Ὁ ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης ἀναφέρει

Ο Ησυχασμός ως λύχνος της Εκκλησίας,

Το φως, αγαπημένε μου, του Ησυχασμού δεν είναι κάτι από αυτόν τον κόσμο. Είναι πέρα από τον κόσμο. Αυτό το φως είναι η λάμπα που δεν καίει ποτέ, μόνο φως δίνει. Αυτή η λάμπα δεν είχε ποτέ χρόνο που να μην υπήρχε, δεν υπήρξε ποτέ στιγμή που να μην υπήρχε. Ο Θεός ήταν, και το Λυχνάρι ήταν.

Ήταν ο Πατέρας. Και μαζί με τον Πατέρα ήταν ο Υιός.

Ὀ Ἀρχιμανδρίτης Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης ἀναφέρει:

Ο ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ ΑΝΑΦΕΡΕΙ.

Όταν δημιούργησε τον Παράδεισο, όπως ξέρουμε, ο Θεός τότε αμέσως αγίασε μια μέρα και είπε: θα είναι μια μέρα ακινησίας. Θα είναι ημέρα ανάπαυσης, ημέρα κοινωνίας και ομιλίας με τον Θεό, ησυχία από όλα τα πράγματα, με αναφορά μόνο στον Θεό.

Συνοπτική ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας (Γέροντας Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Τὴν χαρήκαμε, ἀγαπητά μου παιδιά, πραγματικὰ τὴν λειτουργία μας σήμερα. Ἀκόμη δὲν ἔχει φέξει καὶ τελειώσαμε. Εἶναι εὐκαιρία τώρα νὰ ποῦμε δύο σκέψεις, διότι πολλὲς φορὲς παραπονεῖσθε ὅτι δὲν μπορεῖτε νὰ χαρῆτε τὴν λειτουργία, δὲν τὴν εὐχαριστιέστε, δὲν τὴν καταλαβαίνετε, δὲν μπορεῖτε νὰ προσευχηθῆτε. Ἄλλες ὅμως φορὲς χαρούμενες μοῦ λέτε: Σήμερα λειτουργήθηκα πολὺ καλά· τὴν ἔζησα τὴν λειτουργία.

Ἄραγε πότε μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὴν ζήσαμε καὶ πότε τὸ λέμε χωρὶς νὰ εἶναι ἀλήθεια; Προσευχόμεθα εἰς τὴν λειτουργίαν, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ ζητοῦμε; Ἢ μᾶλλον τί μᾶς παρέχει ἡ θεία λειτουργία, γιὰ νὰ τὸ ζητήσωμε καί, ὅταν τὸ λάβωμε, νὰ ἔχωμε τὴν βεβαιότητα ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή μας;

Ἀναμφιβόλως ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς θείας λειτουργίας εἶναι ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν θείαν ζωήν, εἶναι ἡ δόσις καὶ ἡ ἀντίδοσις, νὰ δώσωμε καὶ νὰ πάρωμε. Τί νὰ δώσωμε; Τὰ δῶρα, «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν». Εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ δίνομε εἰς αὐτόν. Εἶναι δικά του καὶ τοῦ τὰ προσφέρομε. Τοῦ προσφέρομε ἄρτον καὶ οἶνον.

Γιατί ἄραγε; Μὲ τὰς θυσίας ποὺ προσέφερον οἱ «παλαιοί», οἱ Ἰουδαῖοι, προσέφερον πάντοτε καὶ δῶρα, ὅπως χρυσᾶ καὶ ἀργυρᾶ σκεύη, ἀπαρχάς, δηλαδὴ τοὺς πρώτους καρποὺς τῆς γῆς, ἢ «ζῶα τῶν ἐδωδίμων», ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τρώει ὁ ἄνθρωπος.

