Στό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας παρουσιάζεται: α) Τό μεγαλεῖο τοῦ δώρου, β) Ἡ ἀγάπη ἐκείνου πού τό χαρίζει καί γ) Ἡ ὡφέλεια ἐκείνου πού τό δέχεται (Ἅγ. Νικόδημος Ἁγιορείτης)

 

ΜΕΛΕΤΗ ΚΣΤ'

Α’

Σκέψου, ότι τρία πράγματα πρέπει να υπάρχουν για να θεωρηθή ένα δώ­ρο πολύ μεγάλης αξίας: α. το μεγαλείο του δώρου, β. η αγάπη εκείνου που το χαρίζει και γ. η ωφέλεια που δέχεται εκείνος που απολαμβάνει το δώρο. Τώρα και τα τρία αυτά βρίσκονται υπέροχα στο μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Και α’. σκέψου το μεγαλείο του δώρου αυτού· ναι, μεγάλα πράγματα μας χάρισε ο Θεός. Γιατί μας χάρισε τον ίδιο τον εαυτό μας φέρνοντάς μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξι κατ’ εικόνα και ομοίωσί του. Γιατί μας χάρισε αναρίθμητα ουράνια και επίγεια κτίσματα, άϋλα και υλικά για ωφέλεια της γεννήσεως και διαφυλάξεώς μας. Γιατί δημιούργησε για μας τον ουρανό και την γη και όλα όσα υπάρχουν σ’ αυτά. Αλλά όλα αυτά τα χαρίσματα και δώρα, που με άλλον τρόπο μπορεί να ήταν τόσο μεγάλα και τόσης αξίας παρόλα αυτά ήταν πεπερασμένα και περιωρισμένης δυνάμεως. Αλλά στην ένσαρκη οικονομία του ο Θεός χάρισε στους ανθρώπους ένα δώρο και χάρισμα άπειρο· αυτό όμως το χάρισμα δόθηκε πρώτα σε μόνη την ανθρωπότητα του Ιησού Χριστού, με την οποία ενώθηκε κατά την υπόστασι ο Θεός Λόγος και μέσα από αυτήν έγινε έμμεσα και σε μας. Απέμεινε λοιπόν, στον Κύριό μας κάτι ακόμη να χαρίση, αν ήθελε και ο ίδιος να δώση τον εαυτό του μερικώς σε κάθε ένα από τους πιστούς και με τον τρόπο αυτόν να διαδώση περισσότερο την αμέτρητη ευεργεσία της ενανθρωπήσεώς του.

Πρωτοπρ. Βασίλειος Γεωργόπουλος, Ἀρνηταί τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ

Ἀρνηταὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ

ΕΝΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΝ ΣΧΟΛΙΟΝ

Τοῦ πρωτ. π. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου,

Λέκτορος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Στό τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ κατά Ματθαῖον Εὐαγγελίου (κεφ. 28) ὑπάρχει μιά λεπτομέρεια πολύ βασική, πού ἀναφέρεται στό πῶς οἱ ἐχθροί τοῦ Χριστοῦ, ἀπό τήν πρώτη στιγμή, ἀποπειράθηκαν νά ἀμφισβητήσουν τό γεγονός τῆς Ἀναστάσεώς Του.

Οἱ ἀρχιερεῖς καί οἱ πρεσβύτεροι δωροδοκοῦν τούς φύλακες καί τούς προτείνουν νά διαδώσουν ὅτι δῆθεν τό σῶμα τοῦ Θεανθρώπου τό ἔκλεψαν οἱ μαθητές Του ἐνῶ αὐτοί κοιμοῦνταν.

