παρρησία στό Θεό θά στό δώσει

Ήταν θυμάμαι Φθινόπωρο του 1994 όταν πήγα σέ ένα σπίτι στη δυτική Θεσσαλονίκη ασκώντας τό επάγγελμα μου...

Ό άνθρωπος που θά ανανέωνε τό συμβόλαιο του ήταν πρώτος εξάδελφος του Αγίου Παϊσίου.

Στην αρχή δεν τό γνώριζα και καθήμενος στο σαλόνι του σπιτιού του περιμένοντας νά έρθει με τό κέρασμα αντίκρισα ότι όλος ο χώρος είχε τίς φωτογραφίες τού Αγίου....

-Μεγάλη μορφή ό Γέροντας τού λέω....

-Τόν γνώρισες;με ρωτάει...

-Δεν είχα τήν τιμή, δεν πρόλαβα, διότι λίγους μήνες πρίν είχε φύγει από την ζωή....

-Ήταν πρώτος εξάδελφος μου αλλά δεν πειράζει,μπορείς και τώρα νά τόν γνωρίσεις είναι στο μοναστήρι τού Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στην

Σουρωτή... Πήγαινε νά τόν επισκεφτείς, πες του ότι θες με πίστη και εκείνος που έχει μεγάλη παρρησία στο Θεό θα στο δώσει....(Φτάνει νά είναι ωφέλιμο για σένα).Και πες του να με συγχωρέσει και εμένα πού έχωλίγο καιρό νά πάω για νά δω τι κάνει..... δώσε χαιρετίσματα τόν αγαπώ πολύ πες του όταν πάς....

(Τί φυσικότητα νά σου μιλάει κάποιος για έναν Άγιο Άνθρωπο που ενώ έφυγε από την ζωή έμοιαζε σαν να ήταν εν ζωή κάπου μακριά...)

Θά σού πω και κάτι ακόμα πρίν φύγεις.....

Πρός τούς ἀπανταχοῦ Ὀρθοδόξους- Κυριακή Τελώνου καί Φαρισαίου.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΕΛΩΝΟΥ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

« Καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει » λέει ὁ προφητάναξ Δαβίδ. Ἡ ἁγία καί ἄμωμος ὀρθόδοξος ἐκκλησία μας, μέ τά θεοτίμητα μέλη της, τούς πιστούς, ἀπό σήμερα ψάλλει καί παρακαλεῖ τόν Χριστό, νά ἀνοίξει τάς πύλας τῆς μετανοίας, οὕτως ὥστε ἡ Ζωή καί ἡ Ἀνάστασις νά εἰσέλθουν στίς ψυχές καί ἡ καρδιά ἑνός ἑκάστου νά καταστεῖ δοχεῖον τίμιον τοῦ Παρακλήτου καί πηγή δακρύων καί μετανοίας.

Ἐπαινεῖ, σεβαστή γερόντισσα, ἡ ὀρθοδοξία μας, ὅλους ἐκείνους πού ὁμολογοῦν τήν ταπείνωσιν, ὡς στύλον καί ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας. Ἀποκρούει δέ τό πνεῦμα τῆς πλάνης πού διακατέχει ὅλους ὅσους δέν εἶναι ὀχυρωμένοι μέ τήν ἁγίαν ταπείνωσιν. Διδάσκει ἡ ἐκκλησία μας ὅτι ἡ άλήθεια αὐτή ὁδηγεῖ τόν καθαρό νοῦν, μέ τήν μετάνοια , νά κλειστεῖ στά ἀληθινά ταμεῖα τῶν ἀρετῶν καί ἀτάραχα, νά προσεύχεται ἐν τῷ κρυπτῷ στόν Πατέρα τῶν φώτων. Καί ὁ Πατέρας μέ τή μεσιτεία τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ φανερά, χορηγεῖ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι στήν ἀρχή καί τό χωρητικό δῶρο τῶν χαρισμάτων, ἤτοι τήν εἰρήνη τῶν λογισμῶν, μέ τήν ὁποία τελειοποιεῖ τήν ταπείνωσιν. Αύτή (ἡ ταπείνωσις) μέ τή σειρά της εἶναι γεννητική καί συνεκτική κάθε ἀρετῆς πού ἐπιβεβαιώνεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, στά ἔγκατα τοῦ εἶναι, στόν ἔσω τῆς καρδίας ἄνθρωπο.

Ὁ τελώνης σήμερα ἀδελφοί μου, κτυπᾶ ἀκριβῶς τά στήθη του , ἐκεῖ δηλαδή πού τρέφονται καί θεριεύουν τά πάθη καί πίσω ἀπ’ αὐτά ἐμφωλεύουν τά θηρία, οἱ δαίμονες. Ταπεινά, κρυφά, ἀπ’ ὅλους τούς ἀνθρώπους ὁ τελώνης ἐργάζεται στήν ἡσυχία, τό μέλι τῶν ἀρετῶν, θανατώνει τό σαρκικό φρόνημα, χτυπάει μέ γροθιές τά φίδια στό κεφάλι, ζητώντας δύναμη ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, ὥστε νά τά συντρίψει καί ἔτσι μέ στεναγμούς καί δάκρυα ταπεινοφροσύνης δέχεται στό τέλος τίς ἄκτιστες ἀκτίνες τοῦ Παρακλήτου καί φεύγει ἀπό τό ναό δεδικαιωμένος.