Ἐμεῖς δὲν κάνομε τοιαύτας προσφοράς· προσφέρομε ἄρτον καὶ οἶνον, τὰ ὁποῖα ἔχει εἰς τὴν διάθεσίν του ἀποκλειστικῶς ὁ ἄνθρωπος καὶ εἶναι κύρια διατροφή του. Εἶναι ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοῦ ἐξασφαλίζουν τὴν ἐπίγειον ζωή. Προσφέροντας λοιπὸν ἄρτον καὶ οἶνον, αὐτὰ ποὺ κατ’ ἐξοχὴν ἁρμόζουν εἰς τὴν ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι σὰν νὰ προσφέρωμε τὴν ἴδια μας τὴν ζωή, τὴν ἐπικηρόν, τὴν ἐπίγειον, τὴν προσωρινήν. Προσφέρομε κάτι τὸ πρόσκαιρο, γιὰ νὰ πάρωμε κάτι τὸ αἰώνιο, τὴν αἰώνιον ζωήν. Εἰς τὴν δόσιν τὴν ἰδικὴν μας ἔρχεται ἡ ἀντίδοσις τοῦ Χριστοῦ· μᾶς παρέχει τὴν ἰδικὴν του ζωήν, τὸ σῶμα του καὶ τὸ αἷμα του.

"Ὁ Φοβούμενος Ἀσθενειαν Σώματος, οὐ Φθάνει τό Κατά Φύσιν

Εδω ο Αββας Ησαΐας αναφερεται στον δειλο ως προς την υγεία.

Ο ανθρωπος επειδη είναι χους, πασχει απο αρρωστιες σωματικες, ψυχικές,πνευματικες. Το σωμα μας ειναι ευολισθο σε καθε αμαρτία, επιρρεπές σε καθε αρρώστια κ η ψυχη μας ομοιως. Μας θιγει κάποιος; Ευθύς μας καταλαμβάνει ο εγωισμός. Μας πικραινει; Στενοχωρουμεθα. Τι ειναι όλα αυτά; Αρρώστιες ειναι. Η ζηλεια δεν ειναι αρρώστια της ψυχής; Η κενοδοξια επίσης; Ολα τα παθη μας ειναι αρρωστιες. Ο άνθρωπος γενικως ειναι αρρωστος. Γι αυτό και ο Χριστός ονομάζεται Ιατρός των ψυχων κ των σωμάτων.

Αρρωσταίνουμε διοτι αμαρτανουμε εκόντες άκοντες. Για τον λογο αυτο ο Αββας Ησαΐας λεγει: Μην φοβασαι ποτε την αρρώστια. Μην φοβασαι οτι θα αρρωστησεις. Μην σε νοιαζει αν είσαι άρρωστος.

Ο άρρωστος μπορει να γινει αποστολος του Θεού, σκεύος εκλογής,ενω ο υγιης κατα κανονα είναι σκληρός,αναλγητος,ανελεημων,δεν μπορει να πλατυνει την καρδιά του. Γι αυτο και οι ασθενείς ανθρωποι συνήθως είναι γλυκείς,στοργικοι,δειχνουν συμπάθεια προς τους άλλους,εχουν δυνατότητα να παρακαλεσουν γον Θεό.

Μην φοβασαι λοιπον τις αρρώστιες. Επαθες ελκος; Επαθες γαστρομαργια; Μην φοβασαι δεν παθαίνεις τιποτε. Εαν εχασες λιγο αιμα,θα φας τρια πορτοκαλια κ θα εισαι ενταξει. Προσβλήθηκαν τα μάτια σου κ εχασες το φως σου; Δεν ειναι τιποτε. Θα σε φωτιζει ο Θεός τώρα. Εχεις καρκινο; Τωρα μετρώνται πιο ευκολα οι μερες σου κ μπορεις να ετοιμασθεις κ να πας γρηγορότερα στον ουρανό.