Στήν ἀρχή τῆς ἀνθρώπινης ἱστορίας, οἱ πρωτόπλαστοι πείθονται σέ ἕνα ψευδῆ ἰσχυρισμό τοῦ διαβόλου μέ ὅλες τίς τραγικές συνέπειες, πού ἀκολούθησαν. Μετά καί τήν κατάργηση τῆς πλέον φρικτῆς συνέπειας τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος, πού ἦταν ὁ θάνατος ἀπό τόν Θεάνθρωπο Κύριο, κάποιους ἄλλους, ὄργανά του, ὁ ἴδιος πειραστής, τούς συμβουλεύει νά ἀρνηθοῦν τό γεγονός μέ τήν ἴδια μεθοδολογία, δηλαδή τό ψεῦδος.

Μέσα στήν Ἁγία Σοφία «κρύβεται» ὁ Τίμιος Σταυρός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ «ΚΡΥΒΕΤΑΙ» Ο ΤΙΜΙΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ  ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΠΟ ΕΝΩΜΕΝΗ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 

Τον συγκλονιστικό πραγματικά ισχυρισμό ότι κάπου μέσα στον χώρο της Αγίας Σοφίας Κωνσταντινούπολης κρύβεται μέχρι σήμερα ο Τίμιος Σταυρός του Ιησού Χριστού, παραθέτει ο πολύ γνωστός  Τούρκος δημοσιογράφος της εφημερίδας, Sabah, Hıncal Uluç, επικαλούμενος τις   πολυετείς και εντατικές έρευνες του επίσης πολύ γνωστού Τούρκου ιστορικού, Radi Dikici από την Σαμψούντα του Πόντου.

Θαυμαστή διάσωση ἀπό φανατικούς ἐβραίους πού συνέβη στόν σέρβο ἁγιορείτη ἀσκητή Γεώργιο Βίτκοβιτς

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΔΙΑΣΩΣΗ ΑΠΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΟΣ ΣΕΡΒΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΣΚΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ (1920-1972)

Θαυμαστή διάσωση από φανατικούς Εβραίους

Γυρνώντας ο νεαρός Μπράνκο τα προσκυνήματα μέσα στην Αγίαν Πόλη, μάλλον κατά δαιμονική συνεργία, έχασε τον δρόμον και βρέθηκε μέσα στην Εβραϊκή συνοικία.

Άπειρος όπως ήταν αλλά και άθελά του προκλητικός με τα δάκρυά του και τα συχνά σταυροκοπήματα, προκάλεσε τον φθόνο μερικών φανατικών Ιουδαίων.

«Όπλον κατά του διαβόλου τον σταυρόν σου ημίν δέδωκας, φρίττει γάρ και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν» (καθ. όρθρου, πλ. δ')•

Φρίττει ο διάβολος όταν σημειώνουμε πάνω μας τον τύπον του σταυρού, όμως φρίττουν και οργίζονται συγχρόνως και τα όργανά του, οι εχθροί της πίστεώς μας. Τον πλησιάζουν με τρόπον φιλικό μερικοί Εβραίοι και τον προτρέπουν να τούς ακολουθήση. Απονήρευτος όπως ήταν εκ φύσεως, ο Μπράνκο σκέφθηκε ότι κάτι το αξιοθέατο ήθελαν να τού δείξουν. Προχωρούν σέ μία αυλή, μπαίνουν σέ μία μεγάλη αίθουσα και αμέσως τότε την αμπαρώνουν γερά.

Πασχαλινή ἐγκύκλιος μητροπολίτου Γόρτυνος κ. Ἱερεμίου

ΠΑΣΧΑΛΙΝΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ κ. ΙΕΡΕΜΙΟΥ

         

 ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ  

ΔΗΜΗΤΣΑΝΑ - ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΙΣ

 Δημητσάνα - Μεγαλόπολη, Κυριακή τοῦ Πάσχα 2014

ΠΑΣΧΑ 2014

Ἀδελφοί μου χριστιανοί,

Χριστός Ἀνέστη!

