Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.«Δύο ὄψεις τῆς ἀπιστίας» π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ[:Ιω.20,20-29]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου

με θέμα:

«ΔΥΟ ΟΨΕΙΣ ΤΗΣ ΑΠΙΣΤΙΑΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 8-5-1994]

(Β297)

Μία από τις εμφανίσεις του Αναστάντος Ιησού, αγαπητοί μου, είναι και αυτή, παρόντος του Θωμά· που έλαβε χώραν οκτώ ημέρες μετά την Ανάστασιν του Κυρίου μας. Σημειώνει ο ιερός Ευαγγελιστής: «Μεθ᾿ ἡμέρας ὀκτὼ -εννοείται συμπεριλαμβανομένων των δύο Κυριακών, έτσι γίνεται η αρίθμησις, έξι ενδιάμεσες και δύο Κυριακές, οκτώ- πάλιν ἦσαν ἔσω οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ Θωμᾶς μετ᾿ αὐτῶν».

Αυτά σημειώνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Και ο Κύριος, αποτεινόμενος εις τον Θωμάν, οκτώ ημέρες μετά, του λέγει: «Φέρε τὸν δάκτυλόν σου ὧδε καὶ ἴδε τὰς χεῖράς μου, καὶ φέρε τὴν χεῖρά σου καὶ βάλε εἰς τὴν πλευράν μου, καὶ μὴ γίνου ἄπιστος, ἀλλὰ πιστός». Εδώ, με τις ίδιες λέξεις που έλεγε ο Θωμάς, ότι «αν δεν βάλω τὸν δάκτυλόν μου εἰς τὸν τύπον τῶν ἥλων …» κ.λπ. «δεν θα πιστεύσω», με τις ίδιες λέξεις τον καλεί ο Κύριος τώρα να προβεί σε εκείνον το οποίον ήδη είχε πει.

Ήταν, αλήθεια, ο Θωμάς άπιστος; Και τώρα ελέγχεται από τον Κύριον; Ο Θωμάς, αγαπητοί μου, δεν ήταν άπιστος. Γιατί αλλιώτικα πώς θα ακολουθούσε τον Κύριον ως Μεσσίαν; Όπως Τον ακολούθησαν και οι άλλοι μαθηταί. Ήταν η απιστία του μπροστά σε ένα απλώς περιστατικό· που δεν το χωρούσε το μυαλό του. Ήταν σαν την απιστία του Αποστόλου Πέτρου, που τον κάλεσε ο Κύριος στη λίμνη της Γενησαρέτ να περιπατήσει επί των κυμάτων. Κι εκείνος άρχισε να περιπατεί. Κάποια στιγμή όμως, είδε, λέει, τον άνεμον εναντίον, δηλαδή αντίθετον, φοβήθηκε. Και τι του είπε ο Κύριος; Εμείς είπαμε την λέξη «φοβήθηκε». Τι του είπε ο Κύριος; «Εἰς τί ἐδίστασας, ὀλιγόπιστε;». Ώστε πάλι στο θέμα της πίστεως αναφέρθηκε ο Κύριος. Λέγει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: «Τὸ δὲ ἀπιστῆσαι, διστάσαι ἔστι καὶ μερισθῆναι». Τι θα πει «να απιστήσεις»; Να διστάσεις. Και να μεριστείς. Αυτό το «μερισθῆναι», να μερισθείς, σημαίνει να χωριστεί κανείς από εκείνο που ήταν ηνωμένος προηγουμένως. Να μερισθεί ο λογισμός ανάμεσα στο «ναι» και στο «όχι». Αυτό είναι ένας δισταγμός. Να το κάνω ή να μην το κάνω; Να το δεχθώ ή να μην το δεχθώ;

Κυριακή τοῦ Θωμᾶ.Ἑρμηνεία τῆς ἀποστολικῆς περικοπῆς ἀπό τόν Ἱερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΘΩΜΑ[:Πράξ.5,12-20]

ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΠΕΡΙΚΟΠΗΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΕΡΟ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟ

«Διὰ δὲ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά· καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος· τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός(:Στο μεταξύ με τα χέρια των αποστόλων γίνονταν συνεχώς πολλά εκπληκτικά και εξαιρετικά θαύματα, που επιβεβαίωναν ότι η διδασκαλία τους ήταν αληθινή και προκαλούσαν κατάπληξη στον λαό. Και όλοι οι πιστοί μαζί με μια καρδιά μαζεύονταν στη στοά του Σολομώντος. Και από τους υπόλοιπους που δεν είχαν πιστέψει, κανείς δεν τολμούσε ν’ ανακατευτεί με αυτούς, να αστειευτεί μαζί τους και να τους συμπεριφερθεί σαν συνηθισμένους ανθρώπους του δρόμου˙ αλλά ο πολύς λαός τους τιμούσε και τους εγκωμίαζε)»[Πράξ.5,12-13].

«Καὶ ἦσαν ὁμοθυμαδὸν ἅπαντες ἐν τῇ στοᾷ Σολομῶντος». «Και συγκεντρώνονταν», λέγει, «όλοι μαζί με μια ψυχή στη στοά του Σολομώντος». Από αυτό είναι φανερό, ότι δεν ήταν σε οικία, αλλά αφού εισήλθαν στο ιερό, διέμεναν εκεί· ούτε πλέον φυλάσσονται να μην εγγίζουν ακάθαρτα, αλλά απλώς άγγιζαν τους νεκρούς. Και πρόσεχε πώς στους μεν δικούς τους είναι αυστηροί[βλ. αμέσως παραπάνω, το περιστατικό με τον Ανανία και την Σαπφείρα: Πράξ.5,1-11], στους ξένους όμως δεν χρησιμοποιούν τη δύναμη.

«Τῶν δὲ λοιπῶν οὐδεὶς ἐτόλμα κολλᾶσθαι αὐτοῖς, ἀλλ᾿ ἐμεγάλυνεν αὐτοὺς ὁ λαός(:Και από τους υπόλοιπους που δεν είχαν πιστέψει, κανείς δεν τολμούσε να ανακατευτεί με αυτούς, να αστειευτεί μαζί τους και να τους συμπεριφερθεί σαν συνηθισμένους ανθρώπους του δρόμου˙ αλλά ο πολύς λαός τους τιμούσε και τους εγκωμίαζε)»[Πράξ.5,13]. Αυτό το λέγει, για να δείξει ότι δεν ήταν πλέον ευκαταφρόνητοι όπως και προηγουμένως, και ότι σε σύντομο καιρό και σε μία στιγμή έγιναν τόσα πολλά από τους αλιείς και απλοϊκούς αυτούς ανθρώπους. Ουρανός, λοιπόν, ήταν πλέον η γη, εξαιτίας του τρόπου ζωής τους, της παρρησίας τους, των θαυμάτων και όλων αυτών· και σαν ακριβώς άγγελοι τόσο πολύ θαυμάζονταν χωρίς να υποχωρούν μπροστά σε τίποτε, ούτε στον γέλωτα, ούτε σε απειλές, ούτε στους κινδύνους. Όχι μόνο εξαιτίας αυτού, αλλά επειδή ήταν υπερβολικά φιλάνθρωποι και ενδιαφέρονταν γι’ αυτούς, άλλους μεν τους βοηθούσαν με χρήματα, άλλους δε με την θεραπεία των σωμάτων.

Ἡ σαγήνη καί ὁ «καθρέπτης» τοῦ ἀλλόκοτου ἱερατείου.

Πορφυρίτης

Ὑπάρχει ἕνας καθρέπτης, ὁ ὁποῖος ἔχει τήν ἰδιότητα, χωρίς νά καταδεικνύει, νά ἀναδεικνύει ἀβιάστως τό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο καί τή σαγήνη του, πού ἁπλώθηκε ἐντόνως, κυρίως τίς τελευταῖες δεκαετίες, στήν πατρίδα μας. Οἱ ἱεράρχες, καί γενικώτερα, οἱ ἱερωμένοι, ἄς καθρεπτισθοῦν σέ αὐτόν τόν ταπεινό καθρέπτη, πού βασίζεται στήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας μας, καί ἄς κάνουν τήν αὐτοκριτική τους. Ἀνήκουν στό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο ἤ ὄχι;

Τό ἀλλόκοτο ἱερατεῖο θά ἐμφανίζονταν στόν καθρέπτη νά:

· μαγαρίζει τήν διδασκαλία τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας ἐντός τῶν ἑλληνικῶν σχολείων, ἀφήνοντας τά χριστιανόπουλα νά μετατρέπονται σέ πνευματικούς γενίτσαρους ἀπό τούς ἀντιχρίστους.