Ποιός εἶναι ὁ τέλεια εἰρηνικός ἄνθρωπος

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΛΕΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Εμείς πώς αντιμετωπίζουμε τις δυσκολίες μας; Ας πούμε ότι έχομε μια αδυναμία, ότι δεν είμαστε χαρούμενοι άνθρωποι και στενοχωριόμαστε. Γιατί στενοχωριόμαστε; όχι βέβαια για τον Θεό, αλλά για τον εαυτό μας, επειδή δεν έχομε χαρά. Ανθρώπινα βλέπομε την αδυναμία μας. Κάτι ανάλογο είχε πάθει και ο απόστολος Παύλος, όταν ζήτησε από τον Θεό να του πάρει την ασθένεια. Τότε ο Θεός του απάντησε: "Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου". Δηλαδή, δεν καταλαβαίνεις; Εάν σου πάρω την ασθένεια, κινδυνεύεις να χαθείς. Με αυτήν θα πορευθείς στον ουρανό.

Ο χαρακτήρας μας, οι αδυναμίες μας, τα πάντα, γίνονται ταχύτατα μεταφορικά μέσα, για να φθάσουμε στον Θεό. Εάν εμείς στεκώμαστε σε αυτά, αιτία είναι ο εγωϊσμός μας. Σημαίνει ότι εγκαταλείπομε τον Θεό, ότι δεν μας νοιάζει ο Θεός και η χάρη του αλλά ο εαυτός μας. Αντί να έχομε τον Θεό Θεό μας, έχομε θεό τον εαυτό μας.

Επομένως, εάν κάποιος δεν έχει άνεση, χαρά, ευφροσύνη, αυτό σημαίνει ότι δεν ήρθε ακόμα σε κοινωνία με το Θεό.

Μία ἁμαρτία ὑπάρχει πρός θάνατον...

Κάθε μέρα αμαρτάνουν οι άνθρωποι, αλλά οι αμαρτίες τους δεν είναι προς θάνατον. Μία αμαρτία υπάρχει προς θάνατον, η αμετανοησία. Στο μοναστήρι η αμετανοησία εκφράζεται ως ανεξομολογησία, ακοινωνησία με τον Γέροντα.

Ὅταν δέν μπορεῖς νά προσευχηθεῖς...

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΙΜΙΛΙΑΝΟΣ ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΙΤΗΣ

ΟΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΣ...

Όταν κάποιος αμαρτήσει, λόγῳ του εγωισμού του είναι βαρύς. Δεν μπορεί να διαβάσει, ούτε να προσευχηθεί, διότι του φαίνεται βουνό η προσευχή, ούτε να γονατήσει, διότι του φαίνεται ότι θα σπάσουν τα πλευρά του...

Αφού λοιπόν, δεν μπορείς να προσευχηθείς, ούτε να αγρυπνήσεις, τουλάχιστον ανάγκασε τον εαυτό σου να μελετά τους ψαλμούς.

Ὁ γέροντας Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης γιά τήν παρουσία μας εἰς τόν ναόν

(σ.σ. Ύστερα από την απέραντη θλίψη, στην οποία βύθισε τον λαό του Θεού η απόφαση της ΔΙΣ για απαγόρευση συμμετοχής στη Θεία Λατρεία, και μάλιστα απαγόρευση συμμετοχής στα Θεία Πάθη και την Ανάσταση του Κυρίου μας, και ύστερα από τόνους ανήκουστων πλανεμένων νουθεσιών όπου καλούμαστε να ξεχάσουμε ουσιαστικά αυτά που διδαχθήκαμε από αγίους και βιώσαμε στην πράξη, ας ανοίξουμε αδελφοί και πάλι τα σκονισμένα πνευματικά μας βιβλία -τώρα που «μένουμε σπίτι»- για να παρηγορηθούμε, να στερεωθούμε στην πίστη και να νουθετηθούμε κατά Χριστόν