1. Λαμπρό γεγονός ἑορτάζουμε σήμερα. Ἑορτάζουμε τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας. Τό γεγονός αὐτό ἀποδεικνύει ὅτι ὁ Ἀρχηγός τῆς πίστης μας, ὁ Ἰησοῦς Χριστός,  εἶναι Θεός καί ὄχι ἄνθρωπος. Καί ἀκόμη, τό γεγονός τῆς Ἀνάστασης τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ  ἀποδεικνύει Αὐτόν πραγματικό Σωτῆρα καί Λυτρωτή μας. Ἀκοῦστε, γιατί: Τήν Μεγάλη Παρασκευή μέ τόν σταυρικό Του θάνατο ὁ Χριστός πρόσφερε τόν Ἑαυτό Του Θυσία στόν οὐράνιο Πατέρα γιά τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἐρωτοῦμε: Ἔγινε δεκτή ἡ Θυσία αὐτή τοῦ Χριστοῦ ἀπό τόν Θεό Πατέρα; Καί βέβαια ἔγινε, γιατί ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν. Ἡ Κυριακή τοῦ Πάσχα, δηλαδή, δίνει ἰσχύ καί κῦρος στήν Μεγάλη Παρασκευή. Ἀφοῦ λοιπόν ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐχέγγυο τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας μέ τήν Θυσία τοῦ Χριστοῦ, ἄρα καταλύθηκε καί τό ἀποτέλεσμα τῆς ἁμαρτίας, πού εἶναι ἡ φθορά καί ὁ θάνατος.

Πασχαλινό μήνυμα Ἡγουμένου Ἱ.Μ. Γρηγορίου: Ὁ Χριστός ἐκδιώκεται ἀπό τήν Πατρίδα μας, ἀλλά ὁ λαός ἀντιστέκεται

“Ο Χριστός εκδιώκεται από την δύσμοιρη Πατρίδα μας με τον διαθρησκειακό συγκρητισμό στα νέα σχολικά προγράμ­ματα, με την κατάργησι της Κυριακής αργίας, με την ψήφισι αντιευαγγελικών νομοθετημάτων, με την ίδρυσι Τμήματος Ισλαμικών Σπουδών στην Θεολογική Σχολή Θεσσαλονίκης, θέματα που κάνουν πιο μακρύ και πιο οδυνηρό τον θρήνο του Γένους, και το «εάλω η Πόλις» ένα θρηνητικό τραγούδι που δεν λέει να τελειώση ακόμη” αναφέρει στο πασχαλινό μήνυμά του ο Ηγουμένος της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους Αρχιμανδρίτης Χριστοφόρος.
Ολόκληρο το μήνυμα έχει ως εξής: 

«ΘΑΝΑΤΩ ΘΑΝΑΤΟΝ ΠΑΤΗΣΑΣ»
Η Ανάστασις του Χριστού είναι το πιο συγκλονιστικό από όλα τα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία, επειδή ο θάνατος είναι η πιο μεγάλη τρα­γω­δία της ανθρωπίνης υπάρξεως. Αλλά θάνατος δεν είναι μόνον ο βιολογικός. Είναι και ο υπαρξιακός, ο κοινωνικός, ο εθνικός, και κυρίως ο πνευματικός θα­να­τος. Στην προσωπική μας ιστορία υπάρχουν στιγμές, τις οποίες χωρίς Χρι­στο τις βιώνουμε ως υπαρξιακό θάνατο.

Ἀναστάσιμη ἐγκύκλιος Μητροπολίτου Κονίτσης κ.Ἀνδρέου

Αναστάσιμη Εγκύκλιος Μητροπολίτου Κονίτσης Ανδρέου

 

ΙΕΡΑ  ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ

ΔΡYΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ,  ΠΩΓΩΝΙΑΝΗΣ  &  ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ἀριθ.  Πρωτ.: 9                                                                                                      Νύκτα Ἀναστάσεως 2014  

Ἐν τῷ Ἱερῷ Ἐπισκοπείῳ                                                                

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 171η

ΘΕΜΑ : Πάσχα, Κυρίου Πάσχα !

        Ἀγαπητοί μου Χριστιανοί, ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ !

-Α-

        Μόλις πού ξημέρωνε στήν Ἱερουσαλήμ, στήν προφητοκτόνο πόλη. Μέσα στό μισοσκόταδο τοῦ πρωϊνοῦ τῆς Κυριακῆς – « λίαν πρωί τῆς μιᾶς σαββάτων » ( Μάρκ. ιστ΄ 2 ) – μερικές γυναικεῖες μορφές διασχίζουν ἀθόρυβα τούς δρόμους. Σέ λίγο, περνᾶνε τά τείχη κι’ ἀνηφορίζουν πρός τόν Γολγοθᾶ,τόν μέχρι τότε ἀσήμαντο λόφο, πού ὅμως ἔμελλε νά γίνη πιό ψηλός καί ἀπό τά Ἰμαλάϊα. Γιατί ἐκεῖ, πρίν ἀπό τρεῖς ἡμέρες εἶχε παιχθῆ τό Θεῖο Δρᾶμα : Ἡ Σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἀλλά καί γιατί « ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ἐσταυρώθη ( ὁ Κύριος ) κῆπος , καί ἐν τῷ κήπῳ μνημεῖον καινόν, ἐν ὧ οὐδέπω οὐδείς ἐτέθη », ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστής Ἰωάννης ( Ἰωάν. ιθ΄ 41). Δηλαδή, κοντά στόν τόπο τῆς σταυρώσεως ὑπῆρχε ἕνας κῆπος καί μέσα στόν κῆπο, πού ἀνῆκε στόν Ἰωσήφ τόν ἀπό Ἀριμαθαίας, ὑπῆρχε ἕνας καινούργιος τάφος στόν ὁποῖο, μέχρι τότε, κανένας δέν εἶχε ἐνταφιασθῆ. Σ’ αὐτό , λοιπόν, τό μνημεῖο, βιαστικά, ἐνταφίασαν τόν Ἰησοῦ, ἐπειδή ἦταν κοντά, ἀλλά καί ἐπειδή σέ λίγο θά ξημέρωνε ἡ ἑορτή τοῦ ἑβραϊκοῦ Πάσχα (Ἰωάν. ιθ΄ 42).

HEMOS CONTEMPLADO LA RESURRECCIÓN DE CRISTO Por el Yérontas Yeoryios Kapsanis, Monasterio San Gregorio de Athos

 ΠΑΤΗΡ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ Μ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ

Mensajes sobre la fiesta de Pascua

(Liberación de la muerte y la resurrección)

Prólogo

Con el conocido himno del Penticostarion: «Hemos contemplado la Resurrección de Cristo, alabamos al Santo Señor Jesús el único impecable...» Los creyentes que hemos visto al Resucitado Señor estamos llamados a alabarle, reverenciarle, cantarle y glorificarle. Es posible que no lo hayamos visto con los ojos del cuerpo, pero, puesto que lo han visto «...los que desde el principio fueron testigos viéndole con sus ojos, convertidos después en ministros del Logos» (Lc 1,2), «A estos mismos, después de su pasión, se les presentó con muchas pruebas evidentes de que estaba vivo, dejándose ver ante ellos durante cuarenta días y hablándoles de la realeza increada de Dios» (Hec 1,3), le vemos también nosotros con los ojos espirituales de nuestra psique.

No es menos importante el hecho de que en la Santa Montaña Athos, el oficio de la Resurrección empieza con la lectura del libro de los Hechos de los Apóstoles. Porque en este libro vemos de una manera particular los admirables hechos de la nueva Iglesia constituida por Cristo, la dinamis (potencia y energía increada) del Resucitado Señor.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ! ΧΑΡΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ! ΑΓΙΟΝ ΠΑΣΧΑ (Ιωάννου Α' 1-17)

Πάσχα, Ανάστασις! Πάσχα, Φως! Πάσχα, Χαρά και ευλογία!