· ἐπιτρέπει νά βλασφημοῦνται ἐλεύθερα τά ὅσια καί ἱερά τῆς Πίστεώς μας, ἀκόμη καί αὐτό τό πρόσωπο τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ μας σέ ἀλλόκοτες ἐκθέσεις, θεατρικά ἔργα, βιβλία, κ.ἄ.

· ἐπιτρέπει τήν ἐφαρμογή ἀντιχρίστων νόμων, ὅπως αὐτόν τῆς νομιμοποίησης τῆς ἀρσενοκοιτίας, τήν ὁποία, ὡς γνωστόν, βδελύσσεται ὁ Θεός, ὡς «πάθος ἀτιμίας»[1] πού ὁδηγεῖ, ἄνευ μετανοίας, στήν κόλαση[2]. Βάζει τά δυνατά του γιά νά ἀποτρέψει καί τά πιό ἁπλά μέτρα ἀντίστασης: τόν πανελλήνιο ξεσηκωμό ἤ τόν ἀφορισμό τῶν ὑποστηρικτῶν τῆς ἀνομίας καί τήν ἀποκοπή τους ἀπό τήν Ἐκκλησία μέχρι τή μετάνοιά τους.

· δέχεται σέ ἱερά Μυστήρια καί Ἀκολουθίες, τή συμμετοχή ἀφορισμένων.

Στὴν Κύπρο ἔκαψαν τὴν ΛΟΑΤΚΙ ἀτζέντα.

σ.σ. Στο προαύλιο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Χαβούζας στην Λεμεσό, λαμπάδιασαν την φασιστικότερη ιδεολογία που διαλύει τον άνθρωπο και επιβάλλει στην ανθρωπότητα την παραφύσιν διαστροφή.

Στην Κύπρο αντί για το καθιερωμένο κάψιμο του Ιούδα, έκαψαν την ΛΟΑΤΚΙ ατζέντα. Χριστός Ανέστη! Ο Χριστιανισμός δεν είναι παθητικότητα. Είναι σταυρός, αλλά και ανάσταση. Δεν σημαίνει υποχωρητικότητα, αλλά αγώνα με ήθος και πίστη για αξίες.

O παπᾶ-Δημήτρης Γκαγκαστάθης μὲ τὴν Πρεσβυτέρα τοῦ Ἐλισάβετ.

 πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2025/04/o_23.html

26 Ἀπριλίου. † Σάββατον τῆς διακαινησίμου. Βασιλέως ἐπισκόπου Ἀμασείας ἱερομάρτυρος (†332), Γλαφύρας καὶ Ἰούστας ὁσίων (†322). Ἦχος πλ. δ΄. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Σαββάτου διακεινησίμου (Πρξ. γ´ 11-16).

Πραξ. 3,11         Κρατοῦντος δὲ τοῦ ἰαθέντος χωλοῦ τὸν Πέτρον καὶ Ἰωάννην συνέδραμε πρὸς αὐτοὺς πᾶς ὁ λαὸς ἐπὶ τῇ στοᾷ τῇ καλουμένῃ Σολομῶντος ἔκθαμβοι.

Πραξ. 3,11                Ενώ δε ο θεραπευθείς χωλός ακολουθούσε κατά πόδας τον Πετρον και τον Ιωάννην και δεν εχωρίζετο καθόλου από αυτούς, έτρεξε προς αυτούς όλος ο λαός μαζή με πολύν θαυμασμόν και έκπληξιν στο υπόστεγον, που ωνομάζετο στοά του Σολομώντος.

O Aγιος Ιωάννης εξυψώνει τον Κύριο- οχι προσωποληψία, Ν. Σωτηρόπουλου- Τ...