Από το βιβλίο «ΘΕΙΑ ΛΑΤΡΕΙΑ – ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ ΚΑΙ ΟΡΑΣΙΣ ΘΕΟΥ Κατηχήσεις και Λόγοι» Αρχιμ. Αιμιλιανού – Η παρουσία μας εις τον ναόν» (σελ.202-208). Κάντε λίγο αγάπη, διαβάστε το μέχρι τέλους και ας συνειδητοποιήσουμε σε τι στέρηση μας υπέβαλαν):

« Η θεία λειτουργία είναι αληθώς μία δωρεά του Αγίου Πνεύματος εις ημάς τους ανθρώπους. Είναι μία μυσταγωγία του Πνεύματος, ένας τρόπος Αποκαλύψεως του Θεού και όλων των ουρανίων πραγμάτων. Δεν υπάρχει τίποτε εις την λειτουργίαν το οποίο δεν είναι αποκαλυπτικόν της θεότητος και των ενεργειών της Αγίας Τριάδος.

Επειδή γνωρίζουμε και πιστεύομεν ότι ο Θεός είναι ο Πατέρας μας, γι' αυτό και τον ναόν, μάλιστα όταν λειτουργούμε, τον βλέπομε σαν σπίτι μας. Μπαίνομε, βγαίνομε, χαιρόμαστε, κάνομε τον σταυρόν μας, ανάβουμε τα κεριά μας, μπορεί και κάτι να πούμε, αλλά βλέπει κανείς ότι ο ορθόδοξος νοιώθει ότι η εκκλησία είναι το σπίτι του.

Δικό μας σπίτι είναι ο ναός! Και αυτή η σύναξις είναι η πραγματική οικογένειά μας. Δεν είναι οικογένειά μας μόνον το ένα, τα δύο, τα τρία παιδιά μας, όσα κι αν έχωμε. Είμαστε όλοι εμείς και όλοι εκείνοι που γυρίζουν δεξιά και αριστερά και που ίσως ακόμη δεν σκέφθηκαν τον Θεόν ή δεν ετόλμησαν ακόμη να ομολογήσουν ότι μέσα τους έχουν βογγητά και ότι ζητούν με αυτά να ανοίξουν τον ουρανόν, για να απαντήσει ο Θεός, αλλά διστάζουν και ντρέπονται.

Η λειτουργία είναι η οικογένειά μας, η σύναξις μας, το σπίτι μας. Γιατί μαζί με εσάς και με εκείνους που δεν παρίστανται και με τους αμαρτωλούς και με τους κακούς και με τους τεθνεώτας είναι και εκείνοι που σήμερα ευρίσκονται στην κόλασι, αλλά που μπορεί κάτι να θυμούνται για τον Θεόν.

Οι προσευχές της Εκκλησίας, τα μνημόσυνα, αί θεία λειτουργίαι, ποιος ξέρει πόσους από αυτούς θα ωφελήσουν και θα τους ανεβάσουν ακόμη και από τον άδη, θα τους βγάλουν ακόμη και από την κόλασι.

Αυτό είναι το σπίτι μας! Τόσο μεγάλο σπίτι έχουμε εμείς οι πιστοί!

Κάποτε ἦρθε στήν μονή μας ἕνας ὑπουργός μέ πολύ ὕφος...

π Αίμιλιανός Σιμωνοπετρίτης. 

Κάποτε ήρθε στήν μονή μας ένας υπουργός με πολύ ύφος αλλά γρήγορα είδε ότι ή μοναστηριακή ατμόσφαιρα είναι ένας άλλος κόσμος, και άρχισε να συναναστρέφεται απλούστερα με τούς μοναχούς.

 Τον προσκάλεσα στο ηγουμενείο μόνο του και, όταν μπήκε, δεν κατάφερε να πει λέξι, διότι τον κατέλαβαν λυγμοί. Προσπάθησα να τον διασκεδάσω και μού λέει: «Σήμερα θυμήθηκα ότι ό παππούς μου κάθε Δευτέρα έφευγε άπ' το σπίτι και πήγαινε στο βουνό γιά να προσευχηθεί.