Καμμία άλλη λέξη από όλες τις γλώσσες των ανθρώπων δεν μπορεί να εκφράσει την Νίκη, τον θρίαμβο και την ουσιαστική ευτυχία, από την λέξη Ανάσταση!

Στην λέξη αυτή συμπυκνώνεται όλη η προσδοκία του ανθρωπίνου γένους, από Αδάμ έως του Κυρίου Ιησού και όλη η ελπίδα των ανθρώπων. Η Σταύρωση και η ένδοξη Ανάσταση, δικαιώνουν αυτή την προσδοκία έως της συντελείας των αιώνων, που και πάλιν θα έλθει ο Θεάνθρωπος Ιησούς ένδοξος, κρίναι ζώντας και νεκρούς.

Και είναι η χαρά μας ανέκφραστη και απέραντη, αφού ο αποκυλισθείς λίθος του μνήματος σήμανε τον θάνατο του θανάτου και την σκύλευση του άδου.

Στο γεγονός αυτό, της Αναστάσεως του Χριστού, όλα τα δημιουργήματα της αγάπης του Τριαδικού Θεού, από το πιο ταπεινό χαμομηλάκι και το γλυκόλαλο αηδονάκι, που ψάλλει με “τέχνη και χάρι”, από τον φλοίσβο της γαλάζιας θάλασσάς μας που στεφανώνει τις όμορφες ακρογιαλιές της γήινης παροικίας μας, έως και τα τάγματα των Αγίων Αγγέλων και Αρχαγγέλων που με τα άχραντα Πάθη και την ένδοξη Ανάσταση παγιώθηκαν στο καλό, όλα μα όλα τα ορατά και αόρατα πανηγυρίζουν και το καθένα με τον τρόπο του, την στάση του και τον φθόγγο του, αναμέλπει πάλιν και πολλάκις και ακαταπαύστως το “Χριστός Ανέστη – Αληθώς Ανέστη”!

Φώτης Μιχαήλ, "Ήμες Χριστιανοί, πάτερ, α σον Πόντον". Ν' ακούσουμε ''Χριστός Ανέστη'', κι απές ας πεθάσκομεν.

Γέρων Γαβριήλ Διονυσιάτης

''ΗΜΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ, ΠΑΤΕΡ, Α ΣΟΝ ΠΟΝΤΟΝ''

Ν' ακούσουμε ''Χριστός Ανέστη'', κι απές ας πεθάσκομεν.

Του Φώτη Μιχαήλ, ιατρού

Ο μέγας πατριώτης και Αθωνίτης ιερομόναχος Γαβριήλ, σαν γύρισε από την ''Πόλη των ονείρων'' του, εκείνο το Πάσχα του 1953, δεν έχανε ευκαιρία να διηγείται τον πόνο και τα δάκρυα των κρυπτοχριστιανών, που γνώρισε ως πνευματικός στα ''μυστικά δώματα'' του Πατριαρχείου.

Μεγάλη Τετάρτη πρωί του είπαν εμπιστευτικώς ότι στο επάνω παρεκκλήσιο, που συνέχεται με τον κεντρικό ναό, τον περιμένουν κάποιοι ξένοι από μακριά, για να εξομολογηθούν και να μεταλάβουν.

Πράγματι, στο ημίφως του υπερώου, διέκρινε δεκαριά άνδρες χωρικούς, οι οποίοι στο αντίκρυσμά του έβαλαν όλοι τους μετάνοια και ο γεροντότερος του είπε σε διάλεκτο Ποντιακή: ''Ήμες Χριστιανοί, Πάτερ, α σον Πόντον, και λαλεύομεν (φιλούμε) τα πόδα σου, να ξαγουρεύομεν (να εξομολογηθούμε) και μεταλάβομεν σήμερον και απές να λέομεν στην Αγιωσύνην σου, ντό θέλομεν ένα κι' άλλον''.

Ευτυχώς που ο γέρων Γαβριήλ είχε συναναστραφεί πριν από χρόνια με Ποντίους πρόσφυγες στην Μακεδονία και καταλάβαινε κάπως την γλώσσα τους.