25 Ἀπριλίου. † Παρασκευὴ τῆς διακαινησίμου. «Τὰ ἐγκαίνια τοῦ ναοῦ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Ζωοδόχου Πηγῆς». † Μάρκου τοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ (α ́ αἰ.). Μακεδόνιου Β' Κωνσταντινουπόλεως. Ἦχος πλ. β΄. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Τοῦ εὐαγγελιστοῦ, Ἀπριλίου 25 (Α´ Πέτ. ε´ 6-14).

Α Πε. 5,6           Ταπεινώθητε οὖν ὑπὸ τὴν κραταιὰν χεῖρα τοῦ Θεοῦ, ἵνα ὑμᾶς ὑψώσῃ ἐν καιρῷ.

Α Πε. 5,6                   Τπεινωθήτε, λοιπόν, κάτω από το παντοδύναμον χέρι του Θεού, δια να σας υψώση και σας δοξάση κατά τον καιρόν της Δευτέρας αυτού Παρουσίας.

Α Πε. 5,7           πᾶσαν τὴν μέριμναν ὑμῶν ἐπιῤῥίψαντες ἐπ᾿ αὐτόν, ὅτι αὐτῷ μέλει περὶ ὑμῶν,

Α Πε. 5,7                   Ολην σας δε την φροντίδα, είτε δια τα καθημερινά σας προβλήματα είτε δια την αντιμετώπισιν των δυσκολιών και των διωγμών, αναθέσατέ την με εμπιστοσύνην στον Κυριον, διότι αυτός ενδιαφέρεται και φροντίζει δια σας.

Περί οἰκουμενισμοῦ καί ἀποτείχισης , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Ὀρθόδοξο Πάσχα, Μέγα καὶ Ἱερόν.

Γράφει ο Μέτοικος

«τοιούτον σοι το του Πάσχα µυστήριον

Το Πάσχα ημών υπέρ ημών ετύθη Χριστός και ημάς εξηγόρασεν εκ της κατάρας του νόμου».

Η χρονολογική σύμπτωση της Αναστάσεως του Κυρίου με το «πάσκα» των παπικών έδωσε την ευκαιρία στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως να αναλάβει, ως μη όφειλε, μια εργώδη προσπάθεια για τον συνεορτασμό με αιρετικούς κατόλικους που, όμως, κατ’ αρχάς θα προκαλούσε μέγιστο σκανδαλισμό στο χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και, στη συνέχεια, θα αλλοίωνε τον λειτουργικό χαρακτήρα της ορθοδόξου εορτής.

Κατά τη διάρκεια του 21ου αιώνα και αρχής γινομένης από το 2025 το Πάσχα των Ορθόδοξων θα συμπέσει 31 φορές με το «πάσκα» των Λατίνων.

Τι το κοινό όμως σε δογματικό επίπεδο έχουν οι Ορθόδοξοι χριστιανοί με τους Λατίνους και προτεστάντες για να διαλαλεί στο Πασχαλινό μήνυμά του ο π. Βαρθολομαίος Αρχοντώνης πως αποτελεί : «Πηγήν ἀναστασίμου εὐφροσύνης διά τήν Ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ Μεγάλην Ἐκκλησίαν…ὁ κοινός ἑορτασμός τοῦ Πάσχα ὑπό σύμπαντος τοῦ χριστιανικοῦ κόσμου;

Μήπως «το αυτό πνευματικό βρώμα εσθίουσιν [κατόλικοι και προτεστάντες με τους Ορθοδόξους Χριστιανούς] και πάντες το αυτό πόμα πνευματικόν πίουσιν»;

Ο αυτός Χριστός για τους Ορθοδόξους και τους αιρετικούς;

Οἱ ἐχθροί ἐμοῦ τε καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν.

Θαυμαστές παρεμβάσεις τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου σέ περιπτώσεις ἀπόπειρας αἱρετικῶν νά μολύνουν τήν Πίστη τῶν Ὀρθοδόξων.

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς ἡμέρες μας, ὁ ἀντίχριστος κάνει τήν δουλειά του μέ πρωτοφανή δόλο καί μάλιστα ἐντελῶς ἀνεπαίσθητα. Μᾶς ξεγελάει πανεύκολα μέ διάφορες προφάσεις καί ψευτοδικαιολογίες καί χωρίς νά τό καταλάβουμε, μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἄρνηση καί τήν περιφρόνηση τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεώς μας.