«Ούδέποτε φταίει ὁ ἄλλος γιά κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταῖς ἐσύ»

Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεό. Ο άγιος Ισαάκ τονίζει: «Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ». Δεν σου φταίει ο άλλος επειδή εσύ κουράστηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

https://paraklisi.blogspot.com/2020/01/blog-post_668.htm

..Ἐάν θέλεις νά ζήσεις τόν Θεό ἀληθινά...

..Εάν θέλεις να ζήσεις τον Θεό αληθινά, πρέπει να μπορέσεις να ζήσεις στη συγκεκριμένη οικογένεια στην οποία ανήκεις, να μπορείς να χαίρεσαι και να ζεις αυτόν που σε βρίζει, αυτόν που σε καταριέται, αυτόν που σε κλωτσάει, αυτόν που δε σε χωνεύει, αυτόν που σε μιλάει με τον αγριότερο τρόπο, αυτόν που σε ονειδίζει, αυτόν που το μαύρο το λέει άσπρο, αυτόν που τον κάμπο τον ονομάζει βουνό, αυτόν που παρεξηγεί το καθετί σε σένα, οφείλεις να βαστάζεις το ρήμα του πλησίον σου, γιατί ο καθένας θα σου μιλάει κατά τον πόνο του.

Όταν ανοίξει το στόμα του ο άλλος θα σου μιλήσει, όχι όπως σου πρέπει, αλλά ανάλογα με το τί έχει μέσα στην καρδιά του. Εφόσον πονάει, εφόσον είναι άνθρωπος αγροίκος, αγενής, απερίτμητος τη καρδία, σκληρός, χωρίς αγάπη, χωρίς πνεύμα, χωρίς Θεό, έτσι θα σου μιλήσει.

Πρέπει να δέχεσαι τους ανθρώπους όπως είναι. Εάν θέλεις να αλλάξει ο λόγος τους, η ζωή τους, το βλέμμα τους, η καρδιά τους, η στάση τους απέναντι σου, δεν πρόκειται να κάνεις τίποτε, αντίθετα θα εγερθούν πόλεμοι μέσα στην καρδιά σου, οι οποίοι θα σε κάνουν να λυπάσαι.

Καλῶς σοῦ φέρεται ὁ ἄλλος ;;; Καλύτερα νά φερθής ἐσύ !!!

Όταν βλέπεις ότι σε αδικεί ο σύντροφος της ζωής σου, μη φωνάζεις ότι έχεις δίκαιο.

Το μαρτυρικό σου φρόνημα να τό δείξεις εκεί όπου είναι ο καθημερινός σου στίβος, στο σπίτι σου, στον άνδρα σου, στην γυναίκα σου.

Όταν ο άνδρας έρχεται από την δουλειά κουρασμένος και σου μιλά χωρίς ευγένεια, εσύ μη θυμώνεις.

Όταν εκείνος σε βρίσει, εσύ μη βγάλεις γλώσσα.

Δείξε του αγάπη, ανοχή, υπομονή.

Αν η γυναίκα σου σού έκαψε το φαγητό, μη φωνάξεις εσύ: φάτο.

Βάλε λίγο λεμόνι μέσα να γίνει πιο νόστιμο και πες της, ωραίο είναι το φαγητό, ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι το φαγητό ήταν καμένο.

Ὅλα ἀρχίζουν ἀπό ἕναν λογισμό.

Η αμαρτία αρχίζει πάντοτε με έναν λογισμό. Ο λογισμός είναι τόσο ευέλικτος και λεπτός, ώστε περνάει και από εκεί που δεν υπάρχει τρύπα.

Αφ’ ής στιγμής εισέλθη στον άνθρωπο, φαίνεται αμέσως που θα κλίνη η λεπτή χορδή της πλάστιγγας της βουλήσεώς του.