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς:Χωρίς τήν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ δέν θά ὑπῆρχε Χριστιανισμός!

Ἐὰν ὑπάρχει μιὰ ἀλήθεια στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ εὐαγγελικὲς ἀλήθειες, ἡ ἀλήθεια αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀκόμη, ἐὰν ὑπάρχει μιὰ πραγματικότητα στὴν ὁποία θὰ μποροῦσαν νὰ συνοψισθοῦν ὅλες οἱ καινοδιαθηκικὲς πραγματικότητες, ἡ πραγματικότητα αὐτὴ θὰ ἦταν ἡ ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ. Μόνο στὴν ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ ἐξηγοῦνται ὅλα τὰ θαύματά Του, ὅλες οἱ ἀλήθειές Του, ὅλα τὰ λόγια Του, ὅλα τὰ γεγονότα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του ὁ Κύριος δίδασκε γιὰ τὴν αἰώνια ζωή, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος ὄντως εἶναι ἡ αἰώνια ζωή. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε γιὰ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος εἶναι πράγματι ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν. Μέχρι τὴν ἀνάστασή Του δίδασκε ὅτι ἡ πίστη σ’ Αὐτὸν μεταφέρει ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν, ἀλλὰ μὲ τὴν ἀνάστασή Του ἔδειξε ὅτι ὁ Ἴδιος νίκησε τὸ θάνατο καὶ ἔτσι ἐξασφάλισε στοὺς θανατωμένους ἀνθρώπους τὴ μετάβαση ἐκ τοῦ θανάτου στὴν ἀνάσταση.

Τό θαῦμα στούς Ἁγίους Τόπους πού συνέβη στόν σέρβο ἁγιορείτη ἀσκητή Γέωργιο Βίτκοβιτς

ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ ΤΟΠΟΥΣ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΕΙ ΣΤΟΣ ΣΕΡΒΟ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ ΑΣΚΗΤΗ ΓΕΩΡΓΙΟ ΒΙΤΚΟΒΙΤΣ (1920-1972)

Άγιοι Τόποι.

Το θαύμα με το τραίνο

.....Έτσι, λοιπόν, διακόπτει προτού ακόμα αποφοίτηση, και αποφάσισε να μεταβεί στους ιερούς εκείνους τόπους τούς οποίους πάτησε και αγίασε ο ίδιος ο Θεός. Η διαδρομή ήταν από Παρίσι, Κωνσταντινούπολη, διά ξηρός με τραίνο, και από εκεί με τα πόδια μέχρι την Αγία Γη.

Ρωτάει, λοιπόν, ποιά γραμμή είναι για Κωνσταντινούπολη, τρέχει εκεί και πλησιάζει το τραίνο. Όμως παραδόξως προτού προλάβει να ανέβει, ακούει τις βαρειές πόρτες να κλείνουν και το ατμοκίνητο να παίρνει δρόμο. Φανταστείτε τότε πώς να αισθάνθηκε ο νεαρός Μπράνκο.

Κάτι παρόμοιο συνέβη κάποτε και με τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας μας άγιον Νικόδημον τον Αγιορείτη. Ο νεαρός τότε Νικόλαος (κατά κόσμον) ζήλω θείω πυρούμενος εγκαταλείπει την πατρίδα του Νάξον για να εγκαταβιώση διά παντός εις το Ιερόν Περιβόλι της Θεοτόκου. Περιμένει με λαχτάρα την  μέρα πού θα ταξίδευε καράβι με προορισμό το Άγιον Όρος τρέχει στην προκυμαία ως διψώσα έλαφος. 