Μᾶς λένε, ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες εἶναι ὁδοί σωτηρίας. Μᾶς λένε, ὅτι οἱ αἱρετικοί εἶναι »ἐκκλησίες». Μᾶς λένε, ὅτι οἱ παπικοί καί οἱ προτεστάντες ἔχουν ἱερωσύνη καί μυστήρια ἔγκυρα. Μᾶς λένε, νά κρατήσουμε καθαρή μονάχα τήν ἀγάπη καί τήν Ἀλήθεια νά τήν στρογγυλέψουμε. Μᾶς λένε, ὅτι μποροῦμε νά συμπροσευχόμαστε δημοσίως μέ τόν ὁποιοδήποτε αἱρετικό, ἀκόμη καί μέ ἀλλόθρησκο.

Δέν μᾶς λένε, ὅμως, γιά ὅλα τά παραπάνω, πρῶτον, τί λέει τό Εἀγγέλιο. Δεύτερον, τί μᾶς διδάσκουν οἱ Ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας. Τρίτον, τί προβλέπεται, γιά ὅλες τίς παραπάνω δογματικές καί ἐκκλησιολογικές παρεκτροπές, τόσον ἀπό τούς Ἱερούς Κανόνες, ὅσον καί ἀπό τίς Ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν μας Συνόδων.

Ὁ ἐχθρός, γιά ὅσους προσέχουν καί ἐνδιαφέρονται γιά τήν σωτηρία τους, εἶναι ὁλοφάνερο ὅτι δέν βρίσκεται ἁπλά ἐντός τῶν τειχῶν, ἀλλά ἔχει πλέον θρονιαστεῖ στό κέντρο τῆς Ἐκκλησίας: στίς καρδιές τῶν περισσοτέρων ἀξιωματούχων της. Γι’ αὐτό καί δέν τόν ὑποψιαζόμαστε, γι’ αὐτό καί παρασυρόμαστε χωρίς τήν παραμικρή ἀντίσταση. Ἔλεγε ὁ ἀγαπημένος μας Ἅγιος Γέροντας Παΐσιος: Ζοῦμε στά χρόνια τοῦ ἀντιχρίστου καί κοιμόμαστε μέ τά τσαρούχια.

Ἀπαντητικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Μοναχοῦ τοῦ Ἁγίου Τάφου Σεραφεὶμ στὸ BN σχετικὰ μὲ τὸ Ἅγιο Φῶς .

Το BN όλα αυτά τα χρόνια έχει αποδείξει, πως σέβεται και ασπάζεται την Ορθοδοξία και περιβάλλει με αγνή αγάπη τους πιστούς.

Σε καμία περίπτωση το άρθρο – Συγκάλυψη αιώνων! – Δεν είναι το «θαύμα των θαυμάτων», αλλά «ιερή απάτη» – Μυστικές συνομιλίες αποκαλύπτουν την αλήθεια για το Άγιο Φως – δεν είχε σκοπό να προσβάλει την ορθόδοξη χριστιανική πίστη.

Τουναντίον το BN σε δύσκολες χρονικές περιόδους για την Ορθοδοξία, όπως το 2020 -2021 με τους περιορισμούς που ήλθε αντιμέτωπη η εκκλησία κατά την περίοδο του Covid, τάχθηκε αναφανδόν υπέρ του δικαιώματος των πιστών να ασκήσουν την ελεύθερη βούλησή τους με τρόπους που οικοδομούν την πίστη τους στον Χριστό.

Όμως το BN πιστεύει και στην ελευθεροτυπία και έχει ως δημοσιογραφικό δόγμα ότι όλα πρέπει να δημοσιοποιούνται.

Και στο πλαίσιο αυτό δημοσίευσε το εν λόγω άρθρο.