Μέ ποιά λόγια ξεκινᾶ ἡ Θεία Λειτουργία, καί γιατί;

Πώς αρχίζει η Θεία λειτουργία; 

«Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν».

Γιατί αρχίζει έτσι ο ιερεύς; Τι θέλει να πη;

Μπροστά μας ανοίγει ο Χριστός ένα εξαίσιο θέαμα. 

Μπροστά μας παρουσιάζει μια ουράνια οπτασία. 

Μπροστά μας ο Χριστός ανοίγει την βασιλείαν του. 

Όπως πηγαίνεις σε ένα κατάστημα και σου ανοίγει ο έμπορος το τόπι του υφάσματος και το βλέπεις, το πιάνεις, δοκιμάζεις την αντοχή του, βλέπεις την ομορφιά του και λες αυτό θα αγοράσω, έτσι κάνει εκείνην την ώρα ο Χριστός.

Μπροστά στα μάτια μας ανοίγει την βασιλείαν του, να την δούμε, να την νοιώσωμε, να την χορτάσωμε και να πούμε: Αυτήν διαλέγω και εγώ για την ζωή μου. Άραγε το νοιώθει η ψυχή μας αυτό;

Ο ιερεύς το καταλαβαίνει την ώρα εκείνην εις το θυσιαστήριον. 

Κτυπά δυνατά η καρδιά του, πάει να τυφλωθή, όπως τυφλώθηκε ο Παύλος στον δρόμο προς την Δαμασκόν, όταν είδε τον Χριστόν. (Πράξ. 9,3-9).

Τα μάτια του τα πνευματικά βλέπουν το εκθαμβωτικό φως του Θεού. Γι’ αυτό γεμάτος έκστασι ξεσπά: 

«Ευλογημένη η βασιλεία του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». 

Η δόξα σου στην βασιλεία σου, Χριστέ μου, γεμίζει τα πάντα. Έχετε δει, όταν στολίζουν την νύφη για να την φωτογραφήσουν, πώς το μεγάλο πέπλο της πιάνει όλο το δωμάτιο και τα κράσπεδα του ιματίου της καλύπτουν το δάπεδο, για να δείξουν την δόξαν της και την ομορφιά της; Έτσι ακριβώς η Εκκλησία του Χριστού την ώρα εκείνην απλώνεται εις όλον τον χώρο μπροστά στα μάτια μας.

Ποια είναι αυτή η ευλογημένη, η δοξασμένη, η τιμημένη, η ανώτερη από κάθε άλλο βασιλεία;

Είναι η βασιλεία των ουρανών, η βασιλεία του Θεού• είναι ο παράδεισος, εις τον οποίον μας έβαλε ο Χριστός• είναι η αγία μας Εκκλησία. 

Βασιλεύς είναι ο τρισήλιος Θεός, ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα. 

Τό ἄγχος καί ἡ κατάθλιψη προκαλοῦνται ἀπό τήν δαιμονιώδη λύπη

Το σατανικό πνεύμα της λύπης προκαλεί στον άνθρωπο άγχος, αγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη και πέσιμο στα ίδια αμαρτήματα. Η δαιμονιώδης λύπη είναι αποτέλεσμα και ένδειξη αμετανοησίας, φρικτού εγωϊσμού, δαιμονίου που κρύβεται μέσα μας.

Δέν χάνεται

Να μη βάζουμε ποτέ κακό στον νου μας. Να μη φοβούμαστε.

Να μη νοιαζόμαστε. Να μην αγωνιούμε. Μα και όταν δέχεσθε αδικίες, πάθη, συκοφαντίες εκ μέρους άλλων, μην ταράσσεστε, μην ασχολείσθε. 