Όμως όλως παραδόξως λίγες μόλις στιγμές πριν πηδήξει μέσα, να και το πλοίο ξεκολλά από την προκυμαία.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ, ΟΥΝΙΤΕΣ: Σύντομη ἀναφορά στήν πλέον ἀνήθικη πρακτική τοῦ παπισμοῦ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 10ῃ Απριλίου 2014

ΟΥΝΙΤΕΣ: «ΕΝ ΕΝΔΥΜΑΣΙ ΠΡΟΒΑΤΩΝ ΛΥΚΟΙ ΑΡΠΑΓΕΣ» (Ματθ.7,15)

Σύντομη αναφορά στην πλέον ανήθικη πρακτική του παπισμού.

          Ένα εύστοχο άρθρο του κ. Αλέξη Οικονόμου στην εφημερίδα των Αθηνών «ΑΛΦΑ ΕΝΑ» (φύλλο 15-3-2014) με τίτλο «Ουνία («Ελληνοκαθολική Εκκλησία»): Λύκος με παραπλανητική προβιά αρνιού…», έρχεται να φέρει και πάλι στην ιστορική μνήμη των Ορθοδόξων γεγονότα θλιβερά που προκαλούν φρίκη και αποτροπιασμό. Γεγονότα στα οποία ο δόλος και ο φανατισμός συναγωνίζονται την βία και την θηριωδία με σκοπό την υποδούλωση της Ορθοδοξίας στην παπική οφρύ. Γεγονότα που αποκαλύπτουν τους πλέον δόλιους και παραπλανητικούς τρόπους και μεθόδους που επενόησε ποτέ ο Παπισμός από του σχίσματος και εντεύθεν απέναντι στην Ορθοδοξία, με σκοπό την απορρόφηση και τελικά την ενσωμάτωσή της στον παπισμό. Πρόκειται για τη διαβόητη Ουνία, την οποία δίκαια κάποιοι αποκαλούν ως «πέμπτη φάλαγγα» και ως «δούρειο ίππο» του παπισμού.

Εὐχή καί πλάνη, μέρος ε' (τελευταῖο)

ΕΥΧΗ ΚΑΙ ΠΛΑΝΗ

μέρος ε΄ (τελευταῖο)

(Ὡς ἐπίλογος ἔχουν χρησιμοποιηθῆ ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Γέρονός μου πατρός Ἐφραίμ Φιλοθεΐτου, “Πατρικαί νουθεσίαι”). 

 

«...Σκοπός τῆς Εὐχῆς εἶναι νά ἑνώση τόν Θεό μέ τόν ἄνθρωπο, νά φέρη τόν Χριστό στήν καρδιά τοῦ ἀνθρώπου. Ὅπου ἡ ἐνέργεια τῆς Εὐχῆς, ἐκεῖ καί ὁ Χριστός σύν τῷ Πατρί καί τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, ἡ ὁμοούσιος καί ἀδιαίρετος Ἁγία Τριάς...

Ὅπου ὁ Χριστός, τό Φῶς τοῦ κόσμου, ἐκεῖ Φῶς ἀΐδιον τοῦ ἄλλου κόσμου, ἐκεῖ εἰρήνη καί χαρά, ἐκεῖ οἱ Ἄγγελοι καί οἱ Ἅγιοι, ἐκεῖ ἡ φαιδρότης τῆς Βασιλείας. Μακάριοι ἐκεῖνοι, ὅπου ἐνεδύθησαν τό Φῶς τοῦ κόσμου, τόν Χριστό, στήν παρούσα ζωή, διότι αὐτοί ἐφόρεσαν ἤδη τό ἔνδυμα τῆς ἀφθαρσίας...

Καί ὅταν ἀκούης Χριστόν, λέγει ὁ Θεολόγος Συμεών, μή προσέχης στήν σμικρότητα τῆς λέξεως, ἀλλά στοχάσου τήν δόξα τῆς Θεότητος Αὐτοῦ, ὅπου ὑπερβαίνει κάθε νοῦ καί διάνοια. Στοχάσου τήν ὡραιότητα τήν ἀνεκλάλητο, τόν πλοῦτο τόν ἀκατάληπτο ὅπου δίδει στούς ἀγαπῶντας Αὐτόν.