Και στο πλαίσιο αυτό επίσης παραθέτει αυτούσια την απαντητική επιστολή του Μοναχού του Αγίου Τάφου Σεραφείμ (Ζήσης) στο συγκεκριμένο άρθρο, η οποία είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα:

Περί Αγίου Φωτός

Αληθώς, θα ήθελα η επικοινωνία αυτή να γίνει υπό άλλες, περισσότερο ευχάριστες, συνθήκες και με περισσότερη άνεση χρόνου. Σάς παρακαλώ όμως, να εκτιμήσετε, ότι ενώ ο υποφαινόμενος είναι Μοναχός καί σήμερα, ανήμερα του Αγίου Πάσχα, θα ήθελε να ασχοληθεί με άλλα πνευματικά έργα, κρίνει ότι επείγει να έλθει σε επικοινωνία μαζί σας, για το δημοσίευμά σας περί του Αγίου Φωτός της εχθεσινής, 19ης τρέχοντος μηνός (Μ. Σαββάτου), περί «συγκαλύψεως των αιώνων», υπό του κ. Δημ. Αλικάκου.

Περί Ἀπελπισίας

❈ Ποτέ δέν ἀπελπιζόμαστε. Ἡ ἀπελπισία, ξέρουμε ἀπό τούς Ἅγιους Πατέρες, εἶναι τό μεγαλύτερο ὅπλο του Διαβόλου. Προσπαθεῖ νά μᾶς ρίξει σέ ἀπελπισία. Εἶναι ἁμαρτία. Γιατί; Γιατί οὐσιαστικά ἡ ἀπελπισία εἶναι βλασφημία ἀπέναντι στόν Θεό. Εἶναι σάν νά λές:

- Πλέον ὁ Θεός δέν μέ βοηθάει, ἄρα δέν μ’ ἀγαπάει.

Ἀλλοίμονο! Ἴσα - ἴσα πού μᾶς βοηθάει πάρα πολύ καί ὅταν νομίζουμε ὅτι δέν μᾶς βοηθάει, τότε μᾶς βοηθάει ἀκόμα περισσότερο.

Ὑπάρχει μία ὡραία ἱστορία μέ κάποιον πού εἶχε δυσκολίες καί εἶδε ἕνα ὄνειρο ὅπου ἔβλεπε δίπλα του τά βήματα τοῦ Χριστοῦ. Στίς πιό δύσκολες ὅμως στιγμές ἔβλεπε μόνο ἕνα ζευγάρι ποδιῶν, ὄχι δύο ὅπως συνήθως καί λέει:

Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου: Ἡ ἀπέραντη νίκη τῆς Ἀγάπης ἐπάνω στὸν θάνατο.

Κωφίδης Εὐάγγελος

«Χριστὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν, θανάτῳ θάνατον πατήσας, καὶ τοῖς ἐν τοῖς μνήμασι ζωὴν χαρισάμενος!»

Το Μυστήριο της Αναστάσεως: Η Ρήξη της Ιστορίας.

Η Ανάσταση του Χριστού δεν είναι απλώς ένα γεγονός της ιστορίας, αλλά η υπέρβαση της ίδιας της ιστορίας. Είναι η στιγμή που ο Αχώριστος Λόγος, που ενανθρωπήθηκε, πάσχει, και θνήσκει, διαπερνά την τελευταία τάφρο της φθορᾶς και εγείρεται ως «Πρωτότοκος των νεκρών» (Αποκ. 1:5). Ο τάφος, που φαινόταν ως η τελική ήττα, γίνεται ὁ θριαμβευτικὸς θρόνος τοῦ Ἀναστάντος. Η πέτρα που σφραγίζει τον νεκρό Κύριο (Μαρκ.16:3-4), τώρα αποκυλίεται από τη δύναμη της Θεότητος, και ο θάνατος καταδικάζεται σε αφανισμό.

Η Θεολογική Βάθυνση: Η Ενσάρκωση Φθάνει στην Πληρότητά της

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος δηλώνει: «Αὐτὸς ἔπαθεν, αὐτὸς καὶ ἀνέστη» — Αυτός υπέμεινε το Πάθος, και Αυτός ανέστη. Η Ανάσταση δεν είναι μια ξεχωριστή πράξη, αλλά η φυσική συνέχεια της Ενανθρώπησης. Ο Θεός Λόγος, που «εκένωσεν Εαυτόν» (Φιλ. 2:7), τώρα γεμίζει τη δημιουργία με τη δόξα Του. Η Ανάσταση είναι η επιβεβαίωση ότι η φύση μας, που Εκείνος ανέλαβε, δεν μπορεί να παραμείνει υπό τη δουλεία του θανάτου.