Διά τεσσάρων πραγμάτων πληθύνεται ἡ ὀργή

(Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Κείμενο του αββά Ησαΐα: Διά τεσσάρων πραγμάτων ἡ ὀργή πληθύνεται· διά τῆς δοσοληψίας, καί τοῦ κρατῆσαι τό θέλημά σου, καί τοῦ θέλειν διδάσκειν, καί τοῦ λογίζεσθαι ἑαυτόν φρόνιμον.

Ερμηνεία από τον αρχιμ. Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη

Ἡ ὀργή, δηλαδή ἡ ἀνημπόρια τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ξεσπᾶ λόγῳ ἐλλείψεως ἐσωτερικῆς ἑνότητος, αὐξάνει «διά τῆς δοσοληψίας», μέ τό δοῦναι καί λαβεῖν. Δοσοληψία εἶναι ἡ ἀνταλλαγή πραγμάτων, χρημάτων, σκέψεων, οἱ κοινωνικές ἐπαφές, φανερώνει δέ ὅτι μέσα μας ὑπάρχουν ἐπιθυμίες καί καλλιεργεῖ τό ἐπιθυμητικό τοῦ ἀνθρώπου. Γι’ αυτό, ὅταν δέν σοῦ δώσουν κάτι πού ζητᾶς, ἤ ὅταν σοῦ ζητοῦν συνεχῶς, χάνεις τήν ἠρεμία σου, ὀργίζεσαι.

Καί διά τοῦ κρατῆσαι, τό θέλημά σου. Ἡ ὀργή ἐπίσης αὐξάνει μέ τό νά θέλης νά ἐπικρατῆ τό θέλημά σου. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη καί βλακωδέστερη ἐνέργεια ἀπό τό νά θέλω νά ἐπικρατῆ τό θέλημά μου. Τό θέλημα εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἀντίπαλος τοῦ ἀνθρώπου.

Γι’ αὐτό δέν πρέπει νά θέλουμε νά μαθαίνουμε, νά γνωρίζουμε τί κάνει ὁ ἄλλος..

Το να γνωρίζουμε την πονηρία των ανθρώπων, δηλαδή το κακό που κάνουν οι άλλοι, μικρό ή μεγάλο, μας αλλοιώνει την λογική, μας εξασθενίζει τις δυνάμεις μας, διότι δεν συμμαρτυρεί με τον Θεό.

«Αὐτός ὁ ἅγιος δέν ἦταν ἄνθρωπος σάν ἐμένα; Πῶς ἔγινε ἅγιος;».

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Διαβάζεις την ζωή των αγίων και βλέπεις μπροστά σου ζωντανές μεταφράσεις του Ευαγγελίου και εμπνέεσαι. 

Τους γνωρίζεις σιγά σιγά. Βλέπεις πώς γεννήθηκαν, ποια ήταν η κατά σάρκα μητέρα τους, πώς άρχισαν την ζωή τους, πώς έχυσαν τους ιδρώτες τους, τα αγιασμένα τους δάκρυα, πώς πότισαν την γη με το πολύτιμο, το ζεστό τους αίμα. Το αίμα εκείνο που ήταν ενωμένο με το αίμα του Χριστού. 

Ενθουσιάζεσαι και σου έρχεται να πηδήσεις για να φτάσεις ψηλά. Τους διαβάζεις και τους νοιώθεις μαζί σου, σα να ακούς την αναπνοή τους.

«Διάβαζε λοιπόν ψαλμούς καί θά δεῖς ὅτι θά ἀναστηθεῖς καί ἐσύ»

Όταν κάποιος αμαρτήσει, λόγῳ του εγωισμού του είναι βαρύς. Δεν μπορεί να διαβάσει, ούτε να προσευχηθεί, διότι του φαίνεται βουνό η προσευχή, ούτε να γονατήσει, διότι του φαίνεται ότι θα σπάσουν τα πλευρά του.

Αφού λοιπόν, δεν μπορείς να προσευχηθείς, ούτε να αγρυπνήσεις, τουλάχιστον ανάγκασε τον εαυτό σου να μελετά τους ψαλμούς.