[Ἰω. 10, 26: 38]
«Τοῖς ἔργοις πιστεύσατε»[1]. Πιστεύσατε στά ἔργα, λέγει ὁ Κύριος εἰς τούς ἀπίστους γραμματεῖς καί Φαρισαίους. «Ὁ Κύριος εἶναι τό ἄκρον ἐφετόν», λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «τό ἄκρον ἐπιθυμητόν, δέν ὑπάρχει ἀνώτερο»[2], ὅταν ὁ ἄνθρωπος ὅμως πιστέψει, ὅταν μέ τήν λογική δεῖ τά ἔργα τοῦ Θεοῦ καί καταλάβει ὅτι εἶναι αὐτός ὁ Θεός. Ἀλλά ὄχι μόνο μέ τήν λογική, καί μέ τήν καλή προαίρεση πού ἀπαιτεῖται γιά τήν πίστη. Ἡ πίστη δέν εἶναι ἀντίθετη μέ τήν λογική, ἀλλά ὑπερβαίνει τήν λογική. Ὁ καλοπροαίρετος ἄνθρωπος πιστεύει καί δέχεται καί αὐτά πού ὑπερβαίνουν τήν λογική του καί δέν μπορεῖ νά τά καταλάβει.
«Ὅλα τά αἰσθητά», λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «ἔχουν κόρο». Δηλαδή ὁ ἄνθρωπος κάποια στιγμή τά χορταίνει ἤ καί τά βαριέται. «Ἀλλά ὁ Θεός δέν ἔχει κόρο». Γιατί ὁ Θεός εἶναι ἄπειρος καί ἡ μακαριότητά Του καί ἡ χαρά πού χαρίζει σέ αὐτούς πού Τόν πιστεύουν, δέν ἔχει τέλος, εἶναι καί αὐτή ἄπειρη. «Ὁ Θεός εἶναι τό πᾶν. Ὁ Θεός εἶναι τό ἄκρον ἐφετόν». Εἶναι ὅ,τι ἀνώτερο μπορεῖ κανείς νά ποθήσει. «Καμία ἄλλη χαρά, κανένα ἄλλο κάλλος, τίποτα δέν μπορεῖ νά παραβγεῖ μ΄ Αὐτόν. Τί ἄλλο ἀπό τό ἀνώτατον;
Ὁ ἔρωτας πρός τόν Χριστό εἶναι κάτι ἄλλο. Δέν ἔχει τέλος, δέν ἔχει χορτασμό. Δίνει ζωή, δίνει σθένος, δίνει ὑγεία, δίνει, δίνει, δίνει... Κι ὅσο δίνει», λέγει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «τόσο πιό πολύ ὁ ἄνθρωπος θέλει νά ἐρωτεύεται», νά ἀποκτᾶ τόν θεῖο ἔρωτα, τήν θεία τρέλα. «Ἐνῶ ὁ ἀνθρώπινος ἔρωτας μπορεῖ νά φθείρει τόν ἄνθρωπο» καί νά τόν καταστρέψει, «νά τόν τρελάνει. Ὅταν ἀγαπήσομε τόν Χριστό, ὅλες οἱ ἄλλες ἀγάπες ὑποχωροῦν. Οἱ ἄλλες ἀγάπες ἔχουν κορεσμό. Ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ δέν ἔχει κορεσμό. Ἡ σαρκική ἀγάπη ἔχει κορεσμό. Μετά μπορεῖ ν' ἀρχίσει ἡ ζήλεια, ἡ γκρίνια, μέχρι καί ὁ φόνος. Μπορεῖ νά μεταβληθεῖ σέ μίσος ἡ σαρκική ἀγάπη.
